Ο Θανάσης Λερούνης είναι δάσκαλος.

Εργαζόταν εθελοντικά στις κοιλάδες του Καλάς, στο βορειοδυτικό Πακιστάν – Αφγανιστάν για την ΜΚΟ “Έλληνες Εθελοντές”.

Ο Θανάσης απήχθη βίαια από το πολιτιστικό κέντρο των Καλάς, Καλασαντούρ στις 8 Σεπτεμβρίου 2009 από στρατιώτες Ταλιμπάν. (πηγή)

Ο φρουρός του μετά από άγριο ξυλοδαρμό επέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε αμέσως.

Στις 2 Οκτωβρίου ένα γράμμα στα Αγγλικά υπογεγραμμένο από τον ίδιο αναφέρει:
“Την καταβολή λύτρων 20.000 δολαρίων και την απελευθέρωση τριών ηγετικών στελεχών των Ταλιμπάν από τις πακιστανικές αρχές.”

Ο Θανάσης γράφει: “Αν τα αιτήματα δεν υλοποιηθούν, με ενημέρωσε ο διοικητής των Ταλιμπάν ότι θα έχω μεγάλα προβλήματα και ότι η ζωή μου θα τεθεί σε κίνδυνο”. (πηγή)

Ο Θανάσης αν ζει, βρίσκεται ακόμα σε ομηρία εδώ και 180 ημέρες.

Το υπουργείο εξωτερικών δεν έχει κάνει απολύτως καμία αναφορά για διπλωματικές ενέργειες για την απελευθέρωση του Θανάση. (πηγή)

Μία αντιπροσωπεία από εξέχοντες μουσουλμάνους τοπικούς ηγέτες της κοιλάδας Μπουμπουρέτ, είχε μεταβεί δύο φορές στο Νουριστάν προκειμένου να διαπραγματευτεί ανεπιτυχώς την απελευθέρωση του Θανάση (πηγή).

Ο Θανάσης εύχομαι να ελπίζει.

Ο Θανάσης εύχομαι να ζει.

Και το RadioBubble έχει γράψει για τον Θανάση, μαζί με την Ροδιά

Προσπαθώντας να “χωνέψω” τα μέτρα που μας επιβάλλει ο πρωθυπουργός ή μάλλον η Γερμανία ή μάλλον η τράπεζα/ζες διαβάζω αυτή την είδηση:

in.gr

Κατά της άρσης της ασυλίας δύο συναδέλφων τους ψήφισαν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τα μέλη του Κοινοβουλίου, με αποτέλεσμα να απορριφθούν τα δύο σχετικά εισαγγελικά αιτήματα.

Τα αιτήματα αφορούσαν στους βουλευτές Κυριάκο Βελόπουλο (ΛΑΟΣ) και Αργύρη Ντινόπουλο (ΝΔ).

Σύμφωνα με το Βήμα, εις βάρος του κ. Βελόπουλου είχε διαβιβαστεί στη Βουλή δικογραφία «για την πράξη της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας».

Ο κ. Βελόπουλος, ο οποίος εκλήθη ενώπιον της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, είχε αρνηθεί την κατηγορία ως «ανυπόστατη». 

Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη την Τετάρτη στην Ολομέλεια της Βουλής, από τους 201 βουλευτές που ψήφισαν μόλις 16 τάχθηκαν υπέρ της άρσης της ασυλίας του, ενώ 11 προτίμησαν το «παρών» και 174 ψήφισαν αρνητικά. 

Παράλληλα, με ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία (179 «όχι», 12 «παρών» και 10 «ναι») απερρίφθη το εισαγγελικό αίτημα για την άρση της ασυλίας του βουλευτή Αργ. Ντινόπουλου, ο οποίος αντιμετώπιζε κατηγορίες για «παράβαση καθήκοντος κατ΄ εξακολούθηση» που αφορούσαν την περίοδο κατά την οποία ήταν δήμαρχος Βριλησσίων.

Ποιοί είναι οι κύριοι βουλευτές που ψηφίσαμε για να μας εκπροσωπήσουν και ψήφισαν να μην γίνει η άρση του ασύλου;

Γιατί ψηφίζεται η άρση ασύλου όταν υπάρχουν μηνύσεις και αγωγές για βαριές παραβάσεις που έχουν πράξει βουλευτές;

Δεν πιστεύουν οι βουλευτές στον θεσμό της δικαιοσύνης στα δικαστήρια;

Διαβάζω εδώ στο Σύνταγμα της Ελλάδος τα δύο άρθρα 61 κι 62 την εδραίωση του βουλευτικού ασύλου:

Άρθρο 61:
1. O βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων.

2. O βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμηση, κατά το νόμο, ύστερα από άδεια της Bουλής. Aρμόδιο για την εκδίκαση είναι το Eφετείο. H άδεια θεωρείται ότι οριστικά δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες αφότου η έγκληση περιήλθε στον Πρόεδρο της Bουλής. Aν η Bουλή αρνηθεί να δώσει την άδεια ή αν περάσει άπρακτη η προθεσμία, η πράξη θεωρείται ανέγκλητη.
H παράγραφος αυτή έχει εφαρμογή από την προσεχή βουλευτική περίοδο.

3. O βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε.

Άρθρο 62:
1. Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Eπίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Bουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Bουλής.

H άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Bουλής.
H τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Bουλής.

Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.
Άρα η βουλή παίρνει αποφάσεις για το αν κάποιος βουλευτής κατά τη διάρκεια των βουλευτικών καθηκόντων του έχει πράξει νομικές παραβάσεις.

Και πριν αρχίσουμε να κάνουμε αναφορές για το ποιός ψήφισε τους βουλευτές κ.λ.π. που τελικά είναι ένας ατέρμον κύκλος και φτάνει στο συμπέρασμα του γνωμικού: “η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα”, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.

Ο Αρκούδος σε κουβέντα που είχαμε κάνει τις προάλλες, είχε πει πως δεν ψηφίζουμε βουλευτές, διότι πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένοι θα κάνουν καλό στον τόπο, αλλά ψηφίζουμε κόμματα.

Σωστά.

Τα ψηφοδέλτια επικρατείας το στηρίζουν αυτό το επιχείρημα.

Άρα στην ουσία το μεγαλύτερο ποσοστό των βουλευτών που μας εκπροσωπούν στη βουλή είναι το “φορετό” ποσοστό των κομμάτων.

Φυσικά είναι παράδοξο και σχεδόν αδύνατο ένας βουλευτής να έχει αντίθετη θέση ή άποψη από αυτή που εδραιώνει το κόμμα του.

Στην Ελλάδα η διαφορετική άποψη βουλευτή από την γραμμή του κόμματος ισοδυναμεί συνήθως με απομάκρυνση του βουλευτή από το κόμμα, με διάσπαση (αν υπάρχουν και άλλοι βουλευτές που συμμερίζονται την άποψή του) και συνήθως αυτή η διαφοροποίηση παραπέμπει σε προσωπικά συμφέροντα (sic).

Επίσης, εφόσον υπάρχουν 300 βουλευτές και οι 151+ είναι κυβέρνηση, αν πρέπει να ψηφιστεί κάποιο νομοσχέδιο, είναι 100% σίγουρο ότι θα ψηφιστεί υπέρ (φυσικά εξαρτάται από την παρουσία-απαρτία των βουλευτών, αλλά στην τελική το αποτέλεσμα είναι το ίδιο).

-Ποιά είναι η ισχύς της αντιπολίτευσης και των λοιπών κομμάτων στη βουλή στις αποφάσεις του κοινοβουλίου;

-Καμία;

-Γιατί υπάρχουν τα άλλα κόμματα στη βουλή;

Για να υπάρχουν περισσότερες “φωνές” θα λέγαμε.

Η φωνή από μόνη της, αν δεν έχει και ισχύ απλά χάνεται πίσω από τα καθίσματα της βουλής.

-Γιατί υπάρχουν οι φωνές αυτές; Για να λένε τί είναι το άξιο και τί το ηθικό, το πολιτικά ορθό και μη ορθό;

-Συνεπώς, η βουλή έχει ισχύ; Τα κόμματα έχουν ισχύ στο κοινοβούλιο;

Όχι, απλά αναφέρουν απόψεις, λένε επιχειρήματα και επειδή δεν έχουμε βουλευτές αλλά κόμματα και επειδή το 150+ είναι κυβέρνηση, πάντα θα ψηφίζονται οι τροπολογίες, οι νομοθεσίες και ό,τι άδικο ή δίκαιο μπορεί να περάσει το κράτος.

-Είναι δημοκρατικό όλο αυτό;

Είναι, διότι εκείνη την ημέρα, και κάθε 4 χρόνια οι πολίτες ψηφίζουν δημοκρατικά την νέα κυβέρνηση. Άρα ψηφίζουμε “ναι” σε όλα.

-Τότε γιατί υπάρχει η ψήφος για τροπολογίες, για νομοθεσίες κ.λ.π. εφόσον η απόφαση είναι δεδομένη;

Γι αυτό απορώ.

Και μετά από όλες αυτές τις μακροσκελείς σκέψεις έρχομαι πάλι στο προκείμενο.

Το βουλευτικό άσυλο αναφέρει πως οι βουλευτές δεν διώκονται ποινικά κατά τη διάρκεια της θητείας τους και μετά αυτής.

Δεν υπάρχει στο Σύνταγμα κάποια παράγραφος που να αναφέρει την άμεση παραπομπή στη δικαιοσύνη του βουλευτή αν έχει διαπράξει αδίκημα.

Αναφέρεται πως ο βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση με την άδεια της βουλής και χωρίς άδεια αν συμβεί και πάει αυτόφορο.

Με άλλα λόγια ο βουλευτής αν κλέψει, κάνει κατάχρηση εξουσίας, τρακάρει με δική του ευθύνη το αυτοκίνητό του με έναν πολίτη, σπάσει το τζάμι του γείτονα και άλλα πολλά δεν διώκεται.

Ο πολίτης όμως αν κάνει τα ίδια διώκεται.

Τόσα χρόνια διακρίνουμε πως οι βουλευτές πίσω από αυτό – το βουλευτικό άσυλο – δεν διώκονται σχεδόν ποτέ.

Ακόμα χειρότερα στην υπόθεση Ντινόπουλου που έπραξε αδίκημα πριν βρεθεί κάτω από την ομπρέλα του ασύλου, η βουλή ενέκρινε την μη άρση αυτού.

Όπως το αντιλαμβάνομαι η βουλή παίρνει τον ρόλο της δικαιοσύνης με τις ψηφοφορίες υπέρ ή κατά της άρσης του βουλευτικού ασύλου.

Μα η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη αρχή ακριβώς για να προστατεύεται η δημοκρατία;

Άρα; Τί γίνεται εδώ πέρα;

Είναι αυτό δημοκρατία;

Μάλλον όχι θα έλεγα. Θα έλεγα πως είναι μία διαστρέβλωση αυτής, κάτι που σίγουρα δημοκρατία δεν είναι.

Ας το ονομάσουν οι ειδικοί όπως θέλουν, πάντως δημοκρατία δεν είναι, ειδικά όταν ο πολίτης διώκεται ποινικά για αδικήματα που δεν θα διωχθεί ποτέ ένας βουλευτής ή τέως βουλευτής.

Οπότε που είναι η ισονομία;

Που είναι η δημοκρατία;

Και επειδή χρειάζεται σχεδόν πάντα να ξεκαθαρίζουμε τους όρους, μήπως πρέπει να ξεκαθαριστούν με προσθήκες τα άρθρα 61 και 62 ώστε όλοι ανελλιπώς οι κλέφτες και παραβάτες να πηγαίνουν άμεσα στη δικαιοσύνη χωρίς ψηφοφορίες, εξεταστικές κ.λ.π.;

Θα έπρεπε οι βουλευτές να έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Στο κάτω – κάτω είναι μέρος της δημοκρατίας την οποία οφείλουν να υπηρετούν.

Πολλά τα σενάρια από εφημερίδες, κανάλια, δικτυακές ανεξάρτητες ιστοσελίδες ενημέρωσης.

Όλα δείχνουν πως θέλουν να μας τρομοκρατήσουν για να επιβληθεί το μη χείρον βέλτιστον.

Κανείς κυβερνητικός δεν βγήκε να διαμαρτυρηθεί  στα κανάλια πως υπάρχει παραπληροφόρηση.

Το αφήνουν να αυγατίζει στα μυαλά των πολιτών ώστε να δεχθούν πως δεν υπάρχει άλλη λύση από την αύξηση του ΦΠΑ, από την αύξηση του φόρου καυσίμων, από την αύξηση των τελών κυκλοφορίας των οχημάτων – πράγμα που το Γενάρη το πήραν πίσω, τώρα το ξαναπαίρνουν.

Δυστυχώς το σύστημα μας εξαναγκάζει να ρυθμίζουμε την ποιότητα ζωής μας με βάση τα οικονομικά κριτήρια.

Αύξηση του ΦΠΑ σε 21% ή σε 25% που ζητάει η Ε.Ε. σημαίνει, αύξηση όλων των αγαθών πολυτελείας:

Αυτά είναι η αγορά αυτοκινήτου, η αγορά ρούχων και παπουτσιών, η αγορά παιχνιδιών/ηλεκτρονικών/ηλεκτρικών ειδών, η αγορά επίπλων και άλλα.

Επίσης με ΦΠΑ φορολογούνται οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι, χώρια εκείνο το 20% που πληρώνουν επί πλέον στην εφορία (δηλαδή αν βγάζω 100 ευρώ τα 20 τα δίνω στην εφορία ούτως ή άλλως και τα 19 – προς το παρόν 19 – τα δίνω κι αυτά εκτός και αν αγοράσω κάτι που έχει σχέση με την εργασία μου με 100 ευρώ, άρα εκπίπτουν τα 19 ευρώ και δεν τα πληρώνω).

Ποιοί εργοδότες είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν 2% ή 6% επί πλέον ΦΠΑ σε έναν εργαζόμενο με μπλοκάκι;

Οι εργαζόμενοι ή θα βάλουν από την τσέπη τους αυτό το ποσοστό ή απλά θα διακοπεί η συνεργασία τους με τον εργοδότη τους μιας και η εργασία “πολυτελείας” που παρέχουν είναι ακριβή και δεν συμφέρει.

Πέρα από το γεγονός ότι πλήττονται όσοι εργάζονται με μπλοκάκι, πλήττεται και ο υπόλοιπος πληθυσμός της χώρας.

Εφόσον είναι πολυτέλεια να είσαι κάτοχος αυτοκινήτου, η προσαύξηση των τελών κυκλοφορίας φαντάζει σαν μπόνους που οι πολίτες ευχαρίστως θα έδιναν στο κράτος από το να αγοράσουν ένα νέο αυτοκίνητο χαμηλότερων ρύπων σε τιμή απίστευτα αυξημένη.

Ποιό είναι το κίνητρο της κυβέρνησης για να “πετάξω” (που;) το παλιό μου αυτοκίνητο και να αγοράσω ένα νέο ώστε να μην επιβαρύνω την ατμόσφαιρα με περισσότερους ρύπους;

Η αύξηση ΦΠΑ όπως την βλέπω θα μας κάνει όλους φτωχότερους, θα εξαλείψει την μεσαία τάξη.

Και όσοι λένε πως θα είναι “προσωρινό” το μέτρο, ξέρουμε πολύ καλά πως “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού” ειδικά όταν πρόκειται για κυβερνητικές υποσχέσεις.

Και επειδή έχω κουραστεί να γκρινιάζω και να μουρμουράω, να φοβάμαι και να τρομοκρατούμαι ορίστε λύσεις για την κυβέρνηση:

-  Κυνηγήστε στα καρτέλ (γάλακτος, βενζίνης, τελωνείων, μετάλλου, αγροτών). Οι κλέφτες πρέπει να πάνε φυλακή.

-  Δημιουργήστε υποδομές για αγροτικές εξαγωγές (κυνηγήστε τα καρτέλ των αγροτών)

-  Δημιουργήστε υποδομές για ηλεκτρονικές εφαρμογές – ψηφιακές εξαγωγές (Open Source εφαρμογές)

-  Βρείτε ποιοί κρύβονται πίσω από τις σπατάλες του δημοσίου, περάστε τους από τα δικαστήρια και στείλτε τους φυλακή (κόψτε τις “σπατάλες” – κλεψιές – μαχαίρι στα ταμεία και στον χώρο της υγείας)

-  Καταπολεμήστε τη διαφθορά – όπου υπάρχει χρήμα υπάρχει και διαφθορά – στην υγεία, στις νομαρχίες, στην ασφάλιση, παντού. Κλείστε τις τρύπες του δημόσιου κουμπαρά (από τις εισφορές των εργαζόμενων στα ταμεία).

-  Μειώστε τον φορολογικό συντελεστή τροφίμων στην αγορά.

Ό,τι θα έμπαινε στον δημόσιο κουμπαρά χωρίς τις προσαυξήσεις σε ΦΠΑ, τελών κυκλοφορίας και διαφόρων άλλων μέτρων που μας ετοιμάζονται, θα έμενε!

Σχεδόν όλοι γεννιόμαστε με μία αγγειακή δυσπλασία η οποία εξαφανίζεται μέσα σε λίγες μέρες.

Δυστυχώς ανήκω στις σπάνιες περιπτώσεις που αυτό το εξόγκωμα σε σχήμα και μέγεθος φράουλας δεν χάθηκε.

Αντιθέτως, μεγάλωνε μήνα με τον μήνα.

Η αγγειακή δυσπλασία ή αλλιώς απλά αιμαγγείωμα, στην ουσία είναι αγγεία, μπλεγμένα μικρά και μεγάλα τα οποία είναι περιττά για τις λειτουργίες του σώματος όμως η άμεση αφαίρεσή τους είναι επικίνδυνη.

Συνήθως παρατηρείται η εμφάνισή τους στο πρόσωπο και συγκεκριμένα στα μάγουλα, στα χείλια ακόμα και στη γλώσσα.

Εκείνη την εποχή (τις δεκαετίες 70 με 80) δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη μέθοδος θεραπείας.

Στην Ελλάδα ξεκίνησα από 6 μηνών και συνέχισα μέχρι και 12 χρονών εμβολισμούς με χλωριούχο νάτριο (αλατόνερο).

Σε όλα αυτά τα χρόνια, το αιμαγγείωμά μου μεγάλωνε.

Δεν προκαλεί αυτή η “πάθηση” άλλα προβλήματα στην υγεία.

Όμως η κοινωνική ζωή μου, στα παιδικά μου χρόνια δεν υπήρχε.

Όμως δεν θα ήθελα να μιλήσω γι αυτό.

Θέλω να μιλήσω για το ότι υπάρχουν μέθοδοι ώστε να αφαιρεθεί σχεδόν πλήρως ένα αιμαγγείωμα αυτού του τύπου.

Στα 8 μου χρόνια ένα ταξίδι στην Αμερική μαζί με ένα αγγειογράφημα που έκανα στο Lexington στη Βοστόνη, ήρθαν να μας αποδείξουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα ολικής αφαίρεσης.

Οι Αμερικάνοι αγγειολόγοι και ο γιατρός Dr. Wilkinson, μας πρότειναν δύο λύσεις.

Η μία αφορά μία σειρά από ακτινοβολίες σε νοσοκομείο στη Μόσχα, την οποία απορρίψαμε από τον φόβο επειδή μετά από κάποιο χρονικό διάστημα υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί στο σώμα κάποια κακοήθεια.

Οι ακτινοβολίες εξαφάνιζαν πλήρως την αγγειακή δυσπλασία.

Τελικά πράγματι, μετά από 5-10 χρόνια από τις ακτινοβολίες, οι ασθενείς ανέπτυξαν λευκαιμία, καρκίνο των οστών και άλλες κακοήθειες.

Η δεύτερη λύση ήταν μία πειραματική ομάδα στο Παρίσι αγγειολόγων που έχει κατασκευάσει ένα φάρμακο που προκαλεί έμφραγμα με τη μέθοδο των εμβολισμών στα περιττά αγγεία.

Με αυτή τη μέθοδο τα αγγεία παύουν να τροφοδοτούνται με αίμα και απορροφώνται από το σώμα.

Οι εμβολισμοί μπορούν να συνδυάζονται με επεμβάσεις αφαίρεσης των αγγείων.

Αυτή η μέθοδος, ήξερα ότι θα είναι επώδυνη, χρονοβόρα και ίσως να μην καταφέρω να δω 100% αποτελέσματα όμως ήταν η μόνη μου λύση.

Έτσι, το 1986 (πήγαινα στην 6η τάξη του δημοτικού) έκανα τον πρώτο μου εμβολισμό με Ethiblock (ένα παράγωγο της αιθυλικής αλκοόλης).

Οι γιατροί ενθουσιάστηκαν από την αντίδραση που είχε στον οργανισμό μου το φάρμακο.

Πρώτη φορά στη ζωή μου, σήκωσα 41 πυρετό.

Οι έντονοι πόνοι στο σημείο που έγιναν οι εμβολισμοί σε συνδυασμό με τον πυρετό και το έντονο πρήξιμο δεν διήρκεσαν πολλές μέρες.

Την επόμενη χρονιά επισκέφτηκα το Παρίσι δύο φορές.

Την πρώτη για εμβολισμούς και τη δεύτερη για εμβολισμούς σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης.

Η επέμβαση θα αφαιρούσε ένα τμήμα που όμως βρίσκεται κοντά στο προσωπικό νεύρο.

Αν τραυματιστεί ή κοπεί αυτό το νεύρο παραλύει όλη η δεξιά πλευρά.

Η επέμβαση συνδυαζόταν με πλαστική χειρουργική ώστε να τραβηχτεί και αφαιρεθεί το περιττό δέρμα που κάλυπτε τα αφαιρούμενα αγγεία (δηλαδή λίφτινγκ).

Έγινε μία τομή γύρω από το αυτί μου που περνούσε μέσα από τα μαλλιά μου και από εκεί αφαιρέθηκε όπως είπε ο γιατρός ένα μεγάλο μέρος των αγγείων.

Δυστυχώς το κεντρικό νεύρο τραυματίστηκε και απόκτησα μία ελαφρά παράλυση στην δεξιά πλευρά που με ασκήσεις και κάποιες άλλες εναλλακτικές μεθόδους κατάφερα να επαναφέρω έστω κατά 70% τις κινήσεις της δεξιάς πλευράς του προσώπου μου.

Οι γιατροί μας διαβεβαίωσαν πως στο μέρος που αφαίρεσαν δεν θα μπορέσει να ξανά αναπτυχθεί το αιμαγγείωμα.

Όσο αφαιρείται τόσο θα αυξάνεται, μέχρι τα 17 μου που σταματά η ανάπτυξη του σώματος.

Σε αυτή την επέμβαση έμεινα μία μέρα σε εντατική μονάδα διασωληνωμένη και μετά γύρω στις τρεις εβδομάδες στο νοσοκομείο μέχρι να μου αφαιρεθούν τα ράμματα και να πάρω δυνάμεις για το ταξίδι πίσω στην Ελλάδα.

Έκανα άλλες δύο επεμβάσεις με τομές στην γραμμή του χαμόγελου, πάνω στα χείλια, και μέσα από το στόμα.

Και οι δύο ήταν επώδυνες, είχα επιπλοκές.

Έπρεπε να ξαναμπώ χειρουργείο ώστε να αφαιρεθεί το αιμάτωμα που είχε δημιουργηθεί.

Στην τρίτη επέμβαση το πρόβλημα της πιθανότητας δημιουργίας αιματώματος λύθηκε με ένα σωληνάκι που τραβούσε το αίμα από το σημείο που είχε γίνει η επέμβαση του οποίου το δοχείο το κουβαλούσα μαζί με τον ορό – talking about a lot of luggage

Σε μία από αυτές η γιατρός έκοψε τον μυ του χαμόγελου και δεν τον επανασύνδεσε.

Από εκείνη την ημέρα έχασα το χαμόγελό μου.

Οι τελευταίες επεμβάσεις, πέρα από τις ζημιές που είχαν ήδη κάνει οι γιατροί, ήταν πλήρως ανεπιτυχείς διότι το αιμαγγείωμα μέσα σε ένα χρόνο “γέμισε” τα κενά των εγχειρήσεων.

Σε όλο αυτό το διάστημα επισκεπτόμουν το Παρίσι για εμβολισμούς, μερικές φορές και δύο φορές το χρόνο.

Πυρετοί, πόνος πρήξιμο.

Πάντα μετά τους εμβολισμούς υπήρχε αισθητή μείωση.

Όμως με τον καιρό καθώς απορροφούσε ο οργανισμός μου το φάρμακο, επανερχόταν κατά ένα μέρος στην προηγούμενη κατάσταση.

Το 1990 ήταν για μένα χρονιά σταθμός.

Εκείνη τη χρονιά  οι Γάλλοι γιατροί μας ενημέρωσαν πως θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε μία επέμβαση που σίγουρα δεν θα αφαιρούσε όλο το αιμαγγείωμα αλλά θα μπορούσε να φέρει συμμετρία στο πρόσωπο.

Αυτό ήταν το ζήτημα: η συμμετρία, το να φαίνομαι έστω με τις ουλές και τα τραυματισμένα νεύρα σαν όλους τους ανθρώπους.

Έτσι γνώρισα τον κύριο Defrenne που σε συνεργασία με τον αγγειολόγο μου και τον καθηγητή Tamp-Pah-Oui θα αφαιρούσαν με μικροχειρουργική τα μικρά αγγεία που ήταν μπλεγμένα στους προσωπικούς μυς και νεύρα, θα προχωρούσαν σε ανόρθωση χείλους και ζυγωματικών σε συνδυασμό με αφαίρεση του χειλώματος στη γραμμή του χαμόγελου που είχε παραχθεί από παλαιότερη επέμβαση.

Ο κύριος αυτός – τα σκέφτομαι ακόμα και συγκινούμαι για την προσφορά του – ολοκλήρωσε επιτυχώς την επέμβαση – όπως ακριβώς μας το είχε υποσχεθεί – που διήρκεσε 8 ώρες.

Θυμάμαι ξύπνησα στις 10 το βράδυ.

Έμεινα δύο εβδομάδες μόνο στο νοσοκομείο μέχρι να αφαιρεθούν τα σωληνάκια και οι οροί.

Η επόμενη εβδομάδα ήταν δύσκολη, επειδή είχα χάσει πολύ αίμα και οι μετακινήσεις από το κρεβάτι στην τουαλέτα ήταν απίστευτα κουραστικές.

Το γαλλικό ταρτάρ – φυσικά δεν μπορούσα να φάω στερεά τροφή – ήταν απίστευτο δυναμωτικό για την περίπτωσή μου (και πολύ νόστιμο).

Μία εβδομάδα μετά, αφαιρέθηκαν τα ράμματα και επέστρεψα σπίτι μου να γιορτάσουμε το τέλος της ταλαιπωρίας της οικογένειάς μας για τόσα πολλά χρόνια.

Συνέχιζα τους εμβολισμούς κάθε χρόνο, μέχρι που οι Έλληνες γιατροί μας απέτρεψαν να ξαναπάμε στο Παρίσι για να συνεχίσουμε τις θεραπείες μέχρι να εξαλειφθεί το αιμαγγείωμα.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εξηγήσω κάτι.

Τα ταξίδια στο Παρίσι, τα νοσήλια, η διαμονή και τα εισιτήρια τα πλήρωνε όλα το Ελληνικό δημόσιο ως εξής:

Έπρεπε να περάσω για κάθε ταξίδι που έπρεπε να κάνω από δευτεροβάθμιο επιτροπή υγείας.

Να έχω δικαιολογητικά από γιατρούς της Ελλάδας και του εξωτερικού (μεταφρασμένα) που να αποδεικνύουν πως η θεραπεία αυτή δεν είναι δυνατόν να γίνει στην Ελλάδα διότι δεν υπάρχουν γιατροί που να ασχολούνται με αυτές τις περιπτώσεις.

Να σημειώσουμε πως ΑΚΟΜΑ δεν υπάρχουν γιατροί με πιστοποίηση που αναλαμβάνουν την θεραπεία των αγγειακών δυσπλασιών και την χορήγηση Ethiblock μιας και το φάρμακο δεν είναι εγκεκριμένο από τον ΕΟΦ.

Πριν πάμε να χιλιοπαρακαλέσουμε την επιτροπή, έπρεπε να βρούμε κάποιον διευθυντή πλαστικής χειρουργικής να τον παρακαλέσουμε να μας δει και να κρίνει πως αυτή η επέμβαση δεν είναι εφυκτή στην Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια μας παρέπεμπαν σε έναν διευθυντή χειρουργικής κλινικής που είχε κατηγορηθεί για φακελάκι.

Τον χιλιοπαρακαλάγαμε να μας δώσει το δικαιολογητικό για να χιολοπαρακαλέσουμε τους γιατρούς της δευτεροβάθμια επιτροπή υγείας να μας δώσουν χρήματα να πάμε στο Παρίσι.

Την τελευταία φορά – 1998 – μας είπε πως δεν θα μας δώσει το χαρτί διότι πιστεύει πως πλέον οι εμβολισμοί δεν παρουσίαζαν βελτίωση που αφορούσε την σειρά των θεραπειών και πως ίσως να ήταν επικίνδυνοι.

Συγκεκριμένα είπε πως εφόσον οι εμβολισμοί γίνονται κατά προσέγγιση – πράγμα στο οποίο είχε δίκιο – υπάρχει περίπτωση το φάρμακο να περάσει σε κάποιο εγκεφαλικό αγγείο, ή να πειράξει κάποιο αγγείο οπτικό και να προκαλέσει σοβαρή ζημιά.

Εδώ εξοργίστηκα!

Τα τελευταία χρόνια, δεν έπαιρνα νάρκωση κατά τη διάρκεια των εμβολισμών διότι οι γιατροί πίστευαν πως λόγω ωριμότητας θα μπορούσα να ανεχθώ τον πόνο του εμβολισμού χωρίς να κινηθώ – τέτοιο πόνο δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου, χαρακτηριστικά τα δάκρυα έτρεχαν μόνα τους από τον πόνο.

Επειδή είχα τις αισθήσεις μου, παρακολουθούσα όλη τη διαδικασία:

Οι γιατροί τοποθετούσαν μία βελόνα στο μάγουλο.

Πρόσθεταν ιώδιο και φωτογράφιζαν μετά την ροή του ιωδίου στα αγγεία.

Μικρή προσθήκη:

Έμαθα the hard way πως είμαι αλλεργική στο ιώδιο στον πρώτο μου εμβολισμό παθαίνοντας αλλεργικό σοκ στο χειρουργικό τραπέζι.

Από τότε έπαιρνα τρεις μέρες πριν τον εμβολισμό δύο φάρμακα αντιαλλεργικά.

Έβλεπαν πως το ιώδιο περνάει από σημεία που προκαλεί έμφραγμα στα αγγεία, έριχναν εκεί την ένεση Ethiblock.

Άρα βλέπανε που πάει το φάρμακο!

Ο κύριος Έλληνας γιατρός προφανώς ήθελε φακελάκι, και η οικογένειά μου είχε ήδη ξεπαραδιαστεί να πληρώνει τα έξοδά μας στο Παρίσι – φυσικά το φαγητό, οι μετακινήσεις ήταν δικά μας έξοδα.

Εν πάσει περιπτώσει, οι περιπέτειες μου με τα νοσοκομεία του πλανήτη αυτού τελείωσαν το 1998.

Δυστυχώς δεν μπορώ να προχωρήσω σε άλλη μία επέμβαση χειρουργική.

Απόκτησα είδη πολλά “παράσημα” – ουλές – από τις περιπέτειές μου.

Οι παλαιότερες επεμβάσεις, έχουν προκαλέσει ζημιές ή δεν μπορούν πλέον να αφαιρέσουν τα ήδη μπλεγμένα αγγεία στους προσωπικούς μυς.

Είχα επισκεφτεί έναν Έλληνα πλαστικό χειρούργο, τον κ. Κουτσόγιωργα, γνωστό για τις πλαστικές επεμβάσεις που κάνει σε celebrities.

Ο κύριος αυτός είδε την περίπτωση και με τρομερό ενδιαφέρον είπε πως είναι κάτι σαν προσωπικό του χόμπι να ασχολείται με αυτού του είδους τις παθήσεις.

Μου είπε πως μπορεί σε μία επέμβαση 12 ωρών να μου το αφαιρέσει όλο.

Φυσικά αρνήθηκα, πρώτον διότι δεν διακινδυνεύω τη ζωή μου – μπορούν να υπάρξουν επιπλοκές όπως αιμορραγίες όπως παραλήσεις, όπως εγκεφαλικές βλάβες – σε κάποιον που ασχολείται με τα αιμαγγειώματα από χόμπι.

Δεύτερον, διότι δεν είμαι διατεθημένη να μπω σε χειρουργείο ξανά, αλλά αυτή τη φορά για 12 ώρες.

Νομίζω πως έχω κλείσει πολλά “ένσημα” από τις ώρες που έχω “χάσει” από τη ζωή μου στα χειρουργικά τραπέζια (σύνδρομο χειρουργείου από πολύωρη νάρκωση).

Πλέον, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πήγαινα στο Παρίσι για να δώσω τις μάχες μου με το αιμαγγείωμα μου.

Έφτιαξα τη ζωή μου.

Κοιτάζω που και που πίσω.

Μερικές φορές ξέρουν να με επισκέπτονται στον ύπνο μου εφιάλτες με χειρουργεία.

Όμως αυτό το άρθρο δεν το έγραψα μόνο για να καταγράψω τις εμπειρίες μου αλλά και για να ενημερωθούν κι άλλοι πως υπάρχει πλέον θεραπεία, επώδυνη αλλά υπάρχει.

Εύχομαι φέτος να καταφέρω να επισκεφτώ το Παρίσι για πρώτη φορά ως τουρίστας μαζί με τον άντρα μου και όχι ως ασθενής.

Είμαι εξοργισμένη!

Διαβάζω το άρθρο του προέδρου του ΛΑΟΣ – δεν αναφέρω το όνομά του διότι για μένα δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος – από το TVXS και εξοργίζομαι!

Δεν είχα ιδέα ότι τροφοδοτεί το ελληνικό κράτος ιδρύματα πρώην πρωθυπουργών.

Τα ιδρύματα που επιχορηγούνται φέτος προς 250 χιλιάδες ευρώ, είναι τα ιδρύματα Γ. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκη, Κ. Σημίτη, Α. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλή, Ελ. Βενιζέλου.

Ας κάνουμε την πρόσθεση: 250.000×6=1.500.000 ευρώ.

Σημαντική αναφορά: μιλάμε πάντα για ευρώ, όχι για στραγάλια!

Συγνώμη κύριοι!

Συγνώμη, που πάνε αυτά τα χρήματα;

Να θυμηθούμε δύο πράγματα πρώτα – πρώτα σε περίπτωση που έχουμε πάθει επιλεκτική αμνησία.

Έχουμε έλλειμμα 12%

Είμαστε καρά-on-probation από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Έχουμε ανεργία της τάξης: ο ένας στους τέσσερις είναι άνεργος

Έχουμε κάτι σκάνδαλα που “μάλλον” ο Ελληνικός λαός θα ήθελε να δει όλους αυτούς που καταφάγανε τα ταμεία, κάνανε οφ σορ εταιρίες και τα λοιπά – δεν θα συνεχίσω διότι θα τα θυμηθώ και θα μου ‘ρθει εγκεφαλικό – πίσω από τα κάγκελα της φυλακής.

Και ρωτώ κύριοι, προς τι τα 1.250.000 ευρώ;

Έλαβα κάποια στιγμή, ρωτώντας το ίδιο ερώτημα στο twitter, μία – θα το έλεγα “μία” και μπερδεμένη – εν μέρει άτυπη απάντηση από τον @sotiriskoukios

Αφαιρώντας τα σαρκαστικά σχόλια της “twitterομαχίας”

Τα λεφτά πάνε σε:
“1. ιστορική έρευνα, 2. συντήρηση και ψηφιοποίηση αρχείων, 3. υποτροφίες σε φοιτητές για το εξωτερικό (κυρίως διδακτορικά), 4. εκδόσεις στα ελληνικά επιστημονικών βιβλίων“

Μάλιστα.

Τα λεφτά πάνε σε άγνωστο προορισμό και όχι εκεί που πρέπει και οφείλει να δώσει η κυβέρνηση, δηλαδή:

Το 15% στην παιδεία

Στα ταμεία που πληρώνουμε κάθε μήνα και πάλι άδεια μένουν ως εκ θαύματος – μάλλον ο Μάικ Λα Μαρ πρέπει να εργάζεται στο ΙΚΑ δεν εξηγείται αλλιώς.

Στην υγεία, στον μεγαλύτερο ασθενή του κράτους.

Προσωπικά χέστηκα για τις αδιευκρίνιστες “έρευνες”, τα “διδακτορικά” – ας μας πει κάποιος μικροαστός αν πήρε ποτέ του υποτροφία από αυτά τα ιδρύματα – και την συντήρηση των αρχείων.

Όταν οι φίλοι μας, οι συνάνθρωποι μας είναι άνεργοι, όταν τα εργασιακά μας δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά, όταν η γενιά των 700ων ευρώ έχει γίνει η γενιά των 500ων και 400ων, πως είναι δυνατόν να δίνει το κράτος χρήματα σε ιδρύματα για υποτροφίες, διδακτορικά και ψηφιοποίηση αρχείων!

Γιατί διδακτορικά κύριοι; Δώσατε στην παιδεία το 15% που δεν παίρνει εδώ και 6 χρόνια;

Γιατί ψηφιοποίηση αρχείων; Δεν είναι άκρως προκλητικό όταν απολύεται αβέρτα κουβέρτα κόσμος ο οποίος μετά δεν βρίσκει δουλειά ούτε σαν σερβιτόρος;

Γιατί σε εκδόσεις επιστημονικών βιβλίων; Αυτά τα χρήματα δεν θα έπρεπε να πάνε σε έρευνα στα Ελληνικά πανεπιστήμια που κάποτε (πριν έρθει η Νέα Δημοκρατία) ήταν από τα καλύτερα πανεπιστημιακά ιδρύματα στον κόσμο (βλέπε ΕΜΠ, επίσης δες τώρα που βρίσκεται το ΕΜΠ στην κλίματα των καλύτερων πανεπιστημίων στον πλανήτη).

Ντροπή!

Όχι κύριοι!

Δεν θα κόψετε το 10% από τα λεφτάκια που παίρνουν!

Θα το κόψετε όλο και θα δώσετε τα λεφτά εκεί που είπατε ότι θα δώσετε… ξέρετε πριν από 100 μέρες άλλα λέγατε!

Υ.Γ.: Αν ζούσε ο Ελ. Βενιζέλος και ήξερε πως έχει φτιαχτεί ίδρυμα με το όνομά του στο οποίο έμπαιναν μέσα τα χρήματα των εξαθλιωμένων μισθωτών, θα είχε μεταναστεύσει από την ντροπή του!

Προσθήκη:

Σύμφωνα με το άρθρο της Wikipedia είναι αμφίβολο αν η ταινία χρησιμοποιεί τις άδειες χρήσης Creative Commons.

Παρόλα αυτά τα δικαιώματα χρήσης της ταινίας περιλαμβάνουν την αντιγραφή, καταφόρτωση, εγγραφή σε DVD και ελεύθερη διανομή, δομές που παρέχει η άδεια CC.

Όμως δεν υπάρχει πουθενά αναφορά χρήσης της ταινίας για εμπορικούς σκοπούς, πράγμα που εφόσον δεν αναφέρεται δεν σημαίνει πως επιτρέπεται.

Πριν από κάποια χρόνια, μου ήρθε η ιδέα να προσφέρω ενεργά και δωρεάν στην δικτυακή κοινότητα τις σχεδιαστικές μου ικανότητες.

Ξεκίνησα με τον σχεδιασμό γραμματοσειρών.
Ο λόγος ήταν διότι ανάμεσα στους designers και έλληνες γραφίστες επικρατεί μία πολύ έντονη δυσφορία που αφορά το κόστος αγοράς ελληνικών γραμματοσειρών.

Έτσι λοιπόν -επειδή “σπάστηκα” – πήρα την πρωτοβουλία να σχεδιάσω και να μετατρέψω λατινικές σε ελληνολατινικές γραμματοσειρές με την προϋπόθεση να τις διανέμω εντελώς δωρεάν.

Σχεδίασα με αγάπη τον δικτυακό τόπο aka-acid.com και τις ανάρτησα.

Η εργασία για την κατασκευή και σχεδιασμό μίας και μόνο γραμματοσειράς είναι χρονοβόρα και στο τέλος, σε προσωπικό επίπεδο, ένιωθα πως κάτι μου έλειπε.
Δεν ένιωθα παραγωγική παρότι ήξερα πως ο σχεδιασμός γραμματοσειρών και η ελεύθερη διανομή τους καθιστά άκρως σημαντική την προσφορά στην ελληνική κοινότητα των επαγγελματιών και ερασιτεχνών designers.
Μου έλειπε το 3D, τα χρώματα, οι σκιές, οι υφές, οι γυαλάδες κάτι που ο σχεδιασμός γραμματοσειρών δεν μου προσέφερε μιας και “ψείριζα” τα path και τα pixel.

Για χρόνια είχα αγοράσει ένα domain στο οποίο δεν είχα την παραμικρή ιδέα με τι να το “στολίσω”. Αρχικά σκεφτόμουν να το κάνω gallery με ψηφιακές εικονογραφίσεις. Η ιδέα έμεινε στο ράφι μιας και σχεδίαζα παράπλευρες μίνι εργασίες στον βασικό μου δικτυακό τόπο www.cybertronical.com.
Σε μία κουβέντα με φίλο προγραμματιστή του είπα πως σκέφτομαι να σχεδιάσω έναν δικτυακό τόπο που να προσφέρει εικονίδια δωρεάν.

Δεν είχα ιδέα πως να τα μετατρέψω σε ico και icns φορμά αλλά η ιδέα καρφώθηκε έντονα στο νου μου.
Φίλοι με παρότρυναν να τα πουλάω. Τους απάντησα λακωνικά πως άλλες μου ικανότητες θέλω να πουλάω.

Έτσι σιγά-σιγά σχεδιάστηκε το archigraphs.com. Βρήκα λογισμικό για να μετατρέπω τις εικόνες μου σε icons και μετά ξεκίνησα να τις αναρτώ στο Deviant Art.

Παρότι η προσφορά ήταν δωρεάν δεν ήθελα σε καμία περίπτωση όμως να χρησιμοποιηθούν σε κερδοσκοπικές επιχειρήσεις και να αναρτηθούν σαν έργο κάποιου άλλου.
Στο κάτω-κάτω δούλεψα πολύ γι αυτά και επιθυμώ η εργασία μου να εκτιμηθεί από τους χρήστες.

Έτσι λοιπόν πρόσθεσα στον δικτυακό μου τόπο καθώς και σε κάθε ανάρτηση στο Deviant Art την ακόλουθη άδεια χρήσης: http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/deed.el
Μερικοί bloggers και χρήστες έχουν την ευγένεια να ζητάνε την άδειά μου για να το αναρτήσουν στο δικτυακό τους τόπο με αναφορά στον δημιουργό.

Άλλοι όμως τα κλέβουν.

Και ερχόμαστε στο θέμα μας μετά από αυτό τον τεράστιο πρόλογο.

Ψάχνοντας λογισμικό στον δικτυακό τόπο της Apple πέφτω πάνω εντελώς (μα εντελώς) τυχαία σε μία δωρεάν εφαρμογή που κάνει χρήση του εικονιδίου μου (ενός σφαιρικού καθίσματος που χαλβαδιάζω εδώ και λίγο καιρό σε ένα κατάστημα στην Πειραιώς).

Η εφαρμογή είναι δωρεάν, πράγμα που καθιστά θετική την χρήση του εικονιδίου. Όμως δεν υπάρχει καμία αναφορά του δημιουργού (aka credits).

Στέλνω ένα ευγενικό ξεχεστήριο e-mail στους κυρίους (θεωρώ πως είναι εν μέρει σοβαροί αφού η Apple δέχτηκε να τους προβάλλει). Οι κύριοι μου απαντάνε τάκα-τάκα μέσω Twitter. Btw, Twitter: καταπληκτικό εργαλείο!

Μέσα σε λίγα λεπτά διευθετήθηκε το θέμα μετά από την συμβουλή του Αστέριου Μασούρα να συμπεριληφθώ στα credits του λογισμικού τους.

Οι ίδιοι μου ανέφεραν πως το επίμαχο εικονίδιο – που φαντασιώνομαι να το αποκτήσω ως πραγματικό αντικείμενο – το βρήκαν σε image stock και συγκεκριμένα στο istockphoto.com
Μετά από μία αναζήτηση στον δικτυακό τους τόπο, ανακάλυψα πως η εταιρία iStockPhoto δεν έχει ούτε μισό εικονίδιο από αυτά που έχω σχεδιάσει.
Όπως το καταλαβαίνω, οι κύριοι που είπαν πως το iStockPhoto τους πούλησε το εικονίδιο, ήθελαν να ρίξουν αλλού το φταίξιμο.

Η υπόθεση έληξε αίσια και τώρα πλέον το λογισμικό τους φέρει ευχαριστήρια αναφορά στην δημιουργό του εικονιδίου.

Σημαντικό είναι να αναφέρω πως το λογισμικό τους προσφερόταν δωρεάν. Στην αντίθετη περίπτωση θα απαγόρευα την χρήση του εικονιδίου μιας και βρίσκεται κάτω από τα πνευματικά δικαιώματα της “Μη Εμπορικής Χρήσης”.

Μετά από όλα αυτά πονηρεύτηκα και έκανα μία γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο. Μέσα στις πρώτες σελίδες ανακάλυψα άλλους τρεις που είχαν κλέψει κανονικότατα εικονίδια του Archigraphs.com και τα είχαν κοτσάρει στις σελίδες που πουλούσαν τις διαδικτυακές υπηρεσίες τους.

Για την ώρα έχουν σταλεί e-mail ξεχεστήρια.
Σε αναμονή για τις απαντήσεις τους.

Ένας 28χρονος επέλεξε να βγάλει το σκύλο του βόλτα, εν μέσω των χθεσινών επεισοδίων.

Ίσως και ο ίδιος να είχε σκεφτεί εκ των προτέρων ότι δεν ήταν και η πιο κατάλληλη στιγμή, ωστόσο, σίγουρα δεν περίμενε ότι θα κατέληγε να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο χάρη στον «υπερβάλλοντα ζήλο» μιας ομάδας αστυνομικών.

Ο Ξενοφώντας Κοντόπουλος είναι κάτοικος της οδού Εμμανουήλ Μπενάκη, στα Εξάρχεια.

Χθες, περίπου στις 5 το απόγευμα, αποφάσισε να βγει μια βόλτα στους δρόμους, κατευθυνόμενος προς το Πεδίον του Άρεως.

«Για κακή του τύχη», βρέθηκε σε σημείο όπου εκτυλίσσονταν μία από τις συνήθεις χθεσινές συμπλοκές. Ο σκύλος τρόμαξε και απομακρύνθηκε από τον Ξενοφώντα.

Εκείνος άρχισε να τον κυνηγά, για να μην τον χάσει, με αποτέλεσμα παριστάμενοι αστυνομικοί να επιτεθούν στον 28χρονο.

Όπως αναφέρει στο tvxs.gr ο αδελφός του θύματος, Ανδρέας Κοντόπουλος, του γύρισαν με βία την μπλούζα ανάποδα, δυσχεραίνοντας την αναπνοή του, και τον ξυλοκόπησαν.

Σε αυτή την κατάσταση, τον μετέφεραν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, όπου τον κράτησαν επί ώρες χωρίς καν να του προσφέρουν νερό. Ο νεαρός κατηγορήθηκε από αστυνομικό που συμμετείχε στο επεισόδιο ότι διέπραξε κακουργηματική πράξη.

Άλλωστε, του «χρέωσαν» πως είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του, φορώντας του «με το ζόρι» μία μάσκα, όπως καταγγέλλει ο Ανδρέας Κοντόπουλος.

Ο εισαγγελέας υιοθέτησε τη μαρτυρία του αστυνομικού και ακολουθεί η απολογία του 28χρονου στον ανακριτή.

Με πολλά τραύματα, διάστρεμμα και βαρύ χτύπημα στον αυχένα, το θύμα νοσηλεύεται ακόμη και αυτή την ώρα στον Ερυθρό Σταυρό και φέρεται σοκαρισμένος.

Η οικογένειά του, η οποία διαμηνύει ότι ο νεαρός ουδεμία σχέση είχε με τη διαδήλωση, πόσο μάλλον με τα επεισόδια, θα κινηθεί νομικά εναντίον του αστυνομικού που, όπως υποστηρίζουν, ψευδομαρτύρησε.

Πλέον, μαζί με το σκύλο… αναζητείται και το δίκιο του άτυχου 28χρονου.

Posted in Ανθρώπινα δικαιώματα, Δεκέμβρης, Τρικλοποδιές, politricks ]]> http://cyberella.info/2009/12/08/dog_and_punishment/feed/ 0 cyberella4good cops http://cyberella.info/2009/12/04/indemocracy/ http://cyberella.info/2009/12/04/indemocracy/#comments Fri, 04 Dec 2009 10:45:19 +0000 cyberella4good http://cyberella.info/?p=714 ]]> Πριν από ένα χρόνο, ο μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Η δολοφονία του παιδιού, θύμισε τις σκοτεινές εποχές εποχές της χούντας, αλλά και τις σκοτεινές εποχές που υπήρξαν επί δημοκρατίας.

Ο Μιχάλης Καλτεζάς δολοφονήθηκε με τον ίδιο τρόπο εν καιρώ δημοκρατίας στην επέτειο του Πολυτεχνείου το 1985. Ο δολοφόνος του, Αθανάσιος Μελίστας, αθωώθηκε σε δεύτερο βαθμό από το Εφετείο. Αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν “εν βρασμώ ψυχής” (από Wikipedia).

Λίγα χρόνια πριν το 1980, η εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου την παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου. Την ίδια μέρα ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής ξυλοκοπήθηκε από τα ΜΑΤ. Μία μέρα μετά κατέληξε, στο Λαϊκό νοσοκομείο. Οι δολοφόνοι τους δεν βρέθηκαν ποτέ.

Όλα αυτά συνέβησαν σε εποχές που δεν υπήρχε καθεστώς, που δεν υπήρχε φασισμός, που υπήρχε η ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, της διαδήλωσης.

Εχθές, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου έστειλε μήνυμα εν όψη της δολοφονίας του Αλέξη: «Η βία αναπαράγει τα προβλήματα. Πρέπει να διαφυλάξουμε τους θεσμούς και να τιμήσουμε τη μνήμη ενός παιδιού με ένα μήνυμα κατά της βίας»

Να τιμήσουμε τη μνήμη, είπε ο Γιώργος. Και η μητέρα του παιδιού; Πόσο τη διευκολύνει η δικαιοσύνη;

Τα μηνύματα θα πρέπει να συνοδεύονται με πράξεις και αυτή τη στιγμή οι πράξεις δεν είναι με το μέρος της οικογένειας του παιδιού.

Από το in.gr:
Η δίκη θα γίνει στις 20 Ιανουαρίου 2010 στην Άμφισσα. Η μητέρα κατέθεσε αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο ζητώντας να γίνει η δίκη στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού.

Η αίτηση τέθηκε στο αρχείο. Ο εισαγγελέας έκρινε Ιωάννης Τέντες για λόγους “δημόσιας ασφάλειας” η διεξαγωγή της δίκης θα γίνει στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Άμφισσας.

Αυτή την απόφαση την αντιλαμβάνομαι ως εξής:

Θέτουμε πως υπάρχει πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας ως προς τον κατηγορούμενο και  διεξάγουμε τη δίκη στην Άμφισσα.

Η απόφαση αυτή ανάγεται σε διευκόλυνση από το μέρος του κατηγορούμενου.

Η μητέρα θα αναγκαστεί να παραστεί στην Άμφισσα καθώς η απόφαση αποτρέπει την διευκόλυνση προσέλευσης των μαρτύρων κατηγορίας.

Αν υπάρχει θέμα δημόσιας ασφάλειας, τότε μήπως θα έπρεπε να εμπλακεί ο αρμόδιος υποργός σε θέματα ασφάλειας πολιτών, ο κύριος Χρυσοχοΐδης ώστε να εξασφαλιστεί η ασφαλής διεξαγωγή της δίκης στην Αθήνα;

Να σημειώσουμε πως η φοβερότερη τρομοκρατική οργάνωση στα χρονικά της ελληνικής ιστορίας η 17Ν δικάστηκε στην Αθήνα.

Δηλαδή ο Αλέξης είναι πιο “επικίνδυνος” από την 17Ν;

Το παιδί είναι νεκρό κύριοι.

Ποιός είναι αυτός ο κίνδυνος που δεν επιτρέπει τη δίκη στην Αθήνα;

Επικίνδυνες είναι οι μανάδες που διαδήλωναν με τα παιδιά τους στο κέντρο τον Δεκέμβρη, οι 15χρονοι μαθητές με τα λουλούδια στα χέρια;

Επικίνδυνοι είμαστε εμείς οι πολίτες που καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα από τα σκάνδαλα των προηγούμενων κυβερνήσεων;

Οι “αναρχικοί” “μπαχαλάκιδες” που διαλύσανε το κέντρο της Αθήνας ανενόχλητοι με κερκίδα την αστυνομία τον Δεκέμβρη του 2008;

Το παιδί είναι νεκρό, το παιδί δολοφονήθηκε.

Και η αίτηση της μάνας είναι ακόμα σε κάποιο συρτάρι στον Άρειο Πάγο.

Και για του λόγου το αληθές, πού βρήκες τον αριθμό του κινητού μου, του @quatzacoalt, του @arkoudos και του @vatraxokoritso;

Με ποιές αδιαφανείς διαδικασίες κάνεις τον προεκλογικό σου αγώνα, στην εποχή της ηλεκτρονικής ενημέρωσης και του διαδικτυακού διαλόγου – τον οποίο προφανώς δεν γνωρίζεις και αρκείσαι στον τηλεοπτικό μονόλογο;

Πέρα από το γεγονός ότι σκοπεύω να σε πάρω στο γραφείο σου και να σε ξεχέσω, με τί κριτήρια επιλέγεις τους καλεσμένους σου στην μαρουλοσυνάντηση σήμερα;

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν οι στόχοι σου, μου είναι αδιάφοροι. Με ενδιαφέρει ο τρόπος που θέλεις να πετύχεις τους στόχους σου. Διότι αν σήμερα μου στέλνεις SMS για να σε δω στο Ζάπειο, αύριο/μεθαύριο τί θα μου στείλεις;

Τέλος θα ήθελα να σχολιάσω το μήνυμά σου, μιας και μπήκες σε τόσο κόπο να μου το στείλεις.

Η Ελλάδα αγαπητέ, δεν έχει ανάγκη από ελπίδες. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από έργα, πράξεις και λύσεις. Οι ελπίδες λοιπόν αυτές τις εποχές δεν είναι τίποτε άλλο από φύκια και μεταξωτές κορδέλες.

Και αν ξεχάσω τον επιτακτικό τρόπο αποστολής του μηνύματός σου και θεωρήσω πως με το SMS σου μου έστειλες ελπίδα για την ελπίδα, λυπάμαι πολύ αλλά οι χώρες δεν χτίζονται με αυτές.