Αυτά που μας ενώνουν

Πως να σχολιάσει κανείς αυτά που συνέβησαν στις 19 και 20 Οκτωβρίου;

Ο “εμφύλιος” που “ξέσπασε” στις 20 Οκτωβρίου, συνοδευόμενος το απόγευμα με ομοβροντία χημικών, ξύλο κρανοφόρων στο ΠΑΜΕ, στον κόσμο τριγύρω, ξύλο του ΠΑΜΕ και των ΚΝΑΤ στον κόσμο, ατελείωτο ξύλο, ναι, με ρόπαλα, μολότοφ προσγειώνονταν πάνω σε κόσμο και ένας νεκρός

Μετά αυτός ο εμφύλιος μεταφέρθηκε στην twitterόσφαιρα, έτσι με την ίδια ένταση, χωρίς να πέφτουν μολότοφ, ροπαλιές, ξύλο, γκλομπιές, χημικά και πέτρες αλλά unfollow, μπινελίκια και block.

Και οι συγκρούσεις μεταξύ μας, μεταξύ ημών που καθόμασταν στο τσιμέντο της πλατείας Συντάγματος επί δύο μήνες.

Εμείς που το Σύνταγμα, η λαϊκή συνέλευση, μας ένωνε, μας ένωναν τα κοινά μας προβλήματα, αναδομούσαμε την διαλυμένη μας κοινωνία μέρα με τη μέρα, αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε έξω από τον συστημικό κλωβό, εμείς οι αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον, ναι εμείς οι ίδιοι, ερχόμαστε σε σύγκρουση με τον διπλανό μας – με αυτόν που μοιράζαμε τη πλαστική σακούλα στο Σύνταγμα.

Αν αποστασιοποιηθούμε, θα δούμε πόσο φαιδροί φαντάζουμε τώρα έτσι όπως τρωγόμαστε.

Οι αποστασιοποιημένοι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, που στο κάτω-κάτω πάντα παρατηρητές ήταν και χαμαιλέοντες όταν πρόκειται για τα δικά τους ή του μαγαζιού τους συμφέροντα θα μας βλέπουν και θα γελάνε.

Θα γελάνε διότι σημειώνουν την πρώτη νίκη, από τις πολλές που νομίζουν ότι θα κατακτήσουν, της κοινωνικής μας υποδούλωσης.

Γελάνε με δάκρυα αγαπητοί συναγωνιστές διότι ιστορικά αυτός ο εμφύλιος, αυτή η κοινωνική διάσπαση, θα οδηγήσει αποδεδειγμένα σε μεγάλες νίκες, αυτών και του καθεστώτος.

Όσο μας έβλεπαν ενωμένους – ήμασταν, δεν φαινόμασταν, στις HD κάμερες του Public – κάθε βράδυ στο Σύνταγμα, τόσο φοβόντουσαν.

Όσο έπαιρνε το αυτί τους τα περί άμεσης δημοκρατίας, περί κοινωνικής αλληλεγγύης και προσφοράς στον συνάνθρωπο, στον αδύναμο, τόσο έτρεμαν από το φόβο τους.

Και τώρα γελούν μέσα από την καρδιά τους.

Η κοινωνική διάσπαση εξετελέστη!

Διότι η προβοκάτσια, ναι ήταν προβοκάτσια απίστευτα οργανωμένη, παίρνουν όσκαρ χορογραφίας οι οργανωτές της από το πρωί της 20ης Οκτωβρίου, πέτυχε!

Κρανοφόροι νεοναζί ΧΑυγήτες παρακρατικοί, ΠΑΜήτες, ΜΑΤ του ΚΚΕ, υπερπαραγωγή.

Επιστρέφω στο “εμείς“.

Εμείς λοιπόν, κάποτε ήμασταν ενωμένοι.

Γιατί αφήνουμε τον κάθε φασίστα ακροδεξιό ή ακροαριστερό να μας διαλύει και να μας κάνει να χάσουμε το στόχο μας;

Από τότε που διαλύθηκε το Σύνταγμα, έχουμε αυξηθεί οι άνεργοι, έχει αυξηθεί η φτώχεια, έχουν ακυρωθεί τα εργασιακά μας δικαιώματα, πωλούνται οι δημόσιες υπηρεσίες μας για πενταροδεκάρες κι εμείς αντί να προσπαθήσουμε να βρούμε λύση στο πρόβλημα που είναι όμοιο με του διπλανού μας, μιας και το κράτος είμαστε εμείς, αντί να ενωθούμε και να πραγματοποιήσουμε όλα αυτά που έχουμε αναλύσει και τοποθετηθεί ξανά και ξανά στο Σύνταγμα, διαλυόμαστε, αλληλοσυγκρουόμαστε.

Θυμίζω τους στόχους μας:

Άμεση Δημοκρατία, λύσεις για τους άνεργους στις γειτονιές, ίδρυση συλλογικοτήτων, αυτοοργάνωση με τράπεζες χρόνου…
Θυμίζω, πως στόχος μας ήταν η αποσυστημικοποίηση, η μαζική έξοδος από το μαντρί και όχι η αποδοχή ότι το ΠΑΜΕ έχει κάθε δικαίωμα να επιβάλλει το ρόλο του προστάτη της διαδήλωσης (από ό,τι φάνηκε μάλλον τον αντίθετο ρόλο είχε).

Πώς ρε φίλε, εσύ που καθόσουν δίπλα και χειροκροτούσες στις λαϊκές συνελεύσεις όταν κάποιος έλεγε στο μικρόφωνο ότι δεν θέλουμε εξουσίες και κομματικές απολήξεις, πως θέλουμε ανθρώπους που θα πετάξουν το κομματικό τους παλτό και θα έρθουν στο Σύνταγμα αποδεσμευμένοι, εν δυνάμει ελεύθεροι δέχεσαι την εξουσία των ΚΝΑΤ;

Μπορούμε να ξαναθυμηθούμε τους λόγους για τους οποίους μαζευόμασταν και γνωριστήκαμε στο Σύνταγμα;

Να μην αρχίσουμε από την αρχή, αλλά από εκεί που μείναμε.

Από εκεί που μείναμε η πραγματική ουσία πότε δεν ήταν στους τρόπους διαμαρτυρίας, στο τι ώρα θα πρέπει να μαζευτούμε για να αποκλείσουμε τη βουλή.

Χιλιοπαιγμένοι συστημικοί τρόποι διαμαρτυρίας κατασκευασμένοι από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα για να εκτονωθεί ο κόσμος από τη συνεχή κυβερνητική καταπίεση.

Ουσία έχει η αλληλεγγύη, ο σεβασμός στον διπλανό που μοιραζόμαστε τη σακούλα για να κάτσουμε στα παγωμένα τσιμέντα.

Ουσία έχει η κατάκτηση και όχι η απαίτηση.

Δόμηση του αποδομημένου μας κράτους, δηλαδή του “εμάς” και όχι του “εγώ“.

Αποδομηθήκαμε, συγκρουόμαστε διότι τοποθετούμε τη διαφωνία μας ως σταθερά, αντί να κάνουμε το αντίθετο.

Φαντάσου λοιπόν, συναγωνιστή να αρχίζαμε να βρίσκουμε μόνο που συμφωνούμε;

Θα τους κοπούν τα γέλια αδερφέ, θα έρθει στη θέση τους ο τρόμος.

  1 comment for “Αυτά που μας ενώνουν

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *