Στη “Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου”

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την Ντέμπρα μας, βάζοντάς την να κοιμηθεί στην Πάρνηθα κάτω από έναν Σκίνο για να της κάνει σκιά, δίπλα στα ολάνθιστα ροζ φθινοπωρινά κυκλάμινα.

Το σκυλί μας… το γλυκό μας το σκυλί, που ήταν μέλος της οικογένειάς μας… μας άφησε το πρωί αμέσως μόλις ξύπνησα… λες και περίμενε να σηκωθώ για να μας δει και τους δύο… να μας αποχαιρετήσει με μία εκπνοή.

Την προηγούμενη το βράδυ που άρχιζε να επιδεινώνεται η κατάστασή της, την χάιδευα ώρα, της έλεγα γλυκόλογα, την είχα αγκαλιά στο κρεβατάκι της…
Το σκυλί μας… το γλυκό μας το σκυλί…

Και πόσο υπέροχο καλοκαίρι πέρασε φέτος η Ντέμπρα μας!

Ατελείωτες οι βουτιές στη θάλασσα στην Κρήτη, το παιχνίδι με το φρίζμπι, ο ύπνος στο δωμάτιο που κοιμόμασταν όλοι παρέα και οι τρεις μας.

Φέτος έβγαλε πολλές πέτρες, από την θάλασσα, το φοβερό της χόμπι!

Καθώς βουτούσε το κεφάλι της στη θάλασσα για να πάρει στο στόμα της την πέτρα, είχε έκφραση θριάμβου…

“Τα κατάφερα, την έβγαλα”!

Και μετά έσκαβε ξανά στα ρηχά για να βγάλει την επόμενη πέτρα.

Μόλις έπεφτε η σκιά στον βράχο, στρογγυλοκαθόταν στην πετσέτα μας και περίμενε χάδια ατελείωτα.

Θα μου λείψουν όλα αυτά…

Το παιχνίδι με το μπαλάκι που για να της το πάρεις από τα δόντια της, έπρεπε να της δώσεις σκυλομπίσκοτο – και μετά άλλα δύο.

Το μουσούδι της που ακουμπούσε στο μπράτσο του καναπέ ζητώντας με όλη της την γαλιφιά χάδια, ειδικά πίσω από τα αυτιά.

Το ότι είχε μάθει να μου δίνει το χέρι της… και όταν την επιβράβευα με μπισκότο μου έδινε και τα δύο.

Τα φιλιά της, τα ατελείωτα φιλιά της, μερικές φορές σήμαιναν “ευχαριστώ” άλλες φορές σήμαιναν ευγνωμοσύνη, άλλες “σ’αγαπώ”.

Την ιδιέταιρη σχέση που είχαμε μεταξύ μας… όταν γυρνούσα από τη δουλειά καθόταν πάνω μου, την έξυνα στην πλάτη μέχρι να της δώσω μία χαϊδευτική ξυλιά στον πισινό και μουγκρίζοντας έτρεχε να πάρει το πλαστικό της παιχνίδι στη βεράντα για να παίξουμε…

Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μου λείψουν… οι βόλτες μας που την είχα λυτή και δεν ξέφευγε από το πλάι μου… τα χεράκια της που όταν ξάπλωνε τα σταύρωνε σαν γνήσια lady… την αγάπη που είχε για το γιαούρτι, τα μπισκότα, το τυρί και το καρπούζι…

Το κοριτσάκι μας πέρασε τη Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου, τρέχει τώρα σε ατελείωτα ολάνθιστα λιβάδια μαζί με άλλα ζώα, ευτυχισμένο, στην καρδιά του είμαστε εμείς και θα μείνουμε εκεί… μέχρι να ανταμώσουμε.

Αντίο γλυκιά μου Ντέμπρα…

  11 comments for “Στη “Γέφυρα του Ουράνιου Τόξου”

  1. she'sinpanties
    September 26, 2010 at 6:53 pm

    RIP Debra :(

  2. Nagia
    September 26, 2010 at 7:01 pm

    RIP stin aksiolatreyti kai gennaia Debra :/

  3. Πότμος
    September 27, 2010 at 4:44 am

    Καλό ταξίδι, γλυκό πλασματάκι!

    Κουράγιο :(

  4. September 27, 2010 at 6:10 am

    RIP :(

  5. gel
    September 27, 2010 at 9:38 am

    :'(

  6. dora.oik
    September 27, 2010 at 9:39 am

    o vaggelakis emathe na agapaei ta skulakia me thn debra!
    otan epaize kai ton koitaze me auta ta matia, gemata agaph!
    einai panta mesa sth kardia mas !

  7. September 27, 2010 at 11:16 am

    rip…:(

  8. dora
    September 27, 2010 at 11:19 am

    antio koukla na mou filhseis thn lili mou kai ton rikh mou.kai pes tous oti tous agapaw pollh

  9. September 27, 2010 at 12:15 pm

    Αντίο και από μένα ζουζούνα μου. Στάθηκες τυχερή με τέτοιο αφεντικό!… με συγκινήσατε…

  10. Δέσποινα
    September 29, 2010 at 9:45 am

    Ξέρω πως αισθάνεσαι…. Δεν είναι καθόλου εύκολο…. το δέσιμο είναι πολύ μεγάλο… ευτυχώς

  11. krot
    September 30, 2010 at 5:46 pm

    :'(
    ξέρω πως είναι και δεν ξεπερνιέται εύκολα.
    αλλά να θυμάσαι πόσο καλά ήταν τα δέκα αυτά χρόνια.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *