Τρικλοποδιές

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως. Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα. Περίμενα από τους ανθρώπους. Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε. Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε. Ούτε αυτό δεν κάνουμε. Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη… Read more →

Τιμοκατάλογος Σουηδίας του Νότου

Πέφτω πάνω σε αυτό: Παθαίνω ένα μίνι εγκεφαλικό. Μου λένε από το twitter: Οι τιμές είναι φυσιολογικές κλπ Ότι το έργο είναι διάρκειας 3ών χρόνων. Ναι ρε παιδιά, φυσιολογικές, για την Σουηδία, την Δανία και άλλες χώρες που δεν χρεοκόπησαν. Εμείς εδώ, έχουμε ρίξει τις τιμές σε όλα παρότι πληρώνουμε ένα ΦΠΑ – θάνατο. Κάνω έναν υπολογισμό για το πόσο… Read more →

Το ανέκδοτο του ηθικού διδάγματος

Οι αντιδράσεις στα νέα μέτρα που θυμίζουν το ανέκδοτο με τον μαύρο ιππότη: Ήταν κάποτε ένα χωριό με 100 κατοίκους. Και ξάφνου εμφανίζεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο για να τους αφανίσει όλους! Κάνουν οι κάτοικοι: “Πω! Πω! Έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία… Read more →

Ταξίδι Θησαυρός

Έτσι λοιπόν, ανεβαίνεις σε ένα καράβι, ένα καράβι που είσαι ο μόνος επιβάτης και το μοναδικό πλήρωμα και ξεκινάς ένα ταξίδι τρομερό, μοναδικό. Και στην αρχή το καράβι σου φαίνεται πολύχρωμο, με πολύ έντονα χρώματα. Φούξια, λεμονί, τιρκουάζ. Δεν ξέρεις που πας, σου λένε, σε μαθαίνουν εκεί, στα λιμάνια που δένεις. Μετά από χρόνια το καράβι ντύνεται με άλλα χρώματα,… Read more →

Το Όνειρο

Η Άλκηστη, γεμάτη προσδοκίες, με φιλοδοξίες που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα μεγάλο “μαγαζί” πριν από μερικά χρόνια. Ήξερε πως εκεί θα μάθαινε, θα πρόσφερε, θα δημιουργούσε και συνεπώς θα γινόταν καλύτερη στη δουλειά της. Είχε μάθει από την οικογένειά της και το σχολείο της πως αν είσαι δημιουργικός αλλά και παραγωγικός… Read more →

Οδηγώντας για πέντε λεπτά

Παίρνω τη γνωστή σακαράκα και ξεκινώ για τη δουλειά. Με το που βγαίνω στο δρόμο, ταξιτζής χωρίς να έχει ανάψει τα αλάρμ ή κάποιο φλας προειδοποιητικό, κάνει οπισθογωνία. Εκνευρισμένη μπινελικώνω τον ταξιτζή λέγοντάς του “οι δρόμοι είναι δικοί σας” και “κάνετε ότι γουστάρετε χωρίς προειδοποίηση έτσι”; Ο ταξιτζής συνηθισμένος στα μπινελίκια δεν είπε τίποτα, έκανε αργά – αργά τη δουλειά… Read more →

Μια Καθημερινή Ιστορία

Θα σας πω μία αληθινή ιστορία, μία ιστορία που πρέπει να συμβαίνει κάθε μέρα. Που μάλλον συμβαίνει σε ανθρώπους σε μικρές παραλλαγές. Ο Έκτορας ήταν εργαζόμενος σε μία εταιρία. Ήταν web designer. Σπούδασε κάτι άλλο αλλά από δική του “λόξα” προτίμησε να σχεδιάζει δικτυακούς τόπους. Εργαζόταν καμιά δεκαριά χρόνια στην εταιρία… ίσως και παραπάνω. Στην εταιρία του έλεγαν συχνά πυκνά… Read more →

Στη “Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου”

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την Ντέμπρα μας, βάζοντάς την να κοιμηθεί στην Πάρνηθα κάτω από έναν Σκίνο για να της κάνει σκιά, δίπλα στα ολάνθιστα ροζ φθινοπωρινά κυκλάμινα. Το σκυλί μας… το γλυκό μας το σκυλί, που ήταν μέλος της οικογένειάς μας… μας άφησε το πρωί αμέσως μόλις ξύπνησα… λες και περίμενε να σηκωθώ για να μας δει και τους δύο… να… Read more →

Η επικίνδυνη σαγιονάρα

Είμαι Σύνταγμα με τη σακαράκα. Αδημονώ να φτάσω σπίτι. Κόβει ταχύτητα ο μπροστινός μου – ταξιτζής – και σταματάει για λόγο αδιευκρίνιστο. Η σαγιονάρα μπερδεύεται στα δάχτυλα – έχω και μακριά δάχτυλα πανάθεμά με – και δεν προλαβαίνω να πατήσω φρένο. Κατά συνέπεια “φιλάω” τον ταξιτζή. Φταίω, όλη η ευθύνη δική μου. Αφού είμαι μαλάκας και φορούσα τη σαγιονάρα δύο… Read more →

Η ελπίδα δολοφονείται

Θα έλεγε κάποιος πως ιδρύματα και σύλλογοι που φροντίζουν πολίτες με αναπηρίες θα έρχονταν τελευταία στη λίστα παύσης επιχορήγησης από το κράτος. Θα έλεγε ίσως κανείς πως πρώτα θα έπαυαν οι επιχορηγήσεις σε τράπεζες και μετά τέτοια ιδρύματα. Θα σκεφτόταν κανείς πως πρώτα θα υποστούν τις συνέπειες της κρίσης οι δυνατοί και τελευταίοι – στην έσχατη περίπτωση – οι αδύναμοι.… Read more →