Browsing Ισπανία

Ναι, κατασκηνώνουμε στις πλατείες μας!

June11

Ημέρα πρώτη

Μαζευτήκαμε την Τετάρτη στις 8 το βράδυ στο Θησείο μιας και υπήρχε κάλεσμα για να ψηφιστεί και να διαμορφωθεί ένα μανιφέστο.

Με τους Ισπανούς πρωτεργάτες ψηφίστηκε να πάμε με το πανώ στην πλατεία Συντάγματος και να κάνουμε ό,τι κάναμε τις τελευταίες 2 μέρες στο Θησείο.

Σχεδόν τρέχοντας με συνθήματα προτρέποντας τον κόσμο στον Μοναστηράκι να έρθει στη συζήτηση ανεβήκαμε στην πλατεία.

Ο κόσμος ήταν μουδιασμένος, δεν ήξερε τι να κάνει.

Έχει μάθει να διαμαρτύρεται, να φωνάζει συνθήματα.

Δεν έχει μάθει πως από σήμερα δεν διαμαρτυρόμαστε, κατακτάμε!

Με έναν μαγικό τρόπο, διαμορφώθηκε ένας τεράστιος κύκλος εκατοντάδων πολιτών, στήθηκε η μικροφωνική και ξεκίνησε ο διάλογος.

Το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο.

Μία κυρία είπε ότι θα φέρει ταπεράκι για την κόρη της που θα κατασκηνώσει στο Σύνταγμα.

Ένας άλλος κύριος, γιατρός ανέφερε την πλήρη εξαθλίωση στον τομέα της υγείας, τόσο των ίδιων των υπαλλήλων που εργάζονται στα νοσοκομεία, όσο των ασθενών στους οποίους δεν είναι δυνατόν να παρασχεθεί ιατρική βοήθεια λόγω έλλειψης υλικών.

Όπως και στο Θησείο, όλες οι απόψεις ήταν δεκτές, ακόμα και οι πιο ανόητες.

Ένας νεαρός είπε χαρακτηριστικά πως ευθυνόμαστε κι εμείς ως άνθρωποι.

Χάσαμε την ανθρωπιά μας, αδιαφορούμε για τον άστεγο, τον τοξικομανή, τον γείτονά μας.

Έχουμε πάψει να υπάρχουμε ως κοινωνία.

Άρχιζε να γεννιέται εκείνη τη στιγμή η ιδέα, η ιδέα της αναδόμησης της αποδομημένης μας κοινωνίας.

Ένας κύριος διέκοψε τον νεαρό, φωνάζοντας οπαδικά “Οι πολιτικοί φταίνε“!

Ο κύριος συνετίστηκε από τον συντονιστή και τους γύρω.

Περιμένετε να πάρετε το λόγο κύριε“.

Έφυγα από εκεί στις 12 γεμάτη ελπίδα, ότι θα αρχίσει ο κόσμος να συνειδητοποιεί, ότι δεν περιμένουμε τίποτα από τους άλλους – πολιτικούς, κόμματα, εργατοπατέρες, δικαιοσύνη.

Ότι πρέπει να κατακτήσουμε εμείς οι πολίτες την Πραγματική Δημοκρατία.

Πήγα σπίτι με ελπίδα… συγκινημένη.

 

Ημέρα 2

Βροχή κατακλεισμός!

Κουβάδες το νερό έπεφτε όμως ο κόσμος ήρθε.

Η πλατεία χωρίστηκε στα δύο.

Η άνω πλατεία – ο όχλος τα παράταιρα συνθήματα “κλέφτες” και “ου” και “να”.

Η κάτω πλατεία – η ανοιχτή συνέλευση.

Για λόγους αμεροληψίας οι συντονιστές ήταν άλλοι κάθε μέρα.

Οι Ισπανοί, μας άφησαν, έσπειραν τον σπόρο και εμείς πήραμε τα ινία.

Δεν έφυγαν, έχουν κατασκηνώσει με αρκετούς ακόμα, περίπου 10 σκηνές, στην πλατεία και παρακολουθούν.

Οργανώνονται κάτω από ένα αυτοσχέδιο υπόστεγο ομάδες εργασίας.

Κόσμος που μπορεί να συνεισφέρει με αντικείμενα που είναι εγγεγραμμένα σε πλακάτ ερχόταν και έφερνε νερά, σακούλες σκουπιδιών, μαρκαδόρους κ.λ.π.

Οργανώνονται ομάδες επικοινωνίας και πολυμέσων, ομάδες χρόνου, ομάδες τεχνικής υποστήριξης, ομάδες σίτισης και άλλα.

Σημειώνω, εμφανίστηκε το The Press Project ώστε να κάνει streaming τη συνέλευση παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Το TPP δέχτηκε αποδοκιμασίες από κόσμο.

Ο κόσμος φοβάται τις κάμερες, φοβάται πως τα ΜΜΕ θα καπιλευτούν το κίνημα, τη δυναμική του, θα το απαξιώσουν με χίλια δύο ψέματα.

Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον κόσμο… έχει δίκιο.

 

Ημέρα 3

Χωρίς βροχή, συναντηθήκαμε με φίλους μου γνωρίσαμε εκεί, ή γνωρίσαμε από το διαδίκτυο. Κάτσαμε κάτω από ένα δεντράκι και ακούγαμε τη συνέλευση.

Ο κόσμος ήταν ασφυκτικά πολύς, αδύνατον να μπορέσεις να προσεγγίσεις τη συνέλευση.

Η συνέλευση άρχιζε να αποκτά ουσία:

Αλλαγή πολιτεύματος είπε ένας, Άμεση Δημοκρατία με κλήρο σε λαϊκή βουλή είπε ένας άλλος.

Ο κόσμος αυξάνεται, η πλατεία είναι ακόμα χωρισμένη.

Ο κόσμος ακόμα φοβάται τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές.

Σηκώθηκα να παρακολουθήσω τη συνέλευση.

Με ρωτάει ένας κοφτά: “από πιο κανάλι είσαι; Είσαι δημοσιογράφος; Πότε θα βγάλεις τις φωτογραφίες; Σήμερα; Αύριο;

Μάλλον ασφαλίτης…

Δεν απάντησα έφυγα και πήγα πιο μπροστά.

Εκεί άλλη μία κοπέλα με “μάλωσε” που έβγαζα φωτογραφίες.

Δεν απάντησα.

Έκατσα μπροστά.

Ένας από τους συντονιστές πήρε το μικρόφωνο και μίλησε για το αν θα επιτρέπουμε τα ΜΜΕ να έρθουν εδώ στην πλατεία.

Εξέφραζε την άποψη – λάθος μεγάλο, δεν μπορεί να εκφράσει και να χειραγωγεί επειδή έχει πρόσβαση στο μικρόφωνο ακόμα και να είναι σωστή η άποψή του – πως δεν θέλουμε κανέναν να κινηματογραφεί.

Μία κοπέλα φώναζε δίπλα μου, “δεν θέλουμε τα ΜΜΕ, κανέναν δεν θέλουμε“!

Τελειώνει ο συντονιστής και έρχεται δίπλα μου και αρχίζει να λογομαχεί χωρίς κανένα λόγο με την κοπέλα αφού συμφωνούσαν.

Εκείνη τη στιγμή θεώρησα πως είναι ορθό να μιλήσω στους δύο, χαμηλώνοντας τη φωνή τόσο που έπρεπε να έρθουν πολύ κοντά μου για να με ακούσουν.

“To The Press Project που είναι ανεξάρτητο MME εχθές αφορίστηκε, θα πρέπει να ξανασκεφτούμε να το ξαναφέρουμε στη συζήτηση¨.

Μου απαντά ο συντονιστής που με είδε με τη φωτογραφική μηχανή: “εσύ τι είσαι; ρουφιάνα των ΜΜΕ;

Σηκώθηκα και έφυγα.

Δεν νομίζω πως χώραγε καυγάς.

Ούτε χωράει καυγάς στις λαϊκές συνελεύσεις.

Καθώς έφευγα, άλλη μία κοπέλα μου έκανε παρατήρηση για τη φωτογραφική μηχανή.

Γράφτηκα στην ομάδα επικοινωνίας και multimedia την ημέρα εκείνη μόνο και μόνο για να μην ακούω κράξιμο.

Ακόμα και με την καρτέλα της ομάδας επικοινωνίας, συνέχιζα να ακούω κράξιμο αλλά το συνήθισα τις επόμενες ημέρες…

Κάτι πάει να γίνει στις συνελεύσεις… ο κόσμος αρχίζει να εκπαιδεύεται, να μαθαίνει σιγά – σιγά να σέβεται τον διπλανό του.

17 μέρες μετά, διαπιστώνω πως θέλουμε ακόμα πολλή δουλειά, συνειδητή δουλειά.

Πρέπει να μάθουμε να ρίχνουμε σφαλιάρα στον εαυτό μας, να τον μαλώνουμε, να τον διορθώνουμε.

Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, οι συνελεύσεις απλώθηκαν στην Αττική ενώ παράλληλα ο δυναμικός παλμός του κινήματος εδραιώθηκε στην Πάτρα – που κατάφερε να κάνει την οργή, δημιουργία – στη Θεσσαλονίκη, στο Ρέθυμνο…

Υπάρχει κάτι παραπάνω από ελπίδα, υπάρχει αργή αλλά υπαρκτή αλλαγή στο “μέσα” των ανθρώπων.

 

Υ.Γ.: Πάνω από 80 σκηνές βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Σύνταγμα. Η πλατεία δεν υπήρξε πιο καθαρή. Η ομάδα καθαριότητας μας εκπαίδευσε όλους να μην πετάμε τα αποτσίγαρα και τα σκουπίδια μας, να τα ανακυκλώνουμε σε ειδικές σακούλες που τοποθετούνται σε σημεία της πλατείας.

Στις πλατείες του κόσμου

May21

Δεν βουβάθηκα, μούδιασα…

Την περασμένη εβδομάδα σκοτώθηκε ένας άνθρωπος για μία κάμερα, ένας νεαρός από το Μπαγκλαντές δολοφονήθηκε με 4 μαχαιριές, παραλίγο να χάσει τη ζωή του ένα παιδί από ξυλοδαρμό αστυνομικών με πυροσβεστήρα (sic) στην Πανελλαδική απεργία, ξυλοκοπήθηκε κόσμος βάρβαρα από αστυνομικούς εκείνη τη μέρα, κάηκε η λαϊκή αγορά των Εξαρχείων και μαζί του 5 άνθρωποι από μολότοφ μετά από αποτυχημένη επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Τραμπουκισμοί της Χρυσής Αυγής στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα σε μετανάστες, ξυλοδαρμοί και μαχαιρώματα.

17 μετανάστες στα νοσοκομεία της πόλης, οι 12 τραυματισμένοι από μαχαίρι.

Οι υποψίες ανάμιξης της αστυνομίας στην Χρυσή Αυγή επιβεβαιώνονται χωρίς αμφιβολία.

Η πολιτεία, σιωπά.

Σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Πλήρης αδράνεια.

Τα ΜΜΕ βοηθούν στη σιωπή.

Σαν να υπάρχει μία πανελλαδική συνωμοσία.

Τα κόμματα της βουλής εκδίδουν ανακοινώσεις “καταγγέλλοντας απερίφραστα” από υποχρέωση και μόνο.

Ξάφνου, μέσα σε όλη αυτή την εγκληματική σιωπή, ξεπηδά ο Στρος Καν.

Ένας πανίσχυρος άντρας, ένας άνθρωπος που κυβερνούσε τον κόσμο όλο, διαπομπεύεται παγκόσμια με τον χείριστο τρόπο, σαν κοινός εγκληματίας για σεξουαλική επίθεση σε καμαριέρα.

Ξεχάστηκε ο Γιάννης Καυκάς, ξεχάστηκαν οι βάρβαροι ξυλοδαρμοί από αστυνομικούς, ξεχάστηκαν οι άνεργοι, η κυρία με τα λουλούδια, οι μαχαιρωμένοι μετανάστες, τα μαγαζιά και οι επιχειρήσεις που κλείνουν, ξεχάστηκαν όλα.

Πως είναι δυνατόν να ξεχνάς κάτι τέτοιο;

Μα, εμείς οι άνθρωποι δεν ξεχνάμε, τα καθεστωτικά εργαλεία είναι εκείνα που θέλουν να ξεχνάμε, να μην καλλιεργούμε τα φίλτρα της αντίληψης.

Μασουλάμε, καθόμαστε στην TV, παρακολουθούμε το υπερθέαμα της διαπόμπευσης του κυρίου που μας είπε δημοσίως ότι είμαστε χωμένοι μες στα σκατά και μασουλάμε το επόμενο δείπνο.

Χλευάζουμε και εκτονωνόμαστε μπροστά από το χαζοκούτι.

Δεν χορταίνουμε να παρακολουθούμε.

Δώσε κι άλλο σκάνδαλο, κι άλλο θέαμα στο λαό, να ξεχνάς ότι ο γείτονάς του είναι άνεργος, ότι ο ίδιος είσαι άνεργος, ότι ο σύντροφός σου χτυπήθηκε από ΜΑΤ προχθές, ότι πήρε φωτιά η κυρία που πουλά λουλούδια στη λαϊκή από κάποιους που ποτέ δεν βρέθηκαν, ότι οι φασίστες πληθαίνουν με την ευγενική χορηγία των ΜΜΕ.

Δώσε Κωστόπουλο, δώσε dancing with the stars, δώσε Στρος Καν, δώσε κι άμα λάχει κανένα καινούριο επεισόδιο με νέα Ίμια.

Δώσε να ξεχάσουμε.

Κι εκεί που λες, “ξεχάσαμε”, να σου οι Ισπανοί.

Δεν ξύπνησαν τώρα.

Είναι πιο μπροστά στην εξαθλίωση από τους Έλληνες.

Το συστημικό κόλπο είναι γνωστό.

Τα ΜΜΕ δεν θα αναφέρουν το τι συμβαίνει τώρα στην Ισπανία, ή θα το αναφέρουν σαν 5η είδηση 30 δευτερολέπτων, από υποχρέωση.

Οι Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους, κατέλαβαν τις πλατείες τους, κατασκήνωσαν.

Δεν είναι καιροί τώρα να βγαίνεις στους δρόμους και να διαμαρτύρεσαι για τις κλοπές, το ΔΝΤ με το αποκλειστικό “copyright” από τους εργατοπατέρες συνδικαλιστές.

Γίνεσαι γραφικός.

Οι Ισπανοί έχουν ακριβώς το ίδιο “σοσιαλιστικό” καθεστώς που έχουμε κι εμείς.

Οι Ισπανοί έχουν στόχο.

Δεν περιμένουν και δεν ζητούν από κανένα τίποτα.

Από ποιον να ζητήσουν άλλωστε;

Από τους διεφθαρμένους πολιτικούς τους ή από το τραπεζικό καθεστώς από το οποίο βρίσκονται σε ομηρία;

Δεν μας αντιπροσωπεύουν” λένε οι Ισπανοί για τους πολιτικούς τους.

Κουνάνε τα κλειδιά τους φωνάζοντας ότι τα σπίτια τους δεν είναι δικά τους αλλά του τραπεζίτη.

Καθώς η πλατεία de Sol γεμίζει με κατασκηνωτές θυμίζοντας τις πρόσφατες διαμαρτυρίες της Αραβικής Άνοιξης στην Αίγυπτο και στην πλατεία Ταχρίρ, ο χάρτης διαμαρτυρίας της Ισπανικής Επανάστασης γεμίζει.

Εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα ακόμα δεν έχουμε φτάσει στην συνειδητοποίηση.

Αυτή της πολιτικής εξαθλίωσης που τα δικαιώματα των πολιτών καταπατόνται από σοσιαλιστικές δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Της εκλεκτικής ασυλίας, της ανισότητας, της αναξιοκρατίας δεκαετιών που έχει μπει στο DNA μας.

Της ανομίας, της διεφθαρμένης πολιτείας και δικαιοσύνης, του νομοθετημένου εκφασισμού – συνθήκη της Λισαβόνα- της θεσμοθετημένης προ 25 χρόνων (ΑΓΠ) μίζας και ρουσφετιού.

Απογίναμε, καταντήσαμε ανθρωπάκια που γκρινιάζουν και που παίρνουν δεδομένα τα σκάνδαλα, τις μίζες, τα ρουσφέτια, τη διαφθορά, τη διαπλοκή παντού, όπου υπάρχει ελάχιστη ως και πολλή εξουσία.

Ναι, ανθρωπάκια γίναμε όταν έχει θεσμοθετηθεί ότι έξυπνος είναι εκείνος που “τα παίρνει” ενώ ανόητος είναι εκείνος που προσπαθεί να αποδείξει την αξία του με σκληρή εργασία.

Εμείς το θεσμοθετήσαμε, εμείς, λόγω έλλειψης συνείδησης.

“Δεν βαριέσαι στην Ελλάδα ζούμε” και “Έλα μωρέ τι περίμενες από τους πολιτικούς” είναι η καραμέλα, η ίδια καραμέλα μίας πλειοψηφίας που προσβάλλει κυριολεκτικά την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Αδρανείς πολιτικοί, αδρανείς πολίτες.

Καθώς η Ελλάδα αδρανεί και κρύβεται πίσω από τις ωχαδερφικές δικαιολογίες δεκαετιών που δίνουν ασυλία στην καθολική κατάντια, η ιδέα για μία πραγματική δημοκρατία, μίας συμμετοχικής δημοκρατίας που δεν υποδουλώνεται και δεν διαστρεβλώνεται αρχίζει και παίρνει μορφή στις πλατείες μας.

Στις πλατείες του κόσμου αυτού.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr