Browsing Ανθρώπινα δικαιώματα

Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας

March29

Αναδημοσιεύω από το blog του Πιτσιρίκου:

Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας

 

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό.

Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως οι ίδιοι μας κατήγγειλαν, ως αντίδραση στην απεργία πείνας που ξεκίνησαν και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του 28χρονου κρατουμένου πρόσφυγα από την Παλαιστίνη Ιμπραχίμ Φαράζ, ενεργοί πολίτες του Πειραιά πραγματοποιήσαμε χθες 27/04/13 πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης.

Όταν φτάσαμε έξω από το Α.Τ. Δραπετσώνας ο Διοικητής βγήκε μπροστά από τα ΜΑΤ, που είχαν παραταχθεί, μας ενημέρωσε και επέτρεψε σε μια ομάδα 5 ατόμων να μπούμε και να συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους που κρατούνται στα κρατητήρια.

Η εικόνα που αντίκρισα ήταν σοκαριστική. Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας, 100 άνθρωποι στοιβαγμένοι σε 70 τετραγωνικά, κλεισμένοι στα κρατητήρια για πάνω από 9 μήνες, από την έναρξη του «Ξένιου» Δία. Χωρίς δικαίωμα προαυλισμού (δεν υπάρχει χώρος, μιλάμε για κρατητήρια αστυνομικού τμήματος), χωρίς υγιεινή, να έχουν κολλήσει δερματικές και άλλες ασθένειες λόγω των συνθηκών κράτησης, απελπισμένοι, στα πρόθυρα της αυτοκτονίας.

Ούτε ποντίκια δεν κρατάς σε τέτοιες συνθήκες, τα λυπάσαι. Δεν περιγράφεται η εικόνα. Φανταστείτε τα χειρότερα κρατητήρια που έχετε δει σε ταινία, πολλαπλασιάστε τα επί το άπειρο και πάλι δεν θα έχετε ιδέα.

Δεν θα μπορούσε να μείνει άνθρωπος εκεί μέσα όχι 9 μήνες αλλά ούτε 9 ώρες. Ντρέπομαι και οργίζομαι για το κράτος μου. Ντρέπομαι και οργίζομαι για εκείνους τους αστυνομικούς που τους χτυπάνε, όπως οι κρατούμενοι μας είπαν και φυσικά ο Διοικητής του τμήματος το αρνήθηκε.

Άντεξα σε αυτά που μου έλεγαν τα θλιμμένα και απελπισμένα μάτια τους, άντεξα να συνομιλώ με τον Διοικητή που επιχειρούσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό του και στις διαταγές του κ. Δένδια, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος κατ’ εκείνον για την κατάσταση του Α.Τ. Δραπετσώνας και όλων των Τμημάτων της χώρας.

Κατέρρευσα όμως, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπο να σκίζει τη σάρκα του και να γεμίζει αίματα από πάνω μέχρι κάτω, ως τη μόνη λύση που ήρθε στο μυαλό του, μόλις μας είδε, για να βγει από το κολαστήριο που τον κρατάνε και τον βασανίζουν επί 9 μήνες.

Δάκρυσα και για να μην με δουν οι κρατούμενοι ( δεν είναι κρατούμενοι αυτοί, αν υπήρχε κόλαση, αυτοί οι άνθρωποι την βιώνουν εν ζωή ), βγήκα έξω από το κελί και, για να μην τους μεταδώσω και τη δική μου θλίψη, άρχισα να φωνάζω στους αστυνομικούς και τους ψυχολόγους, που είχε στείλει το υπουργείο, εξαιτίας της κινητοποίησης μας.

«Δεν είστε άνθρωποι» τους φώναξα. Εδώ καταπατείται κάθε έννοια Ανθρωπίνου Δικαιώματος και εσείς μας μιλάτε για γραφειοκρατία που σας εμποδίζει να φτιάξετε τις τουαλέτες (2 για 100 άτομα) και για προσπάθεια να ισορροπήσετε μεταξύ του «Ανθρωπισμού» σας και των διαταγών που έχετε. «Ποια προσπάθεια ρε» τους είπα, «αν ήσασταν Άνθρωποι, αν είχατε ίχνος ευαισθησίας πάνω σας θα είχατε μιλήσει εσείς για όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, αν είχατε στόφα Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, θα είχατε παραιτηθεί και θα ανοίγατε το δρόμο για να πάψει αυτό το έγκλημα». Έχανα τον αυτοέλεγχό μου και βγήκα έξω από το τμήμα.

Αν υπάρχουν αστυνομικοί, διοικητικοί, ψυχολόγοι και άλλοι εργαζόμενοι που έχουν κρίση και ανθρωπιά και διαβάζουν αυτά που γράφω, πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Πρέπει να αντιδράσουν. Εμείς είμαστε το Κράτος. Εμείς το αποτελούμε και όχι αυτοί που δίνουν τις εντολές. Αν όμως τελικά το Κράτος είναι ανάλγητο είναι γιατί εμείς που το αποτελούμε είμαστε απάνθρωποι.

Ο Διοικητής του τμήματος ανακοίνωσε στον κρατούμενο που αυτοτραυματίστηκε, ότι θα αφεθεί ελεύθερος, όπως έγινε και με τον Παλαιστίνιο που προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το μήνυμα που πέρασε; Από δω μέσα θα βγείτε μόνο αν αυτοκτονήσετε και αν είστε τυχεροί μπορεί να προλάβουν να σας σώσουν στο νοσοκομείο…

Γιώργος Καρυστινός

 

Έκανα μία μετάφραση στα Αγγλικά του άρθρου. Όποιος ενδιαφέρεται να αναδείξει το θέμα στα ξένα μέσα, μπορεί να την χρησιμοποιήσει. Φαντάζομαι πως ίσως είναι χρήσιμη.

 

In the Hellhole of Drapetsona’s Police Department

 

Dear Pitsirikos, I feel compelled to talk about what I saw yesterday at Drapetsona’s Police Department in Piraeus. I do not know how else I can help these fellow human beings and I expect you to contribute in the following.

After the torturing beatings that occurred by police officers of this department against the people who are held there, a complain was made by the detainees, as a response to the hunger strike that began after the suicide attempt of a 28 year old prisoner refugee from Palestine, Ibrahim Faraj, the active citizens of Piraeus protested in solidarity yesterday (27/04/13).

When we reached Drapetsona’s police department the commander in charge came in front of the lined-up riot policemen, informed us and allowed a group of 5 to enter the police station and talk with people who are held in the detention center.

The image that I saw was shocking. In the hellhole of Drapetsona’s Police Department, 100 people were crammed into 70 square meters room, detained more than 9 months since “Xenios Zeus’s” ministrative operation. They are not able to walk in a courtyard (there is not space for that, we are talking about detention cells at a police department), without hygiene, they have contracted skin and other diseases due to the conditions of the detention, desperate, on the verge of suicide.

Not even rats are kept in such conditions, you feel sorry for them. The image cannot be described. Imagine the worst detention center you’ve ever seen in a movie, multiply it by infinity and still you won’t be able to form the image in your mind.

No human could be able to stay in there for 9 months even for 9 hours. I am ashamed and furious about my State. I am ashamed and furious about those police officers who beat those people, as the prisoners told us while police department’s commander refused – of course.

I endured what those sad and desperate eyes told me, I endured talking to the commander who tried to justify the situation by saying that he is trying to balance the situation between humanity and the orders of Minister of Citizens Protection, Nikos Dendias, who is solely responsible, according to the commander, of the state of Drapetsona’s police department and all the police departments of the country.

I collapsed, however, when I saw before my eyes a man tearing out his flesh, his body filled with blood from top to bottom, as an ultimate solution that came to his mind – when he saw us – in order to get out of this hellhole that keeps and tortures him for 9 months.

I didn’t want the tears that were rushing from my eyes to be seen by the prisoners (those are no prisoners, if there is hell, those people experience it in life), I left the cell, and in order not to pass them my own grief, I began to yell at police officers and the police psychologists who were standing nearby and sent by the ministry due to our mobilization.

“You are not humans,” I cried. In this place every concept of human rights is violated and you talk about bureaucracy that prevents you to build toilets (there are 2 toilets for 100 people) while you attempt to equalize “Humanism” and the orders they have given you. “What effort”? I told them. “If you were Humans, if you had any  sense what so ever, you would have talked about what’s happening here, if you had any Human cells, with a capital H, you would resign and would open the way to stop this crime. ” I lost my self-control and went outside of the department.

If there are any police officers, commanders, psychologists and other employees who have judgment and compassion and read what I’ve wrote, they must consider and reflect their responsibilities. They must react. We are the State. We, the people constitute the State, not those who give the orders. But if the State is ultimately merciless, it is because we, who are part of this, are inhuman.

The commander of the police department announced to the prisoner who was self inflicted that he will be released, as was the Palestinian who attempted to commit suicide. The message that was passed: From here you will leave only if you commit suicide and if you are lucky enough the doctors will manage to save you at the hospital…

Georgos Karystinos

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

December5

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως.

Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα.

Περίμενα από τους ανθρώπους.

Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε.

Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε.

Ούτε αυτό δεν κάνουμε.

Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη μας, ούτε καν τους δικούς μας ανθρώπους.

Κοιτάμε το τώρα, το εδώ.

Φοράμε παρωπίδες που μας επιτρέπουν να δούμε ευθεία, όπως φορούν στα άλογα.

Τουλάχιστον στα άλογα τους τις έβαλαν, εμείς που τις βάλαμε μόνοι μας τι δικαιολογία έχουμε;

Και δεν βλέπουμε γύρω μας.

Δεν θέλουμε να δούμε γύρω μας.

Ή μάλλον θέλουμε να καταγγέλλουμε, να βρίζουμε, να εκτονωνόμαστε, να κάνουμε επιτέλους αυτό που όταν δεν υπήρχε twitter και βλέπαμε ειδήσεις βρίζοντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Είναι σωτήριο ότι μπορούμε να καταγγέλλουμε δημόσια.

Εκεί, κλωθογυρίζουμε στο τι έκανε ο Λοβέρδος, πόσο παχύς είναι ο Πάγκαλος, πόσο φασίστας είναι ο Άδωνις και πόσο αμετανόητος είναι ο Παπανδρέου.

Σαν παιδιά με σύνδρομο Aspregers.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση οπότε τι κάνουμε;

Κάνουμε ό,τι μας έχει μάθει το σύστημα που έχει περάσει στο ένστικτό μας: να καταγγέλλουμε, να σχολιάζουμε τον κάθε πολιτικό τιποτένιο που υποτιμά καθημερινά την νοημοσύνη μας [αντί να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί οι τύποι δεν θα αλλάξουν ποτέ], να διαδηλώνουμε [η κλασσική μέθοδος εκτόνωσης του συστήματος] καθώς απεργούμε [απεργούμε εις βάρος των πολιτών χωρίς να κοιτάμε εναλλακτικές μεθόδους απεργίας] κρεμασμένοι από τις αποφάσεις των ΔΣ των συνδικάτων [των διεφθαρμένων συνδικάτων που αντί οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω και να αρχίσουν συνελεύσεις ιδρύοντας μία συνδικαλιστική ενωτική μορφή χωρίς εξουσίες με κέντρα αποφάσεων, τους ίδιους τους εργαζόμενους, δέχονται ό,τι απεργιακή κινητοποίηση τους σερβίρουν φοβισμένοι].

Και αντιδρούμε.

Τρώμε την μία καρπαζιά μετά από την άλλη και αντιδρούμε φυσικά διότι όταν πονάς κάνεις και ένα “α” [άντε ίσως προσπαθείς να αμυνθείς κιόλας, όπως δηλαδή κάνουν τα ζώα].

Στο μεταξύ, βγαίνουν και κάποιοι αναρχικοί με το σύνθημα “πουτάνα όλα”, “εξέγερση τώρα” και όλα τα συναφή περί σκοτωμών, πλήρης διάλυσης του παρελθόντος [κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και πολιτισμικά] και αναδόμησης του από τις στάχτες του.

Ό,τι να ‘ναι ρε φίλε.

Καθώς θα πάρεις ανθρώπινες ζωές μετά θα φτιάξεις την ουτοπία των ανθρώπινων ηθικών αξιών.

Δηλαδή δολοφονώντας, ως τι άνθρωπος με ήθος θα αναδομήσεις το σύμπαν;

Πόσο άνθρωπος παραμένεις;

Έπρεπε να είχαμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κολεκτίβες αυτή τη στιγμή, κάποιες που θα λειτουργούσαν ως βάση πρώτων αναγκών, άλλες συμπληρωματικά και κάποιες άλλες ως πηγή εισοδήματος.

Είναι όμως πολύ δύσκολη διαδικασία, δυσάρεστη [καθώς ξέρουμε όλοι πως το δυσάρεστο το αποφεύγουμε] να αποβάλλουμε στερεότυπα όπως “μπορείς να έχεις κοινωνία χωρίς κυβέρνηση”, ή “μπορείς να εργάζεσαι πάνω σε κάτι που αγαπάς και να έχεις ένα εισόδημα” ή όπως “πρέπει να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τον τόπο που έτυχε να βρίσκεσαι ανθρωποκεντρικά, εξουσιαστικά, να πετάξεις το “εγώ” σου”.

Ε, όπως καταλαβαίνεις συνάνθρωπε που διαβάζεις αυτές τις σκέψεις, αυτά δεν πρόκειται να γίνουν διότι απλά δεν υπάρχει η διάθεση να γίνουν.

Έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε να ιεροποιούμε τις διαδηλώσεις, λες και όποιος πηγαίνει και τρώει 5 τόνους χημικά είναι εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση, σαν να ρίχνουμε μία δυνατή γροθιά στο κατεστημένο όπου στην πραγματικότητα το κατεστημένο είναι από ατσάλι και το χέρι απλά ματώνει και πονάει [μετά αρρωσταίνει και πεθαίνει αλλά δεν έχει σημασία].

Αλλά αντιδρούμε.

Αυτό μάλιστα.

Το ξαναείπαμε έτσι;

Αυτό δεν κάνουμε μόνο; Να αντιδρούμε;

Να δημιουργήσουμε, να ζυμωθούμε, να αποδομήσουμε όλα τα μαθήματα που μας έκαναν γονείς, κοινωνία και κράτος, να κάνουμε λάθη και να μην το παρατάμε δεν το κάνουμε.

Καθώς διαδηλώνουμε, φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και επαναστάσεις [δηλαδή εμφύλιους] η ιστορία μας κλείνει το μάτι.

Ναι, αυτή η ιστορία των 200ων χρόνων.

Η ιστορία της οικονομικής πολιτικής που όλες οι χώρες που βρίσκονται κάτω από αυτή έχουν την εξής σπείρα “εξέλιξης”:

1. Χρέος

2. Αντιμετώπιση χρέους με δανεισμό

3. Ακύρωση βασικών ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων

4. Αύξηση του φασισμού

5. Χρεοκοπία

6. Επανάσταση – εξέγερση – εμφύλιος ή πόλεμος με τους δανειστές

7. Νέα εξουσία

8. Επαναλάβατε τη διαδικασία ξεκινώντας από το [1]

Έτσι θα μας πάει, όσο συνεχίζουν κάποιοι να φτύνουν το Σύνταγμα [στην πραγματικότητα φτύνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία στην οποία ήδη ζουν και είναι μέρος της] όσο υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι επαναστάτες φωνάζοντας το “πουτάνα όλα” [δηλαδή επανάσταση, εμφύλιος τώρα], όσο κατεβάζουμε το κεφάλι στις συνελεύσεις των ενώσεων και ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή που κάνει πολιτική καριέρα στο συνδικάτο, όσο αποδεχόμαστε πως ο μόνος τρόπος εργασίας είναι αυτή η κυριολεκτικά σκλαβιά με λίγο χαρτζιλίκι.

Η ιστορία το έχει αποδείξει, όχι εγώ.

Εγώ υπενθυμίζω την σπείρα των σίγουρων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν.

Είναι σπείρα, όχι κύκλος.

Διότι ναι μεν δεν αλλάζει η σταθερά δημιουργίας οικονομικών κρίσεων όμως αλλάζουν οι εξεγέρσεις και το αποτέλεσμα:

Το αποτέλεσμα της εξουσίας που θα επικρατήσει [ακροδεξιά, ή ναζιστική, ή σοσιαλιστική κλπ εξουσία] να επαναλάβει τη διαδικασία της σπείρας του χρέους.

Μετά από 4 χρεοκοπίες στην Ελλάδα, θα έπρεπε να είχαμε μάθει τις διαδικασίες.

Ίδιες με μικρές παραλλαγές.

Όμως τότε δεν είχαμε το Σύνταγμα.

Δεν είχαμε ζυμώσεις, εξωστρέφεια, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Τώρα έχουμε, το δοκιμάσαμε, κάτι κάναμε λάθος και το παρατήσαμε σαν χαλασμένο παιχνίδι.

Τι έπρεπε να κάνουμε:

Έπρεπε να το ξαναδοκιμάσουμε, να μελετήσουμε τα λάθη του να βρούμε τα κίνητρα, όσο δύσκολα και να είναι για να βγει ο καθένας μας από το σπίτι του, να τα διορθώσουμε, να κάνουμε νέα λάθη, να τα διορθώσουμε…

Καθώς βρίσκουμε τα λάθη του, αντιλαμβανόμαστε τα δικά μας.

Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη διεργασία να κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

Τέρμα πλέον το άλλοθι της κυρίας Klein ότι είμαστε τα θύματα της θεραπείας του σοκ.

Είμαστε άνθρωποι, με την ικανότητα αντίληψης, διανόησης.

Με αρετές, όπως η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η άνευ όρων αγάπη.

Τέρμα οι βαρύγδουπες λέξεις περί “ανάκτησης αξιοπρέπειας” λες και πριν την κρίση είχαμε αξιοπρέπεια όταν ο εργοδότης μας ξεζούμιζε για ψίχουλα.

Τέρμα και τα “οι συλλογικές συμβάσεις που κάποιοι τις εδραίωσαν με το αίμα τους και καταργήθηκαν”, οι συλλογικές εργοδοτικές πλαστικές αλυσίδες.

Δεν είχαμε πει ότι παίρνουμε τις ζωές μας τα χέρια μας;

Δεν το νιώσαμε με όλο μας το είναι αυτό;

Οι ζωές μας, είναι στα χέρια μας, μόνο που τα χέρια είναι παρατημένα.

Αγαπητέ Ανέστη

August9

Αγαπητέ Ανέστη,
διάβασα το άρθρο σου και ενώ αρχικά είχα διάθεση να ξεκινήσω κουβέντα στο twitter, η διάθεση μεταλλάχθηκε στο να σου αφήσω σχόλιο. Όμως αφού έβλεπα ότι άρχιζα να γράφω πολλά, αποφάσισα να κάνω μία απάντηση – post στο blog μου.

Αν πράγματι θέλεις να αναλύσεις την άνοδο του φασισμού, δεν θα έπρεπε να ξεκινήσεις με το “χαρακτηρίσαμε φασίστες τους κατοίκους των περιοχών του κέντρου που φωνάζουν για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους”.

Αυτές οι περιοχές του κέντρου ήταν υποβαθμισμένες πολύ πριν έρθουν μετανάστες στην Ελλάδα.

Οι χαρτοπαικτικές λέσχες στα στενά του Αγίου Παντελεήμονα, τα μαχαιρώματα στις 7 το πρωί στη Μάρνης, όλα αυτά τη δεκαετία του 80.

Ούτε τότε ήταν καλά, ούτε και τώρα.

Πριν το Δουβλίνο 2, η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να μεταφέρει τους μετανάστες σε κέντρα φιλοξενίας τα οποία υποτίθεται έπρεπε να παρέχουν υπηρεσίες όπως εκπαίδευση, εκμάθηση γλώσσας κλπ μέχρι να φύγουν στις χώρες προορισμού τους.

Δεν έγινε ποτέ. Θυμίζω την Παγανή στη Λέσβο.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι όλοι αυτοί οι πρόσφυγες που βρίσκονταν και βρίσκονται σε ημι-άγρια κατάσταση, ερχόμενοι από θεοκρατικά βίαια καθεστώτα – δηλαδή πολιτικοί μετανάστες – γκετοποιήθηκαν στις ήδη υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας.

Στην ουσία το κράτος ήταν υποχρεωμένο να τηρήσει τις διεθνείς συνθήκες που αφορούν το μεταναστευτικό σύμφωνα [προ Δουβλίνου 2] αλλά δεν έκανε τίποτα.

Η γνωστή τακτική Παιγνίων Πολέμου: το αφήνουμε να ρημάξει μέχρι να έρθει η ώρα να ρίξουμε αλλού τις ευθύνες.

Γράφεις: “Διαπίστωσα όμως πως τόσο καιρό οι φωνές μας ήταν μόνο κριτική σε οτιδήποτε προσπαθεί να μετριάσει το πρόβλημα. Προτάσεις δεν είχαμε”.

Δεν τίθεται θέμα πρότασης, αλλά θέμα τήρησης νόμων. Δεν μπορεί ο ΧΑυγίτης που επιτίθεται σε ανθρώπους είτε μετανάστες είτε δημάρχους, είτε βουλευτές να χαίρει ασυλία που μόνο σε καθεστώτα τύπου Μουμπάρακ και Καντάφι συναντάμε.

Την εκτελεστική εξουσία την έχει η κυβέρνηση, όχι εμείς οι πολίτες. Έχει συντάξει νόμους, έχει θέσει ως [υποτίθεται] ανεξάρτητη εξουσία θεσμός τη δικαιοσύνη και είναι υποχρεωμένη να τηρεί τους νόμους ισότιμα.

Ούτε αυτό το κάνει.

Γράφεις: “Την αποκηρύξαμε [αστυνομία] ως ταξικό εχθρό, τους είπαμε συλλήβδην «μπάτσους γουρούνια δολοφόνους»”

Λάθος, ο χαρακτηρισμός έγκειται στον ρόλο της αστυνομίας ως το εργαλείο βίαιης καταστολής, καταπάτησης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ασυλίας των πράξεών τους.

Σε μία ιδανική κοινωνία δεν θα είχαμε ανάγκη την αστυνομία, διότι δεν θα υπήρχε έγκλημα.

Ο ρόλος της αστυνομίας, στις παρούσες συνθήκες είναι η προστασία του πολίτη, του *κάθε* πολίτη, είτε πλούσιος, είτε φτωχός, είτε Αλβανός, είτε Πακιστανός.

Η δομή της έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια αν έχεις παρατηρήσει.

Έχουμε περισσότερες μονάδες καταστολής από τροχαίους που κάποτε επέβλεπαν αν ξεπερνούσες το όριο σε κάποιο δρόμο.

Οι αγροφύλακες στην επαρχία καταργήθηκαν. Αποτέλεσμα: Ασυδοσία από κράτος και πολίτες.

Αυτό το σχήμα δεν λέγεται αστυνομία, λέγεται ΜΑΤ-ΥΜΕΤ-ΔΙΑΣ καμία σχέση με αστυνόμευση, καμία σχέση με αυστηρούς ρόλους που πρέπει να έχει ένας αστυνομικός ώστε να μην καταπατήσει διεθνείς συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε να μην υπερβεί την εξουσία που του δόθηκε.

Γράφεις: “Να προσφερθούν νομικές υπηρεσίες σε όσους τις χρειάζονται. Να δείξουμε επιτέλους με κάποιο τρόπο πως μπορούμε να υπερασπιστούμε ανθρώπινα δικαιώματα αποδεχόμενοι ένα πλαίσιο. Ή να αγωνιστούμε να αλλάξουμε αυτό το πλαίσιο προβάλλοντας πειστικές και βιώσιμες αντιπροτάσεις. Αλλά να αποδεχτούμε το μονο σίγουρο: η στείρα ρητορεία δεν μας οδήγησε πουθενά καλύτερα”.

Νομίζεις ότι δεν γίνεται αυτό; Ότι δεν τρέχουν δικηγόροι που πληρώνονται ψίχουλα από προσωπική ευαισθησία για τέτοια θέματα;

Το πρόβλημα δεν λύνεται πάλι με κοινωνικό αυτοματισμό. Έχει αποδειχθεί ότι αυτό το μοντέλο Σημίτη έχει αποτύχει πανηγυρικά. Στις ανεπτυγμένες χώρες τύπου Γερμανία, δεν υπάρχει κοινωνικός αυτοματισμός. Είναι υποχρεωμένο το κράτος να τηρεί τους νόμους της χώρας και της Ε.Ε. εφόσον είναι μέρος της.

Οι νόμοι δεν θεσπίζονται για να γίνουν διακοσμητικά στοιχεία. Από τη στιγμή που δεν τηρούνται κατ’ εξακολούθηση για σειρά 10ετιών, δηλαδή επίτηδες, είναι προφανές το “Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλεια” είναι άκυρο, ειδικά όταν αναφέρεσαι σε πολίτες με “0″ εκτελεστική εξουσία προβάλλοντας πάλι το μοντέλο του κοινωνικού αυτοματισμού που έχει καταργήσει τον έλεγχο της διαφθοράς κράτους και πολιτών.

Η θέση μας, ως άνθρωποι που θέλουν να λέγονται ότι είναι άνθρωποι χωρίς χαρακτηρισμούς που ανέφερες “αριστεριστές” είναι να αναδεικνύουμε καθημερινά θέματα κρατικής καταπάτησης δικαιωμάτων σε ελεύθερα μέσα όπως το διαδίκτυο, τον μιντιακό εκφασισμό που δεν ανέφερες καθόλου ως μία από τις κύριες αιτίες της ανόδου της ακροδεξιάς και των νεοναζί της ΧΑ, να διαδηλώνουμε δημοκρατικά – ειρηνικά για τα αυτονότητα.

Έχουμε φτάσει εκεί αγαπητέ Ανέστη, στο να εξηγούμε αυτονόητα, απόδειξη μίας κοινωνίας σε κρίση, ή μάλλον σε σήψη.

Μετά τι;

February5

Όταν μαζευόμασταν στο Σύνταγμα, και συζητούσαμε, καταθέταμε τις απόψεις μας στη λαϊκή συνέλευση, γραφόμασταν ή συμμετείχαμε σε ομάδες εργασίας, τι ακριβώς κάναμε;
Ζυμωνόμασταν.
Αυτό ακριβώς κάναμε.
Ο καθένας μας, που δεν είχε αποβάλλει τα συστημικά στερεότυπα καπέλωνε τη λαϊκή συνέλευση, η οποία τελικά απέκτησε έναν χαρακτήρα οργάνωσης δράσεων: από δράσεις ουσιαστικές (τράπεζα χρόνου, συλλογική κουζίνα), μέχρι δράσεις διαδήλωσης (μαζευόμαστε εκεί, αποκλεισμός της βουλής κλπ).
Έχω να πάω σε διαδήλωση από τις 5/5/2010.
Έκανα να συνέλθω από εκείνη τη διαδήλωση ένα μήνα.
Από τις υπόλοιπες διαδηλώσεις έπαψα να συμμετέχω συνειδητά.
Συνειδητά άρχιζα να αντιλαμβάνομαι πως όσα χημικά και να πέσουν, όσες διαδηλώσεις και να γίνουν, όσες φορές και να καταργηθούν τα στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις και πέφτουν θύματα της κρατικής καταστολής τίποτα δεν θα γίνει.
Έστω, ότι πλέον δεν διαδηλώνουμε για να εκτονώσουμε την οργή μας, και κινητοποιούμαστε για να πέσει το καθεστώς, δηλαδή αυτό που νομίζουμε ότι κάνουμε, ποιο το μέλλον μετά;
Δηλαδή μία διαδήλωση που καταλήγει σε εξέγερση, τι μέλλον έχει;
Όλες οι επαναστάσεις καπελώνονται.
Όλες!
Με την επανάσταση, θα εξαϋλωθούν όσοι έκλεψαν και πλούτισαν από τα χρήματα του ελληνικού δημοσίου και δεν ήταν πολιτικοί; (Οι Ψωμιάδιδες, οι Κουρίδες και λοιποί).
Όχι βέβαια.
Με το να έρθει η δραχμή, εκείνοι που κέρδιζαν από τις υποτιμήσεις της το ’80 θα πάψουν να υπάρχουν;
Θα γίνουμε ξάφνου όλοι αναρχικοί;
Ακόμα και ο κυριούλης που πάρκαρε προχθές με το έτσι-θέλω στη γωνία εμποδίζοντας το αναπηρικό καροτσάκι να ανέβει στο πεζοδρόμιο που μετά από παρατήρηση κάποιου περαστικού απάντησε “και εσύ τι είσαι; τροχονόμος”;
Αυτή είναι η κοινωνία μας.
Αυτή είναι η πλειοψηφία, όχι εμείς οι 5-10-100 που φανταζόμαστε πως η κοινωνία μας με μία εξέγερση ξάφνου θα γίνει αλληλέγγυα και όλοι θα αγαπάμε τον γείτονα, τον συνάνθρωπο, όλοι ξάφνου θα αυτοδιορθωθούμε, ξάφνου θα πάψουμε να κοιτάμε την πάρτη μας και τον εαυτούλη μας και θα γίνουμε μία κοινωνία βασισμένη σε ένα παγκόσμιο συνειδητό ηθικό μοντέλο αξιών.
Ε, δεν γίνεται.
Δεν έχει συμβεί ποτέ, δεν συμβαίνει σε αυτό τον πλανήτη πουθενά.
Απέτυχε ο κομουνισμός, απέτυχε ο σοσιαλισμός.
Αυτές οι υπέροχες θεωρίες απέτυχαν.
Φαντάζομαι πως αν εξετάσουμε το γιατί, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το κατά πόσον ο άνθρωπος μπορεί όντως να σπάσει τις αλυσίδες του, τα συστημικά και κοινωνικά στερεότυπα.
Πως γίνεται αυτό;
Ξάφνου θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε άλλο ένα 10% του εγκεφάλου μας;
Αδύνατο.
Αναρχικοί υπήρχαν σε όλες τις εποχές.
Παντού και πάντα.
Η ανθρώπινη φύση, όπως είναι αυτή τη στιγμή, το hardware μας, που τα ελατώματά της είναι πιο εύκολο να υπάρξουν και να λειτουργούν στην κοινωνία, παρά να διορθωθούν (πράγμα δυσάρεστο, διότι είναι δυσάρεστο να βλέπεις τα ελαττώματα που σε διέπουν και ακόμα πιο δυσάρεστο να δουλέψεις για να τα πάψεις).
Πραγματικά, είναι κανείς διατεθειμένος να θυσιαστεί σε μία επανάσταση για το “κοινό καλό” όταν το μεγαλύτερο ποσοστό που επαναστατεί, δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται το “και μετά, τι”;
Δεν είμαι διατεθειμένη να καταπιώ κι άλλα χημικά, να φάω ξύλο, να με χώσουν στη ΓΑΔΑ για να μην υπάρξει “μετά” συνειδητό από όλους εμάς.
Είναι στόχοι που κουβεντιάζουμε και χανόμαστε σε αυτούς, τους φανταζόμαστε τελικά.
Παραμυθιαζόμαστε κυριολεκτικά.
Βάζουμε στόχους μαξιμαλιστικούς που δεν είναι δυνατόν σε αυτές τις συνθήκες, σε αυτό τον κόσμο να ευδοκιμήσουν.
Όταν όλος ο πλανήτης είναι δέσμιος των τραπεζικών λόμπι, πες μου συνάνθρωπε, συναγωνιστή που ήμασταν μαζί στο Σύνταγμα, πως θα κατακτήσουμε ένα αναρχικό σύστημα, μία κοινωνία που σέβεται και προσφέρει στον συνάνθρωπο;
Πως;
Πες μου, μετά από μία επανάσταση, μία φοβερή εξέγερση, που θα εκτελεστούν αθώοι και ένοχοι, άδικα και δίκαια, τι περιμένεις να συμβεί ύστερα;
Κουβεντιάζαμε λοιπόν στο Σύνταγμα, ότι δεν θέλουμε κόμματα, δεν θέλουμε πολιτικούς, δεν θέλουμε το ΚΚΕ, δεν θέλουμε τους αριστερούς, τους αναρχικούς…
Μία λύση υπήρχε;
Μήπως βρε παιδιά δεν υπάρχει λύση, τουλάχιστον έτσι όπως είμαστε, δηλαδή ως όντα με συγκεκριμένες ικανότητες αντίληψης.
Ίσως τόσο να μπορούμε ως άνθρωποι, δεν μπορούμε παραπάνω.
Ίσως να μπορέσουμε παραπάνω, σε 1000 χρόνια, όταν εξελιχθούμε, ή μάλλον όταν αφήσουμε τον εαυτό μας συνειδητά να εξελιχθεί αντί να ακολουθεί, να “τρώει” το σανό, ή να συμμετέχει στην παραγωγή σανού.
‘Εχουμε γίνει, με τη βοήθεια του συστήματος αυτό το ετερόκλητο πλήθος που κουβεντιάζαμε ότι μαζεύεται στο Σύνταγμα.
Αυτό το πλήθος που περιείχε κόσμο καλλιεργημένο, εξαρτημένους από ναρκωτικές ουσίες, ακαλλιέργητους, απλούς ανθρώπους, αναρχικούς, Πασοκτζίδες, ΚΚΕδες, Κνίτες, ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Αυτό το πλήθος είναι η κοινωνία μας το οποίο δεν πρόκειται ξάφνου να αλλάξει με ένα μαγικό ραβδάκι, εκείνο της φαντασιακής εξέγερσης.
Θυμάστε πόσα ουσιαστικές κουβέντες ειπώθηκαν στο Σύνταγμα και πόσες βλακώδεις, αυτιστικές συζητήσεις έγιναν;
Λίγες από τις πρώτες, πάρα πολλές από τις δεύτερες.
Με αυτό τον κόσμο που έχεις, αυτή την κοινωνία, πως βλέπεις την επόμενη ημέρα μίας εξέγερσης;
Προσωπικά δεν την βλέπω αυτή την ημέρα ρόδινη.
Βλέπω πως η ουσία του Συντάγματος, ήταν η ζύμωση.
Με την ζύμωση, ίσως σε 1000 χρόνια να φτάσουμε στην κοινωνία που ονειρευόμαστε.
Για την ώρα θα χρειαστεί να επικεντρωθούμε στο πως να επιβιώσουμε.
Δεν θα βαρεθώ να το γράφω: συλλογικότητες!
Μιλάμε για brothers in arms όταν πρόκειται για εξέγερση, αλλά δεν τολμάμε καν να κάνουμε την κίνηση να συνεργαστούμε με τον διπλανό μας για να επιβιώσουμε.
Τόσο τραγικοί είμαστε… τόσο.
Ή μάλλον τόσο αυτοκτονικοί είμαστε.
Πρώτα από όλα το δικαίωμα στην εργασία κανένα καθεστωτικό σύνταγμα δεν πρόκειται να το κατοχυρώσει.
Εμείς το κατοχυρώνουμε, εμείς το πράττουμε.
Πριν από κάποιο καιρό, κλαίγαμε (κι εγώ μαζί) την ακύρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Ας το δούμε όμως αλλιώς, οι ΣΣΕ προστάτευαν τα βασικά δικαιώματα του εργαζόμενου απέναντι στον εργοδότη.
Στον εργοδότη ρε φίλε!
Αν καταργήσεις τον εργοδότη και συνεργαστείς με τους γύρω σου δεν έχεις ανάγκη από δικλείδες προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων σου.
Δεν έχεις ανάγκη ούτε να κάνεις άχαρες δουλειές, ούτε να εργάζεσαι σε ομηρία, ούτε να πρέπει να αντιμετωπίσεις τους προϊσταμένους σου και τα κόμπλεξ ανωτερότητας/κατωτερότητας τους που εκδηλώνουν πάνω σου.
Δεν είναι δικαιολογία πλέον το “είμαι άνεργος”.
Δικαιολογία είναι το “δεν μπορώ να εργαστώ αν δεν έχω κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να μου δίνει εντολές και να τις εκτελώ”.
Αυτό το δεύτερο πρέπει να δουλέψουμε.
Δεν θέλει πολλή δουλειά, θέλει συνειδητοποίηση.
Μέσα από τη συλλογικότητα γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Διότι μέσα από κάτι τόσο καθαρό, τόσο ηθικό, βλέπουμε που κάναμε λάθη, πως είχαμε μάθει να εργαζόμαστε (σαν δούλοι δηλαδή) και πως να πάψουμε να σκεφτόμαστε όπως όταν μας εκβίαζε ο προϊστάμενος στη μισθωτή εργασία.
Για φαντάσου το Σύνταγμα λοιπόν, να κοπεί σε χιλιάδες κομμάτια, που αυτά να είναι συλλογικότητες, κολεκτίβες που παράγουν έργο, προσφέρουν παιδεία και ακυρώνουν την ανεργία και τη μισθωτή εργασία/δουλεία.
Ζυμώσεις μέσα από την εργασία;
Φανταστικό!
Φαντάσου εκεί που δεν δεχόσουν κάποιον να σου πει “εδώ κάνεις λάθος”, να το δεις και αντιμετωπίσεις μόνος σου επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή!
Φαντάσου επίσης πως θα έχεις και συντρόφους, συνεργάτες δίπλα σου να σε βοηθήσουν να διορθωθείς!
Φανταστικό!
Οι διαδηλώσεις πλέον αντιστοιχούν σε μία ενστικτώδης αντίδραση, όπως το σκυλί που δαγκώνει το χέρι που το βασανίζει, μόνο που το χέρι είναι από ατσάλι.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να ακυρώσω τη διαδήλωση ως έκφραση αντίδρασης.
Ποια είμαι στο κάτω κάτω να ακυρώνω τα βαθύτερα ένστικτά μας;
Όμως σε καμία περίπτωση δεν τη δέχομαι ως αυτοσκοπό.

ΥΓ: Στο μεταξύ, απορώ πως ακόμα βγαίνει ο κόσμος και πάει στις διαδηλώσεις όταν μεταξύ μας δεν είμαστε ενωμένοι, όταν συνεχώς διαφωνούμε αντί να κοιτάζουμε που συμφωνούμε.

Κράτος Πολιτών

January15

Βρισκόμαστε σε μία ανέλπιστη στιγμή στην ιστορία του τόπου μας.

Οι πρωτοβουλίες πολιτών για την προστασία των αστέγων αυξάνονται, όμως μήπως τελικά υποκαθιστούν τον ρόλο που έπρεπε να είχε αναλάβει το ίδιο το κράτος;

Ακούγοντας χθες τον Antidrasex στην εκπομπή του Radio Bubble, φώλιασε μέσα μου η ανάγκη λύσης…

Όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Antidrasex το κράτος είμαστε εμείς, οι πολίτες.

Θα πρόσθετα πως και η πολιτεία είμαστε εμείς.

Όμως εδώ και δεκαετίες πολιτικών αναταραχών – κατοχή, εμφύλιος, χούντα -καταλήξαμε σε μία μεταπολίτευση που έφερε τον κοινοβουλευτισμό και τον όρισε ως δημοκρατικό πολίτευμα.

Μάθαμε, ή μάλλον εκπαιδευτήκαμε να ψηφίζουμε μία αρχή, μία ομάδα εξουσίας – η κυβέρνηση και το κεντρικό όργανο εξουσίας ο πρωθυπουργός – που θα αποφασίζει για εμάς.

Δεν μας ρώτησαν αν θέλουμε να ψηφιστεί το “τάδε” νομοσχέδιο, αλλά μας ρωτούσαν μία φορά τα 4 χρόνια “σας αρέσουμε”; “Ψηφίστε μας”!

Μάθαμε πως η τηλεόραση μας ενημερώνει, ίσως και οι εφημερίδες, κατάπιαμε την προπαγάνδα για να συναινέσουμε ώστε στο μέλλον να ξαναψηφίσουμε τους ίδιους ή τους διπλανούς τους και γίναμε άβουλοι πολίτες.

Χαιρόμασταν που υπήρχαν ΜΚΟ που ασχολούνταν με όλα τα περιττώματα διαφθοράς, ανικανότητας και σκοτεινών συμφερόντων (βλέπε Trafficing) που άφηνε πίσω της η κάθε κυβέρνηση.

Σκεφτόμασταν “αφού υπάρχουν αυτές οι οργανώσεις, νιώθω ήσυχος”.

Τα Χριστούγεννα θα μας έπιανε ο πόνος για τους φτωχούς, για τα παιδιά στα χωριά SOS, για τα αδέσποτα και τότε θα δίναμε λίγα χρήματα σε “τηλεοπτικούς μαραθώνιους αγάπης”.

Βλέπεις κανείς δεν θέλει να βγει από το σπίτι του και να αντικρίσει τον τοξικομανή χυμένο στο πεζοδρόμιο, ούτε τον άστεγο με τα πληγιασμένα πόδια.

Καταφέραμε επιτυχώς να βλέπουμε μόνο αυτά που είναι επιθυμητά στο μάτι μας.

Το στολισμένο Άττικα, τις όμορφες βιτρίνες του Κολωνακίου, τα νεοκλασικά της Βασιλίσης Σοφίας.

Και δεν βλέπαμε το εγκαταλελειμμένο μαγαζί στην Πατριάρχου Ιωακείμ, την κοπέλα που ζητιανεύει στην Πανεπιστημίου, τα σκυθρωπά πρόσωπα που χαζεύουν τις βιτρίνες.

Και ξάφνου, τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε διότι είναι περισσότερα τα κλειστά μαγαζιά, οι άστεγοι τις γωνίες, οι κοπέλες με το χέρι απλωμένο δίπλα στις στάσεις του μετρό…

Η γενικότερη αίσθηση είναι ίσως πως οι πρωτοβουλίες πέρα από το γεγονός ότι υποκαθιστούν τον ρόλο του κράτους – πράγμα καλό διότι με αυτό τον τρόπο αναδιαμορφώνεται το κράτος, δηλαδή εμείς – καταλήγουν να να αντιμετωπίζουν το σύμπτωμα αντί για το πρόβλημα.

Ίσως τελικά δεν θα έπρεπε να είναι αυτή “η δουλειά τους“.

Ίσως άλλες πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να αναλάβουν πως να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στα διάφορα παρακλάδια του.

Υπήρξαν στιγμές που προσπαθούσαμε στο Σύνταγμα να πιάσουμε το πρόβλημα γενικευμένα.

Καταλήξαμε σε απλές και γνωστές τακτικές, αυτές της διαδήλωσης και διαμαρτυρίας.

Η αλλαγή του πολιτεύματος σε Άμεση Δημοκρατία και η παύση της ανεργίας δεν μπορεί να συμβεί αν θέτουμε τέτοιους μαξιμαλιστικούς στόχους.

Το Σύνταγμα ήταν ένα σημαντικό σχολείο για όλους μας.

Ένα πανεπιστήμιο εκμάθησης ανταλλαγής απόψεων, συγκρότησης ομάδων εργασίας, κοινωνικής αλληλεγγύης και συλλογικής προσπάθειας.

Το μάθημα που κάναμε στο Σύνταγμα, θα χρειαστεί να το κάνουμε πράξη σε μικρές ομάδες – πρωτοβουλίες που θα δομούν τα κομμάτια του κράτους των πολιτών.

Με άλλα λόγια, οι πρωτοβουλίες αστέγων που ουσιαστικά κάνουν τη συνειδητή εθελοντική εργασία που δεν κάνουν οι δήμοι, να προστατεύουν αυτό το ευπαθές κομμάτι του πληθυσμού ώστε να επιβιώσει.

Όμως αυτοί οι άνθρωποι που βρίσκονται στον δρόμο, δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα και πιθανότητα να εργαστούν και να ορθοποδήσουν.

Είναι αναγκαία μία εργασιακή/εργατική πρωτοβουλία που μπορεί να αποτελείται από πολλές μικρές ομάδες πολιτών και θα μπορούν να κουβεντιάζουν λύσεις και να τις βάλουν σε εφαρμογή.

Έτσι δεν μάθαμε στο Σύνταγμα;

Η μία ομάδα δεν αναιρεί την άλλη, η κάθε πρωτοβουλία με τον ρόλο της.

Συνεργατικά, συνεταιριστικά, συλλογικά, όπως θέλετε πείτε το.

Όλα αυτά για να επιτύχουν θα χρειαστούν ανθρώπους συνειδητοποιημένους στο ρόλο της προσφοράς.

Άνθρωποι σαν τον Antidrasex, τον The Stranger GR, τον Potmos και τον Menacius.

Ανιδιοτελείς

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr