Browsing Καρπαζιές

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

December5

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως.

Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα.

Περίμενα από τους ανθρώπους.

Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε.

Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε.

Ούτε αυτό δεν κάνουμε.

Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη μας, ούτε καν τους δικούς μας ανθρώπους.

Κοιτάμε το τώρα, το εδώ.

Φοράμε παρωπίδες που μας επιτρέπουν να δούμε ευθεία, όπως φορούν στα άλογα.

Τουλάχιστον στα άλογα τους τις έβαλαν, εμείς που τις βάλαμε μόνοι μας τι δικαιολογία έχουμε;

Και δεν βλέπουμε γύρω μας.

Δεν θέλουμε να δούμε γύρω μας.

Ή μάλλον θέλουμε να καταγγέλλουμε, να βρίζουμε, να εκτονωνόμαστε, να κάνουμε επιτέλους αυτό που όταν δεν υπήρχε twitter και βλέπαμε ειδήσεις βρίζοντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Είναι σωτήριο ότι μπορούμε να καταγγέλλουμε δημόσια.

Εκεί, κλωθογυρίζουμε στο τι έκανε ο Λοβέρδος, πόσο παχύς είναι ο Πάγκαλος, πόσο φασίστας είναι ο Άδωνις και πόσο αμετανόητος είναι ο Παπανδρέου.

Σαν παιδιά με σύνδρομο Aspregers.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση οπότε τι κάνουμε;

Κάνουμε ό,τι μας έχει μάθει το σύστημα που έχει περάσει στο ένστικτό μας: να καταγγέλλουμε, να σχολιάζουμε τον κάθε πολιτικό τιποτένιο που υποτιμά καθημερινά την νοημοσύνη μας [αντί να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί οι τύποι δεν θα αλλάξουν ποτέ], να διαδηλώνουμε [η κλασσική μέθοδος εκτόνωσης του συστήματος] καθώς απεργούμε [απεργούμε εις βάρος των πολιτών χωρίς να κοιτάμε εναλλακτικές μεθόδους απεργίας] κρεμασμένοι από τις αποφάσεις των ΔΣ των συνδικάτων [των διεφθαρμένων συνδικάτων που αντί οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω και να αρχίσουν συνελεύσεις ιδρύοντας μία συνδικαλιστική ενωτική μορφή χωρίς εξουσίες με κέντρα αποφάσεων, τους ίδιους τους εργαζόμενους, δέχονται ό,τι απεργιακή κινητοποίηση τους σερβίρουν φοβισμένοι].

Και αντιδρούμε.

Τρώμε την μία καρπαζιά μετά από την άλλη και αντιδρούμε φυσικά διότι όταν πονάς κάνεις και ένα “α” [άντε ίσως προσπαθείς να αμυνθείς κιόλας, όπως δηλαδή κάνουν τα ζώα].

Στο μεταξύ, βγαίνουν και κάποιοι αναρχικοί με το σύνθημα “πουτάνα όλα”, “εξέγερση τώρα” και όλα τα συναφή περί σκοτωμών, πλήρης διάλυσης του παρελθόντος [κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και πολιτισμικά] και αναδόμησης του από τις στάχτες του.

Ό,τι να ‘ναι ρε φίλε.

Καθώς θα πάρεις ανθρώπινες ζωές μετά θα φτιάξεις την ουτοπία των ανθρώπινων ηθικών αξιών.

Δηλαδή δολοφονώντας, ως τι άνθρωπος με ήθος θα αναδομήσεις το σύμπαν;

Πόσο άνθρωπος παραμένεις;

Έπρεπε να είχαμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κολεκτίβες αυτή τη στιγμή, κάποιες που θα λειτουργούσαν ως βάση πρώτων αναγκών, άλλες συμπληρωματικά και κάποιες άλλες ως πηγή εισοδήματος.

Είναι όμως πολύ δύσκολη διαδικασία, δυσάρεστη [καθώς ξέρουμε όλοι πως το δυσάρεστο το αποφεύγουμε] να αποβάλλουμε στερεότυπα όπως “μπορείς να έχεις κοινωνία χωρίς κυβέρνηση”, ή “μπορείς να εργάζεσαι πάνω σε κάτι που αγαπάς και να έχεις ένα εισόδημα” ή όπως “πρέπει να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τον τόπο που έτυχε να βρίσκεσαι ανθρωποκεντρικά, εξουσιαστικά, να πετάξεις το “εγώ” σου”.

Ε, όπως καταλαβαίνεις συνάνθρωπε που διαβάζεις αυτές τις σκέψεις, αυτά δεν πρόκειται να γίνουν διότι απλά δεν υπάρχει η διάθεση να γίνουν.

Έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε να ιεροποιούμε τις διαδηλώσεις, λες και όποιος πηγαίνει και τρώει 5 τόνους χημικά είναι εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση, σαν να ρίχνουμε μία δυνατή γροθιά στο κατεστημένο όπου στην πραγματικότητα το κατεστημένο είναι από ατσάλι και το χέρι απλά ματώνει και πονάει [μετά αρρωσταίνει και πεθαίνει αλλά δεν έχει σημασία].

Αλλά αντιδρούμε.

Αυτό μάλιστα.

Το ξαναείπαμε έτσι;

Αυτό δεν κάνουμε μόνο; Να αντιδρούμε;

Να δημιουργήσουμε, να ζυμωθούμε, να αποδομήσουμε όλα τα μαθήματα που μας έκαναν γονείς, κοινωνία και κράτος, να κάνουμε λάθη και να μην το παρατάμε δεν το κάνουμε.

Καθώς διαδηλώνουμε, φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και επαναστάσεις [δηλαδή εμφύλιους] η ιστορία μας κλείνει το μάτι.

Ναι, αυτή η ιστορία των 200ων χρόνων.

Η ιστορία της οικονομικής πολιτικής που όλες οι χώρες που βρίσκονται κάτω από αυτή έχουν την εξής σπείρα “εξέλιξης”:

1. Χρέος

2. Αντιμετώπιση χρέους με δανεισμό

3. Ακύρωση βασικών ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων

4. Αύξηση του φασισμού

5. Χρεοκοπία

6. Επανάσταση – εξέγερση – εμφύλιος ή πόλεμος με τους δανειστές

7. Νέα εξουσία

8. Επαναλάβατε τη διαδικασία ξεκινώντας από το [1]

Έτσι θα μας πάει, όσο συνεχίζουν κάποιοι να φτύνουν το Σύνταγμα [στην πραγματικότητα φτύνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία στην οποία ήδη ζουν και είναι μέρος της] όσο υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι επαναστάτες φωνάζοντας το “πουτάνα όλα” [δηλαδή επανάσταση, εμφύλιος τώρα], όσο κατεβάζουμε το κεφάλι στις συνελεύσεις των ενώσεων και ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή που κάνει πολιτική καριέρα στο συνδικάτο, όσο αποδεχόμαστε πως ο μόνος τρόπος εργασίας είναι αυτή η κυριολεκτικά σκλαβιά με λίγο χαρτζιλίκι.

Η ιστορία το έχει αποδείξει, όχι εγώ.

Εγώ υπενθυμίζω την σπείρα των σίγουρων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν.

Είναι σπείρα, όχι κύκλος.

Διότι ναι μεν δεν αλλάζει η σταθερά δημιουργίας οικονομικών κρίσεων όμως αλλάζουν οι εξεγέρσεις και το αποτέλεσμα:

Το αποτέλεσμα της εξουσίας που θα επικρατήσει [ακροδεξιά, ή ναζιστική, ή σοσιαλιστική κλπ εξουσία] να επαναλάβει τη διαδικασία της σπείρας του χρέους.

Μετά από 4 χρεοκοπίες στην Ελλάδα, θα έπρεπε να είχαμε μάθει τις διαδικασίες.

Ίδιες με μικρές παραλλαγές.

Όμως τότε δεν είχαμε το Σύνταγμα.

Δεν είχαμε ζυμώσεις, εξωστρέφεια, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Τώρα έχουμε, το δοκιμάσαμε, κάτι κάναμε λάθος και το παρατήσαμε σαν χαλασμένο παιχνίδι.

Τι έπρεπε να κάνουμε:

Έπρεπε να το ξαναδοκιμάσουμε, να μελετήσουμε τα λάθη του να βρούμε τα κίνητρα, όσο δύσκολα και να είναι για να βγει ο καθένας μας από το σπίτι του, να τα διορθώσουμε, να κάνουμε νέα λάθη, να τα διορθώσουμε…

Καθώς βρίσκουμε τα λάθη του, αντιλαμβανόμαστε τα δικά μας.

Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη διεργασία να κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

Τέρμα πλέον το άλλοθι της κυρίας Klein ότι είμαστε τα θύματα της θεραπείας του σοκ.

Είμαστε άνθρωποι, με την ικανότητα αντίληψης, διανόησης.

Με αρετές, όπως η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η άνευ όρων αγάπη.

Τέρμα οι βαρύγδουπες λέξεις περί “ανάκτησης αξιοπρέπειας” λες και πριν την κρίση είχαμε αξιοπρέπεια όταν ο εργοδότης μας ξεζούμιζε για ψίχουλα.

Τέρμα και τα “οι συλλογικές συμβάσεις που κάποιοι τις εδραίωσαν με το αίμα τους και καταργήθηκαν”, οι συλλογικές εργοδοτικές πλαστικές αλυσίδες.

Δεν είχαμε πει ότι παίρνουμε τις ζωές μας τα χέρια μας;

Δεν το νιώσαμε με όλο μας το είναι αυτό;

Οι ζωές μας, είναι στα χέρια μας, μόνο που τα χέρια είναι παρατημένα.

Τιμοκατάλογος Σουηδίας του Νότου

July18

Πέφτω πάνω σε αυτό:


Παθαίνω ένα μίνι εγκεφαλικό.

Μου λένε από το twitter: Οι τιμές είναι φυσιολογικές κλπ

Ότι το έργο είναι διάρκειας 3ών χρόνων.

Ναι ρε παιδιά, φυσιολογικές, για την Σουηδία, την Δανία και άλλες χώρες που δεν χρεοκόπησαν.

Εμείς εδώ, έχουμε ρίξει τις τιμές σε όλα παρότι πληρώνουμε ένα ΦΠΑ – θάνατο.

Κάνω έναν υπολογισμό για το πόσο θα μπορούσε αυτό το έργο να κοστίσει προ κρίσης:

Το άνοιγμα λογαριασμών στο FB, YouTube και Twitter είναι πραγματικά αστείος.

Το κόστος εργασίας, αν θέλουμε να το πάμε με εργατοώρες, είναι πραγματικά πολύ μικρό.

Αλλά έστω, ότι χρεώνεται η εργασία του ανοίγματος λογαριασμού στα 2.000 ευρώ.

Το site μπορεί να είναι opensource σε πλατφόρμες WordPress, Jumla κλπ. Δηλαδή δεν ανακαλύπτεις τον τροχό. Στην ουσία πληρώνεις το css. Άντε να πούμε ότι κοστίζει το site γύρω στα 3.000, να τα κάνουμε 4.000;

Πάλι πολλά είναι.

Σύνολο 6.000.

Θέλεις έναν άνθρωπο να διαχειρίζεται το site και τα social media.

Αυτό γίνεται με auto posting, πράγμα που ήδη συμβαίνει στο site της Περιφέρειας Δυτικής Αττικής.

Ήδη κάνει autopost το content του site στο Facebook και στο Twitter.

Δηλαδή δεν είναι ανάγκη να κάνει 3 φορές την ίδια δουλειά ο διαχειριστής.

Άντε και παρακολουθεί τα σχόλια στα social media.

Ας πούμε ότι αυτός ο διαχειριστής παίρνει 1000 ευρώ το μήνα για να ανανεώνει το υλικό, να κροπάρει μία εικόνα και να ρίχνει ένα βλέφαρο στα social media.
1000 ευρώ για τρία χρόνια ίσον 36.000 ευρώ.

Άντε κιόλας, πες ότι το λογότυπο είναι σούπερ γαμάτο και έτσι και πως θα σχεδιαστεί για προδιαγραφές web, τηλεόρασης [3D animation] και DTP και πως κάνει 6.000.

Αρχίζουμε τις προσθέσεις:

6.000 (site & social media) + 36.000 (ο μισθός του διαχειριστή) + 6.000 (το λογότυπο) = 48.000.

Επαναλαμβάνω πως αναφέρομαι σε τιμές προ κρίσης, πριν αρχίσει ο κόσμος να πέφτει από τα μπαλκόνια και να αυτοπυροβολείται στο Σύνταγμα, πριν τις ελλείψεις φαρμάκων στα νοσοκομεία, πριν να φτάσει η ανεργία στο 23%.
Πριν.

Το απόκομμα λέει για 83.025 ευρώ.

Μένουν 35.025 ευρώ.

Άντε πες ότι βάζεις και άλλον έναν να κάνει τη διαχείριση άλλα 36.000 το μήνα.

Όμως τώρα ζούμε σε εποχή κρίσης.

Όλοι έχουμε κατεβάσει τις τιμές μας τουλάχιστον στο μισό.

Άρα με τις σημερινές συνθήκες τι θα έκανες όσον αφορά τις προδιαγραφές ενός υποέργου που αφορούν μέρος των Ηλεκτρονικών Υποδομών και Μέσα Προώθησης του Προγράμματος Τουρισμού Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας;

1. Εκεί που υπάρχουν μεγαλύτερα κόστη, όπως η διαχείριση, θα την έκανες in-house. Βάζεις έναν εργαζόμενο ή δύο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μάθει να διαχειρίζεται site και λογαριασμούς – τον/τους αναβαθμίζεις οικονομικά.

2. Κάνεις το site σε open source πλατφόρμα, δίνεις ένα ποσό για designer και developer της τάξης των 2.000 ευρώ για να σου σχεδιάσουν το site, το interface του Twitter & Facebook. Βάλε και 500 ευρώ για να σου φτιάξουν τους λογαριασμούς στα social media. Βάλε και άλλα 1.000 ευρώ για να σου κάνουν το site “κούκλα”.

3. Δίνεις τα πολλά λεφτά, άντε δώσε 6.000 για το λογότυπο σε εταιρία διαφήμισης με σύμβαση έργου.

Άντε πες πως αναβαθμίζεις τον εργαζόμενο με 300 ευρώ παραπάνω x 2(εργαζόμενους) x 3 έτη = 21.600 + 6000 (το λογότυπο) + 3500 (site & social media) = 31.100

31.100 ευρώ Vs  83.025 ευρώ.

Βρες το λάθος…


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr