Κοινωνία

Πατρίδες και πατρίδες

Διαβάζω τα εκτρώματα-δηλώσεις του Σαμαρά και σε κάθε πρόταση αμολά και μία “πατρίδα” για να ανεβάσει το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων λες και απειλούμαστε από τους Τούρκους ακόμα μετά από 200 χρόνια. Και μέσα σε εκείνα και τούτα, η “πατρίδα” έχει αποκτήσει μία άλλη διάσταση, αυτή της ελληνικής επικράτειας, αυτή της εδαφικής ακεραιότητας και όλες αυτές τις φράσεις που βγαίνουν… Read more →

Μετά τι;

Όταν μαζευόμασταν στο Σύνταγμα, και συζητούσαμε, καταθέταμε τις απόψεις μας στη λαϊκή συνέλευση, γραφόμασταν ή συμμετείχαμε σε ομάδες εργασίας, τι ακριβώς κάναμε; Ζυμωνόμασταν. Αυτό ακριβώς κάναμε. Ο καθένας μας, που δεν είχε αποβάλλει τα συστημικά στερεότυπα καπέλωνε τη λαϊκή συνέλευση, η οποία τελικά απέκτησε έναν χαρακτήρα οργάνωσης δράσεων: από δράσεις ουσιαστικές (τράπεζα χρόνου, συλλογική κουζίνα), μέχρι δράσεις διαδήλωσης (μαζευόμαστε εκεί,… Read more →

Οι άστεγοι έχουν όνομα

Πότε γίνεται ένας άνθρωπος άστεγος; Όταν χάνει το σπίτι του; Όταν έχει μία πέτρα πάνω από το κεφάλι του και άλλες τέσσερις γύρω του αλλά δεν έχει θέρμανση, δεν έχει ηλεκτρικό, δεν έχει νερό; Γιατί οι άστεγοι χάνουν το όνομά τους αφού γίνονται άστεγοι; “Άστεγος ξεψύχησε σε παγκάκι…” γράφουν. Χάνουν την ιδιότητά τους, την ύπαρξή τους, χάνουν το όνομά τους;… Read more →

Κράτος Πολιτών

Βρισκόμαστε σε μία ανέλπιστη στιγμή στην ιστορία του τόπου μας. Οι πρωτοβουλίες πολιτών για την προστασία των αστέγων αυξάνονται, όμως μήπως τελικά υποκαθιστούν τον ρόλο που έπρεπε να είχε αναλάβει το ίδιο το κράτος; Ακούγοντας χθες τον Antidrasex στην εκπομπή του Radio Bubble, φώλιασε μέσα μου η ανάγκη λύσης… Όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Antidrasex το κράτος είμαστε εμείς, οι… Read more →

Το Όνειρο

Η Άλκηστη, γεμάτη προσδοκίες, με φιλοδοξίες που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα μεγάλο “μαγαζί” πριν από μερικά χρόνια. Ήξερε πως εκεί θα μάθαινε, θα πρόσφερε, θα δημιουργούσε και συνεπώς θα γινόταν καλύτερη στη δουλειά της. Είχε μάθει από την οικογένειά της και το σχολείο της πως αν είσαι δημιουργικός αλλά και παραγωγικός… Read more →

Στον τρίτο κόσμο

Πριν από χρόνια σε ένα από τα ταξίδια μου στο Παρίσι είχα συναντήσει ένα παράξενο περιστατικό στις αποβάθρες του μετρό. Υπάλληλοι του μετρό, ξήλωναν τα καθίσματα στις αποβάθρες. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως το καθίκι ο Σιράκ (ήταν την εποχή που μετά από πολλά χρόνια βγήκε δεξιός πρωθυπουργός στη Γαλλία) ξήλωνε τα καθίσματα για να μην κοιμούνται οι κλοσάρ.… Read more →

Οδηγώντας για πέντε λεπτά

Παίρνω τη γνωστή σακαράκα και ξεκινώ για τη δουλειά. Με το που βγαίνω στο δρόμο, ταξιτζής χωρίς να έχει ανάψει τα αλάρμ ή κάποιο φλας προειδοποιητικό, κάνει οπισθογωνία. Εκνευρισμένη μπινελικώνω τον ταξιτζή λέγοντάς του “οι δρόμοι είναι δικοί σας” και “κάνετε ότι γουστάρετε χωρίς προειδοποίηση έτσι”; Ο ταξιτζής συνηθισμένος στα μπινελίκια δεν είπε τίποτα, έκανε αργά – αργά τη δουλειά… Read more →