Browsing #M15gr

Τον έλεγαν Δημήτρη Χριστούλα

April5

Φωτό: Από τον Argus στο FB

Δεν μπορώ να το χωνέψω… με τίποτα.

Όσο σκέφτομαι τον κύριο Δημήτρη, τόσο νιώθω ότι χάνω το μυαλό μου…

Δεν θέλω να μην το σκέφτομαι… δεν θέλω να ξεχάσω γι αυτό και γράφω αυτό το ποστ.

Για να μην ξεχάσω…

Θα σου πω τι νιώθω…

Νιώθω πως αυτό που έκανε ο κύριος Δημήτρης ήταν η επαναστατική αυτοθυσία που ξεπερνά την ανθρώπινη ύπαρξη, αυτό το χαρακτηριστικό που μόνο ο άνθρωπος έχει – τουλάχιστον σε αυτό τον πλανήτη…

Ξεπερνά τη λογική, ξεπερνά και τον παραλογισμό.

Ο κύριος Δημήτρης ίσως καθόταν δίπλα μας στη λαϊκή συνέλευση Συντάγματος.

Μου έρχεται στο νου, χωρίς να το θέλω, πως ίσως για τον κύριο Δημήτρη το Σύνταγμα ήταν η αφετηρία και το τέλος, το σπίτι του και το σπίτι μας, το καταφύγιό του και το δικό μας.

Ίσως και να μην ήταν έτσι… ίσως εγώ τα καταλαβαίνω έτσι…

Με κάνει να σκέφτομαι πως ο κύριος Δημήτρης που ήταν μαζί μας στο Σύνταγμα, έδινε τους ίδιους – ίσως παρόμοιους – αγώνες με εμάς…

Με κάνει να πιστεύω πως είμαστε όλοι μας εν δυνάμει ο κύριος Δημήτρης που μπήκε στον αγώνα της ζύμωσης, ίσως απογοητεύτηκε, ίσως είδε – όπως βλέπω κι εγώ τον τελευταίο καιρό – πως δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου ή πως αυτή την έξοδο εκείνος δεν μπορεί να την ξεκλειδώσει…

Πολλά “ίσως” περνούν από το μυαλό μου… τόσα που δεν χωρούν.

Περνάει από το νου μου, σε τι κατάσταση μπορεί να είναι η κόρη του… οι άνθρωποι που τον είδαν να αυτοκτονεί στο Σύνταγμα…

Εκεί καθόμασταν με τον Γιάννη και κουβεντιάζαμε…

Γαμώ το!

Δεν το χωράει το μυαλό μου…

Αυτά που μας ενώνουν

October22

Πως να σχολιάσει κανείς αυτά που συνέβησαν στις 19 και 20 Οκτωβρίου;

Ο “εμφύλιος” που “ξέσπασε” στις 20 Οκτωβρίου, συνοδευόμενος το απόγευμα με ομοβροντία χημικών, ξύλο κρανοφόρων στο ΠΑΜΕ, στον κόσμο τριγύρω, ξύλο του ΠΑΜΕ και των ΚΝΑΤ στον κόσμο, ατελείωτο ξύλο, ναι, με ρόπαλα, μολότοφ προσγειώνονταν πάνω σε κόσμο και ένας νεκρός

Μετά αυτός ο εμφύλιος μεταφέρθηκε στην twitterόσφαιρα, έτσι με την ίδια ένταση, χωρίς να πέφτουν μολότοφ, ροπαλιές, ξύλο, γκλομπιές, χημικά και πέτρες αλλά unfollow, μπινελίκια και block.

Και οι συγκρούσεις μεταξύ μας, μεταξύ ημών που καθόμασταν στο τσιμέντο της πλατείας Συντάγματος επί δύο μήνες.

Εμείς που το Σύνταγμα, η λαϊκή συνέλευση, μας ένωνε, μας ένωναν τα κοινά μας προβλήματα, αναδομούσαμε την διαλυμένη μας κοινωνία μέρα με τη μέρα, αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε έξω από τον συστημικό κλωβό, εμείς οι αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον, ναι εμείς οι ίδιοι, ερχόμαστε σε σύγκρουση με τον διπλανό μας – με αυτόν που μοιράζαμε τη πλαστική σακούλα στο Σύνταγμα.

Αν αποστασιοποιηθούμε, θα δούμε πόσο φαιδροί φαντάζουμε τώρα έτσι όπως τρωγόμαστε.

Οι αποστασιοποιημένοι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, που στο κάτω-κάτω πάντα παρατηρητές ήταν και χαμαιλέοντες όταν πρόκειται για τα δικά τους ή του μαγαζιού τους συμφέροντα θα μας βλέπουν και θα γελάνε.

Θα γελάνε διότι σημειώνουν την πρώτη νίκη, από τις πολλές που νομίζουν ότι θα κατακτήσουν, της κοινωνικής μας υποδούλωσης.

Γελάνε με δάκρυα αγαπητοί συναγωνιστές διότι ιστορικά αυτός ο εμφύλιος, αυτή η κοινωνική διάσπαση, θα οδηγήσει αποδεδειγμένα σε μεγάλες νίκες, αυτών και του καθεστώτος.

Όσο μας έβλεπαν ενωμένους – ήμασταν, δεν φαινόμασταν, στις HD κάμερες του Public – κάθε βράδυ στο Σύνταγμα, τόσο φοβόντουσαν.

Όσο έπαιρνε το αυτί τους τα περί άμεσης δημοκρατίας, περί κοινωνικής αλληλεγγύης και προσφοράς στον συνάνθρωπο, στον αδύναμο, τόσο έτρεμαν από το φόβο τους.

Και τώρα γελούν μέσα από την καρδιά τους.

Η κοινωνική διάσπαση εξετελέστη!

Διότι η προβοκάτσια, ναι ήταν προβοκάτσια απίστευτα οργανωμένη, παίρνουν όσκαρ χορογραφίας οι οργανωτές της από το πρωί της 20ης Οκτωβρίου, πέτυχε!

Κρανοφόροι νεοναζί ΧΑυγήτες παρακρατικοί, ΠΑΜήτες, ΜΑΤ του ΚΚΕ, υπερπαραγωγή.

Επιστρέφω στο “εμείς“.

Εμείς λοιπόν, κάποτε ήμασταν ενωμένοι.

Γιατί αφήνουμε τον κάθε φασίστα ακροδεξιό ή ακροαριστερό να μας διαλύει και να μας κάνει να χάσουμε το στόχο μας;

Από τότε που διαλύθηκε το Σύνταγμα, έχουμε αυξηθεί οι άνεργοι, έχει αυξηθεί η φτώχεια, έχουν ακυρωθεί τα εργασιακά μας δικαιώματα, πωλούνται οι δημόσιες υπηρεσίες μας για πενταροδεκάρες κι εμείς αντί να προσπαθήσουμε να βρούμε λύση στο πρόβλημα που είναι όμοιο με του διπλανού μας, μιας και το κράτος είμαστε εμείς, αντί να ενωθούμε και να πραγματοποιήσουμε όλα αυτά που έχουμε αναλύσει και τοποθετηθεί ξανά και ξανά στο Σύνταγμα, διαλυόμαστε, αλληλοσυγκρουόμαστε.

Θυμίζω τους στόχους μας:

Άμεση Δημοκρατία, λύσεις για τους άνεργους στις γειτονιές, ίδρυση συλλογικοτήτων, αυτοοργάνωση με τράπεζες χρόνου…
Θυμίζω, πως στόχος μας ήταν η αποσυστημικοποίηση, η μαζική έξοδος από το μαντρί και όχι η αποδοχή ότι το ΠΑΜΕ έχει κάθε δικαίωμα να επιβάλλει το ρόλο του προστάτη της διαδήλωσης (από ό,τι φάνηκε μάλλον τον αντίθετο ρόλο είχε).

Πώς ρε φίλε, εσύ που καθόσουν δίπλα και χειροκροτούσες στις λαϊκές συνελεύσεις όταν κάποιος έλεγε στο μικρόφωνο ότι δεν θέλουμε εξουσίες και κομματικές απολήξεις, πως θέλουμε ανθρώπους που θα πετάξουν το κομματικό τους παλτό και θα έρθουν στο Σύνταγμα αποδεσμευμένοι, εν δυνάμει ελεύθεροι δέχεσαι την εξουσία των ΚΝΑΤ;

Μπορούμε να ξαναθυμηθούμε τους λόγους για τους οποίους μαζευόμασταν και γνωριστήκαμε στο Σύνταγμα;

Να μην αρχίσουμε από την αρχή, αλλά από εκεί που μείναμε.

Από εκεί που μείναμε η πραγματική ουσία πότε δεν ήταν στους τρόπους διαμαρτυρίας, στο τι ώρα θα πρέπει να μαζευτούμε για να αποκλείσουμε τη βουλή.

Χιλιοπαιγμένοι συστημικοί τρόποι διαμαρτυρίας κατασκευασμένοι από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα για να εκτονωθεί ο κόσμος από τη συνεχή κυβερνητική καταπίεση.

Ουσία έχει η αλληλεγγύη, ο σεβασμός στον διπλανό που μοιραζόμαστε τη σακούλα για να κάτσουμε στα παγωμένα τσιμέντα.

Ουσία έχει η κατάκτηση και όχι η απαίτηση.

Δόμηση του αποδομημένου μας κράτους, δηλαδή του “εμάς” και όχι του “εγώ“.

Αποδομηθήκαμε, συγκρουόμαστε διότι τοποθετούμε τη διαφωνία μας ως σταθερά, αντί να κάνουμε το αντίθετο.

Φαντάσου λοιπόν, συναγωνιστή να αρχίζαμε να βρίσκουμε μόνο που συμφωνούμε;

Θα τους κοπούν τα γέλια αδερφέ, θα έρθει στη θέση τους ο τρόμος.

Δεκαεπτά μέρες μετά

June11

Είναι σπουδαίο που ο κόσμος βγήκε από τα σπίτια του, άφησε τους καναπέδες, έκλεισε την t.v. και πήγε στην πλατεία Συντάγματος, την πλατεία από την οποία έχουμε κακιές μνήμες από τις ρίψεις χημικών των δυνάμεων καταστολής.

Σπουδαίο επίσης είναι ότι ο κόσμος άρχιζε να εκφράζεται μέσα από τη λαϊκή συνέλευση.

Δεν είχε δοθεί πότε βήμα στον πολίτη, να εκφράσει τις σκέψεις του, την αγωνία του, να δώσει προτάσεις ίσως και λύσεις.

Εξαπλώνεται σε όλες τις πλατείες της χώρας και ο κόσμος, σαν να του είχε απομείνει το κατοχικό σύνδρομο πιάνει το μικρόφωνο και τις περισσότερες φορές βγάζει λόγο, ή αναμασά τη συστημική πραγματικότητα που έχει περάσει στο DNA του (αυτό συμβαίνει περισσότερο σε μεγαλύτερης ηλικίας πολίτες που δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο από το σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας), ή ζητά να αλλαχθούν συνεχώς οι διαδικασίες διαβούλευσης ιδεών και ψήφισής του, ή αναφέρει την αμεσοδημοκρατία χωρίς προβάλλει θεσμούς που θα την στηρίζουν.

Σε όλους αρέσει αυτή η Άμεση Δημοκρατία, η Συμμετοχική Δημοκρατία και η Διαβουλευτική Δημοκρατία.

Όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που μπήκαν στον κόπο να εκφράσουν πολιτικό λόγο που θα θεσμοθετήσει τη διαμόρφωση αυτής της Άμεσης Δημοκρατίας.

Για την ακρίβεια, ελάχιστοι ακούστηκαν…

Από τη μία απογοητεύομαι που στις ανοιχτές συνελεύσεις το κύριο θέμα τις συζήτησης είναι οι διαδικασίες από την άλλη αναθαρρεύω διότι αντιλαμβάνομαι πως ο κόσμος εκπαιδεύεται μέσα από αυτές.

Θέλει χρόνο.

Ακούστηκαν φωνές που ζήτησαν αλλαγή πολιτεύματος.

Καταχειροκροτήθηκαν.

Όμως μετά από 17 ημέρες, το να αναφέρεται ξανά η αλλαγή πολιτεύματος χωρίς τη θέσπιση κανόνων και θεσμών σαν να πλανάται μία ιδέα που δεν έχει υπόσταση αλλά είναι κάτι ιδεατό για τον καθένα, κάτι άυλο απλά φτάνει σε αδιέξοδο.

Φυσικά και η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.

Αυτό το αναμασούν όλοι οι καθεστωτικοί πολιτικοί της χώρας.

Tο αδιέξοδο το φτιάχνει μόνο το μυαλό μας.

Έχουμε φτάσει στο σημείο του αυτισμού, της επανάληψης.

Σαν τον σκύλο που κυνηγά την ουρά του.

Έχουμε τόσο πολύ γίνει μέρος του συστήματος, που πλέον αντιλαμβανόμαστε συστημικά τα πάντα: την κοινωνία, την οικογένεια, τον πολιτικό.

Η δημοκρατία θέλει κανόνες, θέλει θεσμούς, χωρίς αυτούς θα υπάρχει χάος, ισοπέδωση, αντίδραση για την αντίδραση.

Η δημοκρατία θέλει ενεργούς αλλά και σκεπτόμενους πολίτες.

Θέλει σύνεση και σοφία εκ μέρους μας.

Θέλει, όταν γυρίσουμε σπίτι, μετά από τη λαϊκή συνέλευση να ανοίξουμε κάποιο βιβλίο, να διαβάσουμε Πλάτωνα, μερικές αμεσοδημοκρατικές τοποθετήσεις σύγχρονων φιλοσόφων και μαζί στις λαϊκές συνελεύσεις της χώρας να διαμορφώσουμε τους κανόνες.

Το Σύνταγμα, η πλατεία, θα πρέπει να είναι ένας συγκεντρωτικός πόλος όλων όσων συμβαίνουν στις γειτονιές.

Θα πρέπει να συνδεθούν συλλογικά όλες οι πόλεις που συγκεντρώνουν τις γύρω περιοχές ώστε να παρθούν οι συνολικές αποφάσεις των λαϊκών συνελεύσεων.

Τα διαδικτυακά εργαλεία θα μπορούν να συνδέσουν όλες τις πλατείες σε μία.

Αντιλαμβάνομαι πως ο κόσμος επειδή έχει σιχαθεί τα πάντα, μέχρι που τον πιάνει αλλεργία στο άκουσμα δημιουργίας νέου Συντάγματος έχει φτάσει στο σημείο να είναι φοβικός για τα πάντα.

Δικαιολογημένα είναι φοβικός απέναντι στα ΜΜΕ, στις κομματικές απολήξεις, στον κόσμο που είναι μέλος κόμματος.

Όμως ο φόβος όταν δεν ξεπερνάται γίνεται παράλογος.

Φόβος για τα πανό των αντιρατσιστικών συλλογικοτήτων, φόβος για το πανό της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, φόβος γιατί ήρθε ο τάδε οικονομολόγος και δεν ήρθε ο δείνα, φόβος ανεξέλεγκτος παντού για τα πάντα ακόμα και για τον blogger που βγάζει φωτογραφίες χάρη της δημοσιογραφίας των πολιτών.

Καχυποψία και φοβικότητα ακόμα και από κόσμο που λέει πως είναι αναρχικός.

Για να επιτευχθεί ακόμα και η αναρχία – η οποία έχει κι αυτή τους κανόνες της – χρειάζεται συνειδητοποίηση όλων, να εμπιστεύεσαι τον απέναντί σου όπως τον εαυτό σου, να αποβάλλεις το “εγώ” σου – στην ανάγκη αντί να πεις “εγώ” πες μία άλλη λέξη (ας πούμε η λέξη αυτή είναι η “πατάτα”), βοηθάει στο να το αποβάλλεις σταδιακά.

Πρέπει να διαφυλάσσεται η διακίνηση ιδεών και να ενθαρρύνεται στις πλατείες μας.

Να διαπιστώσουμε την αμάθειά μας ή την ημιμάθειά μας και να κουβεντιάσουμε με τους συμπολίτες μας στις συνελεύσεις, να γνωριστούμε, να γίνουμε φίλοι, αδερφοί, θα έρθουμε κοντά κι ας κατοικούμε μακριά.

Διότι πρώτη μας υποχρέωση απέναντι σε εμάς και στον συμπολίτη που βρίσκεται εκεί δίπλα μας στις συνελεύσεις είναι η αναδόμηση της διαλυμένης μας κοινωνίας…

Ναι, κατασκηνώνουμε στις πλατείες μας!

June11

Ημέρα πρώτη

Μαζευτήκαμε την Τετάρτη στις 8 το βράδυ στο Θησείο μιας και υπήρχε κάλεσμα για να ψηφιστεί και να διαμορφωθεί ένα μανιφέστο.

Με τους Ισπανούς πρωτεργάτες ψηφίστηκε να πάμε με το πανώ στην πλατεία Συντάγματος και να κάνουμε ό,τι κάναμε τις τελευταίες 2 μέρες στο Θησείο.

Σχεδόν τρέχοντας με συνθήματα προτρέποντας τον κόσμο στον Μοναστηράκι να έρθει στη συζήτηση ανεβήκαμε στην πλατεία.

Ο κόσμος ήταν μουδιασμένος, δεν ήξερε τι να κάνει.

Έχει μάθει να διαμαρτύρεται, να φωνάζει συνθήματα.

Δεν έχει μάθει πως από σήμερα δεν διαμαρτυρόμαστε, κατακτάμε!

Με έναν μαγικό τρόπο, διαμορφώθηκε ένας τεράστιος κύκλος εκατοντάδων πολιτών, στήθηκε η μικροφωνική και ξεκίνησε ο διάλογος.

Το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο.

Μία κυρία είπε ότι θα φέρει ταπεράκι για την κόρη της που θα κατασκηνώσει στο Σύνταγμα.

Ένας άλλος κύριος, γιατρός ανέφερε την πλήρη εξαθλίωση στον τομέα της υγείας, τόσο των ίδιων των υπαλλήλων που εργάζονται στα νοσοκομεία, όσο των ασθενών στους οποίους δεν είναι δυνατόν να παρασχεθεί ιατρική βοήθεια λόγω έλλειψης υλικών.

Όπως και στο Θησείο, όλες οι απόψεις ήταν δεκτές, ακόμα και οι πιο ανόητες.

Ένας νεαρός είπε χαρακτηριστικά πως ευθυνόμαστε κι εμείς ως άνθρωποι.

Χάσαμε την ανθρωπιά μας, αδιαφορούμε για τον άστεγο, τον τοξικομανή, τον γείτονά μας.

Έχουμε πάψει να υπάρχουμε ως κοινωνία.

Άρχιζε να γεννιέται εκείνη τη στιγμή η ιδέα, η ιδέα της αναδόμησης της αποδομημένης μας κοινωνίας.

Ένας κύριος διέκοψε τον νεαρό, φωνάζοντας οπαδικά “Οι πολιτικοί φταίνε“!

Ο κύριος συνετίστηκε από τον συντονιστή και τους γύρω.

Περιμένετε να πάρετε το λόγο κύριε“.

Έφυγα από εκεί στις 12 γεμάτη ελπίδα, ότι θα αρχίσει ο κόσμος να συνειδητοποιεί, ότι δεν περιμένουμε τίποτα από τους άλλους – πολιτικούς, κόμματα, εργατοπατέρες, δικαιοσύνη.

Ότι πρέπει να κατακτήσουμε εμείς οι πολίτες την Πραγματική Δημοκρατία.

Πήγα σπίτι με ελπίδα… συγκινημένη.

 

Ημέρα 2

Βροχή κατακλεισμός!

Κουβάδες το νερό έπεφτε όμως ο κόσμος ήρθε.

Η πλατεία χωρίστηκε στα δύο.

Η άνω πλατεία – ο όχλος τα παράταιρα συνθήματα “κλέφτες” και “ου” και “να”.

Η κάτω πλατεία – η ανοιχτή συνέλευση.

Για λόγους αμεροληψίας οι συντονιστές ήταν άλλοι κάθε μέρα.

Οι Ισπανοί, μας άφησαν, έσπειραν τον σπόρο και εμείς πήραμε τα ινία.

Δεν έφυγαν, έχουν κατασκηνώσει με αρκετούς ακόμα, περίπου 10 σκηνές, στην πλατεία και παρακολουθούν.

Οργανώνονται κάτω από ένα αυτοσχέδιο υπόστεγο ομάδες εργασίας.

Κόσμος που μπορεί να συνεισφέρει με αντικείμενα που είναι εγγεγραμμένα σε πλακάτ ερχόταν και έφερνε νερά, σακούλες σκουπιδιών, μαρκαδόρους κ.λ.π.

Οργανώνονται ομάδες επικοινωνίας και πολυμέσων, ομάδες χρόνου, ομάδες τεχνικής υποστήριξης, ομάδες σίτισης και άλλα.

Σημειώνω, εμφανίστηκε το The Press Project ώστε να κάνει streaming τη συνέλευση παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Το TPP δέχτηκε αποδοκιμασίες από κόσμο.

Ο κόσμος φοβάται τις κάμερες, φοβάται πως τα ΜΜΕ θα καπιλευτούν το κίνημα, τη δυναμική του, θα το απαξιώσουν με χίλια δύο ψέματα.

Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον κόσμο… έχει δίκιο.

 

Ημέρα 3

Χωρίς βροχή, συναντηθήκαμε με φίλους μου γνωρίσαμε εκεί, ή γνωρίσαμε από το διαδίκτυο. Κάτσαμε κάτω από ένα δεντράκι και ακούγαμε τη συνέλευση.

Ο κόσμος ήταν ασφυκτικά πολύς, αδύνατον να μπορέσεις να προσεγγίσεις τη συνέλευση.

Η συνέλευση άρχιζε να αποκτά ουσία:

Αλλαγή πολιτεύματος είπε ένας, Άμεση Δημοκρατία με κλήρο σε λαϊκή βουλή είπε ένας άλλος.

Ο κόσμος αυξάνεται, η πλατεία είναι ακόμα χωρισμένη.

Ο κόσμος ακόμα φοβάται τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές.

Σηκώθηκα να παρακολουθήσω τη συνέλευση.

Με ρωτάει ένας κοφτά: “από πιο κανάλι είσαι; Είσαι δημοσιογράφος; Πότε θα βγάλεις τις φωτογραφίες; Σήμερα; Αύριο;

Μάλλον ασφαλίτης…

Δεν απάντησα έφυγα και πήγα πιο μπροστά.

Εκεί άλλη μία κοπέλα με “μάλωσε” που έβγαζα φωτογραφίες.

Δεν απάντησα.

Έκατσα μπροστά.

Ένας από τους συντονιστές πήρε το μικρόφωνο και μίλησε για το αν θα επιτρέπουμε τα ΜΜΕ να έρθουν εδώ στην πλατεία.

Εξέφραζε την άποψη – λάθος μεγάλο, δεν μπορεί να εκφράσει και να χειραγωγεί επειδή έχει πρόσβαση στο μικρόφωνο ακόμα και να είναι σωστή η άποψή του – πως δεν θέλουμε κανέναν να κινηματογραφεί.

Μία κοπέλα φώναζε δίπλα μου, “δεν θέλουμε τα ΜΜΕ, κανέναν δεν θέλουμε“!

Τελειώνει ο συντονιστής και έρχεται δίπλα μου και αρχίζει να λογομαχεί χωρίς κανένα λόγο με την κοπέλα αφού συμφωνούσαν.

Εκείνη τη στιγμή θεώρησα πως είναι ορθό να μιλήσω στους δύο, χαμηλώνοντας τη φωνή τόσο που έπρεπε να έρθουν πολύ κοντά μου για να με ακούσουν.

“To The Press Project που είναι ανεξάρτητο MME εχθές αφορίστηκε, θα πρέπει να ξανασκεφτούμε να το ξαναφέρουμε στη συζήτηση¨.

Μου απαντά ο συντονιστής που με είδε με τη φωτογραφική μηχανή: “εσύ τι είσαι; ρουφιάνα των ΜΜΕ;

Σηκώθηκα και έφυγα.

Δεν νομίζω πως χώραγε καυγάς.

Ούτε χωράει καυγάς στις λαϊκές συνελεύσεις.

Καθώς έφευγα, άλλη μία κοπέλα μου έκανε παρατήρηση για τη φωτογραφική μηχανή.

Γράφτηκα στην ομάδα επικοινωνίας και multimedia την ημέρα εκείνη μόνο και μόνο για να μην ακούω κράξιμο.

Ακόμα και με την καρτέλα της ομάδας επικοινωνίας, συνέχιζα να ακούω κράξιμο αλλά το συνήθισα τις επόμενες ημέρες…

Κάτι πάει να γίνει στις συνελεύσεις… ο κόσμος αρχίζει να εκπαιδεύεται, να μαθαίνει σιγά – σιγά να σέβεται τον διπλανό του.

17 μέρες μετά, διαπιστώνω πως θέλουμε ακόμα πολλή δουλειά, συνειδητή δουλειά.

Πρέπει να μάθουμε να ρίχνουμε σφαλιάρα στον εαυτό μας, να τον μαλώνουμε, να τον διορθώνουμε.

Μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, οι συνελεύσεις απλώθηκαν στην Αττική ενώ παράλληλα ο δυναμικός παλμός του κινήματος εδραιώθηκε στην Πάτρα – που κατάφερε να κάνει την οργή, δημιουργία – στη Θεσσαλονίκη, στο Ρέθυμνο…

Υπάρχει κάτι παραπάνω από ελπίδα, υπάρχει αργή αλλά υπαρκτή αλλαγή στο “μέσα” των ανθρώπων.

 

Υ.Γ.: Πάνω από 80 σκηνές βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Σύνταγμα. Η πλατεία δεν υπήρξε πιο καθαρή. Η ομάδα καθαριότητας μας εκπαίδευσε όλους να μην πετάμε τα αποτσίγαρα και τα σκουπίδια μας, να τα ανακυκλώνουμε σε ειδικές σακούλες που τοποθετούνται σε σημεία της πλατείας.

Μαθήματα δημοκρατίας από τους Ισπανούς “Acampada” στο Θησείο

May25

Πέμπτη μέρα της συζήτησης των Ισπανών που μεταφέρθηκε στο Θησείο και σύμφωνα με φίλους που παραβρέθηκαν και τις πέντε ημέρες, ο κόσμος αυξάνεται σημαντικά.

Πρώτη φορά βρέθηκα στη συζήτηση.

Οι Ισπανοί σαφέστατα πιο ώριμοι κι από αρκετούς υποτίθεται σοφότερους μεσήλικες που γνωρίζω, συντόνιζαν τη συζήτηση.

Ο καθένας σήκωνε το χέρι και όταν ερχόταν η σειρά του να μιλήσει ο συντονιστής μετέφραζε στα Ισπανικά – ή Ελληνικά – την ομιλία.

Όλες οι γνώμες και τα σχόλια μεταφράζονταν.

Δεν υπήρχε καμία απολύτως διάκριση.

Κάποιες στιγμές που παραλίγο να συμβεί το γνωστός διάλογος του όχλου, οι Ισπανοί έδειξαν αυστηρότητα και με έκπληξη διαπίστωσα πως όλοι με σεβασμό σιώπησαν.

Τι εισέπραξα από την ημέρα αυτή:

Ο κόσμος προσεγγίζει τη συζήτηση αυτή είτε από κάλεσμα, είτε από περιέργεια, είτε επειδή ήταν περαστικός στο δρόμο και του τράβηξε το ενδιαφέρον.

Οι Ισπανοί είναι πολλές σκάλες πιο πάνω από τους ντόπιους μιας και πέρα από το γεγονός ότι συντόνιζαν εκπληκτικά τη συζήτηση μας οργάνωσαν – όσοι επιθυμούσαν να συμμετέχουν – σε ομάδες.

Σχολίαζαν το ύφος της συζήτησης, αν έχουν δηλαδή ειπωθεί ξανά οι προτάσεις του ομιλητή και μας έδωσαν νέο θέμα για σήμερα.

Αυτά τα νεαρά και όμορφα παιδιά μας διδάσκουν πως να συνειδητοποιήσουμε σταδιακά, μας βοηθούν να ζυμώσει μία ιδέα πέρα από πολιτικές, κομματικές πεποιθήσεις του καθενός.

Στη χθεσινή συνάντηση παρουσιάστηκε η ανάγκη συζήτησης ενός μανιφέστου για τη χώρα μας.

Μας ζήτησαν τα προβλήματά μας, αυτά που κουβεντιάζουμε με τους συναδέλφους στο τσιγάρο, ή στις καφετέριες, να τα λέμε εκεί!

Έχουμε δρόμο μπροστά μας όχι μόνο να συνειδητοποιήσουμε πως πλέον δεν ζητάμε από το κράτος, τη δικαιοσύνη, την Ευρώπη αλλά πρέπει να κατακτήσουμε συλλογικά και ο καθένας μέσα του την πραγματική δημοκρατία, αλλά και πως να αποβάλλουμε το “εγώ” μας.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr