bone

Το κόκκαλο

Μπαίνουμε στο σπίτι νύχτα, τα φώτα σβηστά, το θολό ασημοκίτρινο φως του φεγγαριού διαπερνούσε τα δωμάτια σαν να ήταν αυτόφωτα. Στο υπνοδωμάτιο θαρρώ πως είδα κάποιον να κοιμάται στο κρεβάτι μας. Όχι ένας, αλλά τρεις! Για να σιγουρευτώ ότι δεν είμαι μόνη που βλέπει τις τρεις κουκουλωμένες φιγούρες, είπα στον άνδρα μου να δει κι αυτός το αξιοπερίεργο που συνέβαινε… Read more →

Η βιτρίνα του ΕΟΤ

Δεν έχω τίποτα με το παιδί που σχεδίασε τη νέα καμπάνια του ΕΟΤ. Από ότι μαθαίνω, το παιδί είναι συνεργάτης της Beetroot η οποία είναι από τις πιο αξιόλογες εταιρίες design, in general. Τα έχω με τον ΕΟΤ. Υποψιάζομαι, ή μάλλον είμαι εντελώς σίγουρη, πως το κοπέλι [ή τα κοπέλια] που έφτιαξε τη νέα καμπάνια του ΕΟΤ, πρέπει να πέρασε… Read more →

Πατρίδες και πατρίδες

Διαβάζω τα εκτρώματα-δηλώσεις του Σαμαρά και σε κάθε πρόταση αμολά και μία “πατρίδα” για να ανεβάσει το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων λες και απειλούμαστε από τους Τούρκους ακόμα μετά από 200 χρόνια. Και μέσα σε εκείνα και τούτα, η “πατρίδα” έχει αποκτήσει μία άλλη διάσταση, αυτή της ελληνικής επικράτειας, αυτή της εδαφικής ακεραιότητας και όλες αυτές τις φράσεις που βγαίνουν… Read more →

Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας

Αναδημοσιεύω από το blog του Πιτσιρίκου: Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας   Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό. Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως… Read more →

Σταμάτα το μελόδραμα…

Πλανάται στον αέρα, στις διαδηλώσεις, παντού για την ακρίβεια αυτή η αίσθηση του περιμένουμε κάποιον να μας σώσει. Φυσικά δεν περιμένουμε να μας σώσει η τρόικα ή ο Γιωργάκης ή ο φίλος του ο Αντωνάκης που υποσχέθηκαν “σώσιμο”. Περιμένουμε από μία ανώτερη δύναμη, αυτή του κράτους, της κυβέρνησης να μας βρει δουλειές, να μας φέρει επενδυτές, να μην είναι αυτοί… Read more →

Μία Ψυχρή Συζήτηση με τον Ενκί Μπιλάλ

Πήγα στο Μία Συζήτηση με τον Ενκί Μπιλάλ. Δεν ήταν η κακή μετάφραση, ούτε οι ρηχές ερωτήσεις του δημοσιογράφου. Δεν ήταν τίποτα από αυτά που με ενόχλησαν. Με ενόχλησε ο ίδιος ο Μπιλάλ. Διαβάζοντας τα κόμικ του με την εκπληκτική του τεχνοτροπία αλλά και τις πολλαπλές έννοιες, νοήματα, ερμηνείες και ασυνείδητους συμβολισμούς στις ιστορίες του, περίμενα να συναντήσω έστω από… Read more →

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως. Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα. Περίμενα από τους ανθρώπους. Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε. Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε. Ούτε αυτό δεν κάνουμε. Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη… Read more →

Μια ανάμνηση ξεπρόβαλε

Στην αυλή του κύριου Γιάννη, ο πατέρας μου μιλούσε μαζί του. Εγώ με το μπλε BMXοειδές ποδήλατό μου να κάνω βόλτες. Κάτι που δεν με ενδιέφερε έλεγε ο κύριος Γιάννης στον μπαμπά. Ήταν δάσκαλος και ο μπαμπάς μαθητής. Γύρω – γύρω με το ποδήλατο. Βαρέθηκα. Φύγαμε πήγαμε σπίτι. Μετά από χρόνια, πήγα ξανά στην αυλή του κυρίου Γιάννη. Τη θυμόμουν… Read more →

Αγαπητέ Ανέστη

Αγαπητέ Ανέστη, διάβασα το άρθρο σου και ενώ αρχικά είχα διάθεση να ξεκινήσω κουβέντα στο twitter, η διάθεση μεταλλάχθηκε στο να σου αφήσω σχόλιο. Όμως αφού έβλεπα ότι άρχιζα να γράφω πολλά, αποφάσισα να κάνω μία απάντηση – post στο blog μου. Αν πράγματι θέλεις να αναλύσεις την άνοδο του φασισμού, δεν θα έπρεπε να ξεκινήσεις με το “χαρακτηρίσαμε φασίστες… Read more →