Σκέψεις

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως. Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα. Περίμενα από τους ανθρώπους. Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε. Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε. Ούτε αυτό δεν κάνουμε. Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη… Read more →

Τον έλεγαν Δημήτρη Χριστούλα

Δεν μπορώ να το χωνέψω… με τίποτα. Όσο σκέφτομαι τον κύριο Δημήτρη, τόσο νιώθω ότι χάνω το μυαλό μου… Δεν θέλω να μην το σκέφτομαι… δεν θέλω να ξεχάσω γι αυτό και γράφω αυτό το ποστ. Για να μην ξεχάσω… Θα σου πω τι νιώθω… Νιώθω πως αυτό που έκανε ο κύριος Δημήτρης ήταν η επαναστατική αυτοθυσία που ξεπερνά την… Read more →

Λακούβες και γαλότσες

Σήμερα έκανα κάτι που είχα να κάνω από 5 χρονών. Φόρεσα τις γαλότσες μου, βγήκα έξω και πλατσούρισα σε όποια λακούβα έβρισκα στο δρόμο. Βλέπεις η Αθήνα έχει πολλές λαχταριστές λακούβες. Το ίδιο συναίσθημα με κατέκλυσε, όχι τίποτα το φοβερό, δεν ήταν τίποτα βαθύ, είχε μία νοσταλγία καθώς θυμόμουν όταν η γιαγιά μου φορούσε τις κίτρινες γαλότσες για να πάμε… Read more →

Σε αχρηστία…

Παρακολουθώ την είδηση για τον θάνατο του Θ. Αγγελόπουλου. Διαβάζω από @doleross πως τον παρέσυρε μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας. Δεν μου έρχεται στο νου η κληρονομιά που αφήνει πίσω ο καλλιτέχνης, ούτε οι αριστερές του πεποιθήσεις. Οι μόνες σκέψεις που μου έρχονται στο νου είναι ο Κουλούρης, το κορίτσι που το πάτησε Δελτάς στο Μενίδι, τον… Read more →

Οι άστεγοι έχουν όνομα

Πότε γίνεται ένας άνθρωπος άστεγος; Όταν χάνει το σπίτι του; Όταν έχει μία πέτρα πάνω από το κεφάλι του και άλλες τέσσερις γύρω του αλλά δεν έχει θέρμανση, δεν έχει ηλεκτρικό, δεν έχει νερό; Γιατί οι άστεγοι χάνουν το όνομά τους αφού γίνονται άστεγοι; “Άστεγος ξεψύχησε σε παγκάκι…” γράφουν. Χάνουν την ιδιότητά τους, την ύπαρξή τους, χάνουν το όνομά τους;… Read more →

Κράτος Πολιτών

Βρισκόμαστε σε μία ανέλπιστη στιγμή στην ιστορία του τόπου μας. Οι πρωτοβουλίες πολιτών για την προστασία των αστέγων αυξάνονται, όμως μήπως τελικά υποκαθιστούν τον ρόλο που έπρεπε να είχε αναλάβει το ίδιο το κράτος; Ακούγοντας χθες τον Antidrasex στην εκπομπή του Radio Bubble, φώλιασε μέσα μου η ανάγκη λύσης… Όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Antidrasex το κράτος είμαστε εμείς, οι… Read more →

Ταξίδι Θησαυρός

Έτσι λοιπόν, ανεβαίνεις σε ένα καράβι, ένα καράβι που είσαι ο μόνος επιβάτης και το μοναδικό πλήρωμα και ξεκινάς ένα ταξίδι τρομερό, μοναδικό. Και στην αρχή το καράβι σου φαίνεται πολύχρωμο, με πολύ έντονα χρώματα. Φούξια, λεμονί, τιρκουάζ. Δεν ξέρεις που πας, σου λένε, σε μαθαίνουν εκεί, στα λιμάνια που δένεις. Μετά από χρόνια το καράβι ντύνεται με άλλα χρώματα,… Read more →

Αυτά που μας ενώνουν

Πως να σχολιάσει κανείς αυτά που συνέβησαν στις 19 και 20 Οκτωβρίου; Ο “εμφύλιος” που “ξέσπασε” στις 20 Οκτωβρίου, συνοδευόμενος το απόγευμα με ομοβροντία χημικών, ξύλο κρανοφόρων στο ΠΑΜΕ, στον κόσμο τριγύρω, ξύλο του ΠΑΜΕ και των ΚΝΑΤ στον κόσμο, ατελείωτο ξύλο, ναι, με ρόπαλα, μολότοφ προσγειώνονταν πάνω σε κόσμο και ένας νεκρός… Μετά αυτός ο εμφύλιος μεταφέρθηκε στην twitterόσφαιρα,… Read more →

Στο υπέροχο καταπράσινο λιβάδι

Έτσι λοιπόν, μία Παρασκευή μετά από 12 χρόνια και ένα μήνα εργασίας στο μαγαζί που δούλευα, απολύθηκα. Τη Δευτέρα μάζεψα τα πράγματά μου, ένα πορτατίφ, μερικά CD, κάποιους μαρκαδόρους και λίγα βιβλία. Οι περισσότεροι δεν μου μιλούσαν, λες και είχα χολέρα. Οι λίγοι με τους οποίους μίλησα, ή με ρωτούσαν αν θα πάρω όλη την αποζημίωση, ή μου συμπεριφέρονταν λες… Read more →

Το Όνειρο

Η Άλκηστη, γεμάτη προσδοκίες, με φιλοδοξίες που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα μεγάλο “μαγαζί” πριν από μερικά χρόνια. Ήξερε πως εκεί θα μάθαινε, θα πρόσφερε, θα δημιουργούσε και συνεπώς θα γινόταν καλύτερη στη δουλειά της. Είχε μάθει από την οικογένειά της και το σχολείο της πως αν είσαι δημιουργικός αλλά και παραγωγικός… Read more →