Η ελπίδα δολοφονείται

Θα έλεγε κάποιος πως ιδρύματα και σύλλογοι που φροντίζουν πολίτες με αναπηρίες θα έρχονταν τελευταία στη λίστα παύσης επιχορήγησης από το κράτος.

Θα έλεγε ίσως κανείς πως πρώτα θα έπαυαν οι επιχορηγήσεις σε τράπεζες και μετά τέτοια ιδρύματα.

Θα σκεφτόταν κανείς πως πρώτα θα υποστούν τις συνέπειες της κρίσης οι δυνατοί και τελευταίοι – στην έσχατη περίπτωση – οι αδύναμοι.

Διαβάζω στην e-net

ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ
Αποκορύφωμα αποτελεί η περικοπή, περίπου κατά 60%, της αμοιβής των εργαζόμενων ασθενών στα κυλικεία του Δρομοκαΐτειου. Το Δ.Σ. περικόπτει τις μηνιαίες αμοιβές των ασθενών (που εργάζονται 7 ώρες ημερησίως και Σαββατοκύριακα) από περίπου 400 σε 170 ευρώ (τα 170 ευρώ δικαιούνται, όπως προαναφέρθηκε, και χωρίς εργασία)! Ανακοινώθηκε, προφορικά, ότι εάν υπάρχουν «κέρδη» θα παίρνουν κάποιο επιπλέον ποσό (άγνωστο πόσο) υπό μορφή bonus!

ΚΕΝΤΡΑ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ
Λουκέτο μπαίνει και σε απαραίτητες για τις εργαζόμενες μητέρες δομές, όπως είναι τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ), που είναι η μόνη σύγχρονη κοινωνική δομή που εξασφαλίζει εξωσχολική δημιουργική απασχόληση σε χιλιάδες παιδιά σ’ όλη τη χώρα, τις απογευματινές ώρες, στηρίζοντας έτσι την οικογένεια. Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι ότι προσφέρει στα παιδιά παιχνίδι, έκφραση και μόρφωση, χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση για τους γονείς τους.

ΑΜΥΜΩΝΗ – ΙΡΙΔΑ
Από τις 31/5/2010, κλειστή παραμένει και η «ΑΜΥΜΩΝΗ» ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Προβλήματα Ορασης και Πρόσθετες Αναπηρίες. Ο σύλλογος που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1993 και το 1995, ξεκίνησε μαζί με άλλους φορείς τυφλών, όπως το πρώτο στην Ελλάδα Κέντρο Εκπαίδευσης και Φροντίδας για άτομα τυφλά με πρόσθετες αναπηρίες.

Οι “τελευταίοι” έρχονται “πρώτοι” στη λίστα περικοπών και παύσης πληρωμών.

Προφανώς είναι πολυτέλεια να υπάρχουν τέτοιοι σύλλογοι για παιδιά με προβλήματα όρασης, για νέους που αγωνιούν να απεξαρτηθούν από ουσίες, για παιδιά που θέλουν να παίξουν αντί να είναι κλεισμένα στα ντουβάρια της αφιλόξενης πόλης τους, για συνανθρώπους μας ψυχικά ασθενείς.

Στην αρχαία Σπάρτη πετούσαν από τον Καιάδα τα “προβληματικά” τους παιδιά.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, έστω μετά από χιλιάδες χρόνια.

Κάποιος κάποτε είπε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Θα έλεγα πως μάλλον δολοφονείται πρώτη.

  1 comment for “Η ελπίδα δολοφονείται

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *