Browsing Δημοκρατία

Σταμάτα το μελόδραμα…

March28

Πλανάται στον αέρα, στις διαδηλώσεις, παντού για την ακρίβεια αυτή η αίσθηση του περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.

Φυσικά δεν περιμένουμε να μας σώσει η τρόικα ή ο Γιωργάκης ή ο φίλος του ο Αντωνάκης που υποσχέθηκαν “σώσιμο”.

Περιμένουμε από μία ανώτερη δύναμη, αυτή του κράτους, της κυβέρνησης να μας βρει δουλειές, να μας φέρει επενδυτές, να μην είναι αυτοί οι επενδυτές τίποτα πολυεθνικές και καταντήσει η Ελλάδα, Βουλγαρία, Κίνα ή Ινδία.

Θέλουμε να έχουμε και καλό μισθό για να γυρίσουμε πίσω, στα παλιά εκείνα τα χρόνια που δουλεύαμε για έναν εργοδότη και είχαμε την αίσθηση της αξιοκρατίας και του “αφού εργάζομαι καλά και αποδεικνύω την αξία μου θα πάρω προαγωγή”.

Έπεσαν όμως οι μάσκες φίλε.

Έπεσαν και φάνηκε η ξεδιαντροπιά, οι κρυμμένες χιλιάδες διαπλοκές μεταξύ πολιτικών επιχειρηματιών και μιντιαρχών αλλά προπαντός έπεσαν οι εργοδοτικές μάσκες.

Δεν εννοώ αυτές που τελικά συνειδητοποίησαμε ότι όλα τα χρόνια που εργαζόμασταν κάτω από έναν εργοδότη βιώναμε μία μισθωτή σκλαβιά, μία παντελή έλλειψη αξιοκρατίας – διότι οι καλές οι θέσεις πάνε στους ανιψιούς, τους γιους και τα φιλαράκια από το στρατό.

Όχι δεν εννοώ αυτό.

Εννοώ πως όσοι εργαστήκαμε σε μεγάλες εταιρίες και ομίλους, με το που ήρθε η κρίση αντιληφθήκαμε πως εργαζόμασταν σε βιτρίνες – μαγαζιά διακίνησης μαύρου χρήματος.

Μία τεράστια αγορά εργασίας-πλυντήριο που είχε δημιουργηθεί και από πίσω από αυτή λειτουργούσαν προεδριλίκια στο Άγιον Όρος, αγορές όπλων, αγορές χρυσού και λοιπά γκανγκστεριλίκια.

Μην απατάσαι φίλε, διότι η μάσκα έπεσε, αλλά όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους που περπατούν σε μία πόλη με ερειπωμένα κτίρια, το ανθρώπινο μυαλό καταφέρνει να αφαιρέσει από το οπτικό του πεδίο τα ερείπια.

Τα ερείπια είναι εδώ, μπροστά σου.

Δες τα.

Εργαζόμασταν και εργαζόμαστε σε βιτρίνες, όμορφες βιτρίνες που κρύβουν τις βρώμικες μπίζνες που στην τελική είναι αυτές που πληρώνουν το μισθό σου.

Διότι δεν είναι δυνατόν να μην μπαίνει μέσα μία εφημερίδα στη σημερινή εποχή όταν μόνο την Κυριακή το αναγνωστικό κοινό όλων των εφημερίδων στην Ελλάδα είναι κοντά στο 1.2 εκατομμύρια.

Δηλαδή την Κυριακή το 10% των πολιτών αγοράζει εφημερίδα, άσε για τις καθημερινές… άσε.

Και με 10% πως πληρώνονται οι εργαζόμενοι;

Με την ανύπαρκτη διαφήμιση;

Διότι πριν την κρίση η διαφήμιση νόμιζες πως πλήρωνε τους μισθούς;

Ρε φιλαράκι, σε βιτρίνα δουλεύεις και βιτρίνα ζητάς πάλι.

Πας στη βουλή όποτε σου πει το ΠΑΜΕ ή η ΓΕΣΕΕ ή δεν πας καθόλου και περιμένεις να σου έρθει η δουλειά ουρανοκατέβατα.

Λες και ένα “θα μεταναστεύσω” για να ξορκίσεις το κακό και συνεχίζεις το μελόδραμα περί “μνημονιακών” και πως κατέστρεψαν τη χώρα οι άλλοι, οι πολιτικοί, οι τράπεζες κλπ.

Και αρχίζει η ατελείωτη γκρίνια.

Και σαν μην φτάνει αυτό περιμένεις από μία νέα κυβέρνηση, μια άλλη κυβέρνηση, μπορεί αυτή του Τσίπρα, ή κάποιου άλλου να σου δώσει λύση στα προβλήματά σου και να βρεις δουλειά.

Δουλειά πιθανόν σε μία άλλη βιτρίνα έτσι;

Διότι γι αυτό δεν γκρινιάζουμε όλοι;

Μία δουλειά σε μία εταιρία/βιτρίνα.

Πες μου τώρα ποιος σου πήρε την αξιοπρέπεια;

Κάνε μία παύση να το σκεφτείς και να περάσει βαθιά…

Όπως έχω ξαναγράψει εδώ και στο twitter η κρίση είναι ευκαιρία.

Οι μάσκες έπεσαν, φάνηκαν ποιοι εκμεταλεύονταν και συνεχίζουν να το κάνουν τον λαό.

Φάνηκε πως δεν υπάρχουν σχέσεις εμπιστοσύνης, ούτε εργασιακά δικαιώματα.

Φάνηκε πως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ήταν η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του εργασιακού δικαιώματος.

Φάνηκαν όλα αυτά διότι υπάρχει και ένα σαθρό, διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι αντίστοιχο δικαστικό σύστημα που στηρίζει όλη αυτή η βδελυρή μορφή του συστήματός μας.

Δικό μας είναι το σύστημα, άλλοι το γέννησαν, εμείς το καλλιεργούμε.

Είμαστε μέρος του, το στηρίζουμε, το διακινούμε.

Και η ευκαιρία που αναφέρθηκε είναι πως ήρθε η ώρα να ξηλωθεί το οικοδόμημα και να φτιαχτεί άλλο σε άλλες βάσεις, αυτές της συλλογικότητας.

Αυτές που δοκιμάζαμε στο Σύνταγμα τα βράδια μέχρι το πρωί.

Αυτές που ξαφνικά είδαμε τον διπλανό μας, ως φίλο και όχι έναν άγνωστο που δεν θέλουμε να τον ξέρουμε.

Αυτές τις δομές μίας κοινωνίας ανθρώπων και όχι ζώων, ή μάλλον κτήνων [διότι αυτό γίναμε, κτήνη που φοβόντουσαν μην τους πάρει τη θέση ο νέος στη δουλειά, ή η κυρία στην ουρά στο σούπερ μάρκετ…]

Είναι δύσκολο!

Ναι!

Δεν είναι ακατόρθωτο.

Είναι ανθρώπινο.

Το άλλο δεν ήταν.

Ήταν κτηνώδες.

Βρες φίλους, γνωστούς, δικούς σου ανθρώπους, ξεκίνα να τους εμπιστεύεσαι όπως τον εαυτό σου.

Ξεκίνα να φτιάξεις μία δουλειά, μπορεί να μην είναι η δουλειά που σπούδασες, ή αυτή που έκανες όταν δούλευες για κάποιον που κέρδιζε στις πλάτες σου.

Μπορεί να είναι ένα χόμπι, ή το εφηβικό σου όνειρο…

Δεν θέλει τίποτα, θέλει διάθεση.

Δεν θέλει προέδρους και αντιπροέδρους και διευθυντές.

Θέλει αγάπη και συντροφικότητα.

Θέλει σεβασμό και εκτίμηση.

Θέλει αδελφοσύνη και αλληλεγγύη.

Όλα αυτά που μας κάνουν ανθρώπους….

Αυτά που μας ενώνουν

October22

Πως να σχολιάσει κανείς αυτά που συνέβησαν στις 19 και 20 Οκτωβρίου;

Ο “εμφύλιος” που “ξέσπασε” στις 20 Οκτωβρίου, συνοδευόμενος το απόγευμα με ομοβροντία χημικών, ξύλο κρανοφόρων στο ΠΑΜΕ, στον κόσμο τριγύρω, ξύλο του ΠΑΜΕ και των ΚΝΑΤ στον κόσμο, ατελείωτο ξύλο, ναι, με ρόπαλα, μολότοφ προσγειώνονταν πάνω σε κόσμο και ένας νεκρός

Μετά αυτός ο εμφύλιος μεταφέρθηκε στην twitterόσφαιρα, έτσι με την ίδια ένταση, χωρίς να πέφτουν μολότοφ, ροπαλιές, ξύλο, γκλομπιές, χημικά και πέτρες αλλά unfollow, μπινελίκια και block.

Και οι συγκρούσεις μεταξύ μας, μεταξύ ημών που καθόμασταν στο τσιμέντο της πλατείας Συντάγματος επί δύο μήνες.

Εμείς που το Σύνταγμα, η λαϊκή συνέλευση, μας ένωνε, μας ένωναν τα κοινά μας προβλήματα, αναδομούσαμε την διαλυμένη μας κοινωνία μέρα με τη μέρα, αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε έξω από τον συστημικό κλωβό, εμείς οι αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον, ναι εμείς οι ίδιοι, ερχόμαστε σε σύγκρουση με τον διπλανό μας – με αυτόν που μοιράζαμε τη πλαστική σακούλα στο Σύνταγμα.

Αν αποστασιοποιηθούμε, θα δούμε πόσο φαιδροί φαντάζουμε τώρα έτσι όπως τρωγόμαστε.

Οι αποστασιοποιημένοι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, που στο κάτω-κάτω πάντα παρατηρητές ήταν και χαμαιλέοντες όταν πρόκειται για τα δικά τους ή του μαγαζιού τους συμφέροντα θα μας βλέπουν και θα γελάνε.

Θα γελάνε διότι σημειώνουν την πρώτη νίκη, από τις πολλές που νομίζουν ότι θα κατακτήσουν, της κοινωνικής μας υποδούλωσης.

Γελάνε με δάκρυα αγαπητοί συναγωνιστές διότι ιστορικά αυτός ο εμφύλιος, αυτή η κοινωνική διάσπαση, θα οδηγήσει αποδεδειγμένα σε μεγάλες νίκες, αυτών και του καθεστώτος.

Όσο μας έβλεπαν ενωμένους – ήμασταν, δεν φαινόμασταν, στις HD κάμερες του Public – κάθε βράδυ στο Σύνταγμα, τόσο φοβόντουσαν.

Όσο έπαιρνε το αυτί τους τα περί άμεσης δημοκρατίας, περί κοινωνικής αλληλεγγύης και προσφοράς στον συνάνθρωπο, στον αδύναμο, τόσο έτρεμαν από το φόβο τους.

Και τώρα γελούν μέσα από την καρδιά τους.

Η κοινωνική διάσπαση εξετελέστη!

Διότι η προβοκάτσια, ναι ήταν προβοκάτσια απίστευτα οργανωμένη, παίρνουν όσκαρ χορογραφίας οι οργανωτές της από το πρωί της 20ης Οκτωβρίου, πέτυχε!

Κρανοφόροι νεοναζί ΧΑυγήτες παρακρατικοί, ΠΑΜήτες, ΜΑΤ του ΚΚΕ, υπερπαραγωγή.

Επιστρέφω στο “εμείς“.

Εμείς λοιπόν, κάποτε ήμασταν ενωμένοι.

Γιατί αφήνουμε τον κάθε φασίστα ακροδεξιό ή ακροαριστερό να μας διαλύει και να μας κάνει να χάσουμε το στόχο μας;

Από τότε που διαλύθηκε το Σύνταγμα, έχουμε αυξηθεί οι άνεργοι, έχει αυξηθεί η φτώχεια, έχουν ακυρωθεί τα εργασιακά μας δικαιώματα, πωλούνται οι δημόσιες υπηρεσίες μας για πενταροδεκάρες κι εμείς αντί να προσπαθήσουμε να βρούμε λύση στο πρόβλημα που είναι όμοιο με του διπλανού μας, μιας και το κράτος είμαστε εμείς, αντί να ενωθούμε και να πραγματοποιήσουμε όλα αυτά που έχουμε αναλύσει και τοποθετηθεί ξανά και ξανά στο Σύνταγμα, διαλυόμαστε, αλληλοσυγκρουόμαστε.

Θυμίζω τους στόχους μας:

Άμεση Δημοκρατία, λύσεις για τους άνεργους στις γειτονιές, ίδρυση συλλογικοτήτων, αυτοοργάνωση με τράπεζες χρόνου…
Θυμίζω, πως στόχος μας ήταν η αποσυστημικοποίηση, η μαζική έξοδος από το μαντρί και όχι η αποδοχή ότι το ΠΑΜΕ έχει κάθε δικαίωμα να επιβάλλει το ρόλο του προστάτη της διαδήλωσης (από ό,τι φάνηκε μάλλον τον αντίθετο ρόλο είχε).

Πώς ρε φίλε, εσύ που καθόσουν δίπλα και χειροκροτούσες στις λαϊκές συνελεύσεις όταν κάποιος έλεγε στο μικρόφωνο ότι δεν θέλουμε εξουσίες και κομματικές απολήξεις, πως θέλουμε ανθρώπους που θα πετάξουν το κομματικό τους παλτό και θα έρθουν στο Σύνταγμα αποδεσμευμένοι, εν δυνάμει ελεύθεροι δέχεσαι την εξουσία των ΚΝΑΤ;

Μπορούμε να ξαναθυμηθούμε τους λόγους για τους οποίους μαζευόμασταν και γνωριστήκαμε στο Σύνταγμα;

Να μην αρχίσουμε από την αρχή, αλλά από εκεί που μείναμε.

Από εκεί που μείναμε η πραγματική ουσία πότε δεν ήταν στους τρόπους διαμαρτυρίας, στο τι ώρα θα πρέπει να μαζευτούμε για να αποκλείσουμε τη βουλή.

Χιλιοπαιγμένοι συστημικοί τρόποι διαμαρτυρίας κατασκευασμένοι από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα για να εκτονωθεί ο κόσμος από τη συνεχή κυβερνητική καταπίεση.

Ουσία έχει η αλληλεγγύη, ο σεβασμός στον διπλανό που μοιραζόμαστε τη σακούλα για να κάτσουμε στα παγωμένα τσιμέντα.

Ουσία έχει η κατάκτηση και όχι η απαίτηση.

Δόμηση του αποδομημένου μας κράτους, δηλαδή του “εμάς” και όχι του “εγώ“.

Αποδομηθήκαμε, συγκρουόμαστε διότι τοποθετούμε τη διαφωνία μας ως σταθερά, αντί να κάνουμε το αντίθετο.

Φαντάσου λοιπόν, συναγωνιστή να αρχίζαμε να βρίσκουμε μόνο που συμφωνούμε;

Θα τους κοπούν τα γέλια αδερφέ, θα έρθει στη θέση τους ο τρόμος.

Μαθήματα δημοκρατίας από τους Ισπανούς “Acampada” στο Θησείο

May25

Πέμπτη μέρα της συζήτησης των Ισπανών που μεταφέρθηκε στο Θησείο και σύμφωνα με φίλους που παραβρέθηκαν και τις πέντε ημέρες, ο κόσμος αυξάνεται σημαντικά.

Πρώτη φορά βρέθηκα στη συζήτηση.

Οι Ισπανοί σαφέστατα πιο ώριμοι κι από αρκετούς υποτίθεται σοφότερους μεσήλικες που γνωρίζω, συντόνιζαν τη συζήτηση.

Ο καθένας σήκωνε το χέρι και όταν ερχόταν η σειρά του να μιλήσει ο συντονιστής μετέφραζε στα Ισπανικά – ή Ελληνικά – την ομιλία.

Όλες οι γνώμες και τα σχόλια μεταφράζονταν.

Δεν υπήρχε καμία απολύτως διάκριση.

Κάποιες στιγμές που παραλίγο να συμβεί το γνωστός διάλογος του όχλου, οι Ισπανοί έδειξαν αυστηρότητα και με έκπληξη διαπίστωσα πως όλοι με σεβασμό σιώπησαν.

Τι εισέπραξα από την ημέρα αυτή:

Ο κόσμος προσεγγίζει τη συζήτηση αυτή είτε από κάλεσμα, είτε από περιέργεια, είτε επειδή ήταν περαστικός στο δρόμο και του τράβηξε το ενδιαφέρον.

Οι Ισπανοί είναι πολλές σκάλες πιο πάνω από τους ντόπιους μιας και πέρα από το γεγονός ότι συντόνιζαν εκπληκτικά τη συζήτηση μας οργάνωσαν – όσοι επιθυμούσαν να συμμετέχουν – σε ομάδες.

Σχολίαζαν το ύφος της συζήτησης, αν έχουν δηλαδή ειπωθεί ξανά οι προτάσεις του ομιλητή και μας έδωσαν νέο θέμα για σήμερα.

Αυτά τα νεαρά και όμορφα παιδιά μας διδάσκουν πως να συνειδητοποιήσουμε σταδιακά, μας βοηθούν να ζυμώσει μία ιδέα πέρα από πολιτικές, κομματικές πεποιθήσεις του καθενός.

Στη χθεσινή συνάντηση παρουσιάστηκε η ανάγκη συζήτησης ενός μανιφέστου για τη χώρα μας.

Μας ζήτησαν τα προβλήματά μας, αυτά που κουβεντιάζουμε με τους συναδέλφους στο τσιγάρο, ή στις καφετέριες, να τα λέμε εκεί!

Έχουμε δρόμο μπροστά μας όχι μόνο να συνειδητοποιήσουμε πως πλέον δεν ζητάμε από το κράτος, τη δικαιοσύνη, την Ευρώπη αλλά πρέπει να κατακτήσουμε συλλογικά και ο καθένας μέσα του την πραγματική δημοκρατία, αλλά και πως να αποβάλλουμε το “εγώ” μας.

Στις πλατείες του κόσμου

May21

Δεν βουβάθηκα, μούδιασα…

Την περασμένη εβδομάδα σκοτώθηκε ένας άνθρωπος για μία κάμερα, ένας νεαρός από το Μπαγκλαντές δολοφονήθηκε με 4 μαχαιριές, παραλίγο να χάσει τη ζωή του ένα παιδί από ξυλοδαρμό αστυνομικών με πυροσβεστήρα (sic) στην Πανελλαδική απεργία, ξυλοκοπήθηκε κόσμος βάρβαρα από αστυνομικούς εκείνη τη μέρα, κάηκε η λαϊκή αγορά των Εξαρχείων και μαζί του 5 άνθρωποι από μολότοφ μετά από αποτυχημένη επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Τραμπουκισμοί της Χρυσής Αυγής στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα σε μετανάστες, ξυλοδαρμοί και μαχαιρώματα.

17 μετανάστες στα νοσοκομεία της πόλης, οι 12 τραυματισμένοι από μαχαίρι.

Οι υποψίες ανάμιξης της αστυνομίας στην Χρυσή Αυγή επιβεβαιώνονται χωρίς αμφιβολία.

Η πολιτεία, σιωπά.

Σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Πλήρης αδράνεια.

Τα ΜΜΕ βοηθούν στη σιωπή.

Σαν να υπάρχει μία πανελλαδική συνωμοσία.

Τα κόμματα της βουλής εκδίδουν ανακοινώσεις “καταγγέλλοντας απερίφραστα” από υποχρέωση και μόνο.

Ξάφνου, μέσα σε όλη αυτή την εγκληματική σιωπή, ξεπηδά ο Στρος Καν.

Ένας πανίσχυρος άντρας, ένας άνθρωπος που κυβερνούσε τον κόσμο όλο, διαπομπεύεται παγκόσμια με τον χείριστο τρόπο, σαν κοινός εγκληματίας για σεξουαλική επίθεση σε καμαριέρα.

Ξεχάστηκε ο Γιάννης Καυκάς, ξεχάστηκαν οι βάρβαροι ξυλοδαρμοί από αστυνομικούς, ξεχάστηκαν οι άνεργοι, η κυρία με τα λουλούδια, οι μαχαιρωμένοι μετανάστες, τα μαγαζιά και οι επιχειρήσεις που κλείνουν, ξεχάστηκαν όλα.

Πως είναι δυνατόν να ξεχνάς κάτι τέτοιο;

Μα, εμείς οι άνθρωποι δεν ξεχνάμε, τα καθεστωτικά εργαλεία είναι εκείνα που θέλουν να ξεχνάμε, να μην καλλιεργούμε τα φίλτρα της αντίληψης.

Μασουλάμε, καθόμαστε στην TV, παρακολουθούμε το υπερθέαμα της διαπόμπευσης του κυρίου που μας είπε δημοσίως ότι είμαστε χωμένοι μες στα σκατά και μασουλάμε το επόμενο δείπνο.

Χλευάζουμε και εκτονωνόμαστε μπροστά από το χαζοκούτι.

Δεν χορταίνουμε να παρακολουθούμε.

Δώσε κι άλλο σκάνδαλο, κι άλλο θέαμα στο λαό, να ξεχνάς ότι ο γείτονάς του είναι άνεργος, ότι ο ίδιος είσαι άνεργος, ότι ο σύντροφός σου χτυπήθηκε από ΜΑΤ προχθές, ότι πήρε φωτιά η κυρία που πουλά λουλούδια στη λαϊκή από κάποιους που ποτέ δεν βρέθηκαν, ότι οι φασίστες πληθαίνουν με την ευγενική χορηγία των ΜΜΕ.

Δώσε Κωστόπουλο, δώσε dancing with the stars, δώσε Στρος Καν, δώσε κι άμα λάχει κανένα καινούριο επεισόδιο με νέα Ίμια.

Δώσε να ξεχάσουμε.

Κι εκεί που λες, “ξεχάσαμε”, να σου οι Ισπανοί.

Δεν ξύπνησαν τώρα.

Είναι πιο μπροστά στην εξαθλίωση από τους Έλληνες.

Το συστημικό κόλπο είναι γνωστό.

Τα ΜΜΕ δεν θα αναφέρουν το τι συμβαίνει τώρα στην Ισπανία, ή θα το αναφέρουν σαν 5η είδηση 30 δευτερολέπτων, από υποχρέωση.

Οι Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους, κατέλαβαν τις πλατείες τους, κατασκήνωσαν.

Δεν είναι καιροί τώρα να βγαίνεις στους δρόμους και να διαμαρτύρεσαι για τις κλοπές, το ΔΝΤ με το αποκλειστικό “copyright” από τους εργατοπατέρες συνδικαλιστές.

Γίνεσαι γραφικός.

Οι Ισπανοί έχουν ακριβώς το ίδιο “σοσιαλιστικό” καθεστώς που έχουμε κι εμείς.

Οι Ισπανοί έχουν στόχο.

Δεν περιμένουν και δεν ζητούν από κανένα τίποτα.

Από ποιον να ζητήσουν άλλωστε;

Από τους διεφθαρμένους πολιτικούς τους ή από το τραπεζικό καθεστώς από το οποίο βρίσκονται σε ομηρία;

Δεν μας αντιπροσωπεύουν” λένε οι Ισπανοί για τους πολιτικούς τους.

Κουνάνε τα κλειδιά τους φωνάζοντας ότι τα σπίτια τους δεν είναι δικά τους αλλά του τραπεζίτη.

Καθώς η πλατεία de Sol γεμίζει με κατασκηνωτές θυμίζοντας τις πρόσφατες διαμαρτυρίες της Αραβικής Άνοιξης στην Αίγυπτο και στην πλατεία Ταχρίρ, ο χάρτης διαμαρτυρίας της Ισπανικής Επανάστασης γεμίζει.

Εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα ακόμα δεν έχουμε φτάσει στην συνειδητοποίηση.

Αυτή της πολιτικής εξαθλίωσης που τα δικαιώματα των πολιτών καταπατόνται από σοσιαλιστικές δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Της εκλεκτικής ασυλίας, της ανισότητας, της αναξιοκρατίας δεκαετιών που έχει μπει στο DNA μας.

Της ανομίας, της διεφθαρμένης πολιτείας και δικαιοσύνης, του νομοθετημένου εκφασισμού – συνθήκη της Λισαβόνα- της θεσμοθετημένης προ 25 χρόνων (ΑΓΠ) μίζας και ρουσφετιού.

Απογίναμε, καταντήσαμε ανθρωπάκια που γκρινιάζουν και που παίρνουν δεδομένα τα σκάνδαλα, τις μίζες, τα ρουσφέτια, τη διαφθορά, τη διαπλοκή παντού, όπου υπάρχει ελάχιστη ως και πολλή εξουσία.

Ναι, ανθρωπάκια γίναμε όταν έχει θεσμοθετηθεί ότι έξυπνος είναι εκείνος που “τα παίρνει” ενώ ανόητος είναι εκείνος που προσπαθεί να αποδείξει την αξία του με σκληρή εργασία.

Εμείς το θεσμοθετήσαμε, εμείς, λόγω έλλειψης συνείδησης.

“Δεν βαριέσαι στην Ελλάδα ζούμε” και “Έλα μωρέ τι περίμενες από τους πολιτικούς” είναι η καραμέλα, η ίδια καραμέλα μίας πλειοψηφίας που προσβάλλει κυριολεκτικά την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Αδρανείς πολιτικοί, αδρανείς πολίτες.

Καθώς η Ελλάδα αδρανεί και κρύβεται πίσω από τις ωχαδερφικές δικαιολογίες δεκαετιών που δίνουν ασυλία στην καθολική κατάντια, η ιδέα για μία πραγματική δημοκρατία, μίας συμμετοχικής δημοκρατίας που δεν υποδουλώνεται και δεν διαστρεβλώνεται αρχίζει και παίρνει μορφή στις πλατείες μας.

Στις πλατείες του κόσμου αυτού.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr