Μετά τι;

Όταν μαζευόμασταν στο Σύνταγμα, και συζητούσαμε, καταθέταμε τις απόψεις μας στη λαϊκή συνέλευση, γραφόμασταν ή συμμετείχαμε σε ομάδες εργασίας, τι ακριβώς κάναμε;
Ζυμωνόμασταν.
Αυτό ακριβώς κάναμε.
Ο καθένας μας, που δεν είχε αποβάλλει τα συστημικά στερεότυπα καπέλωνε τη λαϊκή συνέλευση, η οποία τελικά απέκτησε έναν χαρακτήρα οργάνωσης δράσεων: από δράσεις ουσιαστικές (τράπεζα χρόνου, συλλογική κουζίνα), μέχρι δράσεις διαδήλωσης (μαζευόμαστε εκεί, αποκλεισμός της βουλής κλπ).
Έχω να πάω σε διαδήλωση από τις 5/5/2010.
Έκανα να συνέλθω από εκείνη τη διαδήλωση ένα μήνα.
Από τις υπόλοιπες διαδηλώσεις έπαψα να συμμετέχω συνειδητά.
Συνειδητά άρχιζα να αντιλαμβάνομαι πως όσα χημικά και να πέσουν, όσες διαδηλώσεις και να γίνουν, όσες φορές και να καταργηθούν τα στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις και πέφτουν θύματα της κρατικής καταστολής τίποτα δεν θα γίνει.
Έστω, ότι πλέον δεν διαδηλώνουμε για να εκτονώσουμε την οργή μας, και κινητοποιούμαστε για να πέσει το καθεστώς, δηλαδή αυτό που νομίζουμε ότι κάνουμε, ποιο το μέλλον μετά;
Δηλαδή μία διαδήλωση που καταλήγει σε εξέγερση, τι μέλλον έχει;
Όλες οι επαναστάσεις καπελώνονται.
Όλες!
Με την επανάσταση, θα εξαϋλωθούν όσοι έκλεψαν και πλούτισαν από τα χρήματα του ελληνικού δημοσίου και δεν ήταν πολιτικοί; (Οι Ψωμιάδιδες, οι Κουρίδες και λοιποί).
Όχι βέβαια.
Με το να έρθει η δραχμή, εκείνοι που κέρδιζαν από τις υποτιμήσεις της το ’80 θα πάψουν να υπάρχουν;
Θα γίνουμε ξάφνου όλοι αναρχικοί;
Ακόμα και ο κυριούλης που πάρκαρε προχθές με το έτσι-θέλω στη γωνία εμποδίζοντας το αναπηρικό καροτσάκι να ανέβει στο πεζοδρόμιο που μετά από παρατήρηση κάποιου περαστικού απάντησε “και εσύ τι είσαι; τροχονόμος”;
Αυτή είναι η κοινωνία μας.
Αυτή είναι η πλειοψηφία, όχι εμείς οι 5-10-100 που φανταζόμαστε πως η κοινωνία μας με μία εξέγερση ξάφνου θα γίνει αλληλέγγυα και όλοι θα αγαπάμε τον γείτονα, τον συνάνθρωπο, όλοι ξάφνου θα αυτοδιορθωθούμε, ξάφνου θα πάψουμε να κοιτάμε την πάρτη μας και τον εαυτούλη μας και θα γίνουμε μία κοινωνία βασισμένη σε ένα παγκόσμιο συνειδητό ηθικό μοντέλο αξιών.
Ε, δεν γίνεται.
Δεν έχει συμβεί ποτέ, δεν συμβαίνει σε αυτό τον πλανήτη πουθενά.
Απέτυχε ο κομουνισμός, απέτυχε ο σοσιαλισμός.
Αυτές οι υπέροχες θεωρίες απέτυχαν.
Φαντάζομαι πως αν εξετάσουμε το γιατί, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το κατά πόσον ο άνθρωπος μπορεί όντως να σπάσει τις αλυσίδες του, τα συστημικά και κοινωνικά στερεότυπα.
Πως γίνεται αυτό;
Ξάφνου θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε άλλο ένα 10% του εγκεφάλου μας;
Αδύνατο.
Αναρχικοί υπήρχαν σε όλες τις εποχές.
Παντού και πάντα.
Η ανθρώπινη φύση, όπως είναι αυτή τη στιγμή, το hardware μας, που τα ελατώματά της είναι πιο εύκολο να υπάρξουν και να λειτουργούν στην κοινωνία, παρά να διορθωθούν (πράγμα δυσάρεστο, διότι είναι δυσάρεστο να βλέπεις τα ελαττώματα που σε διέπουν και ακόμα πιο δυσάρεστο να δουλέψεις για να τα πάψεις).
Πραγματικά, είναι κανείς διατεθειμένος να θυσιαστεί σε μία επανάσταση για το “κοινό καλό” όταν το μεγαλύτερο ποσοστό που επαναστατεί, δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται το “και μετά, τι”;
Δεν είμαι διατεθειμένη να καταπιώ κι άλλα χημικά, να φάω ξύλο, να με χώσουν στη ΓΑΔΑ για να μην υπάρξει “μετά” συνειδητό από όλους εμάς.
Είναι στόχοι που κουβεντιάζουμε και χανόμαστε σε αυτούς, τους φανταζόμαστε τελικά.
Παραμυθιαζόμαστε κυριολεκτικά.
Βάζουμε στόχους μαξιμαλιστικούς που δεν είναι δυνατόν σε αυτές τις συνθήκες, σε αυτό τον κόσμο να ευδοκιμήσουν.
Όταν όλος ο πλανήτης είναι δέσμιος των τραπεζικών λόμπι, πες μου συνάνθρωπε, συναγωνιστή που ήμασταν μαζί στο Σύνταγμα, πως θα κατακτήσουμε ένα αναρχικό σύστημα, μία κοινωνία που σέβεται και προσφέρει στον συνάνθρωπο;
Πως;
Πες μου, μετά από μία επανάσταση, μία φοβερή εξέγερση, που θα εκτελεστούν αθώοι και ένοχοι, άδικα και δίκαια, τι περιμένεις να συμβεί ύστερα;
Κουβεντιάζαμε λοιπόν στο Σύνταγμα, ότι δεν θέλουμε κόμματα, δεν θέλουμε πολιτικούς, δεν θέλουμε το ΚΚΕ, δεν θέλουμε τους αριστερούς, τους αναρχικούς…
Μία λύση υπήρχε;
Μήπως βρε παιδιά δεν υπάρχει λύση, τουλάχιστον έτσι όπως είμαστε, δηλαδή ως όντα με συγκεκριμένες ικανότητες αντίληψης.
Ίσως τόσο να μπορούμε ως άνθρωποι, δεν μπορούμε παραπάνω.
Ίσως να μπορέσουμε παραπάνω, σε 1000 χρόνια, όταν εξελιχθούμε, ή μάλλον όταν αφήσουμε τον εαυτό μας συνειδητά να εξελιχθεί αντί να ακολουθεί, να “τρώει” το σανό, ή να συμμετέχει στην παραγωγή σανού.
‘Εχουμε γίνει, με τη βοήθεια του συστήματος αυτό το ετερόκλητο πλήθος που κουβεντιάζαμε ότι μαζεύεται στο Σύνταγμα.
Αυτό το πλήθος που περιείχε κόσμο καλλιεργημένο, εξαρτημένους από ναρκωτικές ουσίες, ακαλλιέργητους, απλούς ανθρώπους, αναρχικούς, Πασοκτζίδες, ΚΚΕδες, Κνίτες, ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Αυτό το πλήθος είναι η κοινωνία μας το οποίο δεν πρόκειται ξάφνου να αλλάξει με ένα μαγικό ραβδάκι, εκείνο της φαντασιακής εξέγερσης.
Θυμάστε πόσα ουσιαστικές κουβέντες ειπώθηκαν στο Σύνταγμα και πόσες βλακώδεις, αυτιστικές συζητήσεις έγιναν;
Λίγες από τις πρώτες, πάρα πολλές από τις δεύτερες.
Με αυτό τον κόσμο που έχεις, αυτή την κοινωνία, πως βλέπεις την επόμενη ημέρα μίας εξέγερσης;
Προσωπικά δεν την βλέπω αυτή την ημέρα ρόδινη.
Βλέπω πως η ουσία του Συντάγματος, ήταν η ζύμωση.
Με την ζύμωση, ίσως σε 1000 χρόνια να φτάσουμε στην κοινωνία που ονειρευόμαστε.
Για την ώρα θα χρειαστεί να επικεντρωθούμε στο πως να επιβιώσουμε.
Δεν θα βαρεθώ να το γράφω: συλλογικότητες!
Μιλάμε για brothers in arms όταν πρόκειται για εξέγερση, αλλά δεν τολμάμε καν να κάνουμε την κίνηση να συνεργαστούμε με τον διπλανό μας για να επιβιώσουμε.
Τόσο τραγικοί είμαστε… τόσο.
Ή μάλλον τόσο αυτοκτονικοί είμαστε.
Πρώτα από όλα το δικαίωμα στην εργασία κανένα καθεστωτικό σύνταγμα δεν πρόκειται να το κατοχυρώσει.
Εμείς το κατοχυρώνουμε, εμείς το πράττουμε.
Πριν από κάποιο καιρό, κλαίγαμε (κι εγώ μαζί) την ακύρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Ας το δούμε όμως αλλιώς, οι ΣΣΕ προστάτευαν τα βασικά δικαιώματα του εργαζόμενου απέναντι στον εργοδότη.
Στον εργοδότη ρε φίλε!
Αν καταργήσεις τον εργοδότη και συνεργαστείς με τους γύρω σου δεν έχεις ανάγκη από δικλείδες προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων σου.
Δεν έχεις ανάγκη ούτε να κάνεις άχαρες δουλειές, ούτε να εργάζεσαι σε ομηρία, ούτε να πρέπει να αντιμετωπίσεις τους προϊσταμένους σου και τα κόμπλεξ ανωτερότητας/κατωτερότητας τους που εκδηλώνουν πάνω σου.
Δεν είναι δικαιολογία πλέον το “είμαι άνεργος”.
Δικαιολογία είναι το “δεν μπορώ να εργαστώ αν δεν έχω κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να μου δίνει εντολές και να τις εκτελώ”.
Αυτό το δεύτερο πρέπει να δουλέψουμε.
Δεν θέλει πολλή δουλειά, θέλει συνειδητοποίηση.
Μέσα από τη συλλογικότητα γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Διότι μέσα από κάτι τόσο καθαρό, τόσο ηθικό, βλέπουμε που κάναμε λάθη, πως είχαμε μάθει να εργαζόμαστε (σαν δούλοι δηλαδή) και πως να πάψουμε να σκεφτόμαστε όπως όταν μας εκβίαζε ο προϊστάμενος στη μισθωτή εργασία.
Για φαντάσου το Σύνταγμα λοιπόν, να κοπεί σε χιλιάδες κομμάτια, που αυτά να είναι συλλογικότητες, κολεκτίβες που παράγουν έργο, προσφέρουν παιδεία και ακυρώνουν την ανεργία και τη μισθωτή εργασία/δουλεία.
Ζυμώσεις μέσα από την εργασία;
Φανταστικό!
Φαντάσου εκεί που δεν δεχόσουν κάποιον να σου πει “εδώ κάνεις λάθος”, να το δεις και αντιμετωπίσεις μόνος σου επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή!
Φαντάσου επίσης πως θα έχεις και συντρόφους, συνεργάτες δίπλα σου να σε βοηθήσουν να διορθωθείς!
Φανταστικό!
Οι διαδηλώσεις πλέον αντιστοιχούν σε μία ενστικτώδης αντίδραση, όπως το σκυλί που δαγκώνει το χέρι που το βασανίζει, μόνο που το χέρι είναι από ατσάλι.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να ακυρώσω τη διαδήλωση ως έκφραση αντίδρασης.
Ποια είμαι στο κάτω κάτω να ακυρώνω τα βαθύτερα ένστικτά μας;
Όμως σε καμία περίπτωση δεν τη δέχομαι ως αυτοσκοπό.

ΥΓ: Στο μεταξύ, απορώ πως ακόμα βγαίνει ο κόσμος και πάει στις διαδηλώσεις όταν μεταξύ μας δεν είμαστε ενωμένοι, όταν συνεχώς διαφωνούμε αντί να κοιτάζουμε που συμφωνούμε.

  1 comment for “Μετά τι;

  1. February 6, 2012 at 2:25 pm

    Η βασικότερη συνειδητοποίηση είναι ο καθένας να πράττει γενικότερα για τον εαυτό του & όχι για τον άλλον ή για το φαίνεσθαι (την καθαρότητα της συνείδησης του δηλαδή που και αυτή άλλος είναι).

    Δεν είναι ανάγκη να ξεκινήσουμε από τις απαντήσεις, γιατί αυτές μια ζωή θα μας χωρίζουν. Αναρχικούς, κομμουνιστές, κεντρώους κλπ. Ας ξεκινήσουμε από τις ερωτήσεις, χωρίς να παίζουμε “ύπουλα” κρατώντας στο πισω μέρος του μυαλού τις απαντήσεις, και κάτι καλύτερο θα βγει.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Απόδειξε ότι είσαι άνθρωπος *