Οδηγώντας για πέντε λεπτά

Παίρνω τη γνωστή σακαράκα και ξεκινώ για τη δουλειά.

Με το που βγαίνω στο δρόμο, ταξιτζής χωρίς να έχει ανάψει τα αλάρμ ή κάποιο φλας προειδοποιητικό, κάνει οπισθογωνία.

Εκνευρισμένη μπινελικώνω τον ταξιτζή λέγοντάς του “οι δρόμοι είναι δικοί σας” και “κάνετε ότι γουστάρετε χωρίς προειδοποίηση έτσι”;

Ο ταξιτζής συνηθισμένος στα μπινελίκια δεν είπε τίποτα, έκανε αργά – αργά τη δουλειά του και έφυγε.

Στρίβω εκεί που έκανε όπισθεν ο ταξιτζής και πέφτω πάνω σε μία φορτηγάρα που ξεφόρτωνε χώμα και έκλεινε τον δρόμο.

Η φορτηγάρα έκανε όπισθεν και ερχόταν κατά πάνω μου.

Πίσω της βρισκόταν ένας “εργάτης” που κοιτούσε τη φορτηγάρα.

Παραμέρισε για να κάνει όπισθεν.

Βάρεσα κόρνα διότι ήταν σίγουρο πως κι εγώ και η σακαράκα θα γινόμασταν χαλκομανία αν συνέχιζε έτσι η φορτηγάρα.

Νέο μπινελίκι: “Γιατί δεν βάζετε κανέναν κώνο στο δρόμο, εδώ περνάνε λεωφορεία, θα προκαλέσετε κανένα ατύχημα”!

“Καλά, καλά” μου αποκρίθηκε ο “εργάτης” γράφοντας στα παλαιότερα των υποδειμμάτων του την υπόδειξη.

Κάνω όπισθεν και κύκλο για να βρεθώ στον δρόμο μου.

Σταματώ στο φανάρι που βγάζει στην παραλιακή όταν ακούω κόρνα από μακριά.

Φτάνει δίπλα μου μπάρμπας χωρίς κράνος φωνάζοντας πως δεν μπορεί να περάσει με το παπί.

Πριν μπινελικώσω κοιτάζω γύρω μου να δω τη θέση του αυτοκινήτου μου στον δρόμο καθώς και τη θέση των υπολοίπων.

Η θέση της σακαράκας δεν εμπόδιζε τον μπάρμπα.

Μέσα σε 3 λεπτά ξεκινώ νέο κύκλο μπινελικού.

“Γιατί κορνάρεις κύριος αφού μόλις πέρασες για να σταματήσεις σε κόκκινο φανάρι;”

Έριξα μερικές βρισιές συνειδητοποιώντας πάλι τον “ρατσισμό” που διέπει τους Αθηναϊκούς δρόμους, εφόσον στην τελική ήμουν η μόνη γυναίκα οδηγός που περίμενε στο φανάρι, άρα και ο λόγος για να μου κορνάρει ο μπάρμπας.

Σημειωτέων ο μη κρανοφόρος μπάρμπας πέρασε με κόκκινο διότι πολύ απλά έχει παπί, διότι πολύ απλά “μπορεί“.

Ανάβει πράσινο, βγαίνω στην παραλιακή επιτέλους.

Η παραλιακή κάνει σε ένα σημείο διχάλα, δεξιά πας Γλυφάδα, αριστερά πας Αθήνα.

Μένω αριστερά γνωρίζοντας πως η στροφή που βρίσκεται κάτω από την γέφυρα είναι επικίνδυνη διότι είναι ανάποδη…

Στη στροφή που όλοι γκαζώνουν για να βγουν στη Συγγρού βλέπω σταματημένα αυτοκίνητα.

Πατάω τέρμα τα φρένα… σαν να βλέπω το τι πρόκειται να συμβεί… “θα χτυπήσω τον μπροστινό και θα γίνει άσχημη καραμπόλα”!

Τα ABS της σακαράκας δούλεψαν και το αυτοκίνητο ευτυχώς σταμάτησε 5 μέτρα μακριά από τον μπροστινό.

Η καρδιά μου είχε πάει στα πόδια μου.

Αναίτια αυτή η κίνηση σε αυτή τη στροφή ταχείας κυκλοφορίας… και όμως ξάφνου ξεπρόβαλε η αιτία.

Ένα αυτοκίνητο με το καπό της μηχανής ανεβασμένο ήταν σταματημένο ακριβώς πάνω στο πιο επικίνδυνο σημείο της στροφής.

Ο οδηγός έλειπε, κώνος ή τρίγωνο που να προειδοποιούσε τους οδηγούς ώστε να μην γίνει ατύχημα δεν υπήρχε.

Απορώ πως δεν έγινε ατύχημα σε εκείνο το σημείο…

Συνέχισα την πορεία μου αφήνοντας 40 μέτρα απόσταση από τον μπροστινό μου, εμφανώς φοβισμένη για το τι μπορεί να σου συμβεί στο δρόμο μέσα σε 5 λεπτά, ελπίζοντας πως θα φτάσω στον προορισμό μου χωρίς να γρατσουνιστεί η σακαράκα και η ψυχική μου κατάσταση.

Μέσα σε 5 λεπτά μόνο είδα τον ρατσισμό, την έλλειψη αγωγής, τον ωχαδερφισμό και την τεμπελιά… όλα γνωρίσματα και χαρακτηριστικά των περισσότερων Ελλήνων, οδηγών και μη.

Μία κοινωνία που νοιάζεται μόνο για το τομάρι της, μόνο για εκείνη τη στιγμή, εκείνα τα λίγα λεπτά και θα συνεχίσει να διαιωνίζει αυτή τη συμπεριφορά όχι επειδή λειτουργεί (δεν λειτουργεί, είναι προφανές), απλά επειδή έτσι έχει μάθει από γενιά σε γενιά.

  4 comments for “Οδηγώντας για πέντε λεπτά

  1. October 22, 2010 at 6:54 am

    Κάπου εδώ είναι που κολλάει το σημερινό comic του The Oatmeal, “This is what my car needs” http://theoatmeal.com/blog/car_needs

  2. October 22, 2010 at 2:01 pm

    Εξαρετικός και πάλι ο The Oatmeal

  3. gordito
    November 9, 2010 at 11:31 pm

    Ναι, προτρεπει την χρησιμοποιηση της κορνας στο φαναρι. Πολυ ‘εξαιρετικος’!

  4. November 30, 2010 at 12:04 pm

    Τι να πεις.. εγώ τώρα θα παω για δίπλωμα, λογικά Γενάρη θα το χω. Δεν ξερω πως θα την παλέψω με τόση μαλάκινση στους δρόμους. Τοσο παρτυλίκι και τόσο αλητεία γιατί περι αλητείας πρόκειται.. Πάντως αν μπορουσα να παω στην δουλεια μου με μετρο δεν θα ασχολιομουν με διπλωμα και μαλακιες. Η κατασταση ειναι αισχος..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *