Το Όνειρο

Η Άλκηστη, γεμάτη προσδοκίες, με φιλοδοξίες που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα μεγάλο “μαγαζί” πριν από μερικά χρόνια.

Ήξερε πως εκεί θα μάθαινε, θα πρόσφερε, θα δημιουργούσε και συνεπώς θα γινόταν καλύτερη στη δουλειά της.

Είχε μάθει από την οικογένειά της και το σχολείο της πως αν είσαι δημιουργικός αλλά και παραγωγικός πως αν προσφέρει τις ικανότητές της ολοκληρωτικά θα μπορούσε να ανέβει στην κλίμακα.

Αυτή την οικονομική αλλά και κύρους κλίμακα.

Τι πιο φυσιολογικό για την Άλκηστη με το που έπιασε εκείνη τη δουλειά να δώσει τον εαυτό της έστω και με αυτά τα αξιοπρεπή χρήματα που της προσέφεραν.

Ήξερε πως με τις δυνατότητές της, τη σκληρή δουλειά, την καλή επικοινωνία και συνεργασία με τους συναδέλφους όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχή.

Τα αφεντικά της Άλκηστις είδαν ότι πράγματι είναι εξαιρετική αλλά και σβέλτη στη δουλειά της και της έδωσαν περισσότερη δουλειά.

Η Άλκηστη δεν παραπονέθηκε, σκέφτηκε πως της δίνουν ευκαιρία να αποδείξει πόσο δυνατή είναι απέναντι σε περισσότερη δουλειά.

Άρχιζε να εργάζεται υπερωρίες.

Τα χρόνια περνούσαν και η δουλειά αυξανόταν, αυξάνονταν και οι υπερωρίες που είχαν γίνει καθημερινότητα.

Με το που έσκασε το χρηματιστήριο η δουλειά της Άλκηστις “έπεσε” δραματικά.

Άρχισαν απολύσεις στο μαγαζί που δούλευε.

Η Άλκηστη επιβίωσε αυτό και τα δύο επόμενα κύματα απολύσεων, την μεταφέρανε σε ένα άλλο τμήμα.

Με τη δημιουργική δουλειά να έχει πάψει να είναι ο βασικός πυρήνας της εργασίας της μιας και έγιναν σοβαρές περικοπές, η Άλκηστη ξεκίνησε στο νέο τμήμα να κάνει αυτό που ήξερε πολύ καλά με λιγότερη δημιουργικότητα.

Οι προσδοκίες απομακρύνονταν, οι φιλοδοξίες θόλωναν, σαν να τις έβλεπε πίσω από ένα παράθυρο νωπό από τη βροχή.

Δεν θα πετούσε τα χρόνια που εργάστηκε, ανασκουμπώθηκε και άρχιζε να δημιουργεί προτάσεις που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμες για τα αφεντικά της.

Τα αφεντικά της, την παίνεψαν, την κολάκεψαν αλλά ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τα έργα της.

Έκατσε σε μία γωνιά και έκανε τη δουλειά που της έδιναν να κάνει, χωρίς να παραπονιέται.

Στο κάτω-κάτω έβρισκε διέξοδο στο σπιτάκι της, όπου εκεί εκτόνωνε τη δημιουργικότητά της σχεδιάζοντας δικά της έργα.

Όλοι στο “μαγαζί” γνώριζαν πόσο εξαιρετική είναι η Άλκηστη στη δουλειά της, πόσο το αγαπά το αντικείμενό της.

Ακόμα και ίδιος της ο προϊστάμενός που μία φορά την κάλεσε στο γραφείο του και της είπε: “Κοίτα, είσαι πολύ δημιουργική και πολύ καλή σε αυτό που κάνεις, αλλά εμείς εδώ πλέον δεν κάνουμε δημιουργικά πράγματα οπότε μπορείς ίσως να σκεφτείς την πιθανότητα να παραιτηθείς αν δεν σου αρέσει αυτό που κάνεις”.

Πάνε οι προσδοκίες, οι φιλοδοξίες και οι επιθυμίες για το μέλλον, πάνε όλα!

Είχαν περάσει ήδη 7 χρόνια και δεν ήθελε με τίποτα να κάνει τη χάρη του προϊσταμένου και να παραιτηθεί ακόμα και με αυτά τα πάλε τότε αξιοπρεπή χρήματα που έπαιρνε που η τωρινή τους αξία ήταν ευτελής.

Συνέχιζε να εργάζεται αμίλητα, λέγοντας το πρωί μια “καλημέρα” και το απόγευμα ένα “γεια χαρά”.

Τα όνειρα που είχε κάποτε, είχαν πάψει να έχουν υπόσταση είχαν γίνει φαντάσματα που τη στοίχειωναν τα βράδια όταν ήταν μόνη στο σπίτι της.

Τώρα από πείσμα αλλά και πάλι επειδή δεν ήθελε να πετάξει τα τόσα χρόνια εργασίας έμενε.

Και άλλαξε πάλι τμήμα.

Άρχιζε να κάνει πάλι δημιουργικές εργασίες και για άλλη μία φορά έπρεπε να αποδείξει την αξία της στον νέο προϊστάμενο.

Άλλαξε προϊστάμενο και μετά ξανά και ξανά…

Και σε κάθε προϊστάμενο έπρεπε να αποδείξει την αξία της μόνο και μόνο για να είναι χρήσιμη σε αυτόν, στα αφεντικά του και στα αφεντικά των αφεντικών του.

Συνέχιζε με τον ίδιο ρυθμό, με λιγότερη όρεξη… τα φτερά ήταν ήδη κομμένα, τα είχε πάρει ο άνεμος με τα χρόνια.

Πέρασαν 12 χρόνια από τότε που ήρθε στο “μαγαζί” και ο σημερινός αλλά και ο προηγούμενος προϊστάμενός της ήταν μικρότερός της.

Επιβίωσε άλλα 3 κύματα απολύσεων, ήρθε και η κρίση.

Ένιωθε παρ όλη την αδικία, που είχε πια εξανεμιστεί κι αυτή πως έπρεπε να κρατηθεί από τη δουλειά, τώρα πλέον που η εργασία είναι δικαίωμα λίγων.

Και συνέχιζε, χωρίς να παίρνει πρωτοβουλίες, όπως έκανε κάποτε, χωρίς κίνητρο για να προσφέρει ξανά τον εαυτό της, χωρίς την ανεμελιά και αφέλεια που είχε νομίζοντας πως με τις ικανότητές της θα πάει μπροστά.

Συνέχιζε στην γκρίζα πραγματικότητα.

Ο νέος της προϊστάμενος μία μέρα της είπε φιλικά πως αντιλαμβάνεται το πόσο καλή είναι στη δουλειά της και της ζητάει να παίρνει περισσότερες πρωτοβουλίες, να δώσει περισσότερα, από αυτά που δίνει ήδη στην ίδια θέση που βρίσκεται.

Η Άλκηστη θόλωσε, διότι μέσα στη μιζέρια της καθημερινότητας είχε θυμηθεί ότι κάποτε είχε ένα ανόητο όνειρο που περιλάμβανε περισσότερο κύρος, περισσότερο σεβασμό και περισσότερα χρήματα.

Ένα όνειρο που φαντάζει τώρα τόσο σαχλό, ποταπό και άθλιο, όταν ξέρει ότι η οικογένεια που μένει κάτω από το διαμέρισμά της είναι όλοι άνεργοι, όταν γνωρίζει ότι θα κόψουν ξανά τη σύνταξη του πατέρα της, όταν σκέφτεται δύο φορές αν θα χρειαστεί να αγοράσει ένα μικρό μπουκάλι γάλα που έχει γίνει πιο ακριβό και από το αναψυκτικό.

Τι τιποτένιο, άθλιο και ελεεινό που ήταν αυτό το όνειρο.

Να θέλεις να γίνεις κάποιος, έστω με το σπαθί σου, σε έναν τέτοιο κόσμο, σε έναν αυταρχικό, αναξιοκρατικό κόσμο, που θάβει, έθαβε και θα θάβει τα παιδιά του.

Και έτσι η Άλκηστη, άφησε το όνειρο πίσω για πάντα και έβαλε πλώρη για ένα άλλο όνειρο: να βοηθήσει να αλλάξει τούτος εδώ ο κόσμος…

  2 comments for “Το Όνειρο

  1. Γιώργος
    September 29, 2011 at 2:21 pm

    αχ ποσο σε νιωθω….

  2. December 12, 2011 at 1:32 am

    βουρκωσα…
    οχι γιατι συγκινηθηκα με την περιπετεια της ηρωιδας μας, – οπως σε ενα μυθιστορημα ή σε μια ταινια στο σινεμα – αλλα με την πικρα της πραγματικοτητας μου!
    Ομως, το ΟΝΕΙΡΟ, δεν το αφησα πισω κι ας πιστεψα κι εγω καποια στιγμη, πως ηταν ποταπο… το κυνηγαω ακομα!
    Το πρωτο βημα για να αλλαξουμε τον κοσμο, ειναι να πιστευουμε στα ονειρα μας και το δευτερο, να αλλαξουμε τον μικροκοσμο μας … αυτα τα καταφερα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *