Browsing Αναμνήσεις

Μια ανάμνηση ξεπρόβαλε

October16

Στην αυλή του κύριου Γιάννη, ο πατέρας μου μιλούσε μαζί του.

Εγώ με το μπλε BMXοειδές ποδήλατό μου να κάνω βόλτες.

Κάτι που δεν με ενδιέφερε έλεγε ο κύριος Γιάννης στον μπαμπά.

Ήταν δάσκαλος και ο μπαμπάς μαθητής.

Γύρω – γύρω με το ποδήλατο.

Βαρέθηκα.

Φύγαμε πήγαμε σπίτι.

Μετά από χρόνια, πήγα ξανά στην αυλή του κυρίου Γιάννη.

Τη θυμόμουν μεγαλύτερη…

Αγάπησα τον κύριο Γιάννη αργότερα, όταν μεγάλωσα.

Σε ευχαριστώ πατέρα…

Λακούβες και γαλότσες

February8

Σήμερα έκανα κάτι που είχα να κάνω από 5 χρονών.

Φόρεσα τις γαλότσες μου, βγήκα έξω και πλατσούρισα σε όποια λακούβα έβρισκα στο δρόμο.

Βλέπεις η Αθήνα έχει πολλές λαχταριστές λακούβες.

Το ίδιο συναίσθημα με κατέκλυσε, όχι τίποτα το φοβερό, δεν ήταν τίποτα βαθύ, είχε μία νοσταλγία καθώς θυμόμουν όταν η γιαγιά μου φορούσε τις κίτρινες γαλότσες για να πάμε βόλτα στη βροχή…

Μερικές λακούβες αργότερα χωρίς να το καταλάβω, χαμογελούσα πλατιά.

Τόσο πολύ που θα νόμιζαν οι περαστικοί ότι κρύβω ένα υπέροχο μυστικό.

Στην ουσία, απλά λάτρευα να βάζω το πόδι με τη γαλότσα στο νερό.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Στην επιστροφή σκέφτηκα…

Ασχολούμαστε με φαντασιακές εξεγέρσεις και χάνουμε το νερό που αφήνει πίσω της η υπέροχη βροχή.

 

 

Παιδικές αναμνήσεις

September6

Οι διακοπές στην Κρήτη ξύπνησαν αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων.

Κάθε βράχος, κάθε σπίτι, κάθε στενό, κάθε γωνία και μία μικρή μοναδική ανάμνηση.

Θυμάμαι, οι γονείς μας, μας πήγαιναν για μπάνιο στο Μακρύ Γιαλό δίπλα από το ξενοδοχείο Sunwing.

Εκεί έκαναν το μπάνιο τους οι Χανδριανοί και ποτέ δεν είχε κόσμο.

Μας στοιβάζανε σε ένα αυτοκίνητο – τέσσερα κορίτσια, οι ξαδέρφες μου κι εγώ – και μας πήγαιναν στη θάλασσα από τις 10:00 το πρωί.
Όμως για να πάμε νωρίς έπρεπε να περιμένουμε τη Γιάννα – τη μικρή ξαδέρφη – να πιεί το γάλα της, τη Σοφία να κάνει τα τηλέφωνά της – η μεσαία – και την Άννα – η μεγάλη – να χαζολογήσει τα χόρτα που έφερε η γιαγιά μας για βράσιμο.

Για να φτάσουμε στην παραλία πρέπει κάθε φορά να κατέβουμε μία μεγάλη χωμάτινη κατηφόρα.

Κάθε φορά η Γιάννα γκρεμιζόταν στα χώματα και μάτωνε τα πόδια της.

Εμείς εκνευριζόμασταν διότι η Γιάννα μας καθυστερούσε με τα ματωμένα της γόνατα και τα δήθεν κλάματα πόνου που τράβαγαν την προσοχή των γονιών μας.

Η παραλία ήταν – και είναι – μία τεράστια αμμουδιά με άμμο στη θάλασσα, πρασινο-μπλε νερά και μπόλικος χώρος για να παίξουμε “κορόιδο” με μία μπάλα του τένις.

Το κορόιδο ήταν πάντα ο πατέρας μου.

Όταν κολυμπούσα να πιάσω την μπάλα, θυμάμαι πως μου έπιανε το πόδι και με βούταγε στη θάλασσα.

Έπινα 5 λίτρα νερό και το κλάμα από τη δυσάρεστη κατάποση αλατόνερου δεν έπιανε ώστε να μου δώσουν οι γονείς την ίδια σημασία που έδιναν στη μικρή και αγαπημένη τους Γιάννα.

Φυσικά ποτέ δεν παίζαμε τη μικρή διότι πάντα γκρεμιζόταν και ρουφιάνευε: “Μαμάααα η Cyberella μου έβαλε τρικλοποδιά”, “μαμάαααα η Cyberella μου έκανε πατωτή”.

Η επιστροφή από τη θάλασσα ήταν άκρως εξευτελιστική.

Επειδή δεν ήταν δυνατό να πλυθούν στο σπίτι δύο ζευγάρια και 4 κορίτσια όλοι σε ένα μπάνιο, οι γονείς μας είχαν κάνει μία απίστευτη πατέντα.

Γέμιζαν από το χωριό και κουβαλούσαν στη θάλασσα, μπιτόνια με γλυκό νερό.

Αυτά στο πορτ μπαγκάζ ζεσταίνονταν και μας ξέπλεναν εκεί που είχαν παρκάρει τα αυτοκίνητά τους, εκεί στη στροφή του Sunwing που περνάνε όσοι θέλουν να πάνε από Ιεράπετρα στη Σητεία.

Γινόμασταν θέαμα, μας ξεβρακώνανε, και μας λούζανε, κοινή θέα.

Τα θυμάμαι όλα αυτά και γελώ

_

Σε ακόμα μικρότερη ηλικία, μαζευόμασταν τα πρωινά στο σπίτι της “δασκάλας“, κουβαλάγαμε τις κούκλες μας και την προίκα τους, βουτάγαμε τον κουβά της γιαγιάς, τον γεμίζαμε νερό και βαφτίζαμε τις κούκλες μας.

Κάθε μέρα, μία ξαδέρφη ήταν η τυχερή “μαμά” που βάφτιζε την κούκλα της.

Φυσικά είχαμε και “γλέντι″ μετά τα βαφτίσια.

Σερβίραμε στους καλεσμένους, δηλαδή μεταξύ μας, στα πλαστικά σετ τσάι – πιάτων (που μας είχαν πάρει οι μαμάδες μας για να παίζουμε τις νοικοκυρές, αλλά παίζαμε τελικά τις νονές) κεφτεδάκια φτιαγμένα από χώμα…

Θαρρώ πως τα τρώγαμε κιόλας(!)

Μετά τρώγαμε και ένα χέρι ξύλο από τους γονείς που λερώσαμε με λάσπες και χώματα τα καλά μας τα φορέματα (έπρεπε να φοράμε τα καλά μας στα βαφτίσια) και αλλάξαμε το μενού προσφέροντας γαριδάκια στους καλεσμένους.

_

Το ίδιο καλοκαίρι θυμάμαι ανακαλύψαμε τη λεμονιά που είχαμε δίπλα στο κοτέτσι μας.

Αυτή την κακομοίρα τη λεμονιά την είχαμε μαδήσει.

Είχαμε την φαεινή ιδέα ότι αν μαζέψουμε τα φύλλα της, τα βάλουμε σε νερό και τα μουλιάσουμε στον ήλιο θα μπορέσουμε να φτιάξουμε κολόνια “Μυρτώ”.

Η “κολόνια” πέτυχε αλλά το άρωμα διαρκούσε λίγα λεπτά, παρόλα αυτά, η λεμονίτσα αυτή ακόμα ζει και βασιλεύει και φέτος μας πρόσφερε μπόλικα βιολογικά λεμόνια.

_

Όταν μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να φλερτάρουμε, οι δύο μεγάλες ξαδέρφες σνόμπαραν το χωριό.

Πηγαίναμε με τη Γιάννα με λεωφορείο στο Χανδρά αφού σταυροκοπιόμασταν για να φτάσουμε σώες στον προορισμό μας με το λεωφορείο τύπου Βουγιουκλάκη “Νιάου βρε γατούλα” το οποίο ονομαζόταν “τάρταλο“.

Τα απογεύματά μας τα περνούσαμε στο γυμνάσιο μαζί με την αδελφική μου φιλενάδα Βικτωρία – μόνιμος κάτοικος Χανδρά και πρωταθλήτρια στην ομάδα στίβου Σητείας – κουβεντιάζοντας ποιος μας αρέσει και ποιος τα έχει με ποια.

Καμιά φορά πηγαίναμε βόλτα στα Πευκάκια, μία υπέροχη τοποθεσία λίγο πιο έξω από το χωριό που τα πεύκα στόλιζαν μια μικρή κάτασπρη εκκλησία και κουβεντιάζαμε ακριβώς τα ίδια πράγματα.

Οι γκομενοκουβέντες δεν είχαν τελειωμό.

Το Γυμνάσιο ήταν γεμάτο ζωή κάθε απόγευμα.

Ο Μηνάς, ο Μάνος, η Άννα, ο Γιώργης, ο Χριστόφορος, ο Μάνθος, οι “αμερικάνες”, ο Μιχάλης, ο Αργύρης, το Γιωργάκη, η Μαρινέλα, ο Νίκος, η Δέσποινα και εμείς οι τρεις με την Ασπασία χαχανίζαμε, παίζαμε τένις, βόλεϊ και χαζεύαμε τους γκόμενους για τους οποίους χτυπούσε δυνατά η καρδούλα μας.

Και να σου που η Γιάννα κι εγώ “τα φτιάξαμε” με τους εκλεκτούς της καρδιάς μας.

Και να σου βόλτες με τα ποδήλατα (τα αγόρια έκαναν πετάλι κι εμείς καθόμασταν κυρίες στη σέλα) και σαλιαρίσματα στο Γυμνάσιο και το σκάγαμε το βράδυ όταν ακούγαμε τον παππού να ροχαλίζει τα βράδια για να πάμε βόλτα με τους γκόμενους χεράκι – χεράκι.

Ω ναι, τα θυμάμαι όλα με τόση τρυφερότητα, μιας και το αγόρι εκείνου του καλοκαιρινού έρωτα έμεινε ως ο πρώτος μου έρωτας που συνεχίστηκε και για πολλά άλλα καλοκαίρια… περίπου δέκα!

_

Αλλά συνέχιζα να είμαι πειραχτήρι!

Αξέχαστη θα μου μείνει μία αταξία που είχα σχεδιάσει με τον ξάδερφο Χριστόφορο.

Η μικρή ξαδέρφη, σαλιάριζε με τον γκόμενο πίσω από το γυμνάσιο.

Σημείωση: πίσω από το γυμνάσιο γίνονταν τα “όργια”.

Είχα πει στον ξάδερφο να μαγνητοφωνήσουμε τα σαλιαρίσματα της ξαδέρφης με τον γκόμενο.

Στο κόλπο μπήκε και ο Μανώλης (μεγάλο πειραχτήρι και παλιά καψούρα της Βικτωρίας που ξεθύμανε μέσα σε μισό καλοκαίρι).

Ο Μανώλης ανέβηκε στην ταράτσα του γυμνασίου, εμείς κρυφτήκαμε πίσω από μία κατσίκα που έβοσκε μόνιμα πίσω από το Γυμνάσιο.

Βγάζουμε τα μικρόφωνα προσπαθώντας να μην σκάσουμε τα από γέλια.

Ο Μανώλης όμως δεν κρατιόταν.

Χασκογέλαγε, και η ξαδέρφη με τον γκόμενο τον πήρανε χαμπάρι.

“Cyberella κατέβα από εκεί, σε καταλάβαμε”! φώναξε προς τα πάνω η Γιάννα και αμέσως λυθήκαμε από τα γέλια που έκαναν την κατσίκα να την κοπανίσει από τον τρόμο της.

_

Το να το σκάμε τα βράδια από το σπίτι ακόμα και όταν είχαμε ενηλικιωθεί – επειδή ο παππούς μας απαγόρευε να βγαίνουμε από τι σπίτι μετά τις 10:00 – το είχαμε αναγάγει σε επιστήμη.

Όταν είχε αέρα, ήταν σίγουρο πως δεν θα μας άκουγαν οι γονείς ή ο παππούς που κοιμόταν ελαφριά.

Όταν όμως είχε άπνοια, ήταν δύσκολα τα πράγματα.

Βάζαμε ρούχα κάτω από τα σεντόνια μας ώστε να φαίνεται πως κάποιος κοιμάται, λαδώναμε την πίσω πόρτα για να μην τρίζει, βγάζαμε τα παπούτσια μας και προσέχαμε να μην πατήσουμε κανένα ξερό λουλούδι από τις πικροδάφνες που είναι φυτεμένες απέναντι από το σπίτι για να μην ξυπνήσει ο μπαμπάς και μετά… το μετά ποτέ δεν το σκέφτηκα.

Το σημείο ασφαλείας ήταν με το που στρίβαμε τη γωνία στην εκκλησία της Παναγίας, εκεί που παντρεύτηκα.

Σταυροκοπιόμασταν με το που φτάναμε στην Παναγία από τη χαρά μας!

Βγαίναμε στο δρόμο προς το διπλανό χωριό και κάναμε ώτο-στοπ μπας και μας πάρει κάποιος στην καρότσα του μέχρι το διπλανό χωριό.

Ανεβήκαμε, βάλαμε και το μαλλί μπροστά στη μούρη για να μην μας πάρει κανένα μάτι – το πρακτορείο Reuters όπως το λέγαμε – και τραβήξαμε για μία άθλια ταβέρνα στη Ζήρο που ήταν και η μοναδική σε ακτίνα 7 χιλιομέτρων.

Συναντιόμασταν με την υπόλοιπη παρέα – ένας θεός ξέρει τι σκαρφίστηκαν κι εκείνοι για να την κοπανίσουν – και το ρίχναμε στις πορτοκαλάδες, τις κοκακόλες και στα λαϊκά άσματα.

_

Όμως δεν ήμουν η μόνη με τις φαεινές ιδέες στην οικογένεια.

Ο ξάδερφος Χριστόφορος πέταξε ένα απόγευμα να κάνουμε μία βραδινή εκδρομή στο Καστρί – ένα βουνό που προβάλλει πίσω από το χωριό – για να δούμε την Αυγουστιάτικη πανσέληνο.

Αγοράσαμε γκοφρέτες και γαριδάκια – εκδρομή χωρίς φαΐ δεν γίνεται – τα βάλαμε στους σάκους μας, πήραμε και τους σουγιάδες μας, μπας και προβάλλει καμιά ζουρίδα (κουνάβι) και μας τρομάξει να είμαστε έτοιμοι να την τρομάξουμε εμείς – ναι καλά – και την κοπανίσαμε για να δούμε την πανσέληνο.

Τελικά δεν είδαμε τίποτα διότι το φεγγάρι κρύφτηκε πίσω από το βουνό κι εμείς μείναμε με τις γκοφρέτες και τα γαριδάκια στα χέρια.

_

Όταν πήρα το δίπλωμα και αυτοκίνητο, τα πράγματα άλλαξαν πολύ.

Από τον παππού θεωρήθηκε πως ήμουν ανεξάρτητη και με άφηνε μερικές φορές να γυρνώ ό,τι ώρα ήθελα σπίτι.

Μερικές φορές όμως…

Τις άλλες, έβαζα το αυτοκίνητο στο νεκρό για να μην ακούσει ο παππούς, το τσούλαγα μέχρι ένα σημείο και την κοπανούσα.

Έβαζα τη Βικτωρία, την Ασπασία και την Γιάννα και τραβάγαμε για το γήπεδο του Οροπεδιακού, της ομάδας του χωριού μας – Β’ Ερασιτεχνική – και έκανα μαθήματα οδήγησης στα κορίτσια.

Και οι κουζουλάδες συνεχίστηκαν για αρκετά χρόνια στο χωριό.

Όποτε ερχόμασταν για διακοπές ήταν σαν να μην είχαμε φύγει ποτέ.

Μέχρι που η Βικτωρία παντρεύτηκε, έκανε και δύο πανέμορφα παιδάκια, μετά η Γιάννα, μετά εγώ και… “χαθήκαμε”.

Θυμάμαι κάποτε μου έλεγε η Βικτωρία: “φαντάζεσαι όταν μεγαλώσουμε να περπατάμε σε αυτό εδώ το δρόμο που είμαστε με τα κοπέλια μας στα καρότσια”;

Ποτέ όμως δεν το πραγματοποιήσαμε.

Θέλω να πιστεύω πως στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον, θα ξαναβρεθούμε με τα κοπέλια μας και θα πάμε τις βόλτες που κάναμε, θα θυμηθούμε τις νεανικές κουζουλάδες, τα γράμματα που έστελνε η μία στην άλλη το χειμώνα, τους όρκους αδερφικής φιλίας που δώσαμε πριν από αμέτρητα θαρρώ χρόνια, όταν κόψαμε τα δάχτυλά μας για να ενωθεί το αίμα μας.

Γι αυτό έρχομαι κάθε χρόνο στο χωριό, για τις θυμάμαι, εκείνες τις τρέλες με τις ξαδέρφες, τις ατελείωτες κουβέντες με τη Βικτωρία, τα σαλιαρίσματα με το αγόρι εκείνο που κάθε χρόνο ξαναβλέπω και τα μάτια του ακόμα λάμπουν όπως όταν ήμασταν 15, τις νυχτερινές κοπάνες από την πίσω πόρτα, τις βραδιές που μετά από την κοπάνα πηγαίναμε στα καφενεία και γινόμασταν ντέφι από τις ρακές…

Όλες αυτές οι αναμνήσεις, μαζεμένες, γλυκιές μοναδικές… στην Κρήτη μου, στον Χανδρά μου.

Υ.Γ.: Στην φωτογραφία είμαι στον κήπο της “δασκάλας” αγκαλιά με τα κουνέλια της πριν γίνουν στιφάδο.

Μάχη με το Αιμαγγείωμα

February9

Σχεδόν όλοι γεννιόμαστε με μία αγγειακή δυσπλασία η οποία εξαφανίζεται μέσα σε λίγες μέρες.

Δυστυχώς ανήκω στις σπάνιες περιπτώσεις που αυτό το εξόγκωμα σε σχήμα και μέγεθος φράουλας δεν χάθηκε.

Αντιθέτως, μεγάλωνε μήνα με τον μήνα.

Η αγγειακή δυσπλασία ή αλλιώς απλά αιμαγγείωμα, στην ουσία είναι αγγεία, μπλεγμένα μικρά και μεγάλα τα οποία είναι περιττά για τις λειτουργίες του σώματος όμως η άμεση αφαίρεσή τους είναι επικίνδυνη.

Συνήθως παρατηρείται η εμφάνισή τους στο πρόσωπο και συγκεκριμένα στα μάγουλα, στα χείλια ακόμα και στη γλώσσα.

Εκείνη την εποχή (τις δεκαετίες 70 με 80) δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη μέθοδος θεραπείας.

Στην Ελλάδα ξεκίνησα από 6 μηνών και συνέχισα μέχρι και 12 χρονών εμβολισμούς με χλωριούχο νάτριο (αλατόνερο).

Σε όλα αυτά τα χρόνια, το αιμαγγείωμά μου μεγάλωνε.

Δεν προκαλεί αυτή η “πάθηση” άλλα προβλήματα στην υγεία.

Όμως η κοινωνική ζωή μου, στα παιδικά μου χρόνια δεν υπήρχε.

Όμως δεν θα ήθελα να μιλήσω γι αυτό.

Θέλω να μιλήσω για το ότι υπάρχουν μέθοδοι ώστε να αφαιρεθεί σχεδόν πλήρως ένα αιμαγγείωμα αυτού του τύπου.

Στα 8 μου χρόνια ένα ταξίδι στην Αμερική μαζί με ένα αγγειογράφημα που έκανα στο Lexington στη Βοστόνη, ήρθαν να μας αποδείξουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα ολικής αφαίρεσης.

Οι Αμερικάνοι αγγειολόγοι και ο γιατρός Dr. Wilkinson, μας πρότειναν δύο λύσεις.

Η μία αφορά μία σειρά από ακτινοβολίες σε νοσοκομείο στη Μόσχα, την οποία απορρίψαμε από τον φόβο επειδή μετά από κάποιο χρονικό διάστημα υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί στο σώμα κάποια κακοήθεια.

Οι ακτινοβολίες εξαφάνιζαν πλήρως την αγγειακή δυσπλασία.

Τελικά πράγματι, μετά από 5-10 χρόνια από τις ακτινοβολίες, οι ασθενείς ανέπτυξαν λευκαιμία, καρκίνο των οστών και άλλες κακοήθειες.

Η δεύτερη λύση ήταν μία πειραματική ομάδα στο Παρίσι αγγειολόγων – η ομάδα Merland JJ – που έχει κατασκευάσει ένα φάρμακο που προκαλεί έμφραγμα με τη μέθοδο των εμβολισμών στα περιττά αγγεία.

Με αυτή τη μέθοδο τα αγγεία παύουν να τροφοδοτούνται με αίμα και απορροφώνται από το σώμα.

Οι εμβολισμοί μπορούν να συνδυάζονται με επεμβάσεις αφαίρεσης των αγγείων.

Αυτή η μέθοδος, ήξερα ότι θα είναι επώδυνη, χρονοβόρα και ίσως να μην καταφέρω να δω 100% αποτελέσματα όμως ήταν η μόνη μου λύση.

Έτσι, το 1986 (πήγαινα στην 6η τάξη του δημοτικού) έκανα τον πρώτο μου εμβολισμό με Ethiblock (ένα παράγωγο της αιθυλικής αλκοόλης).

Οι γιατροί ενθουσιάστηκαν από την αντίδραση που είχε στον οργανισμό μου το φάρμακο.

Πρώτη φορά στη ζωή μου, σήκωσα 41 πυρετό.

Οι έντονοι πόνοι στο σημείο που έγιναν οι εμβολισμοί σε συνδυασμό με τον πυρετό και το έντονο πρήξιμο δεν διήρκεσαν πολλές μέρες.

Την επόμενη χρονιά επισκέφτηκα το Παρίσι δύο φορές.

Την πρώτη για εμβολισμούς και τη δεύτερη για εμβολισμούς σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης.

Η επέμβαση θα αφαιρούσε ένα τμήμα που όμως βρίσκεται κοντά στο προσωπικό νεύρο.

Αν τραυματιστεί ή κοπεί αυτό το νεύρο παραλύει όλη η δεξιά πλευρά.

Η επέμβαση συνδυαζόταν με πλαστική χειρουργική ώστε να τραβηχτεί και αφαιρεθεί το περιττό δέρμα που κάλυπτε τα αφαιρούμενα αγγεία (δηλαδή λίφτινγκ).

Έγινε μία τομή γύρω από το αυτί μου που περνούσε μέσα από τα μαλλιά μου και από εκεί αφαιρέθηκε όπως είπε ο γιατρός ένα μεγάλο μέρος των αγγείων.

Δυστυχώς το κεντρικό νεύρο τραυματίστηκε και απόκτησα μία ελαφρά παράλυση στην δεξιά πλευρά που με ασκήσεις και κάποιες άλλες εναλλακτικές μεθόδους κατάφερα να επαναφέρω έστω κατά 70% τις κινήσεις της δεξιάς πλευράς του προσώπου μου.

Οι γιατροί μας διαβεβαίωσαν πως στο μέρος που αφαίρεσαν δεν θα μπορέσει να ξανά αναπτυχθεί το αιμαγγείωμα.

Όσο αφαιρείται τόσο θα αυξάνεται, μέχρι τα 17 μου που σταματά η ανάπτυξη του σώματος.

Σε αυτή την επέμβαση έμεινα μία μέρα σε εντατική μονάδα διασωληνωμένη και μετά γύρω στις τρεις εβδομάδες στο νοσοκομείο μέχρι να μου αφαιρεθούν τα ράμματα και να πάρω δυνάμεις για το ταξίδι πίσω στην Ελλάδα.

Έκανα άλλες δύο επεμβάσεις με τομές στην γραμμή του χαμόγελου, πάνω στα χείλια, και μέσα από το στόμα.

Και οι δύο ήταν επώδυνες, είχα επιπλοκές.

Έπρεπε να ξαναμπώ χειρουργείο ώστε να αφαιρεθεί το αιμάτωμα που είχε δημιουργηθεί.

Στην τρίτη επέμβαση το πρόβλημα της πιθανότητας δημιουργίας αιματώματος λύθηκε με ένα σωληνάκι που τραβούσε το αίμα από το σημείο που είχε γίνει η επέμβαση του οποίου το δοχείο το κουβαλούσα μαζί με τον ορό – talking about a lot of luggage :P

Σε μία από αυτές η γιατρός έκοψε τον μυ του χαμόγελου και δεν τον επανασύνδεσε.

Από εκείνη την ημέρα έχασα το χαμόγελό μου.

Οι τελευταίες επεμβάσεις, πέρα από τις ζημιές που είχαν ήδη κάνει οι γιατροί, ήταν πλήρως ανεπιτυχείς διότι το αιμαγγείωμα μέσα σε ένα χρόνο “γέμισε” τα κενά των εγχειρήσεων.

Σε όλο αυτό το διάστημα επισκεπτόμουν το Παρίσι για εμβολισμούς, μερικές φορές και δύο φορές το χρόνο.

Πυρετοί, πόνος πρήξιμο.

Πάντα μετά τους εμβολισμούς υπήρχε αισθητή μείωση.

Όμως με τον καιρό καθώς απορροφούσε ο οργανισμός μου το φάρμακο, επανερχόταν κατά ένα μέρος στην προηγούμενη κατάσταση.

Το 1990 ήταν για μένα χρονιά σταθμός.

Εκείνη τη χρονιά  οι Γάλλοι γιατροί μας ενημέρωσαν πως θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε μία επέμβαση που σίγουρα δεν θα αφαιρούσε όλο το αιμαγγείωμα αλλά θα μπορούσε να φέρει συμμετρία στο πρόσωπο.

Αυτό ήταν το ζήτημα: η συμμετρία, το να φαίνομαι έστω με τις ουλές και τα τραυματισμένα νεύρα σαν όλους τους ανθρώπους.

Έτσι γνώρισα τον κύριο Defrenne που σε συνεργασία με τον αγγειολόγο μου και τον καθηγητή Tamp-Pah-Oui θα αφαιρούσαν με μικροχειρουργική τα μικρά αγγεία που ήταν μπλεγμένα στους προσωπικούς μυς και νεύρα, θα προχωρούσαν σε ανόρθωση χείλους και ζυγωματικών σε συνδυασμό με αφαίρεση του χειλώματος στη γραμμή του χαμόγελου που είχε παραχθεί από παλαιότερη επέμβαση.

Ο κύριος αυτός – τα σκέφτομαι ακόμα και συγκινούμαι για την προσφορά του – ολοκλήρωσε επιτυχώς την επέμβαση – όπως ακριβώς μας το είχε υποσχεθεί – που διήρκεσε 8 ώρες.

Θυμάμαι ξύπνησα στις 10 το βράδυ.

Έμεινα δύο εβδομάδες μόνο στο νοσοκομείο μέχρι να αφαιρεθούν τα σωληνάκια και οι οροί.

Η επόμενη εβδομάδα ήταν δύσκολη, επειδή είχα χάσει πολύ αίμα και οι μετακινήσεις από το κρεβάτι στην τουαλέτα ήταν απίστευτα κουραστικές.

Το γαλλικό ταρτάρ – φυσικά δεν μπορούσα να φάω στερεά τροφή – ήταν απίστευτο δυναμωτικό για την περίπτωσή μου (και πολύ νόστιμο).

Μία εβδομάδα μετά, αφαιρέθηκαν τα ράμματα και επέστρεψα σπίτι μου να γιορτάσουμε το τέλος της ταλαιπωρίας της οικογένειάς μας για τόσα πολλά χρόνια.

Συνέχιζα τους εμβολισμούς κάθε χρόνο, μέχρι που οι Έλληνες γιατροί μας απέτρεψαν να ξαναπάμε στο Παρίσι για να συνεχίσουμε τις θεραπείες μέχρι να εξαλειφθεί το αιμαγγείωμα.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εξηγήσω κάτι.

Τα ταξίδια στο Παρίσι, τα νοσήλια, η διαμονή και τα εισιτήρια τα πλήρωνε όλα το Ελληνικό δημόσιο ως εξής:

Έπρεπε να περάσω για κάθε ταξίδι που έπρεπε να κάνω από δευτεροβάθμιο επιτροπή υγείας.

Να έχω δικαιολογητικά από γιατρούς της Ελλάδας και του εξωτερικού (μεταφρασμένα) που να αποδεικνύουν πως η θεραπεία αυτή δεν είναι δυνατόν να γίνει στην Ελλάδα διότι δεν υπάρχουν γιατροί που να ασχολούνται με αυτές τις περιπτώσεις.

Να σημειώσουμε πως ΑΚΟΜΑ δεν υπάρχουν γιατροί με πιστοποίηση που αναλαμβάνουν την θεραπεία των αγγειακών δυσπλασιών και την χορήγηση Ethiblock μιας και το φάρμακο δεν είναι εγκεκριμένο από τον ΕΟΦ.

Πριν πάμε να χιλιοπαρακαλέσουμε την επιτροπή, έπρεπε να βρούμε κάποιον διευθυντή πλαστικής χειρουργικής να τον παρακαλέσουμε να μας δει και να κρίνει πως αυτή η επέμβαση δεν είναι εφυκτή στην Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια μας παρέπεμπαν σε έναν διευθυντή χειρουργικής κλινικής που είχε κατηγορηθεί για φακελάκι.

Τον χιλιοπαρακαλάγαμε να μας δώσει το δικαιολογητικό για να χιολοπαρακαλέσουμε τους γιατρούς της δευτεροβάθμια επιτροπή υγείας να μας δώσουν χρήματα να πάμε στο Παρίσι.

Την τελευταία φορά – 1998 – μας είπε πως δεν θα μας δώσει το χαρτί διότι πιστεύει πως πλέον οι εμβολισμοί δεν παρουσίαζαν βελτίωση που αφορούσε την σειρά των θεραπειών και πως ίσως να ήταν επικίνδυνοι.

Συγκεκριμένα είπε πως εφόσον οι εμβολισμοί γίνονται κατά προσέγγιση – πράγμα στο οποίο είχε δίκιο – υπάρχει περίπτωση το φάρμακο να περάσει σε κάποιο εγκεφαλικό αγγείο, ή να πειράξει κάποιο αγγείο οπτικό και να προκαλέσει σοβαρή ζημιά.

Εδώ εξοργίστηκα!

Τα τελευταία χρόνια, δεν έπαιρνα νάρκωση κατά τη διάρκεια των εμβολισμών διότι οι γιατροί πίστευαν πως λόγω ωριμότητας θα μπορούσα να ανεχθώ τον πόνο του εμβολισμού χωρίς να κινηθώ – τέτοιο πόνο δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου, χαρακτηριστικά τα δάκρυα έτρεχαν μόνα τους από τον πόνο.

Επειδή είχα τις αισθήσεις μου, παρακολουθούσα όλη τη διαδικασία:

Οι γιατροί τοποθετούσαν μία βελόνα στο μάγουλο.

Πρόσθεταν ιώδιο και φωτογράφιζαν μετά την ροή του ιωδίου στα αγγεία.

Μικρή προσθήκη:

Έμαθα the hard way πως είμαι αλλεργική στο ιώδιο στον πρώτο μου εμβολισμό παθαίνοντας αλλεργικό σοκ στο χειρουργικό τραπέζι.

Από τότε έπαιρνα τρεις μέρες πριν τον εμβολισμό δύο φάρμακα αντιαλλεργικά.

Έβλεπαν πως το ιώδιο περνάει από σημεία που προκαλεί έμφραγμα στα αγγεία, έριχναν εκεί την ένεση Ethiblock.

Άρα βλέπανε που πάει το φάρμακο!

Ο κύριος Έλληνας γιατρός προφανώς ήθελε φακελάκι, και η οικογένειά μου είχε ήδη ξεπαραδιαστεί να πληρώνει τα έξοδά μας στο Παρίσι – φυσικά το φαγητό, οι μετακινήσεις ήταν δικά μας έξοδα.

Εν πάσει περιπτώσει, οι περιπέτειες μου με τα νοσοκομεία του πλανήτη αυτού τελείωσαν το 1998.

Δυστυχώς δεν μπορώ να προχωρήσω σε άλλη μία επέμβαση χειρουργική.

Απόκτησα είδη πολλά “παράσημα” – ουλές – από τις περιπέτειές μου.

Οι παλαιότερες επεμβάσεις, έχουν προκαλέσει ζημιές ή δεν μπορούν πλέον να αφαιρέσουν τα ήδη μπλεγμένα αγγεία στους προσωπικούς μυς.

Είχα επισκεφτεί έναν Έλληνα πλαστικό χειρούργο, τον κ. Κουτσόγιωργα, γνωστό για τις πλαστικές επεμβάσεις που κάνει σε celebrities.

Ο κύριος αυτός είδε την περίπτωση και με τρομερό ενδιαφέρον είπε πως είναι κάτι σαν προσωπικό του χόμπι να ασχολείται με αυτού του είδους τις παθήσεις.

Μου είπε πως μπορεί σε μία επέμβαση 12 ωρών να μου το αφαιρέσει όλο.

Φυσικά αρνήθηκα, πρώτον διότι δεν διακινδυνεύω τη ζωή μου – μπορούν να υπάρξουν επιπλοκές όπως αιμορραγίες όπως παραλήσεις, όπως εγκεφαλικές βλάβες – σε κάποιον που ασχολείται με τα αιμαγγειώματα από χόμπι.

Δεύτερον, διότι δεν είμαι διατεθημένη να μπω σε χειρουργείο ξανά, αλλά αυτή τη φορά για 12 ώρες.

Νομίζω πως έχω κλείσει πολλά “ένσημα” από τις ώρες που έχω “χάσει″ από τη ζωή μου στα χειρουργικά τραπέζια (σύνδρομο χειρουργείου από πολύωρη νάρκωση).

Πλέον, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πήγαινα στο Παρίσι για να δώσω τις μάχες μου με το αιμαγγείωμα μου.

Έφτιαξα τη ζωή μου.

Κοιτάζω που και που πίσω.

Μερικές φορές ξέρουν να με επισκέπτονται στον ύπνο μου εφιάλτες με χειρουργεία.

Όμως αυτό το άρθρο δεν το έγραψα μόνο για να καταγράψω τις εμπειρίες μου αλλά και για να ενημερωθούν κι άλλοι πως υπάρχει πλέον θεραπεία, επώδυνη αλλά υπάρχει.

Εύχομαι φέτος να καταφέρω να επισκεφτώ το Παρίσι για πρώτη φορά ως τουρίστας μαζί με τον άντρα μου και όχι ως ασθενής. :)

"Ο Γιάνης θυμάται…"

November16

Η μαρτυρία του πατέρα μου από εκείνη τη σκοτεινή μέρα, στις 17 Νοεμβρίου 1973

1. Εκείνο το βράδυ, πως βρεθήκατε στο Πολυτεχνείο;

Μαζί με τον αδελφό μου και τα κορίτσια μας ακούσαμε την έκκληση από τον ραδιοφωνικό σταθμό και τρέξαμε στο Πολυτεχνείο. Αφήσαμε το αυτοκίνητο κάπου μακριά και αρχίσαμε να βοηθάμε όπως  μπορούσαμε, όπως πολλοί άλλοι νέοι και μεγάλοι!

2. Τί κατάσταση επικρατούσε εκείνο το βράδυ;

Ήταν σκοτεινά γιατί μάλλον είχαν κόψει τον δημοτικό φωτισμό.
Ένα χάος επικρατούσε έξω αλλά και μια συνωμοτική σιωπή.  Κόσμος πολύς πηγαινοερχόταν και μετέφερε στην κατάληψη τρόφιμα, φάρμακα και ιατρικό υλικό.  Κάποιοι τολμηροί γιατροί μπαίναν μέσα ανταποκρινόμενοι στις εκκλήσεις από το μεγάφωνα και τον ραδιοσταθμό του Πολυτεχνείου!
Την παγερή σιωπή έσκιζαν τα μεγάφωνα με τις εκκλήσεις για αίμα, φάρμακα, ασθενοφόρα …

3. Υπήρχαν ελεύθεροι σκοπευτές εκείνο το βράδυ στις ταράτσες γύρω από το Πολυτεχνείο. Δεν φοβόσασταν για τη ζωή σας;

Χαμός γινόταν. Κάθε τόσο άκουγες τους πυροβολισμούς. Από παντού έπεφταν αδέσποτες πλαστικές σφαίρες  και χτυπούσαν στην τύχη όποιον έβρισκαν!   Κυρίως προέρχονταν από την ταράτσα του Ξενοδοχείου Ακροπόλ! Είπαμε πως είναι πρβοκάτορες. Μα και το καθεστώς της Χούντας είχε κάθε λόγο να μην αφήσει να εξελιχθεί η εξέγερση. Ήθελαν να ανακόψουν τον εφοδιασμό με τρόφιμα, φάρμακα και γιατρούς για να αναγκάσουν την κατάληψη να φυλλοροΐσει!
Για να προστατευτούμε όταν πλησιάζαμε τα πλαϊνά παράθυρα και να δώσουμε το υλικό κρατάγαμε τεράστια ξύλινα πανώ … με την ελπίδα να ανακόψουν τις πλαστικές σφαίρες.
Μια κοπέλα κινηματογραφίστρια, ξαφνικά είδαμε να αιμορραγεί μέσα από τη φούστα της… Δεν το είχε πάρει είδηση ακόμη!  Ήταν ζεστό το τραύμα. Την πήρε κάποιος από μας για το νοσοκομείο. Πιστεύω πως έγινε καλά.

4. Περιμένατε την εισβολή του τανκ στο χώρο του Πολυτεχνείου; Περιγράψτε μου την κατάσταση.

Όλοι περιμέναμε ότι η Χούντα δεν θα άφηνε την εξέγερση να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις παλλαϊκού ξεσηκωμού.  Η νύχτα άρχισε να βαραίνει. Ακούσαμε από μακριά τις αλυσίδες των τανκ να κροταλίζουν στον ερχομό τους! Καταλάβαμε ότι ήθελαν να πολιορκήσουν το Πολυτεχνείο. Δεν πιστεύαμε ότι το στρατιωτικό τανκ θα πατούσε την πύλη και όσους ήσαν επάνω της σκαρφαλωμένοι …
Στα μεγάφωνα τσίριζαν οι εκφωνητές:  “Ο στρατός, τα παιδιά του ελληνικού λαού δεν μπορεί να χτυπήσουνε τ’ αδέλφια τους. Είμαστε αδέλφια!” Και μετά ο ΕΘνικός Ύμνος από όλους μέσα στην κατάληψη!

5. Μετά την εισβολή του τανκ, τί ακολούθησε;

Το τανκ πέρασε πάνω από ένα αυτοκίνητο της πρυτανείας, έρριξε μια κολώνα που στήριζε την πύλη και γκρεμίστηκαν οι νέοι που είχαν σκαρφλώσει εκεί.   Τραυματίστηκαν ορισμένοι.  Ευτυχώς όχι τόσο σοβαρά.
Ο στρατός και η αστυνομία παρατεταγμένοι στην είσοδο … σε δυο σειρές.
Ανάμεσά τους περνούσαν οι νέοι βγαίνοντας από την κατάληψη με τα χέρια ψηλά!   Ξύλο, κλωτσιές, συλλήψεις!
Κάποιους τους έσωσαν από βέβαιο ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου …  αξιωματικοί της αστυνομίας και του στρατού!
Οι τραυματίες που ήσαν μέσα στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου βγήκαν με ασθενοφόρο!

6. Το σύνθημα “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία” συνεχίζει να είναι επίκαιρο;

Δυστυχώς! Με την ανεργία, με την απλήρωτη και μαύρη εργασία, με την ανασφάλιστη και ελαστική μορφή εργασίας το “ΨΩΜΙ” λείπει σε πολλές οικογένειες, κυρίως των νέων!
Η ΠΑΙΔΕΙΑ είναι ένας από τους δύο μεγάλους ασθενείς (ο άλλος η υγεία)! Προσπαθούν χρόνια τώρα να εμπορευματοποιήσουν την εκπαίδευση και να ιδρύσουν μέχρι και ιδωιτικα πανεπιστήμια (τα κολέγια, τα ΚΕΣ)!

Η προίκα στην παιδεία 15% ακόμη είναι ζητούμενο!  Ούτε τα μισά δεν δίνει το κράτος στη δημόσια παιδεία!
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μονολότι σωστά θεωρούμε ότι ζούμε σε δημοκρατία … δυστυχώς πλήττετται βάναυσα στο πρόσωπο των νέων που τους στρέφουν στη ζητιανιά και τα ναρκωτικά, των μεταναστών που ξυλοκοπούνται και βασανίζονται ακόμη και μέσα σε αστυνομικά τμήματα, στο πρόσωπο της Κούνεβα που έπρεπε να χάσει την υγεία και την αρτιμέλειά της για να ξυπνήσει η διαλυμένη κοινωνία μας!

Την ελευθερία ζητάνε ακόμη και τα παιδιά που πάνε σχολείο και υφίστανται την καταπίεση του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και οι φοιτητές με τους αυταρχικούς νόμους που πρέπει να καταργηθούν!

Ελευθερία ζητάμε στους δημόσιους χώρους που συρρικνώνονται δραματικά και γίνονται βορά των ιδιωτικών επενδύσεων …
Βάναυσα έχουν καταπατηθεί συνδικαλιστικά και συνταγματικά δικαιώματα εργαζομένων …


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr