Η επικίνδυνη σαγιονάρα

Είμαι Σύνταγμα με τη σακαράκα.
Αδημονώ να φτάσω σπίτι.
Κόβει ταχύτητα ο μπροστινός μου – ταξιτζής – και σταματάει για λόγο αδιευκρίνιστο.
Η σαγιονάρα μπερδεύεται στα δάχτυλα – έχω και μακριά δάχτυλα πανάθεμά με – και δεν προλαβαίνω να πατήσω φρένο.
Κατά συνέπεια “φιλάω” τον ταξιτζή.
Φταίω, όλη η ευθύνη δική μου.
Αφού είμαι μαλάκας και φορούσα τη σαγιονάρα δύο νούμερα παραπάνω οδηγώντας καλά να πάθω!
Με τη σύγκρουση, το αυτοκίνητό μου βγάζει ατμό.
Σβήνω μηχανή αμέσως, κατάλαβα πως χτύπησα ψυγείο.
Κατεβαίνει ο ταξιτζής, γομάρι κοντά στα 60 και αρχίζει τις φωνές.
Του λέω ψύχραιμα – έτσι θέλω να πιστεύω ότι φαινόμουν – πως παίρνω την ευθύνη πάνω μου.
Κατεβαίνω κι εγώ από τη σακαράκα και βλέπω κάτι ζουμιά να τρέχουν από το αυτοκίνητο.
Ή λάδια, ή υγρό φρένων, ή παραφλού θα έχουν φύγει – αν και δεν ήταν πολύ λιπαρά τα ζουμιά για να ήταν λάδια.
Ο ταξιτζής, μου άρχισε τη γκρίνια φωνάζοντας “και χάνω 80 ευρώ τώρα”, “και δεν είναι δικό μου το ταξί”.
Ξεκινά διάλογος που αποκρίνομαι στον ταξιτζή στον πληθυντικό, κι εκείνος στον ενικό.
– Δώσε μου τα στοιχεία σου, γκάριξε
Τα έδωσα.
Έγραψε σε ένα κωλόχαρτο πως ευθύνομαι για το τρακάρισμα και τη ζημιά που έχει υποστεί το ταξί.
Το ταξί δεν είχε ούτε γρατζουνιά!
Του αρνήθηκα να υπογράψω το κωλόχαρτο.
– Κύριέ μου, το ταξί σας δεν φαίνεται να έχει πάθει απολύτως τίποτα.
– Εδώ ο προφυλακτήρας φαίνεται πως έχει μετακινηθεί, φώναξε και εκτοξεύτηκαν σάλια.
Ο προφυλακτήρας ήταν 2 χιλιοστά πιο κάτω από την αριστερή μεριά.
– Κι εγώ κύριέ μου, που να ξέρω αν δεν ήταν έτσι πριν το τρακάρισμα;
– Σου δίνω το λόγο της τιμής μου πως δεν ήταν έτσι, ξαναφώναξε.
– Λυπάμαι, αλλά δεν σας ξέρω, τώρα σας γνώρισα για να δεχτώ αυτό που μου λέτε.
– Θα καλέσω την τροχαία, γκάριξε πάλι.
– Να την καλέσετε.
Περιμένοντας να έρθει η τροχαία, πήρα τα απαραίτητα τηλέφωνα στον ασφαλιστή μου για να τον ενημερώσω.
Πέρασαν  τρία τέταρτα και η τροχαία δεν είχε εμφανιστεί.
Είχε νυχτώσει πια.
Για την ακρίβεια, πέρασαν αρκετά μηχανάκια της αστυνομίας και κανείς δεν σταμάτησε.
Δηλαδή θα μπορούσαμε να μην είχαμε τρακάρει, απλά να είχαμε παρκάρει πάνω στην πλατεία Συντάγματος να πηγαίναμε για ψώνια στην Ερμού και μετά για καφέ και να μην τρώγαμε ποτέ κλήση!
Παίρνω τηλέφωνο την οδική βοήθεια της ασφαλιστικής μου διότι βλέπαμε πως η τροχαία δεν θα ερχόταν ποτέ για να γίνει φιλικός διακανονισμός και να ξεμπερδέψουμε.
– Σε 10′ θα είμαστε εκεί, είπε ο κύριος από την ασφαλιστική.
Στο μεταξύ, το γομάρι ταξιτζής που είχε κουραστεί να περιμένει μου αποκρίνεται: “μπορώ να κάτσω στο πίσω σου κάθισμα διότι με έχει πιάσει η μέση μου”;
– Και γιατί δεν κάθεστε στο ταξί σας; Τον ρώτησα.
– Διότι έχουν πάει τα λάδια μέχρι το αμάξι και δεν θέλω να τα πατήσω.
Εκεί τρόμαξα…
Έχασα τις δυνάμεις μου.
Ένιωσα αυτό ακριβώς που στην ουσία είμαι!
Μία μικρόσωμη, ολομόναχη γυναίκα, στο κέντρο της πιο εχθρικής πόλης στην Ελλάδα χωρίς απολύτως καμία βοήθεια – προστασία παρά μόνο την τσάντα μου.
Μου κόπηκαν τα πόδια.
Άρπαξα την τσάντα αγκαλιά και βγήκα από το αυτοκίνητο.
Την ίδια στιγμή, ήρθε και το ρυμουλκό της ασφαλιστικής μου για να κάνουμε τον διακανονισμό ως μάνα εξ’ ουρανού!
Με το που ήρθε ο νεαρός, ο ταξιτζής, άφησε τον τσαμπουκά και ήταν όλο γλύκες.
Πήραμε και την τροχαία να ακυρώσουμε την κλήση, κάναμε τον διακανονισμό και τις δηλώσεις, το γομάρι και το ταξί του έφυγαν και δέσαμε τη σακαράκα που έσταζε ζουμιά στο ρυμουλκό.
Για καλή μου τύχη ο νεαρός, ήταν παλιό γειτονόπουλο και με θυμήθηκε, με εξυπηρέτησε στο έπακρο!
Και εκεί που έχω μπει στο ρυμουλκό και περιμένω τον νεαρό να φύγουμε για το συνεργείο, τσουπ έρχεται ένας μπάτσος από απέναντι – στην αρχή της Ερμού – και μας λέει με την κλασσική βλαχαδερή προφορά πως δεν μας επιτρέπει να φύγουμε αν δεν έρθει πρώτα όχημα να ρίξει πριονίδι στα λάδια.
Τα λαμπάκια άναψαν και δεν ήταν αυτά της σακαράκας.
– Και που ξέρετε πως είναι λάδια;
– Ε, τί άλλο μπορεί να είναι;
– Δεν έχει άλλα υγρά το αυτοκίνητο μόνο λάδια;
– Θα περιμένετε να έρθει το πριονίδι και μετά θα φύγετε.
Ο νεαρός της ασφαλιστικής μουρμούρισε “είναι παραφλού” αλλά δεν τον άκουσε ο μπάτσος.
Κράτησε και τον αριθμό της πινακίδας για να δείξει στο μέτρο που τον έπαιρνε την εξουσία που είχε πάνω μου.
– Αν φύγετε και γίνει ατύχημα στα λάδια θα είστε υπεύθυνη για το ατύχημα, είπε και έφυγε.
Και ενώ όφειλε να κάνει την κλήση και να περιμένει σαν κι εμένα να έρθει το φορτηγάκι να απλώσει το πριονίδι, έφυγε εντελώς από την πλατεία Συντάγματος!
Περιμέναμε με τον νεαρό μία ώρα και 10 λεπτά!
Στο μεταξύ γινόταν συναυλία στο Σύνταγμα.
Χαμός, κόσμος αρκετός!
Το δεύτερο εγκεφαλικό ήταν έτοιμο να έρθει.
Παίρνω τηλέφωνο την τροχαία και αρχίζω το “κρητικό“.
– Περιμένω ντε λόγω, έπαε το όχημα τση τροχαίας (με προφορά βαριά) και κανείς δεν έχει εμφανιστεί εδώ και 1 ώρα και δέκα λεπτά!
– Εεεε… κοιτάξτε εδώ βλέπω πως έγινε μία κλήση για το Σύνταγμα, αλλά κανονικά έρχεται κάποιο όχημα του δήμου. Να σας δώσω ένα τηλέφωνο του δήμου να σας δώσουν ένα τηλέφωνο εκείνοι που θα σας…
Τον έκοψα διότι το ισχαιμικό επεισόδιο ήταν εκεί στη γωνία και με μπάνιζε.
– Άνθρωπέ μου, είμαι μοναχή, περιμένω τόσην ώρα στο πιο κεντρικό σημείο τση Αθήνας τον πριονιδά, θέλω να πάω το αμάξι στο συνεργείο, με έχει παρετήξει ο συνάδελφός σας μοναχή και μου λέτε όλα αυτά αντί να με βοηθήξετε;
– Εεεε… θα ξαναπάρω τον δήμο να έρθει στο σημείο.
– Καλά, ευχαριστώ πολύ.
Σε 5 (πέντε) λεπτά ήρθαν 2 (δύο) περιπολικά και περιμέναμε όλοι μαζί το φορτηγό του δήμου με το πριονίδι.
Τα άκουσε μία ακόμη φορά στα κρητικά τα μπινελίκια ο μπατσούλης (ήταν νόστιμος) του περιπολικού και έκανε κι άλλη μία κλήση στο δήμο.
Σε άλλα 3 (τρία) λεπτά εμφανίστηκαν 2 (δύο) φορτηγά του δήμου με το πριονίδι.
Το απλώσανε, πήγα στον νόστιμο μπατσούλη, του είπα πως “το είδατε πως το απλώσανε το πριονίδι, μην μου πείτε μετά πως έγινε τρακάρισμα και φταίω”.
Αποκρίθηκε θετικά, τον ευχαρίστησα και φύγαμε για το συνεργείο.
Συμπέρασμα: αν θέλεις να καλέσεις για βοήθεια, ή θα σου έρθουν όλοι μαζί μετά από 2 ώρες επί 2 ή καθόλου!
Τουλάχιστον το μόνο θετικό της όλης υπόθεσης ήταν πως στην πολύωρη αναμονή να έρθει ο πριονιδάς, κατάφερα και χάιδεψα τον πολύ γνωστό γέρικο σκύλο – τροχονόμο που γαυγίζει στα αυτοκίνητα αν ξεκινήσουν πριν όλοι οι πεζοί πατήσουν πεζοδρόμιο.
Τέλος καλό, όλα καλά!
Υ.Γ.: Εν όψη εκλογών, όπως είδαμε όλοι, ο δήμος “σκίστηκε” στην εξυπηρέτηση για το πριονίδι.

  1 comment for “Η επικίνδυνη σαγιονάρα

  1. September 10, 2010 at 8:21 am

    σε καταλαβαίνω απόλυτα, έχω παρόμοια ιστορία πέρυσι πρίν τις εκλογές όταν μιλούσε ο Παπανδρέου… ιστορίες τρέλλας..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *