Η κρίση ως κίνητρο να παραμείνουμε άνθρωποι

Το σημερινό αδιέξοδο είναι κοινωνικό.

Δεν είναι εργασιακό.

Η “κατάργηση” του δικαιώματος στη μισθωτή εργασία μάλλον είναι θετικό βήμα προς την κοινωνική συνειδητοποίηση της ύπαρξής μας και της σχέσης μας με τους συνανθρώπους μας.

Το δικαίωμα στην εργασία κανένα συνταγματικό άρθρο δεν μπορεί να κατοχυρώσει.

Έχουμε εκπαιδευτεί πως ο κύκλος της ζωής είναι το παιχνίδι, το σχολείο, το διάβασμα, το πανεπιστήμιο ή η σχολή, η υπαλληλική εργασία, ή η εργασία με μπλοκάκι (πάλι σαν υπάλληλος), ή το αφεντιλίκι.

Όλες αυτές οι συστημικές απολήξεις στον τομέα της εργασίας – μισθωτός, ή αφεντικό – έχουν χάσει την αξία τους για τους εξής λόγους:

1. Η εργασία ως μισθωτός πλέον, παρέχει αντί για εισόδημα, χαρτζιλίκι καθώς με τις παρούσες συνθήκες – της απαξίωσης των εργασιακών δικαιωμάτων όπως η κατάργηση των ΣΣΕ – ο εργαζόμενος αναγκάζεται να εργαστεί με ελάχιστη αμοιβή περισσότερες εργατοώρες.

2. Η μισθωτή εργασία με το μπλοκάκι πάντα είχε την ανασφάλεια της περίπτωσης απόλυσης στην οποία ο εργαζόμενος δεν λαμβάνει αποζημίωση. Οι παρούσες συνθήκες αυξάνουν την πιθανότητα απόλυσης ή την περικοπή των αποδοχών. Ο εργαζόμενος με μπλοκάκι δίνει τουλάχιστον το 43% των αποδοχών του κάθε φορά που κόβει απόδειξη παροχής υπηρεσιών (ΦΠΑ και φόρος εισοδήματος) καθώς πληρώνει κάθε 2μηνο το ασφαλιστικό του ταμείο. Δηλαδή μειωμένες αποδοχές, αυξημένο ΦΠΑ και αυξημένη – πλέον – εισφορά στο ταμείο.

3. Για την εργασία ως αφεντικό σε εταιρία τρεις είναι οι παρατηρούμενες καταστάσεις.

α. Ο εργοδότης δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην κρίση της εταιρίας του και την κλείνει.

β. Ο εργοδότης δεν επιθυμεί να πληρώσει τους μισθούς των εργαζόμενων με άλλοθι την κρίση – η Ελλάδα λειτουργεί καθαρά με γνώμονα τον κοινωνικό αυτοματισμό, δηλαδή είναι στο χέρι των εργαζόμενων να περάσουν σε επίσχεση εργασίας καθώς το κράτος δεν τους προστατεύει αυτόματα – με συνέπεια οι εργαζόμενοι να δουλεύουν σε κλίμα εργασιακής ομηρίας.

γ. Ο εργοδότης μεταναστεύει στο εξωτερικό και η εταιρία του, ή την κλείνει και ανοίγει άλλη στη χώρα μετανάστευσης.

Το πρόβλημα στην παρούσα κατάσταση δεν είναι τόσο η κρίση, ή ότι κάποιοι με άλλοθι την κρίση αρνούνται να πληρώσουν τα δεδουλευμένα.

Όπως το πρόβλημα δεν είναι τόσο οι καταστάσεις που βιώνει ο μισθωτός στην εργασία του, ή ο άνεργος που έχει εκπαιδευτεί σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο επιβίωσης.
Είναι η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης.

Η κρίση είναι το κίνητρο να απογαλακτιστεί η κοινωνία από τα συστημικά πρότυπα που της περνούσε για γενιές, γενεών μέσα από τα ΜΜΕ, από τις διαφημίσεις, από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εργασία ακόμα και από τους ίδιους μας τους γονείς.

Οι συλλογικότητες είναι μία μορφή κοινωνικής αλληλεγγύης αλλά και ταυτόχρονα σημαντική μορφή εργασίας που μπορεί να φέρει ανάπτυξη ακόμα και με το παρόν καθεστώς.

Οι συλλογικότητες απαρτίζονται από πολίτες συνειδητοποιημένους, που δεν επιθυμούν να γίνουν αφεντικά, που εμπιστεύονται τον σύντροφό τους όπως εμπιστεύονται τον εαυτό τους.

Παράλληλα βοηθούν στο να απαγκιστρωθεί ο καθένας μας από τους τύπους και τις νόρμες που έχουμε μάθει για το πως θα πρέπει κάποιος να εργάζεται.

Οι σημαντικότερες προϋποθέσεις για μία κολεκτίβα που μπορεί να φέρει σοβαρό εισόδημα δεν είναι το CV, ούτε η προϋπηρεσία, ούτε οι συστατικές επιστολές.

Είναι η αγάπη για το αντικείμενο του κάθε μέλους, η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός και η αλληλοεκτίμηση.

Από εκεί που κάποιος εργαζόταν σε μία άχαρη δουλειά, μέσα από μία συλλογικότητα μπορεί να εργάζεται σε αυτό που ονειρευόταν πάντα, να κάνει το χόμπι του επάγγελμα.

Έτσι λοιπόν, ένας προγραμματιστής μπορεί μαζί με έναν γραφίστα, έναν marketing consultant να ιδρύσουν μία συλλογικότητα όπου θα μπορεί να εμπορεύεται templates, wordpress themes και ό,τι έχει διάθεση η ομάδα να δημιουργήσει στο διαδίκτυο.

Κάποιος που σκάλιζε ξύλα στον ελεύθερό του χρόνο, ένας που έχει χόμπι να φτιάχνει έπιπλα, ένας παραγωγός ξυλείας και ένας σύμβουλος μπορούν να ιδρύσουν μία συλλογικότητα που μπορεί να κατασκευάζει και να πουλά πρωτότυπα χειροποίητα έπιπλα στο διαδίκτυο.

Το διαδίκτυο μπορεί να είναι το μαγαζί με τα προϊόντα προς πώληση της συλλογικότητας.

Στο διαδίκτυο υπάρχουν τέτοια ηλεκτρονικά μαγαζιά που μπορούν να φιλοξενήσουν τέτοιες συλλογικότητες με ελάχιστο κόστος σε σχέση από το να κατασκευάσει η ίδια η κολεκτίβα ένα ηλεκτρονικό μαγαζί.

Οι συναλλαγές μέσω διαδικτύου, αγοράς και πώλησης προϊόντων γίνονται απολύτως νόμιμα, με ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος που θα αποδίδονται από το κάθε μέλος της συλλογικότητας, φυσικά με την προϋπόθεση ότι το κάθε μέλος είναι ελεύθερος επαγγελματίας – δηλαδή να έχει κάνει έναρξη επιτηδεύματος.

Δεν είναι τόσο εύκολο το να εργάζεσαι πλήρως σε μία συλλογικότητα.

Θέλει απόλυτη συνεργασία και εμπιστοσύνη.

Θέλει αποβολή πολλών κοινωνικών και εργασιακών στερεότυπων που στην ουσία πηγάζουν από το ένστικτο αντί από τη λογική.

Ο σχηματισμός και η αποδοχή ενός αρχηγού ή προέδρου ή προϊσταμένου μίας ομάδας βασίζεται καθαρά στο ένστικτο της αγέλης.

Κανείς δεν ακολουθεί και κανείς δεν ακολουθείται, κανείς δεν αποφασίζει μόνος για τους άλλους και κανείς δεν ανέχεται αποφάσεις άλλου στην κολεκτίβα.

Στη συλλογικότητα, όλα τα μέλη είναι οικογένεια, συνεργάτες, φίλοι, αδερφοί, σύντροφοι.

Είναι υποχρεωμένοι στον εαυτό τους και στους συντρόφους τους να αποβάλλουν συνειδητά το εγώ τους, τις ανασφάλειες τους που οδηγούν αυτόματα σε ενστικτώδεις συμπεριφορές όμοιες με αυτές που βιώνουμε ή βιώσαμε ως μισθωτοί.

Είναι υποχρέωση πάνω από όλα … να μείνουμε άνθρωποι…

Άνθρωποι, με τις αρετές που μας διέπουν…

Παραθέτω μερικούς δικτυακούς τόπους ηλεκτρονικών μαγαζιών που μπορούν να φιλοξενήσουν προϊόντα συλλογικοτήτων.

Etsy

Art Fire

Dawanda

Supermarket

iCraft

  3 comments for “Η κρίση ως κίνητρο να παραμείνουμε άνθρωποι

  1. Pingback: Anonymous

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *