Browsing Συλλογικότητες

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

December5

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως.

Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα.

Περίμενα από τους ανθρώπους.

Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε.

Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε.

Ούτε αυτό δεν κάνουμε.

Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη μας, ούτε καν τους δικούς μας ανθρώπους.

Κοιτάμε το τώρα, το εδώ.

Φοράμε παρωπίδες που μας επιτρέπουν να δούμε ευθεία, όπως φορούν στα άλογα.

Τουλάχιστον στα άλογα τους τις έβαλαν, εμείς που τις βάλαμε μόνοι μας τι δικαιολογία έχουμε;

Και δεν βλέπουμε γύρω μας.

Δεν θέλουμε να δούμε γύρω μας.

Ή μάλλον θέλουμε να καταγγέλλουμε, να βρίζουμε, να εκτονωνόμαστε, να κάνουμε επιτέλους αυτό που όταν δεν υπήρχε twitter και βλέπαμε ειδήσεις βρίζοντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Είναι σωτήριο ότι μπορούμε να καταγγέλλουμε δημόσια.

Εκεί, κλωθογυρίζουμε στο τι έκανε ο Λοβέρδος, πόσο παχύς είναι ο Πάγκαλος, πόσο φασίστας είναι ο Άδωνις και πόσο αμετανόητος είναι ο Παπανδρέου.

Σαν παιδιά με σύνδρομο Aspregers.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση οπότε τι κάνουμε;

Κάνουμε ό,τι μας έχει μάθει το σύστημα που έχει περάσει στο ένστικτό μας: να καταγγέλλουμε, να σχολιάζουμε τον κάθε πολιτικό τιποτένιο που υποτιμά καθημερινά την νοημοσύνη μας [αντί να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί οι τύποι δεν θα αλλάξουν ποτέ], να διαδηλώνουμε [η κλασσική μέθοδος εκτόνωσης του συστήματος] καθώς απεργούμε [απεργούμε εις βάρος των πολιτών χωρίς να κοιτάμε εναλλακτικές μεθόδους απεργίας] κρεμασμένοι από τις αποφάσεις των ΔΣ των συνδικάτων [των διεφθαρμένων συνδικάτων που αντί οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω και να αρχίσουν συνελεύσεις ιδρύοντας μία συνδικαλιστική ενωτική μορφή χωρίς εξουσίες με κέντρα αποφάσεων, τους ίδιους τους εργαζόμενους, δέχονται ό,τι απεργιακή κινητοποίηση τους σερβίρουν φοβισμένοι].

Και αντιδρούμε.

Τρώμε την μία καρπαζιά μετά από την άλλη και αντιδρούμε φυσικά διότι όταν πονάς κάνεις και ένα “α” [άντε ίσως προσπαθείς να αμυνθείς κιόλας, όπως δηλαδή κάνουν τα ζώα].

Στο μεταξύ, βγαίνουν και κάποιοι αναρχικοί με το σύνθημα “πουτάνα όλα”, “εξέγερση τώρα” και όλα τα συναφή περί σκοτωμών, πλήρης διάλυσης του παρελθόντος [κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και πολιτισμικά] και αναδόμησης του από τις στάχτες του.

Ό,τι να ‘ναι ρε φίλε.

Καθώς θα πάρεις ανθρώπινες ζωές μετά θα φτιάξεις την ουτοπία των ανθρώπινων ηθικών αξιών.

Δηλαδή δολοφονώντας, ως τι άνθρωπος με ήθος θα αναδομήσεις το σύμπαν;

Πόσο άνθρωπος παραμένεις;

Έπρεπε να είχαμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κολεκτίβες αυτή τη στιγμή, κάποιες που θα λειτουργούσαν ως βάση πρώτων αναγκών, άλλες συμπληρωματικά και κάποιες άλλες ως πηγή εισοδήματος.

Είναι όμως πολύ δύσκολη διαδικασία, δυσάρεστη [καθώς ξέρουμε όλοι πως το δυσάρεστο το αποφεύγουμε] να αποβάλλουμε στερεότυπα όπως “μπορείς να έχεις κοινωνία χωρίς κυβέρνηση”, ή “μπορείς να εργάζεσαι πάνω σε κάτι που αγαπάς και να έχεις ένα εισόδημα” ή όπως “πρέπει να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τον τόπο που έτυχε να βρίσκεσαι ανθρωποκεντρικά, εξουσιαστικά, να πετάξεις το “εγώ” σου”.

Ε, όπως καταλαβαίνεις συνάνθρωπε που διαβάζεις αυτές τις σκέψεις, αυτά δεν πρόκειται να γίνουν διότι απλά δεν υπάρχει η διάθεση να γίνουν.

Έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε να ιεροποιούμε τις διαδηλώσεις, λες και όποιος πηγαίνει και τρώει 5 τόνους χημικά είναι εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση, σαν να ρίχνουμε μία δυνατή γροθιά στο κατεστημένο όπου στην πραγματικότητα το κατεστημένο είναι από ατσάλι και το χέρι απλά ματώνει και πονάει [μετά αρρωσταίνει και πεθαίνει αλλά δεν έχει σημασία].

Αλλά αντιδρούμε.

Αυτό μάλιστα.

Το ξαναείπαμε έτσι;

Αυτό δεν κάνουμε μόνο; Να αντιδρούμε;

Να δημιουργήσουμε, να ζυμωθούμε, να αποδομήσουμε όλα τα μαθήματα που μας έκαναν γονείς, κοινωνία και κράτος, να κάνουμε λάθη και να μην το παρατάμε δεν το κάνουμε.

Καθώς διαδηλώνουμε, φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και επαναστάσεις [δηλαδή εμφύλιους] η ιστορία μας κλείνει το μάτι.

Ναι, αυτή η ιστορία των 200ων χρόνων.

Η ιστορία της οικονομικής πολιτικής που όλες οι χώρες που βρίσκονται κάτω από αυτή έχουν την εξής σπείρα “εξέλιξης”:

1. Χρέος

2. Αντιμετώπιση χρέους με δανεισμό

3. Ακύρωση βασικών ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων

4. Αύξηση του φασισμού

5. Χρεοκοπία

6. Επανάσταση – εξέγερση – εμφύλιος ή πόλεμος με τους δανειστές

7. Νέα εξουσία

8. Επαναλάβατε τη διαδικασία ξεκινώντας από το [1]

Έτσι θα μας πάει, όσο συνεχίζουν κάποιοι να φτύνουν το Σύνταγμα [στην πραγματικότητα φτύνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία στην οποία ήδη ζουν και είναι μέρος της] όσο υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι επαναστάτες φωνάζοντας το “πουτάνα όλα” [δηλαδή επανάσταση, εμφύλιος τώρα], όσο κατεβάζουμε το κεφάλι στις συνελεύσεις των ενώσεων και ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή που κάνει πολιτική καριέρα στο συνδικάτο, όσο αποδεχόμαστε πως ο μόνος τρόπος εργασίας είναι αυτή η κυριολεκτικά σκλαβιά με λίγο χαρτζιλίκι.

Η ιστορία το έχει αποδείξει, όχι εγώ.

Εγώ υπενθυμίζω την σπείρα των σίγουρων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν.

Είναι σπείρα, όχι κύκλος.

Διότι ναι μεν δεν αλλάζει η σταθερά δημιουργίας οικονομικών κρίσεων όμως αλλάζουν οι εξεγέρσεις και το αποτέλεσμα:

Το αποτέλεσμα της εξουσίας που θα επικρατήσει [ακροδεξιά, ή ναζιστική, ή σοσιαλιστική κλπ εξουσία] να επαναλάβει τη διαδικασία της σπείρας του χρέους.

Μετά από 4 χρεοκοπίες στην Ελλάδα, θα έπρεπε να είχαμε μάθει τις διαδικασίες.

Ίδιες με μικρές παραλλαγές.

Όμως τότε δεν είχαμε το Σύνταγμα.

Δεν είχαμε ζυμώσεις, εξωστρέφεια, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Τώρα έχουμε, το δοκιμάσαμε, κάτι κάναμε λάθος και το παρατήσαμε σαν χαλασμένο παιχνίδι.

Τι έπρεπε να κάνουμε:

Έπρεπε να το ξαναδοκιμάσουμε, να μελετήσουμε τα λάθη του να βρούμε τα κίνητρα, όσο δύσκολα και να είναι για να βγει ο καθένας μας από το σπίτι του, να τα διορθώσουμε, να κάνουμε νέα λάθη, να τα διορθώσουμε…

Καθώς βρίσκουμε τα λάθη του, αντιλαμβανόμαστε τα δικά μας.

Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη διεργασία να κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

Τέρμα πλέον το άλλοθι της κυρίας Klein ότι είμαστε τα θύματα της θεραπείας του σοκ.

Είμαστε άνθρωποι, με την ικανότητα αντίληψης, διανόησης.

Με αρετές, όπως η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η άνευ όρων αγάπη.

Τέρμα οι βαρύγδουπες λέξεις περί “ανάκτησης αξιοπρέπειας” λες και πριν την κρίση είχαμε αξιοπρέπεια όταν ο εργοδότης μας ξεζούμιζε για ψίχουλα.

Τέρμα και τα “οι συλλογικές συμβάσεις που κάποιοι τις εδραίωσαν με το αίμα τους και καταργήθηκαν”, οι συλλογικές εργοδοτικές πλαστικές αλυσίδες.

Δεν είχαμε πει ότι παίρνουμε τις ζωές μας τα χέρια μας;

Δεν το νιώσαμε με όλο μας το είναι αυτό;

Οι ζωές μας, είναι στα χέρια μας, μόνο που τα χέρια είναι παρατημένα.

Η κρίση ως κίνητρο να παραμείνουμε άνθρωποι

November27

Το σημερινό αδιέξοδο είναι κοινωνικό.

Δεν είναι εργασιακό.

Η “κατάργηση” του δικαιώματος στη μισθωτή εργασία μάλλον είναι θετικό βήμα προς την κοινωνική συνειδητοποίηση της ύπαρξής μας και της σχέσης μας με τους συνανθρώπους μας.

Το δικαίωμα στην εργασία κανένα συνταγματικό άρθρο δεν μπορεί να κατοχυρώσει.

Έχουμε εκπαιδευτεί πως ο κύκλος της ζωής είναι το παιχνίδι, το σχολείο, το διάβασμα, το πανεπιστήμιο ή η σχολή, η υπαλληλική εργασία, ή η εργασία με μπλοκάκι (πάλι σαν υπάλληλος), ή το αφεντιλίκι.

Όλες αυτές οι συστημικές απολήξεις στον τομέα της εργασίας – μισθωτός, ή αφεντικό – έχουν χάσει την αξία τους για τους εξής λόγους:

1. Η εργασία ως μισθωτός πλέον, παρέχει αντί για εισόδημα, χαρτζιλίκι καθώς με τις παρούσες συνθήκες – της απαξίωσης των εργασιακών δικαιωμάτων όπως η κατάργηση των ΣΣΕ – ο εργαζόμενος αναγκάζεται να εργαστεί με ελάχιστη αμοιβή περισσότερες εργατοώρες.

2. Η μισθωτή εργασία με το μπλοκάκι πάντα είχε την ανασφάλεια της περίπτωσης απόλυσης στην οποία ο εργαζόμενος δεν λαμβάνει αποζημίωση. Οι παρούσες συνθήκες αυξάνουν την πιθανότητα απόλυσης ή την περικοπή των αποδοχών. Ο εργαζόμενος με μπλοκάκι δίνει τουλάχιστον το 43% των αποδοχών του κάθε φορά που κόβει απόδειξη παροχής υπηρεσιών (ΦΠΑ και φόρος εισοδήματος) καθώς πληρώνει κάθε 2μηνο το ασφαλιστικό του ταμείο. Δηλαδή μειωμένες αποδοχές, αυξημένο ΦΠΑ και αυξημένη – πλέον – εισφορά στο ταμείο.

3. Για την εργασία ως αφεντικό σε εταιρία τρεις είναι οι παρατηρούμενες καταστάσεις.

α. Ο εργοδότης δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην κρίση της εταιρίας του και την κλείνει.

β. Ο εργοδότης δεν επιθυμεί να πληρώσει τους μισθούς των εργαζόμενων με άλλοθι την κρίση – η Ελλάδα λειτουργεί καθαρά με γνώμονα τον κοινωνικό αυτοματισμό, δηλαδή είναι στο χέρι των εργαζόμενων να περάσουν σε επίσχεση εργασίας καθώς το κράτος δεν τους προστατεύει αυτόματα – με συνέπεια οι εργαζόμενοι να δουλεύουν σε κλίμα εργασιακής ομηρίας.

γ. Ο εργοδότης μεταναστεύει στο εξωτερικό και η εταιρία του, ή την κλείνει και ανοίγει άλλη στη χώρα μετανάστευσης.

Το πρόβλημα στην παρούσα κατάσταση δεν είναι τόσο η κρίση, ή ότι κάποιοι με άλλοθι την κρίση αρνούνται να πληρώσουν τα δεδουλευμένα.

Όπως το πρόβλημα δεν είναι τόσο οι καταστάσεις που βιώνει ο μισθωτός στην εργασία του, ή ο άνεργος που έχει εκπαιδευτεί σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο επιβίωσης.
Είναι η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης.

Η κρίση είναι το κίνητρο να απογαλακτιστεί η κοινωνία από τα συστημικά πρότυπα που της περνούσε για γενιές, γενεών μέσα από τα ΜΜΕ, από τις διαφημίσεις, από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εργασία ακόμα και από τους ίδιους μας τους γονείς.

Οι συλλογικότητες είναι μία μορφή κοινωνικής αλληλεγγύης αλλά και ταυτόχρονα σημαντική μορφή εργασίας που μπορεί να φέρει ανάπτυξη ακόμα και με το παρόν καθεστώς.

Οι συλλογικότητες απαρτίζονται από πολίτες συνειδητοποιημένους, που δεν επιθυμούν να γίνουν αφεντικά, που εμπιστεύονται τον σύντροφό τους όπως εμπιστεύονται τον εαυτό τους.

Παράλληλα βοηθούν στο να απαγκιστρωθεί ο καθένας μας από τους τύπους και τις νόρμες που έχουμε μάθει για το πως θα πρέπει κάποιος να εργάζεται.

Οι σημαντικότερες προϋποθέσεις για μία κολεκτίβα που μπορεί να φέρει σοβαρό εισόδημα δεν είναι το CV, ούτε η προϋπηρεσία, ούτε οι συστατικές επιστολές.

Είναι η αγάπη για το αντικείμενο του κάθε μέλους, η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός και η αλληλοεκτίμηση.

Από εκεί που κάποιος εργαζόταν σε μία άχαρη δουλειά, μέσα από μία συλλογικότητα μπορεί να εργάζεται σε αυτό που ονειρευόταν πάντα, να κάνει το χόμπι του επάγγελμα.

Έτσι λοιπόν, ένας προγραμματιστής μπορεί μαζί με έναν γραφίστα, έναν marketing consultant να ιδρύσουν μία συλλογικότητα όπου θα μπορεί να εμπορεύεται templates, wordpress themes και ό,τι έχει διάθεση η ομάδα να δημιουργήσει στο διαδίκτυο.

Κάποιος που σκάλιζε ξύλα στον ελεύθερό του χρόνο, ένας που έχει χόμπι να φτιάχνει έπιπλα, ένας παραγωγός ξυλείας και ένας σύμβουλος μπορούν να ιδρύσουν μία συλλογικότητα που μπορεί να κατασκευάζει και να πουλά πρωτότυπα χειροποίητα έπιπλα στο διαδίκτυο.

Το διαδίκτυο μπορεί να είναι το μαγαζί με τα προϊόντα προς πώληση της συλλογικότητας.

Στο διαδίκτυο υπάρχουν τέτοια ηλεκτρονικά μαγαζιά που μπορούν να φιλοξενήσουν τέτοιες συλλογικότητες με ελάχιστο κόστος σε σχέση από το να κατασκευάσει η ίδια η κολεκτίβα ένα ηλεκτρονικό μαγαζί.

Οι συναλλαγές μέσω διαδικτύου, αγοράς και πώλησης προϊόντων γίνονται απολύτως νόμιμα, με ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος που θα αποδίδονται από το κάθε μέλος της συλλογικότητας, φυσικά με την προϋπόθεση ότι το κάθε μέλος είναι ελεύθερος επαγγελματίας – δηλαδή να έχει κάνει έναρξη επιτηδεύματος.

Δεν είναι τόσο εύκολο το να εργάζεσαι πλήρως σε μία συλλογικότητα.

Θέλει απόλυτη συνεργασία και εμπιστοσύνη.

Θέλει αποβολή πολλών κοινωνικών και εργασιακών στερεότυπων που στην ουσία πηγάζουν από το ένστικτο αντί από τη λογική.

Ο σχηματισμός και η αποδοχή ενός αρχηγού ή προέδρου ή προϊσταμένου μίας ομάδας βασίζεται καθαρά στο ένστικτο της αγέλης.

Κανείς δεν ακολουθεί και κανείς δεν ακολουθείται, κανείς δεν αποφασίζει μόνος για τους άλλους και κανείς δεν ανέχεται αποφάσεις άλλου στην κολεκτίβα.

Στη συλλογικότητα, όλα τα μέλη είναι οικογένεια, συνεργάτες, φίλοι, αδερφοί, σύντροφοι.

Είναι υποχρεωμένοι στον εαυτό τους και στους συντρόφους τους να αποβάλλουν συνειδητά το εγώ τους, τις ανασφάλειες τους που οδηγούν αυτόματα σε ενστικτώδεις συμπεριφορές όμοιες με αυτές που βιώνουμε ή βιώσαμε ως μισθωτοί.

Είναι υποχρέωση πάνω από όλα … να μείνουμε άνθρωποι…

Άνθρωποι, με τις αρετές που μας διέπουν…

Παραθέτω μερικούς δικτυακούς τόπους ηλεκτρονικών μαγαζιών που μπορούν να φιλοξενήσουν προϊόντα συλλογικοτήτων.

Etsy

Art Fire

Dawanda

Supermarket

iCraft


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr