Browsing Άστεγοι

Οι άστεγοι έχουν όνομα

January19

Πότε γίνεται ένας άνθρωπος άστεγος;

Όταν χάνει το σπίτι του;

Όταν έχει μία πέτρα πάνω από το κεφάλι του και άλλες τέσσερις γύρω του αλλά δεν έχει θέρμανση, δεν έχει ηλεκτρικό, δεν έχει νερό;

Γιατί οι άστεγοι χάνουν το όνομά τους αφού γίνονται άστεγοι;

“Άστεγος ξεψύχησε σε παγκάκι…” γράφουν.

Χάνουν την ιδιότητά τους, την ύπαρξή τους, χάνουν το όνομά τους;

Το χάνουν ή τους το αρπάζουν;

Είναι ο Δημήτρης, ο Hasni, η Σοφία.

Πως παύουν αυτοί οι άνθρωποι;

Ή μάλλον ποιος έχει το δικαίωμα να τους παύει;

‘Εχω θυμώσει, έχω θυμώσει με τα μέσα ενημέρωσης, έχω θυμώσει με τον κόσμο που λέει “καλός ράφτης ήταν μέχρι να αποτρελαθεί”, έχω θυμώσει με την γαμημένη την κοινωνία που κουβαλάει ένα δήθεν αξιακό ανθρωποσύστημα αξιολόγησης.

Έχω θυμώσει με τον εαυτό μου, που ενώ τον έβλεπα κάθε χρόνο τον άνθρωπο, τον είχα πάρει ωτοστόπ κάνα δυο φορές, διότι κούτσαινε βλέπεις, του είχαν βγάλει οι χωριανοί και παρατσούκλι “Ο Κουτσοπαντελής”, δεν είχα κάνει τίποτα, ούτε στο ελάχιστο, ένα κάτι για να μην βρεθεί νεκρός σε αυτό το πέτρινο ντουβάρι.

Η ευθύνη όλη δικιά μας!

Δικιά μου και της κοινότητας των χωριανών που του έδιναν ένα πιάτο φαΐ και το καυχιούνται λες και τάιζαν σκύλο.

Οι άστεγοι έχουν όνομα και ο κύριος που πέθανε μόνος του σε εκείνο το ερείπιο λεγόταν Παντελής Ζερβάκης.

Κράτος Πολιτών

January15

Βρισκόμαστε σε μία ανέλπιστη στιγμή στην ιστορία του τόπου μας.

Οι πρωτοβουλίες πολιτών για την προστασία των αστέγων αυξάνονται, όμως μήπως τελικά υποκαθιστούν τον ρόλο που έπρεπε να είχε αναλάβει το ίδιο το κράτος;

Ακούγοντας χθες τον Antidrasex στην εκπομπή του Radio Bubble, φώλιασε μέσα μου η ανάγκη λύσης…

Όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Antidrasex το κράτος είμαστε εμείς, οι πολίτες.

Θα πρόσθετα πως και η πολιτεία είμαστε εμείς.

Όμως εδώ και δεκαετίες πολιτικών αναταραχών – κατοχή, εμφύλιος, χούντα -καταλήξαμε σε μία μεταπολίτευση που έφερε τον κοινοβουλευτισμό και τον όρισε ως δημοκρατικό πολίτευμα.

Μάθαμε, ή μάλλον εκπαιδευτήκαμε να ψηφίζουμε μία αρχή, μία ομάδα εξουσίας – η κυβέρνηση και το κεντρικό όργανο εξουσίας ο πρωθυπουργός – που θα αποφασίζει για εμάς.

Δεν μας ρώτησαν αν θέλουμε να ψηφιστεί το “τάδε” νομοσχέδιο, αλλά μας ρωτούσαν μία φορά τα 4 χρόνια “σας αρέσουμε”; “Ψηφίστε μας”!

Μάθαμε πως η τηλεόραση μας ενημερώνει, ίσως και οι εφημερίδες, κατάπιαμε την προπαγάνδα για να συναινέσουμε ώστε στο μέλλον να ξαναψηφίσουμε τους ίδιους ή τους διπλανούς τους και γίναμε άβουλοι πολίτες.

Χαιρόμασταν που υπήρχαν ΜΚΟ που ασχολούνταν με όλα τα περιττώματα διαφθοράς, ανικανότητας και σκοτεινών συμφερόντων (βλέπε Trafficing) που άφηνε πίσω της η κάθε κυβέρνηση.

Σκεφτόμασταν “αφού υπάρχουν αυτές οι οργανώσεις, νιώθω ήσυχος”.

Τα Χριστούγεννα θα μας έπιανε ο πόνος για τους φτωχούς, για τα παιδιά στα χωριά SOS, για τα αδέσποτα και τότε θα δίναμε λίγα χρήματα σε “τηλεοπτικούς μαραθώνιους αγάπης”.

Βλέπεις κανείς δεν θέλει να βγει από το σπίτι του και να αντικρίσει τον τοξικομανή χυμένο στο πεζοδρόμιο, ούτε τον άστεγο με τα πληγιασμένα πόδια.

Καταφέραμε επιτυχώς να βλέπουμε μόνο αυτά που είναι επιθυμητά στο μάτι μας.

Το στολισμένο Άττικα, τις όμορφες βιτρίνες του Κολωνακίου, τα νεοκλασικά της Βασιλίσης Σοφίας.

Και δεν βλέπαμε το εγκαταλελειμμένο μαγαζί στην Πατριάρχου Ιωακείμ, την κοπέλα που ζητιανεύει στην Πανεπιστημίου, τα σκυθρωπά πρόσωπα που χαζεύουν τις βιτρίνες.

Και ξάφνου, τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε διότι είναι περισσότερα τα κλειστά μαγαζιά, οι άστεγοι τις γωνίες, οι κοπέλες με το χέρι απλωμένο δίπλα στις στάσεις του μετρό…

Η γενικότερη αίσθηση είναι ίσως πως οι πρωτοβουλίες πέρα από το γεγονός ότι υποκαθιστούν τον ρόλο του κράτους – πράγμα καλό διότι με αυτό τον τρόπο αναδιαμορφώνεται το κράτος, δηλαδή εμείς – καταλήγουν να να αντιμετωπίζουν το σύμπτωμα αντί για το πρόβλημα.

Ίσως τελικά δεν θα έπρεπε να είναι αυτή “η δουλειά τους“.

Ίσως άλλες πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να αναλάβουν πως να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στα διάφορα παρακλάδια του.

Υπήρξαν στιγμές που προσπαθούσαμε στο Σύνταγμα να πιάσουμε το πρόβλημα γενικευμένα.

Καταλήξαμε σε απλές και γνωστές τακτικές, αυτές της διαδήλωσης και διαμαρτυρίας.

Η αλλαγή του πολιτεύματος σε Άμεση Δημοκρατία και η παύση της ανεργίας δεν μπορεί να συμβεί αν θέτουμε τέτοιους μαξιμαλιστικούς στόχους.

Το Σύνταγμα ήταν ένα σημαντικό σχολείο για όλους μας.

Ένα πανεπιστήμιο εκμάθησης ανταλλαγής απόψεων, συγκρότησης ομάδων εργασίας, κοινωνικής αλληλεγγύης και συλλογικής προσπάθειας.

Το μάθημα που κάναμε στο Σύνταγμα, θα χρειαστεί να το κάνουμε πράξη σε μικρές ομάδες – πρωτοβουλίες που θα δομούν τα κομμάτια του κράτους των πολιτών.

Με άλλα λόγια, οι πρωτοβουλίες αστέγων που ουσιαστικά κάνουν τη συνειδητή εθελοντική εργασία που δεν κάνουν οι δήμοι, να προστατεύουν αυτό το ευπαθές κομμάτι του πληθυσμού ώστε να επιβιώσει.

Όμως αυτοί οι άνθρωποι που βρίσκονται στον δρόμο, δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα και πιθανότητα να εργαστούν και να ορθοποδήσουν.

Είναι αναγκαία μία εργασιακή/εργατική πρωτοβουλία που μπορεί να αποτελείται από πολλές μικρές ομάδες πολιτών και θα μπορούν να κουβεντιάζουν λύσεις και να τις βάλουν σε εφαρμογή.

Έτσι δεν μάθαμε στο Σύνταγμα;

Η μία ομάδα δεν αναιρεί την άλλη, η κάθε πρωτοβουλία με τον ρόλο της.

Συνεργατικά, συνεταιριστικά, συλλογικά, όπως θέλετε πείτε το.

Όλα αυτά για να επιτύχουν θα χρειαστούν ανθρώπους συνειδητοποιημένους στο ρόλο της προσφοράς.

Άνθρωποι σαν τον Antidrasex, τον The Stranger GR, τον Potmos και τον Menacius.

Ανιδιοτελείς


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr