Browsing #SpanishRevolution

Δεκαεπτά μέρες μετά

June11

Είναι σπουδαίο που ο κόσμος βγήκε από τα σπίτια του, άφησε τους καναπέδες, έκλεισε την t.v. και πήγε στην πλατεία Συντάγματος, την πλατεία από την οποία έχουμε κακιές μνήμες από τις ρίψεις χημικών των δυνάμεων καταστολής.

Σπουδαίο επίσης είναι ότι ο κόσμος άρχιζε να εκφράζεται μέσα από τη λαϊκή συνέλευση.

Δεν είχε δοθεί πότε βήμα στον πολίτη, να εκφράσει τις σκέψεις του, την αγωνία του, να δώσει προτάσεις ίσως και λύσεις.

Εξαπλώνεται σε όλες τις πλατείες της χώρας και ο κόσμος, σαν να του είχε απομείνει το κατοχικό σύνδρομο πιάνει το μικρόφωνο και τις περισσότερες φορές βγάζει λόγο, ή αναμασά τη συστημική πραγματικότητα που έχει περάσει στο DNA του (αυτό συμβαίνει περισσότερο σε μεγαλύτερης ηλικίας πολίτες που δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο από το σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας), ή ζητά να αλλαχθούν συνεχώς οι διαδικασίες διαβούλευσης ιδεών και ψήφισής του, ή αναφέρει την αμεσοδημοκρατία χωρίς προβάλλει θεσμούς που θα την στηρίζουν.

Σε όλους αρέσει αυτή η Άμεση Δημοκρατία, η Συμμετοχική Δημοκρατία και η Διαβουλευτική Δημοκρατία.

Όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που μπήκαν στον κόπο να εκφράσουν πολιτικό λόγο που θα θεσμοθετήσει τη διαμόρφωση αυτής της Άμεσης Δημοκρατίας.

Για την ακρίβεια, ελάχιστοι ακούστηκαν…

Από τη μία απογοητεύομαι που στις ανοιχτές συνελεύσεις το κύριο θέμα τις συζήτησης είναι οι διαδικασίες από την άλλη αναθαρρεύω διότι αντιλαμβάνομαι πως ο κόσμος εκπαιδεύεται μέσα από αυτές.

Θέλει χρόνο.

Ακούστηκαν φωνές που ζήτησαν αλλαγή πολιτεύματος.

Καταχειροκροτήθηκαν.

Όμως μετά από 17 ημέρες, το να αναφέρεται ξανά η αλλαγή πολιτεύματος χωρίς τη θέσπιση κανόνων και θεσμών σαν να πλανάται μία ιδέα που δεν έχει υπόσταση αλλά είναι κάτι ιδεατό για τον καθένα, κάτι άυλο απλά φτάνει σε αδιέξοδο.

Φυσικά και η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.

Αυτό το αναμασούν όλοι οι καθεστωτικοί πολιτικοί της χώρας.

Tο αδιέξοδο το φτιάχνει μόνο το μυαλό μας.

Έχουμε φτάσει στο σημείο του αυτισμού, της επανάληψης.

Σαν τον σκύλο που κυνηγά την ουρά του.

Έχουμε τόσο πολύ γίνει μέρος του συστήματος, που πλέον αντιλαμβανόμαστε συστημικά τα πάντα: την κοινωνία, την οικογένεια, τον πολιτικό.

Η δημοκρατία θέλει κανόνες, θέλει θεσμούς, χωρίς αυτούς θα υπάρχει χάος, ισοπέδωση, αντίδραση για την αντίδραση.

Η δημοκρατία θέλει ενεργούς αλλά και σκεπτόμενους πολίτες.

Θέλει σύνεση και σοφία εκ μέρους μας.

Θέλει, όταν γυρίσουμε σπίτι, μετά από τη λαϊκή συνέλευση να ανοίξουμε κάποιο βιβλίο, να διαβάσουμε Πλάτωνα, μερικές αμεσοδημοκρατικές τοποθετήσεις σύγχρονων φιλοσόφων και μαζί στις λαϊκές συνελεύσεις της χώρας να διαμορφώσουμε τους κανόνες.

Το Σύνταγμα, η πλατεία, θα πρέπει να είναι ένας συγκεντρωτικός πόλος όλων όσων συμβαίνουν στις γειτονιές.

Θα πρέπει να συνδεθούν συλλογικά όλες οι πόλεις που συγκεντρώνουν τις γύρω περιοχές ώστε να παρθούν οι συνολικές αποφάσεις των λαϊκών συνελεύσεων.

Τα διαδικτυακά εργαλεία θα μπορούν να συνδέσουν όλες τις πλατείες σε μία.

Αντιλαμβάνομαι πως ο κόσμος επειδή έχει σιχαθεί τα πάντα, μέχρι που τον πιάνει αλλεργία στο άκουσμα δημιουργίας νέου Συντάγματος έχει φτάσει στο σημείο να είναι φοβικός για τα πάντα.

Δικαιολογημένα είναι φοβικός απέναντι στα ΜΜΕ, στις κομματικές απολήξεις, στον κόσμο που είναι μέλος κόμματος.

Όμως ο φόβος όταν δεν ξεπερνάται γίνεται παράλογος.

Φόβος για τα πανό των αντιρατσιστικών συλλογικοτήτων, φόβος για το πανό της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, φόβος γιατί ήρθε ο τάδε οικονομολόγος και δεν ήρθε ο δείνα, φόβος ανεξέλεγκτος παντού για τα πάντα ακόμα και για τον blogger που βγάζει φωτογραφίες χάρη της δημοσιογραφίας των πολιτών.

Καχυποψία και φοβικότητα ακόμα και από κόσμο που λέει πως είναι αναρχικός.

Για να επιτευχθεί ακόμα και η αναρχία – η οποία έχει κι αυτή τους κανόνες της – χρειάζεται συνειδητοποίηση όλων, να εμπιστεύεσαι τον απέναντί σου όπως τον εαυτό σου, να αποβάλλεις το “εγώ” σου – στην ανάγκη αντί να πεις “εγώ” πες μία άλλη λέξη (ας πούμε η λέξη αυτή είναι η “πατάτα”), βοηθάει στο να το αποβάλλεις σταδιακά.

Πρέπει να διαφυλάσσεται η διακίνηση ιδεών και να ενθαρρύνεται στις πλατείες μας.

Να διαπιστώσουμε την αμάθειά μας ή την ημιμάθειά μας και να κουβεντιάσουμε με τους συμπολίτες μας στις συνελεύσεις, να γνωριστούμε, να γίνουμε φίλοι, αδερφοί, θα έρθουμε κοντά κι ας κατοικούμε μακριά.

Διότι πρώτη μας υποχρέωση απέναντι σε εμάς και στον συμπολίτη που βρίσκεται εκεί δίπλα μας στις συνελεύσεις είναι η αναδόμηση της διαλυμένης μας κοινωνίας…

Ναι, κατασκηνώνουμε στις πλατείες μας!

June11

Ημέρα πρώτη

Μαζευτήκαμε την Τετάρτη στις 8 το βράδυ στο Θησείο μιας και υπήρχε κάλεσμα για να ψηφιστεί και να διαμορφωθεί ένα μανιφέστο.

Με τους Ισπανούς πρωτεργάτες ψηφίστηκε να πάμε με το πανώ στην πλατεία Συντάγματος και να κάνουμε ό,τι κάναμε τις τελευταίες 2 μέρες στο Θησείο.

Σχεδόν τρέχοντας με συνθήματα προτρέποντας τον κόσμο στον Μοναστηράκι να έρθει στη συζήτηση ανεβήκαμε στην πλατεία.

Ο κόσμος ήταν μουδιασμένος, δεν ήξερε τι να κάνει.

Έχει μάθει να διαμαρτύρεται, να φωνάζει συνθήματα.

Δεν έχει μάθει πως από σήμερα δεν διαμαρτυρόμαστε, κατακτάμε!

Με έναν μαγικό τρόπο, διαμορφώθηκε ένας τεράστιος κύκλος εκατοντάδων πολιτών, στήθηκε η μικροφωνική και ξεκίνησε ο διάλογος.

Το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο.

Μία κυρία είπε ότι θα φέρει ταπεράκι για την κόρη της που θα κατασκηνώσει στο Σύνταγμα.

Ένας άλλος κύριος, γιατρός ανέφερε την πλήρη εξαθλίωση στον τομέα της υγείας, τόσο των ίδιων των υπαλλήλων που εργάζονται στα νοσοκομεία, όσο των ασθενών στους οποίους δεν είναι δυνατόν να παρασχεθεί ιατρική βοήθεια λόγω έλλειψης υλικών.

Όπως και στο Θησείο, όλες οι απόψεις ήταν δεκτές, ακόμα και οι πιο ανόητες.

Ένας νεαρός είπε χαρακτηριστικά πως ευθυνόμαστε κι εμείς ως άνθρωποι.

Χάσαμε την ανθρωπιά μας, αδιαφορούμε για τον άστεγο, τον τοξικομανή, τον γείτονά μας.

Έχουμε πάψει να υπάρχουμε ως κοινωνία.

Άρχιζε να γεννιέται εκείνη τη στιγμή η ιδέα, η ιδέα της αναδόμησης της αποδομημένης μας κοινωνίας.

Ένας κύριος διέκοψε τον νεαρό, φωνάζοντας οπαδικά “Οι πολιτικοί φταίνε“!

Ο κύριος συνετίστηκε από τον συντονιστή και τους γύρω.

Περιμένετε να πάρετε το λόγο κύριε“.

Έφυγα από εκεί στις 12 γεμάτη ελπίδα, ότι θα αρχίσει ο κόσμος να συνειδητοποιεί, ότι δεν περιμένουμε τίποτα από τους άλλους – πολιτικούς, κόμματα, εργατοπατέρες, δικαιοσύνη.

Ότι πρέπει να κατακτήσουμε εμείς οι πολίτες την Πραγματική Δημοκρατία.

Πήγα σπίτι με ελπίδα… συγκινημένη.

 

Ημέρα 2

Βροχή κατακλεισμός!

Κουβάδες το νερό έπεφτε όμως ο κόσμος ήρθε.

Η πλατεία χωρίστηκε στα δύο.

Η άνω πλατεία – ο όχλος τα παράταιρα συνθήματα “κλέφτες” και “ου” και “να”.

Η κάτω πλατεία – η ανοιχτή συνέλευση.

Για λόγους αμεροληψίας οι συντονιστές ήταν άλλοι κάθε μέρα.

Οι Ισπανοί, μας άφησαν, έσπειραν τον σπόρο και εμείς πήραμε τα ινία.

Δεν έφυγαν, έχουν κατασκηνώσει με αρκετούς ακόμα, περίπου 10 σκηνές, στην πλατεία και παρακολουθούν.

Οργανώνονται κάτω από ένα αυτοσχέδιο υπόστεγο ομάδες εργασίας.

Κόσμος που μπορεί να συνεισφέρει με αντικείμενα που είναι εγγεγραμμένα σε πλακάτ ερχόταν και έφερνε νερά, σακούλες σκουπιδιών, μαρκαδόρους κ.λ.π.

Οργανώνονται ομάδες επικοινωνίας και πολυμέσων, ομάδες χρόνου, ομάδες τεχνικής υποστήριξης, ομάδες σίτισης και άλλα.

Σημειώνω, εμφανίστηκε το The Press Project ώστε να κάνει streaming τη συνέλευση παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Το TPP δέχτηκε αποδοκιμασίες από κόσμο.

Ο κόσμος φοβάται τις κάμερες, φοβάται πως τα ΜΜΕ θα καπιλευτούν το κίνημα, τη δυναμική του, θα το απαξιώσουν με χίλια δύο ψέματα.

Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον κόσμο… έχει δίκιο.

 

Ημέρα 3

Χωρίς βροχή, συναντηθήκαμε με φίλους μου γνωρίσαμε εκεί, ή γνωρίσαμε από το διαδίκτυο. Κάτσαμε κάτω από ένα δεντράκι και ακούγαμε τη συνέλευση.

Ο κόσμος ήταν ασφυκτικά πολύς, αδύνατον να μπορέσεις να προσεγγίσεις τη συνέλευση.

Η συνέλευση άρχιζε να αποκτά ουσία:

Αλλαγή πολιτεύματος είπε ένας, Άμεση Δημοκρατία με κλήρο σε λαϊκή βουλή είπε ένας άλλος.

Ο κόσμος αυξάνεται, η πλατεία είναι ακόμα χωρισμένη.

Ο κόσμος ακόμα φοβάται τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές.

Σηκώθηκα να παρακολουθήσω τη συνέλευση.

Με ρωτάει ένας κοφτά: “από πιο κανάλι είσαι; Είσαι δημοσιογράφος; Πότε θα βγάλεις τις φωτογραφίες; Σήμερα; Αύριο;

Μάλλον ασφαλίτης…

Δεν απάντησα έφυγα και πήγα πιο μπροστά.

Εκεί άλλη μία κοπέλα με “μάλωσε” που έβγαζα φωτογραφίες.

Δεν απάντησα.

Έκατσα μπροστά.

Ένας από τους συντονιστές πήρε το μικρόφωνο και μίλησε για το αν θα επιτρέπουμε τα ΜΜΕ να έρθουν εδώ στην πλατεία.

Εξέφραζε την άποψη – λάθος μεγάλο, δεν μπορεί να εκφράσει και να χειραγωγεί επειδή έχει πρόσβαση στο μικρόφωνο ακόμα και να είναι σωστή η άποψή του – πως δεν θέλουμε κανέναν να κινηματογραφεί.

Μία κοπέλα φώναζε δίπλα μου, “δεν θέλουμε τα ΜΜΕ, κανέναν δεν θέλουμε“!

Τελειώνει ο συντονιστής και έρχεται δίπλα μου και αρχίζει να λογομαχεί χωρίς κανένα λόγο με την κοπέλα αφού συμφωνούσαν.

Εκείνη τη στιγμή θεώρησα πως είναι ορθό να μιλήσω στους δύο, χαμηλώνοντας τη φωνή τόσο που έπρεπε να έρθουν πολύ κοντά μου για να με ακούσουν.

“To The Press Project που είναι ανεξάρτητο MME εχθές αφορίστηκε, θα πρέπει να ξανασκεφτούμε να το ξαναφέρουμε στη συζήτηση¨.

Μου απαντά ο συντονιστής που με είδε με τη φωτογραφική μηχανή: “εσύ τι είσαι; ρουφιάνα των ΜΜΕ;

Σηκώθηκα και έφυγα.

Δεν νομίζω πως χώραγε καυγάς.

Ούτε χωράει καυγάς στις λαϊκές συνελεύσεις.

Καθώς έφευγα, άλλη μία κοπέλα μου έκανε παρατήρηση για τη φωτογραφική μηχανή.

Γράφτηκα στην ομάδα επικοινωνίας και multimedia την ημέρα εκείνη μόνο και μόνο για να μην ακούω κράξιμο.

Ακόμα και με την καρτέλα της ομάδας επικοινωνίας, συνέχιζα να ακούω κράξιμο αλλά το συνήθισα τις επόμενες ημέρες…

Κάτι πάει να γίνει στις συνελεύσεις… ο κόσμος αρχίζει να εκπαιδεύεται, να μαθαίνει σιγά – σιγά να σέβεται τον διπλανό του.

17 μέρες μετά, διαπιστώνω πως θέλουμε ακόμα πολλή δουλειά, συνειδητή δουλειά.

Πρέπει να μάθουμε να ρίχνουμε σφαλιάρα στον εαυτό μας, να τον μαλώνουμε, να τον διορθώνουμε.

Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, οι συνελεύσεις απλώθηκαν στην Αττική ενώ παράλληλα ο δυναμικός παλμός του κινήματος εδραιώθηκε στην Πάτρα – που κατάφερε να κάνει την οργή, δημιουργία – στη Θεσσαλονίκη, στο Ρέθυμνο…

Υπάρχει κάτι παραπάνω από ελπίδα, υπάρχει αργή αλλά υπαρκτή αλλαγή στο “μέσα” των ανθρώπων.

 

Υ.Γ.: Πάνω από 80 σκηνές βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Σύνταγμα. Η πλατεία δεν υπήρξε πιο καθαρή. Η ομάδα καθαριότητας μας εκπαίδευσε όλους να μην πετάμε τα αποτσίγαρα και τα σκουπίδια μας, να τα ανακυκλώνουμε σε ειδικές σακούλες που τοποθετούνται σε σημεία της πλατείας.

Μαθήματα δημοκρατίας από τους Ισπανούς “Acampada” στο Θησείο

May25

Πέμπτη μέρα της συζήτησης των Ισπανών που μεταφέρθηκε στο Θησείο και σύμφωνα με φίλους που παραβρέθηκαν και τις πέντε ημέρες, ο κόσμος αυξάνεται σημαντικά.

Πρώτη φορά βρέθηκα στη συζήτηση.

Οι Ισπανοί σαφέστατα πιο ώριμοι κι από αρκετούς υποτίθεται σοφότερους μεσήλικες που γνωρίζω, συντόνιζαν τη συζήτηση.

Ο καθένας σήκωνε το χέρι και όταν ερχόταν η σειρά του να μιλήσει ο συντονιστής μετέφραζε στα Ισπανικά – ή Ελληνικά – την ομιλία.

Όλες οι γνώμες και τα σχόλια μεταφράζονταν.

Δεν υπήρχε καμία απολύτως διάκριση.

Κάποιες στιγμές που παραλίγο να συμβεί το γνωστός διάλογος του όχλου, οι Ισπανοί έδειξαν αυστηρότητα και με έκπληξη διαπίστωσα πως όλοι με σεβασμό σιώπησαν.

Τι εισέπραξα από την ημέρα αυτή:

Ο κόσμος προσεγγίζει τη συζήτηση αυτή είτε από κάλεσμα, είτε από περιέργεια, είτε επειδή ήταν περαστικός στο δρόμο και του τράβηξε το ενδιαφέρον.

Οι Ισπανοί είναι πολλές σκάλες πιο πάνω από τους ντόπιους μιας και πέρα από το γεγονός ότι συντόνιζαν εκπληκτικά τη συζήτηση μας οργάνωσαν – όσοι επιθυμούσαν να συμμετέχουν – σε ομάδες.

Σχολίαζαν το ύφος της συζήτησης, αν έχουν δηλαδή ειπωθεί ξανά οι προτάσεις του ομιλητή και μας έδωσαν νέο θέμα για σήμερα.

Αυτά τα νεαρά και όμορφα παιδιά μας διδάσκουν πως να συνειδητοποιήσουμε σταδιακά, μας βοηθούν να ζυμώσει μία ιδέα πέρα από πολιτικές, κομματικές πεποιθήσεις του καθενός.

Στη χθεσινή συνάντηση παρουσιάστηκε η ανάγκη συζήτησης ενός μανιφέστου για τη χώρα μας.

Μας ζήτησαν τα προβλήματά μας, αυτά που κουβεντιάζουμε με τους συναδέλφους στο τσιγάρο, ή στις καφετέριες, να τα λέμε εκεί!

Έχουμε δρόμο μπροστά μας όχι μόνο να συνειδητοποιήσουμε πως πλέον δεν ζητάμε από το κράτος, τη δικαιοσύνη, την Ευρώπη αλλά πρέπει να κατακτήσουμε συλλογικά και ο καθένας μέσα του την πραγματική δημοκρατία, αλλά και πως να αποβάλλουμε το “εγώ” μας.

Στις πλατείες του κόσμου

May21

Δεν βουβάθηκα, μούδιασα…

Την περασμένη εβδομάδα σκοτώθηκε ένας άνθρωπος για μία κάμερα, ένας νεαρός από το Μπαγκλαντές δολοφονήθηκε με 4 μαχαιριές, παραλίγο να χάσει τη ζωή του ένα παιδί από ξυλοδαρμό αστυνομικών με πυροσβεστήρα (sic) στην Πανελλαδική απεργία, ξυλοκοπήθηκε κόσμος βάρβαρα από αστυνομικούς εκείνη τη μέρα, κάηκε η λαϊκή αγορά των Εξαρχείων και μαζί του 5 άνθρωποι από μολότοφ μετά από αποτυχημένη επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Τραμπουκισμοί της Χρυσής Αυγής στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα σε μετανάστες, ξυλοδαρμοί και μαχαιρώματα.

17 μετανάστες στα νοσοκομεία της πόλης, οι 12 τραυματισμένοι από μαχαίρι.

Οι υποψίες ανάμιξης της αστυνομίας στην Χρυσή Αυγή επιβεβαιώνονται χωρίς αμφιβολία.

Η πολιτεία, σιωπά.

Σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Πλήρης αδράνεια.

Τα ΜΜΕ βοηθούν στη σιωπή.

Σαν να υπάρχει μία πανελλαδική συνωμοσία.

Τα κόμματα της βουλής εκδίδουν ανακοινώσεις “καταγγέλλοντας απερίφραστα” από υποχρέωση και μόνο.

Ξάφνου, μέσα σε όλη αυτή την εγκληματική σιωπή, ξεπηδά ο Στρος Καν.

Ένας πανίσχυρος άντρας, ένας άνθρωπος που κυβερνούσε τον κόσμο όλο, διαπομπεύεται παγκόσμια με τον χείριστο τρόπο, σαν κοινός εγκληματίας για σεξουαλική επίθεση σε καμαριέρα.

Ξεχάστηκε ο Γιάννης Καυκάς, ξεχάστηκαν οι βάρβαροι ξυλοδαρμοί από αστυνομικούς, ξεχάστηκαν οι άνεργοι, η κυρία με τα λουλούδια, οι μαχαιρωμένοι μετανάστες, τα μαγαζιά και οι επιχειρήσεις που κλείνουν, ξεχάστηκαν όλα.

Πως είναι δυνατόν να ξεχνάς κάτι τέτοιο;

Μα, εμείς οι άνθρωποι δεν ξεχνάμε, τα καθεστωτικά εργαλεία είναι εκείνα που θέλουν να ξεχνάμε, να μην καλλιεργούμε τα φίλτρα της αντίληψης.

Μασουλάμε, καθόμαστε στην TV, παρακολουθούμε το υπερθέαμα της διαπόμπευσης του κυρίου που μας είπε δημοσίως ότι είμαστε χωμένοι μες στα σκατά και μασουλάμε το επόμενο δείπνο.

Χλευάζουμε και εκτονωνόμαστε μπροστά από το χαζοκούτι.

Δεν χορταίνουμε να παρακολουθούμε.

Δώσε κι άλλο σκάνδαλο, κι άλλο θέαμα στο λαό, να ξεχνάς ότι ο γείτονάς του είναι άνεργος, ότι ο ίδιος είσαι άνεργος, ότι ο σύντροφός σου χτυπήθηκε από ΜΑΤ προχθές, ότι πήρε φωτιά η κυρία που πουλά λουλούδια στη λαϊκή από κάποιους που ποτέ δεν βρέθηκαν, ότι οι φασίστες πληθαίνουν με την ευγενική χορηγία των ΜΜΕ.

Δώσε Κωστόπουλο, δώσε dancing with the stars, δώσε Στρος Καν, δώσε κι άμα λάχει κανένα καινούριο επεισόδιο με νέα Ίμια.

Δώσε να ξεχάσουμε.

Κι εκεί που λες, “ξεχάσαμε”, να σου οι Ισπανοί.

Δεν ξύπνησαν τώρα.

Είναι πιο μπροστά στην εξαθλίωση από τους Έλληνες.

Το συστημικό κόλπο είναι γνωστό.

Τα ΜΜΕ δεν θα αναφέρουν το τι συμβαίνει τώρα στην Ισπανία, ή θα το αναφέρουν σαν 5η είδηση 30 δευτερολέπτων, από υποχρέωση.

Οι Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους, κατέλαβαν τις πλατείες τους, κατασκήνωσαν.

Δεν είναι καιροί τώρα να βγαίνεις στους δρόμους και να διαμαρτύρεσαι για τις κλοπές, το ΔΝΤ με το αποκλειστικό “copyright” από τους εργατοπατέρες συνδικαλιστές.

Γίνεσαι γραφικός.

Οι Ισπανοί έχουν ακριβώς το ίδιο “σοσιαλιστικό” καθεστώς που έχουμε κι εμείς.

Οι Ισπανοί έχουν στόχο.

Δεν περιμένουν και δεν ζητούν από κανένα τίποτα.

Από ποιον να ζητήσουν άλλωστε;

Από τους διεφθαρμένους πολιτικούς τους ή από το τραπεζικό καθεστώς από το οποίο βρίσκονται σε ομηρία;

Δεν μας αντιπροσωπεύουν” λένε οι Ισπανοί για τους πολιτικούς τους.

Κουνάνε τα κλειδιά τους φωνάζοντας ότι τα σπίτια τους δεν είναι δικά τους αλλά του τραπεζίτη.

Καθώς η πλατεία de Sol γεμίζει με κατασκηνωτές θυμίζοντας τις πρόσφατες διαμαρτυρίες της Αραβικής Άνοιξης στην Αίγυπτο και στην πλατεία Ταχρίρ, ο χάρτης διαμαρτυρίας της Ισπανικής Επανάστασης γεμίζει.

Εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα ακόμα δεν έχουμε φτάσει στην συνειδητοποίηση.

Αυτή της πολιτικής εξαθλίωσης που τα δικαιώματα των πολιτών καταπατόνται από σοσιαλιστικές δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Της εκλεκτικής ασυλίας, της ανισότητας, της αναξιοκρατίας δεκαετιών που έχει μπει στο DNA μας.

Της ανομίας, της διεφθαρμένης πολιτείας και δικαιοσύνης, του νομοθετημένου εκφασισμού – συνθήκη της Λισαβόνα- της θεσμοθετημένης προ 25 χρόνων (ΑΓΠ) μίζας και ρουσφετιού.

Απογίναμε, καταντήσαμε ανθρωπάκια που γκρινιάζουν και που παίρνουν δεδομένα τα σκάνδαλα, τις μίζες, τα ρουσφέτια, τη διαφθορά, τη διαπλοκή παντού, όπου υπάρχει ελάχιστη ως και πολλή εξουσία.

Ναι, ανθρωπάκια γίναμε όταν έχει θεσμοθετηθεί ότι έξυπνος είναι εκείνος που “τα παίρνει” ενώ ανόητος είναι εκείνος που προσπαθεί να αποδείξει την αξία του με σκληρή εργασία.

Εμείς το θεσμοθετήσαμε, εμείς, λόγω έλλειψης συνείδησης.

“Δεν βαριέσαι στην Ελλάδα ζούμε” και “Έλα μωρέ τι περίμενες από τους πολιτικούς” είναι η καραμέλα, η ίδια καραμέλα μίας πλειοψηφίας που προσβάλλει κυριολεκτικά την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Αδρανείς πολιτικοί, αδρανείς πολίτες.

Καθώς η Ελλάδα αδρανεί και κρύβεται πίσω από τις ωχαδερφικές δικαιολογίες δεκαετιών που δίνουν ασυλία στην καθολική κατάντια, η ιδέα για μία πραγματική δημοκρατία, μίας συμμετοχικής δημοκρατίας που δεν υποδουλώνεται και δεν διαστρεβλώνεται αρχίζει και παίρνει μορφή στις πλατείες μας.

Στις πλατείες του κόσμου αυτού.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr