Αυτοκαταστολή

Πριν από ένα χρόνο περίπου είχα πέσει πάνω στο ντοκιμαντέρ “The Eye of the Storm“. Πραγματεύεται το πείραμα μίας δασκάλας, της Jane Elliot, που μαθαίνει στα παιδιά το νόημα των φυλετικών διακρίσεων. Η Jane Elliot ψυχαναγκάζει τα παιδιά να διαχωριστούν σε παιδιά με μπλε μάτια και καφέ μάτια. Συνέβησαν τρεις πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, πέρα από τις προφανείς: 1. Τα παιδιά… Read more →

Τιμοκατάλογος Σουηδίας του Νότου

Πέφτω πάνω σε αυτό: Παθαίνω ένα μίνι εγκεφαλικό. Μου λένε από το twitter: Οι τιμές είναι φυσιολογικές κλπ Ότι το έργο είναι διάρκειας 3ών χρόνων. Ναι ρε παιδιά, φυσιολογικές, για την Σουηδία, την Δανία και άλλες χώρες που δεν χρεοκόπησαν. Εμείς εδώ, έχουμε ρίξει τις τιμές σε όλα παρότι πληρώνουμε ένα ΦΠΑ – θάνατο. Κάνω έναν υπολογισμό για το πόσο… Read more →

Τον έλεγαν Δημήτρη Χριστούλα

Δεν μπορώ να το χωνέψω… με τίποτα. Όσο σκέφτομαι τον κύριο Δημήτρη, τόσο νιώθω ότι χάνω το μυαλό μου… Δεν θέλω να μην το σκέφτομαι… δεν θέλω να ξεχάσω γι αυτό και γράφω αυτό το ποστ. Για να μην ξεχάσω… Θα σου πω τι νιώθω… Νιώθω πως αυτό που έκανε ο κύριος Δημήτρης ήταν η επαναστατική αυτοθυσία που ξεπερνά την… Read more →

Το ανέκδοτο του ηθικού διδάγματος

Οι αντιδράσεις στα νέα μέτρα που θυμίζουν το ανέκδοτο με τον μαύρο ιππότη: Ήταν κάποτε ένα χωριό με 100 κατοίκους. Και ξάφνου εμφανίζεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο για να τους αφανίσει όλους! Κάνουν οι κάτοικοι: “Πω! Πω! Έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία… Read more →

Λακούβες και γαλότσες

Σήμερα έκανα κάτι που είχα να κάνω από 5 χρονών. Φόρεσα τις γαλότσες μου, βγήκα έξω και πλατσούρισα σε όποια λακούβα έβρισκα στο δρόμο. Βλέπεις η Αθήνα έχει πολλές λαχταριστές λακούβες. Το ίδιο συναίσθημα με κατέκλυσε, όχι τίποτα το φοβερό, δεν ήταν τίποτα βαθύ, είχε μία νοσταλγία καθώς θυμόμουν όταν η γιαγιά μου φορούσε τις κίτρινες γαλότσες για να πάμε… Read more →

Μετά τι;

Όταν μαζευόμασταν στο Σύνταγμα, και συζητούσαμε, καταθέταμε τις απόψεις μας στη λαϊκή συνέλευση, γραφόμασταν ή συμμετείχαμε σε ομάδες εργασίας, τι ακριβώς κάναμε; Ζυμωνόμασταν. Αυτό ακριβώς κάναμε. Ο καθένας μας, που δεν είχε αποβάλλει τα συστημικά στερεότυπα καπέλωνε τη λαϊκή συνέλευση, η οποία τελικά απέκτησε έναν χαρακτήρα οργάνωσης δράσεων: από δράσεις ουσιαστικές (τράπεζα χρόνου, συλλογική κουζίνα), μέχρι δράσεις διαδήλωσης (μαζευόμαστε εκεί,… Read more →

Σε αχρηστία…

Παρακολουθώ την είδηση για τον θάνατο του Θ. Αγγελόπουλου. Διαβάζω από @doleross πως τον παρέσυρε μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας. Δεν μου έρχεται στο νου η κληρονομιά που αφήνει πίσω ο καλλιτέχνης, ούτε οι αριστερές του πεποιθήσεις. Οι μόνες σκέψεις που μου έρχονται στο νου είναι ο Κουλούρης, το κορίτσι που το πάτησε Δελτάς στο Μενίδι, τον… Read more →

Οι άστεγοι έχουν όνομα

Πότε γίνεται ένας άνθρωπος άστεγος; Όταν χάνει το σπίτι του; Όταν έχει μία πέτρα πάνω από το κεφάλι του και άλλες τέσσερις γύρω του αλλά δεν έχει θέρμανση, δεν έχει ηλεκτρικό, δεν έχει νερό; Γιατί οι άστεγοι χάνουν το όνομά τους αφού γίνονται άστεγοι; “Άστεγος ξεψύχησε σε παγκάκι…” γράφουν. Χάνουν την ιδιότητά τους, την ύπαρξή τους, χάνουν το όνομά τους;… Read more →

Κράτος Πολιτών

Βρισκόμαστε σε μία ανέλπιστη στιγμή στην ιστορία του τόπου μας. Οι πρωτοβουλίες πολιτών για την προστασία των αστέγων αυξάνονται, όμως μήπως τελικά υποκαθιστούν τον ρόλο που έπρεπε να είχε αναλάβει το ίδιο το κράτος; Ακούγοντας χθες τον Antidrasex στην εκπομπή του Radio Bubble, φώλιασε μέσα μου η ανάγκη λύσης… Όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Antidrasex το κράτος είμαστε εμείς, οι… Read more →

Ταξίδι Θησαυρός

Έτσι λοιπόν, ανεβαίνεις σε ένα καράβι, ένα καράβι που είσαι ο μόνος επιβάτης και το μοναδικό πλήρωμα και ξεκινάς ένα ταξίδι τρομερό, μοναδικό. Και στην αρχή το καράβι σου φαίνεται πολύχρωμο, με πολύ έντονα χρώματα. Φούξια, λεμονί, τιρκουάζ. Δεν ξέρεις που πας, σου λένε, σε μαθαίνουν εκεί, στα λιμάνια που δένεις. Μετά από χρόνια το καράβι ντύνεται με άλλα χρώματα,… Read more →