Στις πλατείες του κόσμου

Δεν βουβάθηκα, μούδιασα…

Την περασμένη εβδομάδα σκοτώθηκε ένας άνθρωπος για μία κάμερα, ένας νεαρός από το Μπαγκλαντές δολοφονήθηκε με 4 μαχαιριές, παραλίγο να χάσει τη ζωή του ένα παιδί από ξυλοδαρμό αστυνομικών με πυροσβεστήρα (sic) στην Πανελλαδική απεργία, ξυλοκοπήθηκε κόσμος βάρβαρα από αστυνομικούς εκείνη τη μέρα, κάηκε η λαϊκή αγορά των Εξαρχείων και μαζί του 5 άνθρωποι από μολότοφ μετά από αποτυχημένη επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Τραμπουκισμοί της Χρυσής Αυγής στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα σε μετανάστες, ξυλοδαρμοί και μαχαιρώματα.

17 μετανάστες στα νοσοκομεία της πόλης, οι 12 τραυματισμένοι από μαχαίρι.

Οι υποψίες ανάμιξης της αστυνομίας στην Χρυσή Αυγή επιβεβαιώνονται χωρίς αμφιβολία.

Η πολιτεία, σιωπά.

Σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Πλήρης αδράνεια.

Τα ΜΜΕ βοηθούν στη σιωπή.

Σαν να υπάρχει μία πανελλαδική συνωμοσία.

Τα κόμματα της βουλής εκδίδουν ανακοινώσεις “καταγγέλλοντας απερίφραστα” από υποχρέωση και μόνο.

Ξάφνου, μέσα σε όλη αυτή την εγκληματική σιωπή, ξεπηδά ο Στρος Καν.

Ένας πανίσχυρος άντρας, ένας άνθρωπος που κυβερνούσε τον κόσμο όλο, διαπομπεύεται παγκόσμια με τον χείριστο τρόπο, σαν κοινός εγκληματίας για σεξουαλική επίθεση σε καμαριέρα.

Ξεχάστηκε ο Γιάννης Καυκάς, ξεχάστηκαν οι βάρβαροι ξυλοδαρμοί από αστυνομικούς, ξεχάστηκαν οι άνεργοι, η κυρία με τα λουλούδια, οι μαχαιρωμένοι μετανάστες, τα μαγαζιά και οι επιχειρήσεις που κλείνουν, ξεχάστηκαν όλα.

Πως είναι δυνατόν να ξεχνάς κάτι τέτοιο;

Μα, εμείς οι άνθρωποι δεν ξεχνάμε, τα καθεστωτικά εργαλεία είναι εκείνα που θέλουν να ξεχνάμε, να μην καλλιεργούμε τα φίλτρα της αντίληψης.

Μασουλάμε, καθόμαστε στην TV, παρακολουθούμε το υπερθέαμα της διαπόμπευσης του κυρίου που μας είπε δημοσίως ότι είμαστε χωμένοι μες στα σκατά και μασουλάμε το επόμενο δείπνο.

Χλευάζουμε και εκτονωνόμαστε μπροστά από το χαζοκούτι.

Δεν χορταίνουμε να παρακολουθούμε.

Δώσε κι άλλο σκάνδαλο, κι άλλο θέαμα στο λαό, να ξεχνάς ότι ο γείτονάς του είναι άνεργος, ότι ο ίδιος είσαι άνεργος, ότι ο σύντροφός σου χτυπήθηκε από ΜΑΤ προχθές, ότι πήρε φωτιά η κυρία που πουλά λουλούδια στη λαϊκή από κάποιους που ποτέ δεν βρέθηκαν, ότι οι φασίστες πληθαίνουν με την ευγενική χορηγία των ΜΜΕ.

Δώσε Κωστόπουλο, δώσε dancing with the stars, δώσε Στρος Καν, δώσε κι άμα λάχει κανένα καινούριο επεισόδιο με νέα Ίμια.

Δώσε να ξεχάσουμε.

Κι εκεί που λες, “ξεχάσαμε”, να σου οι Ισπανοί.

Δεν ξύπνησαν τώρα.

Είναι πιο μπροστά στην εξαθλίωση από τους Έλληνες.

Το συστημικό κόλπο είναι γνωστό.

Τα ΜΜΕ δεν θα αναφέρουν το τι συμβαίνει τώρα στην Ισπανία, ή θα το αναφέρουν σαν 5η είδηση 30 δευτερολέπτων, από υποχρέωση.

Οι Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους, κατέλαβαν τις πλατείες τους, κατασκήνωσαν.

Δεν είναι καιροί τώρα να βγαίνεις στους δρόμους και να διαμαρτύρεσαι για τις κλοπές, το ΔΝΤ με το αποκλειστικό “copyright” από τους εργατοπατέρες συνδικαλιστές.

Γίνεσαι γραφικός.

Οι Ισπανοί έχουν ακριβώς το ίδιο “σοσιαλιστικό” καθεστώς που έχουμε κι εμείς.

Οι Ισπανοί έχουν στόχο.

Δεν περιμένουν και δεν ζητούν από κανένα τίποτα.

Από ποιον να ζητήσουν άλλωστε;

Από τους διεφθαρμένους πολιτικούς τους ή από το τραπεζικό καθεστώς από το οποίο βρίσκονται σε ομηρία;

Δεν μας αντιπροσωπεύουν” λένε οι Ισπανοί για τους πολιτικούς τους.

Κουνάνε τα κλειδιά τους φωνάζοντας ότι τα σπίτια τους δεν είναι δικά τους αλλά του τραπεζίτη.

Καθώς η πλατεία de Sol γεμίζει με κατασκηνωτές θυμίζοντας τις πρόσφατες διαμαρτυρίες της Αραβικής Άνοιξης στην Αίγυπτο και στην πλατεία Ταχρίρ, ο χάρτης διαμαρτυρίας της Ισπανικής Επανάστασης γεμίζει.

Εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα ακόμα δεν έχουμε φτάσει στην συνειδητοποίηση.

Αυτή της πολιτικής εξαθλίωσης που τα δικαιώματα των πολιτών καταπατόνται από σοσιαλιστικές δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Της εκλεκτικής ασυλίας, της ανισότητας, της αναξιοκρατίας δεκαετιών που έχει μπει στο DNA μας.

Της ανομίας, της διεφθαρμένης πολιτείας και δικαιοσύνης, του νομοθετημένου εκφασισμού – συνθήκη της Λισαβόνα- της θεσμοθετημένης προ 25 χρόνων (ΑΓΠ) μίζας και ρουσφετιού.

Απογίναμε, καταντήσαμε ανθρωπάκια που γκρινιάζουν και που παίρνουν δεδομένα τα σκάνδαλα, τις μίζες, τα ρουσφέτια, τη διαφθορά, τη διαπλοκή παντού, όπου υπάρχει ελάχιστη ως και πολλή εξουσία.

Ναι, ανθρωπάκια γίναμε όταν έχει θεσμοθετηθεί ότι έξυπνος είναι εκείνος που “τα παίρνει” ενώ ανόητος είναι εκείνος που προσπαθεί να αποδείξει την αξία του με σκληρή εργασία.

Εμείς το θεσμοθετήσαμε, εμείς, λόγω έλλειψης συνείδησης.

“Δεν βαριέσαι στην Ελλάδα ζούμε” και “Έλα μωρέ τι περίμενες από τους πολιτικούς” είναι η καραμέλα, η ίδια καραμέλα μίας πλειοψηφίας που προσβάλλει κυριολεκτικά την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Αδρανείς πολιτικοί, αδρανείς πολίτες.

Καθώς η Ελλάδα αδρανεί και κρύβεται πίσω από τις ωχαδερφικές δικαιολογίες δεκαετιών που δίνουν ασυλία στην καθολική κατάντια, η ιδέα για μία πραγματική δημοκρατία, μίας συμμετοχικής δημοκρατίας που δεν υποδουλώνεται και δεν διαστρεβλώνεται αρχίζει και παίρνει μορφή στις πλατείες μας.

Στις πλατείες του κόσμου αυτού.

  6 comments for “Στις πλατείες του κόσμου

  1. March 25, 2012 at 2:08 am

    Thank you very much for posting this article. Its a very useful article.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *