Η βιτρίνα του ΕΟΤ

July5

Δεν έχω τίποτα με το παιδί που σχεδίασε τη νέα καμπάνια του ΕΟΤ.
Από ότι μαθαίνω, το παιδί είναι συνεργάτης της Beetroot η οποία είναι από τις πιο αξιόλογες εταιρίες design, in general.
Τα έχω με τον ΕΟΤ.
Υποψιάζομαι, ή μάλλον είμαι εντελώς σίγουρη, πως το κοπέλι [ή τα κοπέλια] που έφτιαξε τη νέα καμπάνια του ΕΟΤ, πρέπει να πέρασε των παθών του τον τάραχο.
Υποψιάζομαι πάλι πως θα πρέπει να του είπαν από το υπουργείο, οι 400οι διευθυντάδες και οι άλλοι 800οι που έχουν άποψη, να βάλει τα πάντα στο σποτάκι.
Να βάλει την Άρτα, τα Γιάννενα, την Πάμελα Άντερσον, τα Μετέωρα – ταιριάζει με το προηγούμενο – τα πάντα όλα.
Και όπως γίνεται πάντα, όταν ένας καλλιτέχνης σχεδιάζει κάτι, έρχονται οι 400οι νοματαίοι “εμπειρογνώμονες” και “γνώστες της αισθητικής” [ναι, όλοι έχουμε άποψη για την αισθητική ειδικά εκείνοι που έχουν κακή αισθητική], λένε ο κάθε ένας το μακρύ του και το κοντό του με συνέπεια το τελικό αποτέλεσμα να βγει τουρλού.
Υποψιάζομαι πως κάτι άλλο ήθελε να κάνει το κοπέλι που ανέλαβε την καμπάνια… και στην τελική υποψιάζομαι πως μετά αυτό το αποτέλεσμα, θα ήθελε να μην γνωρίζει κανείς το ποιος το έφτιαξε.
Όλα είναι υποψίες, διότι οκ, δεν το ξέρω το παιδί αλλά ξέρω τη δουλειά της Beetroot η οποία είναι εξαιρετική!
Επίσης ξέρω πως λειτουργεί το δημόσιο – 12 χρόνια εργαζόμουν σε ένα ιδιωτικό με δομές και νοοτροπία δημοσίου.
Έχει όμως πολύ ενδιαφέρον ο τελευταίο πλάνο του βίντεο.
Είπαμε η Πάμελα, τα Μετέωρα αλλά και το εκκλησάκι της Σίφνου, ένας φάρος, μία γιαγιάκα γραφική, τα αρχαία… όλα [εκτός από την Πάμελα - όχι δεν εντάσσεται κάτι τέτοιο στην "πλουσιότερη χώρα του κόσμου" προφανώς, αλλά έχει πλάκα] σχεδιασμένα καρτουνίστικα, παιχνιδιάρικα πολύχρωμα και ευχάριστα [σημείωση: αγαπώ καρτουνίστικο σχεδιασμό χαρακτήρων in general].
Σημειώνω ξανά πως ο σχεδιασμός των καρτούν και πολύ καλός [ειδικά αυτός της γατούλας που κουνάει κάποια στιγμή το αυτάκι της].
Η πλουσιότερη όμως χώρα του κόσμου, έχει κάνει τα γαϊδουράκια είδος υπό εξαφάνιση, όπως και τα κρι-κρι [που εμφανίζονται στο σποτ], σκοτώνει τα δελφίνια επειδή μπλέκονται στα δίχτυα των ψαράδων, βρομίζει τις θάλασσες από τα κότερα που αμολάνε τα λήμματα τους σε περιοχές που κάνουν μπάνιο [βλέπε Αντίπαρος], χρησιμοποιούν δούλους μετανάστες για να μαζεύουν πορτοκάλια και καρπούζια, έχει καταστρέψει το φυσικό τοπίο και το χρώμα των παραθαλάσσιων χωριών για να φτιάξει μαρίνες όπου φιλοξενούν ιστιοπλοϊκά και κότερα και επειδή σε πολλές περιοχές της Ελλάδας [εξαιρούνται οι Κυκλάδες] δεν υπάρχουν προϋποθέσεις δόμησης, συνεπώς το παραδοσιακό “χρώμα” των περιοχών αντικαθίσταται με κατοικίες με αλουμινένια κουφώματα, ελενίτ, πολυκατοικίες ελεεινές κλπ [θυμίζω την Κρήτη που αν εξαιρέσεις για παράδειγμα την παλιά πόλη του Ρεθύμνου, το υπόλοιπο Ρέθυμνο είναι μία μπετονένια αθλιότητα συμπλέγματος ενοποίησης χωριών που έγιναν πολυκατοικίες].
Αυτή λοιπόν, την ωραιότερη χώρα του κόσμου, ναι είναι δεν αμφιβάλει κανείς, εμείς οι πολίτες και οι κυβερνήσεις, έχουμε φροντίσει να την καταστρέφουμε ανελέητα.
Δεν υπάρχει παραλία που να μην έχει σκουπίδι, δεν υπάρχει δάσος που να μην είναι τουλάχιστον μία φορά καμένο, δεν υπάρχουν ούτε υποδομές, ούτε μελέτες και το χτίσιμο εργοστασίων της ΔΕΗ [ειδικά αυτά που είναι χτισμένα παραθαλάσσια όπως του Αθερινόλακου], δεν υπάρχει δρόμος που να μην έχει τουλάχιστον 15 αντιαισθητικές και τεράστιες φωτεινές ταμπέλες.
Ξεφύγαμε λίγο όμως από τον στόχο της διαφήμισης…
Η διαφήμιση σου λέει στο πνεύμα του χιούμορ πως ηρεμία δεν είναι το μπαράκι στη θάλασσα και ο ρακετοφόρος τύπος. Σύμφωνοι. Κι εμένα μου την σπάει ο ρακετοφόρος, διότι 99% το μπαλάκι θα προσγειωθεί πάνω σου –  και το “τάκα-τούκα” της μπάλας παραπέμπει σε κινέζικο βασανιστήριο.
Να ρωτήσω τώρα κι εγώ κάτι: Ποιος έχει δώσει άδεια ώστε το μεγαλύτερο ποσοστό των παραλιών της Ελλάδας να έχουν ξαπλώστρες, να έχουν ένα μπαράκι δίπλα, να έχουν ένα μικρό γήπεδο beach volley;
Ποιος δίνει άδεια να χτιστεί εστιατόρια και καφέ πάνω σε παραλίες;
Και τέλος μήπως αυτές τις ήρεμες παραλίες, χωρίς ξαπλώστρες και πασαρέλες [τύπου Αστέρα Βουλιαγμένης] τις βρίσκεις μόνο όταν είσαι ζάμπλουτος ώστε να έχεις κότερο/ιστιοπλοϊκό ή να έχεις την οικονομική δυνατότητα να νοικιάσεις ένα ιστιοπλοϊκό για να τις προσεγγίσεις [εξαιρούνται οι ντόπιοι που ξέρουν δύσβατα μέρη που καταλήγουν σε παραλίες ερημικές];
Ωραίος ο Πέτρος [που τον έχουν βιάσει και αντικαταστήσει ένα σωρό φορές], ωραίες και οι μονάχους-μονάχους που βρίσκονται υπό εξαφάνιση και το Άγιο Όρος του οποίου η αξία έχει αποτελέσει εθνικό σκάνδαλο.
Ωραία είναι όλα όταν τα λέμε, όμως στην Ελλάδα της κρίσης [και η κρίση ξέρασε αλήθειες], η βιτρίνα με τα χαριτωμένα δελφίνια, τις συμπαθέστατες φώκιες και τα περήφανα κρι-κρι έχει καταλυθεί.
Η πραγματικότητα έχει πάρει τη θέση της, όπως αυτής των βασανισμών ζώων στην Κρήτη, όπως αυτής που οι δήμοι ρίχνουν φόλες που σκοτώνουν αδέσποτα, όπως αυτής των σκουπιδιών σε κάθε πάρκο, σε κάθε παραλία, σε κάθε πόλη.
Και επειδή  είμαι ντόπια και ο ΕΟΤ χέστηκε και τον ντόπιο, τον ενδιαφέρει ο τουρίστας – το δέχομαι στην τελική – αντί να κάνει ρηχές καμπάνιες για το πόσο όμορφη χώρα έχουμε – την οποία σύννομα καταστρέφουμε – ας κάνει καμπάνια ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης με το υπουργείο ανάπτυξης, παιδείας και υγείας για τα σκουπίδια, για τον σεβασμό των ζώων, για τον σεβασμό του δάσους και της φύσης.
Έτσι, επειδή έπεσαν οι μάσκες και καταλύθηκαν οι βιτρίνες…

posted under Eco | No Comments »

Πατρίδες και πατρίδες

June24

Διαβάζω τα εκτρώματα-δηλώσεις του Σαμαρά και σε κάθε πρόταση αμολά και μία “πατρίδα” για να ανεβάσει το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων λες και απειλούμαστε από τους Τούρκους ακόμα μετά από 200 χρόνια.
Και μέσα σε εκείνα και τούτα, η “πατρίδα” έχει αποκτήσει μία άλλη διάσταση, αυτή της ελληνικής επικράτειας, αυτή της εδαφικής ακεραιότητας και όλες αυτές τις φράσεις που βγαίνουν από κάτι υπουργεία άμυνας, ή από ναζιστικά, εθνικιστικά και ακροδεξιά στοιχεία για να μην ξεχνιόμαστε και να φοβόμαστε μην μας πάρουν τα νησιά και την Κρήτη.
Ξεχνώντας τι σημαίνει πατρίδα, τι σημαίνει “ο τόπος μου”, τη σιχαινόμαστε, τη μισούμε – εμείς και εκείνοι που αμολάν τη λέξη “πατρίδα” σε κάθε ομιλία τους.
Της πετάμε σκουπίδια παντού, στις παραλίες, στα πάρκα, στο δρόμο, της φτιάχνουμε ορυχεία χρυσού ξηλώνοντας το δάσος, της φτιάχνουμε μία τσιμεντένια πλατφόρμα και τη βαφτίζουμε “ανάπτυξη” στην παραλία Φαλήρου, της καίμε τα δάση, επίτηδες ή από ηλιθιότητα, γεμίζουμε σκουπίδια τα δάση, δεν πειράζει που πιάστηκε ο χαρταετός στο δέντρο, θα μείνει εκεί, αλλάζουμε τα φώτα αυτού του τόπου.
Δηλητηριάζουμε τα αδέσποτα, τα περιστέρια, έτσι αγαπούμε την πατρίδα.
Χτίζουμε τσιμεντένια εκτρώματα και έτσι δείχνουμε ότι αγαπούμε την πατρίδα.
Αγοράζουμε φωτοβολταϊκά για να τα κονομήσουμε, να κάνουμε μία γρήγορη μπίζνα χωρίς να μας ενδιαφέρει αν πράγματι προσφέρουμε στον τόπο μας – διότι αγαπάμε την πατρίδα.
Μπαζώνουμε ποτάμια ή τα αφήνουμε για γίνουν βούρκοι και έλη, γεμίζουμε τις παραλίες με ξαπλώστρες, ομπρέλες και beach bar, καταστρέφουμε το φυσικό τοπίο για την πατρίδα.
Γιατί την αγαπάμε!
Ξέρουμε όσοι κάνουμε ανακύκλωση, ότι δεν υπάρχει σοβαρός δημόσιος φορέας που να ελέγχει τις εταιρίες ανακύκλωσης, αλλά δεν μας νοιάζει, σημασία έχει ότι την κάνουμε. Διότι αγαπάμε την πατρίδα.
Αγαπάμε την πατρίδα φτιάχνοντας εργοστάσια της ΔΕΗ σε τοποθεσίες όπως ο Αθερινόλακκος, γνωρίζοντας πως ένα ατύχημα να συμβεί έχει καταστραφεί όλο το Λιβυκό. Για την πατρίδα και αυτό.
Όλα για την πατρίδα και η ΕΡΤ έκλεισε για την πατρίδα και οι κοριοί που βρήκε η φιλενάδα μου γιατρός σε κρεβάτι μεγάλου νοσοκομείου των Αθηνών για την πατρίδα και οι περικοπές στην παιδεία, την υγεία για την πατρίδα.
Όλα για αυτή την πατρίδα, αυτόν τον τόπο που μισούμε, σιχαινόμαστε και κάθε φορά που τον καταστρέφουμε, ή ρυπαίνοντας ή με την σιωπή και αδράνειά μας για βγάλουμε από πάνω μας την αηδία που τρέφουμε γι αυτή λέμε “για την πατρίδα, όλα για την πατρίδα”.

Ζωντανή σύνδεση ΕΡΤ

June13

Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας

March29

Αναδημοσιεύω από το blog του Πιτσιρίκου:

Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας

 

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό.

Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως οι ίδιοι μας κατήγγειλαν, ως αντίδραση στην απεργία πείνας που ξεκίνησαν και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του 28χρονου κρατουμένου πρόσφυγα από την Παλαιστίνη Ιμπραχίμ Φαράζ, ενεργοί πολίτες του Πειραιά πραγματοποιήσαμε χθες 27/04/13 πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης.

Όταν φτάσαμε έξω από το Α.Τ. Δραπετσώνας ο Διοικητής βγήκε μπροστά από τα ΜΑΤ, που είχαν παραταχθεί, μας ενημέρωσε και επέτρεψε σε μια ομάδα 5 ατόμων να μπούμε και να συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους που κρατούνται στα κρατητήρια.

Η εικόνα που αντίκρισα ήταν σοκαριστική. Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας, 100 άνθρωποι στοιβαγμένοι σε 70 τετραγωνικά, κλεισμένοι στα κρατητήρια για πάνω από 9 μήνες, από την έναρξη του «Ξένιου» Δία. Χωρίς δικαίωμα προαυλισμού (δεν υπάρχει χώρος, μιλάμε για κρατητήρια αστυνομικού τμήματος), χωρίς υγιεινή, να έχουν κολλήσει δερματικές και άλλες ασθένειες λόγω των συνθηκών κράτησης, απελπισμένοι, στα πρόθυρα της αυτοκτονίας.

Ούτε ποντίκια δεν κρατάς σε τέτοιες συνθήκες, τα λυπάσαι. Δεν περιγράφεται η εικόνα. Φανταστείτε τα χειρότερα κρατητήρια που έχετε δει σε ταινία, πολλαπλασιάστε τα επί το άπειρο και πάλι δεν θα έχετε ιδέα.

Δεν θα μπορούσε να μείνει άνθρωπος εκεί μέσα όχι 9 μήνες αλλά ούτε 9 ώρες. Ντρέπομαι και οργίζομαι για το κράτος μου. Ντρέπομαι και οργίζομαι για εκείνους τους αστυνομικούς που τους χτυπάνε, όπως οι κρατούμενοι μας είπαν και φυσικά ο Διοικητής του τμήματος το αρνήθηκε.

Άντεξα σε αυτά που μου έλεγαν τα θλιμμένα και απελπισμένα μάτια τους, άντεξα να συνομιλώ με τον Διοικητή που επιχειρούσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό του και στις διαταγές του κ. Δένδια, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος κατ’ εκείνον για την κατάσταση του Α.Τ. Δραπετσώνας και όλων των Τμημάτων της χώρας.

Κατέρρευσα όμως, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπο να σκίζει τη σάρκα του και να γεμίζει αίματα από πάνω μέχρι κάτω, ως τη μόνη λύση που ήρθε στο μυαλό του, μόλις μας είδε, για να βγει από το κολαστήριο που τον κρατάνε και τον βασανίζουν επί 9 μήνες.

Δάκρυσα και για να μην με δουν οι κρατούμενοι ( δεν είναι κρατούμενοι αυτοί, αν υπήρχε κόλαση, αυτοί οι άνθρωποι την βιώνουν εν ζωή ), βγήκα έξω από το κελί και, για να μην τους μεταδώσω και τη δική μου θλίψη, άρχισα να φωνάζω στους αστυνομικούς και τους ψυχολόγους, που είχε στείλει το υπουργείο, εξαιτίας της κινητοποίησης μας.

«Δεν είστε άνθρωποι» τους φώναξα. Εδώ καταπατείται κάθε έννοια Ανθρωπίνου Δικαιώματος και εσείς μας μιλάτε για γραφειοκρατία που σας εμποδίζει να φτιάξετε τις τουαλέτες (2 για 100 άτομα) και για προσπάθεια να ισορροπήσετε μεταξύ του «Ανθρωπισμού» σας και των διαταγών που έχετε. «Ποια προσπάθεια ρε» τους είπα, «αν ήσασταν Άνθρωποι, αν είχατε ίχνος ευαισθησίας πάνω σας θα είχατε μιλήσει εσείς για όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, αν είχατε στόφα Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, θα είχατε παραιτηθεί και θα ανοίγατε το δρόμο για να πάψει αυτό το έγκλημα». Έχανα τον αυτοέλεγχό μου και βγήκα έξω από το τμήμα.

Αν υπάρχουν αστυνομικοί, διοικητικοί, ψυχολόγοι και άλλοι εργαζόμενοι που έχουν κρίση και ανθρωπιά και διαβάζουν αυτά που γράφω, πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Πρέπει να αντιδράσουν. Εμείς είμαστε το Κράτος. Εμείς το αποτελούμε και όχι αυτοί που δίνουν τις εντολές. Αν όμως τελικά το Κράτος είναι ανάλγητο είναι γιατί εμείς που το αποτελούμε είμαστε απάνθρωποι.

Ο Διοικητής του τμήματος ανακοίνωσε στον κρατούμενο που αυτοτραυματίστηκε, ότι θα αφεθεί ελεύθερος, όπως έγινε και με τον Παλαιστίνιο που προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το μήνυμα που πέρασε; Από δω μέσα θα βγείτε μόνο αν αυτοκτονήσετε και αν είστε τυχεροί μπορεί να προλάβουν να σας σώσουν στο νοσοκομείο…

Γιώργος Καρυστινός

 

Έκανα μία μετάφραση στα Αγγλικά του άρθρου. Όποιος ενδιαφέρεται να αναδείξει το θέμα στα ξένα μέσα, μπορεί να την χρησιμοποιήσει. Φαντάζομαι πως ίσως είναι χρήσιμη.

 

In the Hellhole of Drapetsona’s Police Department

 

Dear Pitsirikos, I feel compelled to talk about what I saw yesterday at Drapetsona’s Police Department in Piraeus. I do not know how else I can help these fellow human beings and I expect you to contribute in the following.

After the torturing beatings that occurred by police officers of this department against the people who are held there, a complain was made by the detainees, as a response to the hunger strike that began after the suicide attempt of a 28 year old prisoner refugee from Palestine, Ibrahim Faraj, the active citizens of Piraeus protested in solidarity yesterday (27/04/13).

When we reached Drapetsona’s police department the commander in charge came in front of the lined-up riot policemen, informed us and allowed a group of 5 to enter the police station and talk with people who are held in the detention center.

The image that I saw was shocking. In the hellhole of Drapetsona’s Police Department, 100 people were crammed into 70 square meters room, detained more than 9 months since “Xenios Zeus’s” ministrative operation. They are not able to walk in a courtyard (there is not space for that, we are talking about detention cells at a police department), without hygiene, they have contracted skin and other diseases due to the conditions of the detention, desperate, on the verge of suicide.

Not even rats are kept in such conditions, you feel sorry for them. The image cannot be described. Imagine the worst detention center you’ve ever seen in a movie, multiply it by infinity and still you won’t be able to form the image in your mind.

No human could be able to stay in there for 9 months even for 9 hours. I am ashamed and furious about my State. I am ashamed and furious about those police officers who beat those people, as the prisoners told us while police department’s commander refused – of course.

I endured what those sad and desperate eyes told me, I endured talking to the commander who tried to justify the situation by saying that he is trying to balance the situation between humanity and the orders of Minister of Citizens Protection, Nikos Dendias, who is solely responsible, according to the commander, of the state of Drapetsona’s police department and all the police departments of the country.

I collapsed, however, when I saw before my eyes a man tearing out his flesh, his body filled with blood from top to bottom, as an ultimate solution that came to his mind – when he saw us – in order to get out of this hellhole that keeps and tortures him for 9 months.

I didn’t want the tears that were rushing from my eyes to be seen by the prisoners (those are no prisoners, if there is hell, those people experience it in life), I left the cell, and in order not to pass them my own grief, I began to yell at police officers and the police psychologists who were standing nearby and sent by the ministry due to our mobilization.

“You are not humans,” I cried. In this place every concept of human rights is violated and you talk about bureaucracy that prevents you to build toilets (there are 2 toilets for 100 people) while you attempt to equalize “Humanism” and the orders they have given you. “What effort”? I told them. “If you were Humans, if you had any  sense what so ever, you would have talked about what’s happening here, if you had any Human cells, with a capital H, you would resign and would open the way to stop this crime. ” I lost my self-control and went outside of the department.

If there are any police officers, commanders, psychologists and other employees who have judgment and compassion and read what I’ve wrote, they must consider and reflect their responsibilities. They must react. We are the State. We, the people constitute the State, not those who give the orders. But if the State is ultimately merciless, it is because we, who are part of this, are inhuman.

The commander of the police department announced to the prisoner who was self inflicted that he will be released, as was the Palestinian who attempted to commit suicide. The message that was passed: From here you will leave only if you commit suicide and if you are lucky enough the doctors will manage to save you at the hospital…

Georgos Karystinos

Σταμάτα το μελόδραμα…

March28

Πλανάται στον αέρα, στις διαδηλώσεις, παντού για την ακρίβεια αυτή η αίσθηση του περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.

Φυσικά δεν περιμένουμε να μας σώσει η τρόικα ή ο Γιωργάκης ή ο φίλος του ο Αντωνάκης που υποσχέθηκαν “σώσιμο”.

Περιμένουμε από μία ανώτερη δύναμη, αυτή του κράτους, της κυβέρνησης να μας βρει δουλειές, να μας φέρει επενδυτές, να μην είναι αυτοί οι επενδυτές τίποτα πολυεθνικές και καταντήσει η Ελλάδα, Βουλγαρία, Κίνα ή Ινδία.

Θέλουμε να έχουμε και καλό μισθό για να γυρίσουμε πίσω, στα παλιά εκείνα τα χρόνια που δουλεύαμε για έναν εργοδότη και είχαμε την αίσθηση της αξιοκρατίας και του “αφού εργάζομαι καλά και αποδεικνύω την αξία μου θα πάρω προαγωγή”.

Έπεσαν όμως οι μάσκες φίλε.

Έπεσαν και φάνηκε η ξεδιαντροπιά, οι κρυμμένες χιλιάδες διαπλοκές μεταξύ πολιτικών επιχειρηματιών και μιντιαρχών αλλά προπαντός έπεσαν οι εργοδοτικές μάσκες.

Δεν εννοώ αυτές που τελικά συνειδητοποίησαμε ότι όλα τα χρόνια που εργαζόμασταν κάτω από έναν εργοδότη βιώναμε μία μισθωτή σκλαβιά, μία παντελή έλλειψη αξιοκρατίας – διότι οι καλές οι θέσεις πάνε στους ανιψιούς, τους γιους και τα φιλαράκια από το στρατό.

Όχι δεν εννοώ αυτό.

Εννοώ πως όσοι εργαστήκαμε σε μεγάλες εταιρίες και ομίλους, με το που ήρθε η κρίση αντιληφθήκαμε πως εργαζόμασταν σε βιτρίνες – μαγαζιά διακίνησης μαύρου χρήματος.

Μία τεράστια αγορά εργασίας-πλυντήριο που είχε δημιουργηθεί και από πίσω από αυτή λειτουργούσαν προεδριλίκια στο Άγιον Όρος, αγορές όπλων, αγορές χρυσού και λοιπά γκανγκστεριλίκια.

Μην απατάσαι φίλε, διότι η μάσκα έπεσε, αλλά όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους που περπατούν σε μία πόλη με ερειπωμένα κτίρια, το ανθρώπινο μυαλό καταφέρνει να αφαιρέσει από το οπτικό του πεδίο τα ερείπια.

Τα ερείπια είναι εδώ, μπροστά σου.

Δες τα.

Εργαζόμασταν και εργαζόμαστε σε βιτρίνες, όμορφες βιτρίνες που κρύβουν τις βρώμικες μπίζνες που στην τελική είναι αυτές που πληρώνουν το μισθό σου.

Διότι δεν είναι δυνατόν να μην μπαίνει μέσα μία εφημερίδα στη σημερινή εποχή όταν μόνο την Κυριακή το αναγνωστικό κοινό όλων των εφημερίδων στην Ελλάδα είναι κοντά στο 1.2 εκατομμύρια.

Δηλαδή την Κυριακή το 10% των πολιτών αγοράζει εφημερίδα, άσε για τις καθημερινές… άσε.

Και με 10% πως πληρώνονται οι εργαζόμενοι;

Με την ανύπαρκτη διαφήμιση;

Διότι πριν την κρίση η διαφήμιση νόμιζες πως πλήρωνε τους μισθούς;

Ρε φιλαράκι, σε βιτρίνα δουλεύεις και βιτρίνα ζητάς πάλι.

Πας στη βουλή όποτε σου πει το ΠΑΜΕ ή η ΓΕΣΕΕ ή δεν πας καθόλου και περιμένεις να σου έρθει η δουλειά ουρανοκατέβατα.

Λες και ένα “θα μεταναστεύσω” για να ξορκίσεις το κακό και συνεχίζεις το μελόδραμα περί “μνημονιακών” και πως κατέστρεψαν τη χώρα οι άλλοι, οι πολιτικοί, οι τράπεζες κλπ.

Και αρχίζει η ατελείωτη γκρίνια.

Και σαν μην φτάνει αυτό περιμένεις από μία νέα κυβέρνηση, μια άλλη κυβέρνηση, μπορεί αυτή του Τσίπρα, ή κάποιου άλλου να σου δώσει λύση στα προβλήματά σου και να βρεις δουλειά.

Δουλειά πιθανόν σε μία άλλη βιτρίνα έτσι;

Διότι γι αυτό δεν γκρινιάζουμε όλοι;

Μία δουλειά σε μία εταιρία/βιτρίνα.

Πες μου τώρα ποιος σου πήρε την αξιοπρέπεια;

Κάνε μία παύση να το σκεφτείς και να περάσει βαθιά…

Όπως έχω ξαναγράψει εδώ και στο twitter η κρίση είναι ευκαιρία.

Οι μάσκες έπεσαν, φάνηκαν ποιοι εκμεταλεύονταν και συνεχίζουν να το κάνουν τον λαό.

Φάνηκε πως δεν υπάρχουν σχέσεις εμπιστοσύνης, ούτε εργασιακά δικαιώματα.

Φάνηκε πως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ήταν η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του εργασιακού δικαιώματος.

Φάνηκαν όλα αυτά διότι υπάρχει και ένα σαθρό, διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι αντίστοιχο δικαστικό σύστημα που στηρίζει όλη αυτή η βδελυρή μορφή του συστήματός μας.

Δικό μας είναι το σύστημα, άλλοι το γέννησαν, εμείς το καλλιεργούμε.

Είμαστε μέρος του, το στηρίζουμε, το διακινούμε.

Και η ευκαιρία που αναφέρθηκε είναι πως ήρθε η ώρα να ξηλωθεί το οικοδόμημα και να φτιαχτεί άλλο σε άλλες βάσεις, αυτές της συλλογικότητας.

Αυτές που δοκιμάζαμε στο Σύνταγμα τα βράδια μέχρι το πρωί.

Αυτές που ξαφνικά είδαμε τον διπλανό μας, ως φίλο και όχι έναν άγνωστο που δεν θέλουμε να τον ξέρουμε.

Αυτές τις δομές μίας κοινωνίας ανθρώπων και όχι ζώων, ή μάλλον κτήνων [διότι αυτό γίναμε, κτήνη που φοβόντουσαν μην τους πάρει τη θέση ο νέος στη δουλειά, ή η κυρία στην ουρά στο σούπερ μάρκετ…]

Είναι δύσκολο!

Ναι!

Δεν είναι ακατόρθωτο.

Είναι ανθρώπινο.

Το άλλο δεν ήταν.

Ήταν κτηνώδες.

Βρες φίλους, γνωστούς, δικούς σου ανθρώπους, ξεκίνα να τους εμπιστεύεσαι όπως τον εαυτό σου.

Ξεκίνα να φτιάξεις μία δουλειά, μπορεί να μην είναι η δουλειά που σπούδασες, ή αυτή που έκανες όταν δούλευες για κάποιον που κέρδιζε στις πλάτες σου.

Μπορεί να είναι ένα χόμπι, ή το εφηβικό σου όνειρο…

Δεν θέλει τίποτα, θέλει διάθεση.

Δεν θέλει προέδρους και αντιπροέδρους και διευθυντές.

Θέλει αγάπη και συντροφικότητα.

Θέλει σεβασμό και εκτίμηση.

Θέλει αδελφοσύνη και αλληλεγγύη.

Όλα αυτά που μας κάνουν ανθρώπους….

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr