Browsing #GreekRevolution

Ζωντανή σύνδεση ΕΡΤ

June13

Σταμάτα το μελόδραμα…

March28

Πλανάται στον αέρα, στις διαδηλώσεις, παντού για την ακρίβεια αυτή η αίσθηση του περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.

Φυσικά δεν περιμένουμε να μας σώσει η τρόικα ή ο Γιωργάκης ή ο φίλος του ο Αντωνάκης που υποσχέθηκαν “σώσιμο”.

Περιμένουμε από μία ανώτερη δύναμη, αυτή του κράτους, της κυβέρνησης να μας βρει δουλειές, να μας φέρει επενδυτές, να μην είναι αυτοί οι επενδυτές τίποτα πολυεθνικές και καταντήσει η Ελλάδα, Βουλγαρία, Κίνα ή Ινδία.

Θέλουμε να έχουμε και καλό μισθό για να γυρίσουμε πίσω, στα παλιά εκείνα τα χρόνια που δουλεύαμε για έναν εργοδότη και είχαμε την αίσθηση της αξιοκρατίας και του “αφού εργάζομαι καλά και αποδεικνύω την αξία μου θα πάρω προαγωγή”.

Έπεσαν όμως οι μάσκες φίλε.

Έπεσαν και φάνηκε η ξεδιαντροπιά, οι κρυμμένες χιλιάδες διαπλοκές μεταξύ πολιτικών επιχειρηματιών και μιντιαρχών αλλά προπαντός έπεσαν οι εργοδοτικές μάσκες.

Δεν εννοώ αυτές που τελικά συνειδητοποίησαμε ότι όλα τα χρόνια που εργαζόμασταν κάτω από έναν εργοδότη βιώναμε μία μισθωτή σκλαβιά, μία παντελή έλλειψη αξιοκρατίας – διότι οι καλές οι θέσεις πάνε στους ανιψιούς, τους γιους και τα φιλαράκια από το στρατό.

Όχι δεν εννοώ αυτό.

Εννοώ πως όσοι εργαστήκαμε σε μεγάλες εταιρίες και ομίλους, με το που ήρθε η κρίση αντιληφθήκαμε πως εργαζόμασταν σε βιτρίνες – μαγαζιά διακίνησης μαύρου χρήματος.

Μία τεράστια αγορά εργασίας-πλυντήριο που είχε δημιουργηθεί και από πίσω από αυτή λειτουργούσαν προεδριλίκια στο Άγιον Όρος, αγορές όπλων, αγορές χρυσού και λοιπά γκανγκστεριλίκια.

Μην απατάσαι φίλε, διότι η μάσκα έπεσε, αλλά όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους που περπατούν σε μία πόλη με ερειπωμένα κτίρια, το ανθρώπινο μυαλό καταφέρνει να αφαιρέσει από το οπτικό του πεδίο τα ερείπια.

Τα ερείπια είναι εδώ, μπροστά σου.

Δες τα.

Εργαζόμασταν και εργαζόμαστε σε βιτρίνες, όμορφες βιτρίνες που κρύβουν τις βρώμικες μπίζνες που στην τελική είναι αυτές που πληρώνουν το μισθό σου.

Διότι δεν είναι δυνατόν να μην μπαίνει μέσα μία εφημερίδα στη σημερινή εποχή όταν μόνο την Κυριακή το αναγνωστικό κοινό όλων των εφημερίδων στην Ελλάδα είναι κοντά στο 1.2 εκατομμύρια.

Δηλαδή την Κυριακή το 10% των πολιτών αγοράζει εφημερίδα, άσε για τις καθημερινές… άσε.

Και με 10% πως πληρώνονται οι εργαζόμενοι;

Με την ανύπαρκτη διαφήμιση;

Διότι πριν την κρίση η διαφήμιση νόμιζες πως πλήρωνε τους μισθούς;

Ρε φιλαράκι, σε βιτρίνα δουλεύεις και βιτρίνα ζητάς πάλι.

Πας στη βουλή όποτε σου πει το ΠΑΜΕ ή η ΓΕΣΕΕ ή δεν πας καθόλου και περιμένεις να σου έρθει η δουλειά ουρανοκατέβατα.

Λες και ένα “θα μεταναστεύσω” για να ξορκίσεις το κακό και συνεχίζεις το μελόδραμα περί “μνημονιακών” και πως κατέστρεψαν τη χώρα οι άλλοι, οι πολιτικοί, οι τράπεζες κλπ.

Και αρχίζει η ατελείωτη γκρίνια.

Και σαν μην φτάνει αυτό περιμένεις από μία νέα κυβέρνηση, μια άλλη κυβέρνηση, μπορεί αυτή του Τσίπρα, ή κάποιου άλλου να σου δώσει λύση στα προβλήματά σου και να βρεις δουλειά.

Δουλειά πιθανόν σε μία άλλη βιτρίνα έτσι;

Διότι γι αυτό δεν γκρινιάζουμε όλοι;

Μία δουλειά σε μία εταιρία/βιτρίνα.

Πες μου τώρα ποιος σου πήρε την αξιοπρέπεια;

Κάνε μία παύση να το σκεφτείς και να περάσει βαθιά…

Όπως έχω ξαναγράψει εδώ και στο twitter η κρίση είναι ευκαιρία.

Οι μάσκες έπεσαν, φάνηκαν ποιοι εκμεταλεύονταν και συνεχίζουν να το κάνουν τον λαό.

Φάνηκε πως δεν υπάρχουν σχέσεις εμπιστοσύνης, ούτε εργασιακά δικαιώματα.

Φάνηκε πως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ήταν η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του εργασιακού δικαιώματος.

Φάνηκαν όλα αυτά διότι υπάρχει και ένα σαθρό, διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι αντίστοιχο δικαστικό σύστημα που στηρίζει όλη αυτή η βδελυρή μορφή του συστήματός μας.

Δικό μας είναι το σύστημα, άλλοι το γέννησαν, εμείς το καλλιεργούμε.

Είμαστε μέρος του, το στηρίζουμε, το διακινούμε.

Και η ευκαιρία που αναφέρθηκε είναι πως ήρθε η ώρα να ξηλωθεί το οικοδόμημα και να φτιαχτεί άλλο σε άλλες βάσεις, αυτές της συλλογικότητας.

Αυτές που δοκιμάζαμε στο Σύνταγμα τα βράδια μέχρι το πρωί.

Αυτές που ξαφνικά είδαμε τον διπλανό μας, ως φίλο και όχι έναν άγνωστο που δεν θέλουμε να τον ξέρουμε.

Αυτές τις δομές μίας κοινωνίας ανθρώπων και όχι ζώων, ή μάλλον κτήνων [διότι αυτό γίναμε, κτήνη που φοβόντουσαν μην τους πάρει τη θέση ο νέος στη δουλειά, ή η κυρία στην ουρά στο σούπερ μάρκετ…]

Είναι δύσκολο!

Ναι!

Δεν είναι ακατόρθωτο.

Είναι ανθρώπινο.

Το άλλο δεν ήταν.

Ήταν κτηνώδες.

Βρες φίλους, γνωστούς, δικούς σου ανθρώπους, ξεκίνα να τους εμπιστεύεσαι όπως τον εαυτό σου.

Ξεκίνα να φτιάξεις μία δουλειά, μπορεί να μην είναι η δουλειά που σπούδασες, ή αυτή που έκανες όταν δούλευες για κάποιον που κέρδιζε στις πλάτες σου.

Μπορεί να είναι ένα χόμπι, ή το εφηβικό σου όνειρο…

Δεν θέλει τίποτα, θέλει διάθεση.

Δεν θέλει προέδρους και αντιπροέδρους και διευθυντές.

Θέλει αγάπη και συντροφικότητα.

Θέλει σεβασμό και εκτίμηση.

Θέλει αδελφοσύνη και αλληλεγγύη.

Όλα αυτά που μας κάνουν ανθρώπους….

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

December5

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως.

Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα.

Περίμενα από τους ανθρώπους.

Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε.

Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε.

Ούτε αυτό δεν κάνουμε.

Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη μας, ούτε καν τους δικούς μας ανθρώπους.

Κοιτάμε το τώρα, το εδώ.

Φοράμε παρωπίδες που μας επιτρέπουν να δούμε ευθεία, όπως φορούν στα άλογα.

Τουλάχιστον στα άλογα τους τις έβαλαν, εμείς που τις βάλαμε μόνοι μας τι δικαιολογία έχουμε;

Και δεν βλέπουμε γύρω μας.

Δεν θέλουμε να δούμε γύρω μας.

Ή μάλλον θέλουμε να καταγγέλλουμε, να βρίζουμε, να εκτονωνόμαστε, να κάνουμε επιτέλους αυτό που όταν δεν υπήρχε twitter και βλέπαμε ειδήσεις βρίζοντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Είναι σωτήριο ότι μπορούμε να καταγγέλλουμε δημόσια.

Εκεί, κλωθογυρίζουμε στο τι έκανε ο Λοβέρδος, πόσο παχύς είναι ο Πάγκαλος, πόσο φασίστας είναι ο Άδωνις και πόσο αμετανόητος είναι ο Παπανδρέου.

Σαν παιδιά με σύνδρομο Aspregers.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση οπότε τι κάνουμε;

Κάνουμε ό,τι μας έχει μάθει το σύστημα που έχει περάσει στο ένστικτό μας: να καταγγέλλουμε, να σχολιάζουμε τον κάθε πολιτικό τιποτένιο που υποτιμά καθημερινά την νοημοσύνη μας [αντί να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί οι τύποι δεν θα αλλάξουν ποτέ], να διαδηλώνουμε [η κλασσική μέθοδος εκτόνωσης του συστήματος] καθώς απεργούμε [απεργούμε εις βάρος των πολιτών χωρίς να κοιτάμε εναλλακτικές μεθόδους απεργίας] κρεμασμένοι από τις αποφάσεις των ΔΣ των συνδικάτων [των διεφθαρμένων συνδικάτων που αντί οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω και να αρχίσουν συνελεύσεις ιδρύοντας μία συνδικαλιστική ενωτική μορφή χωρίς εξουσίες με κέντρα αποφάσεων, τους ίδιους τους εργαζόμενους, δέχονται ό,τι απεργιακή κινητοποίηση τους σερβίρουν φοβισμένοι].

Και αντιδρούμε.

Τρώμε την μία καρπαζιά μετά από την άλλη και αντιδρούμε φυσικά διότι όταν πονάς κάνεις και ένα “α” [άντε ίσως προσπαθείς να αμυνθείς κιόλας, όπως δηλαδή κάνουν τα ζώα].

Στο μεταξύ, βγαίνουν και κάποιοι αναρχικοί με το σύνθημα “πουτάνα όλα”, “εξέγερση τώρα” και όλα τα συναφή περί σκοτωμών, πλήρης διάλυσης του παρελθόντος [κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και πολιτισμικά] και αναδόμησης του από τις στάχτες του.

Ό,τι να ‘ναι ρε φίλε.

Καθώς θα πάρεις ανθρώπινες ζωές μετά θα φτιάξεις την ουτοπία των ανθρώπινων ηθικών αξιών.

Δηλαδή δολοφονώντας, ως τι άνθρωπος με ήθος θα αναδομήσεις το σύμπαν;

Πόσο άνθρωπος παραμένεις;

Έπρεπε να είχαμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κολεκτίβες αυτή τη στιγμή, κάποιες που θα λειτουργούσαν ως βάση πρώτων αναγκών, άλλες συμπληρωματικά και κάποιες άλλες ως πηγή εισοδήματος.

Είναι όμως πολύ δύσκολη διαδικασία, δυσάρεστη [καθώς ξέρουμε όλοι πως το δυσάρεστο το αποφεύγουμε] να αποβάλλουμε στερεότυπα όπως “μπορείς να έχεις κοινωνία χωρίς κυβέρνηση”, ή “μπορείς να εργάζεσαι πάνω σε κάτι που αγαπάς και να έχεις ένα εισόδημα” ή όπως “πρέπει να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τον τόπο που έτυχε να βρίσκεσαι ανθρωποκεντρικά, εξουσιαστικά, να πετάξεις το “εγώ” σου”.

Ε, όπως καταλαβαίνεις συνάνθρωπε που διαβάζεις αυτές τις σκέψεις, αυτά δεν πρόκειται να γίνουν διότι απλά δεν υπάρχει η διάθεση να γίνουν.

Έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε να ιεροποιούμε τις διαδηλώσεις, λες και όποιος πηγαίνει και τρώει 5 τόνους χημικά είναι εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση, σαν να ρίχνουμε μία δυνατή γροθιά στο κατεστημένο όπου στην πραγματικότητα το κατεστημένο είναι από ατσάλι και το χέρι απλά ματώνει και πονάει [μετά αρρωσταίνει και πεθαίνει αλλά δεν έχει σημασία].

Αλλά αντιδρούμε.

Αυτό μάλιστα.

Το ξαναείπαμε έτσι;

Αυτό δεν κάνουμε μόνο; Να αντιδρούμε;

Να δημιουργήσουμε, να ζυμωθούμε, να αποδομήσουμε όλα τα μαθήματα που μας έκαναν γονείς, κοινωνία και κράτος, να κάνουμε λάθη και να μην το παρατάμε δεν το κάνουμε.

Καθώς διαδηλώνουμε, φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και επαναστάσεις [δηλαδή εμφύλιους] η ιστορία μας κλείνει το μάτι.

Ναι, αυτή η ιστορία των 200ων χρόνων.

Η ιστορία της οικονομικής πολιτικής που όλες οι χώρες που βρίσκονται κάτω από αυτή έχουν την εξής σπείρα “εξέλιξης”:

1. Χρέος

2. Αντιμετώπιση χρέους με δανεισμό

3. Ακύρωση βασικών ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων

4. Αύξηση του φασισμού

5. Χρεοκοπία

6. Επανάσταση – εξέγερση – εμφύλιος ή πόλεμος με τους δανειστές

7. Νέα εξουσία

8. Επαναλάβατε τη διαδικασία ξεκινώντας από το [1]

Έτσι θα μας πάει, όσο συνεχίζουν κάποιοι να φτύνουν το Σύνταγμα [στην πραγματικότητα φτύνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία στην οποία ήδη ζουν και είναι μέρος της] όσο υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι επαναστάτες φωνάζοντας το “πουτάνα όλα” [δηλαδή επανάσταση, εμφύλιος τώρα], όσο κατεβάζουμε το κεφάλι στις συνελεύσεις των ενώσεων και ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή που κάνει πολιτική καριέρα στο συνδικάτο, όσο αποδεχόμαστε πως ο μόνος τρόπος εργασίας είναι αυτή η κυριολεκτικά σκλαβιά με λίγο χαρτζιλίκι.

Η ιστορία το έχει αποδείξει, όχι εγώ.

Εγώ υπενθυμίζω την σπείρα των σίγουρων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν.

Είναι σπείρα, όχι κύκλος.

Διότι ναι μεν δεν αλλάζει η σταθερά δημιουργίας οικονομικών κρίσεων όμως αλλάζουν οι εξεγέρσεις και το αποτέλεσμα:

Το αποτέλεσμα της εξουσίας που θα επικρατήσει [ακροδεξιά, ή ναζιστική, ή σοσιαλιστική κλπ εξουσία] να επαναλάβει τη διαδικασία της σπείρας του χρέους.

Μετά από 4 χρεοκοπίες στην Ελλάδα, θα έπρεπε να είχαμε μάθει τις διαδικασίες.

Ίδιες με μικρές παραλλαγές.

Όμως τότε δεν είχαμε το Σύνταγμα.

Δεν είχαμε ζυμώσεις, εξωστρέφεια, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Τώρα έχουμε, το δοκιμάσαμε, κάτι κάναμε λάθος και το παρατήσαμε σαν χαλασμένο παιχνίδι.

Τι έπρεπε να κάνουμε:

Έπρεπε να το ξαναδοκιμάσουμε, να μελετήσουμε τα λάθη του να βρούμε τα κίνητρα, όσο δύσκολα και να είναι για να βγει ο καθένας μας από το σπίτι του, να τα διορθώσουμε, να κάνουμε νέα λάθη, να τα διορθώσουμε…

Καθώς βρίσκουμε τα λάθη του, αντιλαμβανόμαστε τα δικά μας.

Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη διεργασία να κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

Τέρμα πλέον το άλλοθι της κυρίας Klein ότι είμαστε τα θύματα της θεραπείας του σοκ.

Είμαστε άνθρωποι, με την ικανότητα αντίληψης, διανόησης.

Με αρετές, όπως η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η άνευ όρων αγάπη.

Τέρμα οι βαρύγδουπες λέξεις περί “ανάκτησης αξιοπρέπειας” λες και πριν την κρίση είχαμε αξιοπρέπεια όταν ο εργοδότης μας ξεζούμιζε για ψίχουλα.

Τέρμα και τα “οι συλλογικές συμβάσεις που κάποιοι τις εδραίωσαν με το αίμα τους και καταργήθηκαν”, οι συλλογικές εργοδοτικές πλαστικές αλυσίδες.

Δεν είχαμε πει ότι παίρνουμε τις ζωές μας τα χέρια μας;

Δεν το νιώσαμε με όλο μας το είναι αυτό;

Οι ζωές μας, είναι στα χέρια μας, μόνο που τα χέρια είναι παρατημένα.

Τον έλεγαν Δημήτρη Χριστούλα

April5

Φωτό: Από τον Argus στο FB

Δεν μπορώ να το χωνέψω… με τίποτα.

Όσο σκέφτομαι τον κύριο Δημήτρη, τόσο νιώθω ότι χάνω το μυαλό μου…

Δεν θέλω να μην το σκέφτομαι… δεν θέλω να ξεχάσω γι αυτό και γράφω αυτό το ποστ.

Για να μην ξεχάσω…

Θα σου πω τι νιώθω…

Νιώθω πως αυτό που έκανε ο κύριος Δημήτρης ήταν η επαναστατική αυτοθυσία που ξεπερνά την ανθρώπινη ύπαρξη, αυτό το χαρακτηριστικό που μόνο ο άνθρωπος έχει – τουλάχιστον σε αυτό τον πλανήτη…

Ξεπερνά τη λογική, ξεπερνά και τον παραλογισμό.

Ο κύριος Δημήτρης ίσως καθόταν δίπλα μας στη λαϊκή συνέλευση Συντάγματος.

Μου έρχεται στο νου, χωρίς να το θέλω, πως ίσως για τον κύριο Δημήτρη το Σύνταγμα ήταν η αφετηρία και το τέλος, το σπίτι του και το σπίτι μας, το καταφύγιό του και το δικό μας.

Ίσως και να μην ήταν έτσι… ίσως εγώ τα καταλαβαίνω έτσι…

Με κάνει να σκέφτομαι πως ο κύριος Δημήτρης που ήταν μαζί μας στο Σύνταγμα, έδινε τους ίδιους – ίσως παρόμοιους – αγώνες με εμάς…

Με κάνει να πιστεύω πως είμαστε όλοι μας εν δυνάμει ο κύριος Δημήτρης που μπήκε στον αγώνα της ζύμωσης, ίσως απογοητεύτηκε, ίσως είδε – όπως βλέπω κι εγώ τον τελευταίο καιρό – πως δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου ή πως αυτή την έξοδο εκείνος δεν μπορεί να την ξεκλειδώσει…

Πολλά “ίσως” περνούν από το μυαλό μου… τόσα που δεν χωρούν.

Περνάει από το νου μου, σε τι κατάσταση μπορεί να είναι η κόρη του… οι άνθρωποι που τον είδαν να αυτοκτονεί στο Σύνταγμα…

Εκεί καθόμασταν με τον Γιάννη και κουβεντιάζαμε…

Γαμώ το!

Δεν το χωράει το μυαλό μου…

Το ανέκδοτο του ηθικού διδάγματος

February9

Οι αντιδράσεις στα νέα μέτρα που θυμίζουν το ανέκδοτο με τον μαύρο ιππότη:
Ήταν κάποτε ένα χωριό με 100 κατοίκους.
Και ξάφνου εμφανίζεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο για να τους αφανίσει όλους!
Κάνουν οι κάτοικοι: “Πω! Πω! Έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο να μας σκοτώσει″!
Πράγματι ο ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο φτάνει στο χωριό και σκοτώνει 10!
Μετά από έναν μήνα εμφανίζεται ξανά στο χωριό ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο.
Λένε οι τρομαγμένοι κάτοικοι του χωριού: “Πω πω! Θεούλη μου! Έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο να μας αφανίσει″!
Ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο σκοτώνει εκείνη την ημέρα άλλους 10.
(Το ανέκδοτο συνεχίζεται μέχρι που οι εναπομείναντες κάτοικοι του χωριού είναι μόλις 10).
Επανεμφανίζεται για 10η φορά ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο στο χωριό!
Ουρλιάζουν οι κάτοικοι: “Θεούλη μου, έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο να σκοτώσει τους υπόλοιπους”!
Ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο σκοτώνει 9!
Ο τελευταίος από τους κατοίκους του χωριού, ανεβαίνει πάνω σε ένα Kawasaki και φεύγει!
Ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, παρατά το μαύρο άλογο, ανεβαίνει πάνω σε μία μαύρη βέσπα και ξεκινά να καταδιώκει τον τελευταίο κάτοικο!
Με τα πολλά, ο ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρη βέσπα προφτάνει τον τελευταίο κάτοικο με το Kawasaki και τον σκοτώνει.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι:
Η βέσπα είναι πιο γρήγορη από το Kawasaki.
Αυτό ακριβώς κάνουμε… βλέπουμε τους “φονιάδες” μας, ωρυόμαστε και δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να βρούμε μία λύση στο πρόβλημα.
Ηθικό δίδαγμα;
“Ανάγκη για εξέγερση”.
Αυτό.

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr