Browsing Βουλευτικό άσυλο

#noJusticeGR | Ατιμωρησία – παραγραφή με το νόμο

January21

Διαβάζω προχθές:

Ανακοινώθηκε από το Δικαστικό Συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου

Επίλογο με παραγραφή για τα πολιτικά πρόσωπα που είχαν παραπεμφθεί για την υπόθεση του Βατοπεδίου έγραψε το Δικαστικό Συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου. Ομόφωνα και οι πέντε ανώτατοι δικαστές που το συγκροτούν αποφάσισαν ότι τα αδικήματα για τα οποία έχουν παραπεμφθεί οι Π. Δούκας, Απ. Κοντός και Ευ. Μπασιάκος, για την υπόθεση του Βατοπεδίου είναι παραγεγραμμένα. 

Κατά συνέπεια, η υπόθεση για τα πολιτικά πρόσωπα τελειώνει εδώ και δεν πρέπει να παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο. Απόφαση που δημιουργεί νομολογιακά δεδομένα και για ενδεχόμενη παραπομπή πρώην υπουργών και για άλλες εκκρεμείς υποθέσεις ,όπως η Siemens.

Κατά πλειοψηφία μάλιστα το συμβούλιο αποφάσισε ότι η δικογραφία πρέπει να διαβιβαστεί πίσω στην εφέτη- ειδική ανακρίτρια Ειρήνη καλού για να συνεχίσει την έρευνα ως προς τα μη πολιτικά πρόσωπα, δηλαδή τα μέλη γνωμοδοτικών συμβουλίων, του νομικού συμβουλίου του κράτους, συμβολαιογράφους, ορκωτούς εκτιμητές, τον ηγούμενο Εφραίμ, το μοναχό Αρσένιο, αλλά και τον πρώην διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου Γιάννη Αγγέλου.

Ξάφνου, εντελώς τυχαία εχθές ανακοινώθηκε το εξής:

Πέντε αλλαγές στον νόμο περί ευθύνης υπουργών

Σημαντικές αλλαγές του νόμου περί ευθύνης υπουργών με αφορμή και την παραγραφή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου αλλά και τη σύνταξη του πορίσματος για τη Siemens ανακοίνωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χάρης Καστανίδης. Νωρίτερα παρουσίασε το σχέδιο νόμου στο Υπουργικό Συμβούλιο, όπου έγινε και σύντομη συζήτηση. Οι κυριότερες αλλαγές που προωθεί ο νέος νόμος, όσο τουλάχιστον επιτρέπεται από το Σύνταγμα, αφού άλλες διατάξεις χρειάζονται και συνταγματική αναθεώρηση, είναι οι εξής:

Ολόκληρο το νομοσχέδιο

Παραγραφή αγαπητέ μου συμπολίτη.

Σαν να μην φτάνει αυτό ενδυναμώνεται αυτός ο καταχρηστικός νόμος περί ευθύνης υπουργών ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή περίπτωση να τιμωρηθεί ο νυν, πρώην ή συνταξιούχος βουλευτής ποτέ των ποτών, σε αυτό το σύμπαν.

Παραγραφή αγαπητέ.

Θα πεις, όπως πάντα λες “μα δεν το περίμενες να συμβεί”;

Θα πεις “δεν έπεσα και από τα σύννεφα, αναμενόμενο”.

Θα πεις “μα στην Ελλάδα ζούμε, έτσι είναι τα πράγματα”.

Ναι αγαπητέ, στην Ελλάδα ζούμε, όχι στο Ιράν, αν και είμαστε πολύ κοντά σε μία δικτατορική δημοκρατία (άκυρος ο όρος από όπου κι αν τον πιάσεις μιας και ο Αχματινετζάντ έγινε πρόεδρος με ψηφοφορία).

Για μία ακόμη φορά βρισκόμαστε στη θέση να αγωνιστούμε για το αυτονόητο.

Το αυτονόητο που λέει “όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο”.

Το αυτονόητο που λέει πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει καταδικάσει τη χώρα μας ήδη δύο φορές – κάτι μου λέει ότι πάμε για τρίτη καταδίκη.

Για να σε φορτώσω κι άλλο αγαπητέ μου συμπολίτη για το σκάνδαλο Siemens παζαρεύουν ποιον θα παραπέμψουν, όχι στη δικαιοσύνη αλλά στην προανακριτική έρευνα.

Όσο κάθεσαι αγαπητέ μου συνάνθρωπε, αγαπητέ μου συμπολίτη και δεν αντιδράς και χαζεύεις αποβλακωμένα Τατιάνα και όλο του συρφετό του ΛΆΟΣ που μαζεύεται στην εκπομπή της, όσο παρακολουθείς Big Brother, και ειδήσεις με μισές αλήθειες ή καθόλου αλήθειες, όσο χαζεύεις Λάκη και ξέρεις καλά πως δεν χρειάζεται να εξεγερθείς εσύ τα λέει ο Λαζόπουλος για σένα στον Alpha μάλιστα, όσο κάθεσαι στον καναπέ σου και μουρμουράς για 200τη φορά στη ζωή σου, έχεις καταντήσει γραφικός βλέπεις, “τι να κάνουμε, εδώ είναι Ελλάδα”, τόσο τα δικαιώματά σου θα καταπατούνται, τόσο θα υπάρχει όχι κοινωνική αλλά ουσιαστική ανισότητα, τόσο θα σε προσβάλλει το κάθε νομοσχέδιο που κατακρεουργεί έστω αυτά τα υπολείμματα αυτής της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Εσύ που ψηφίζεις, εσύ που απέχεις φίλε, εσύ που ξέρεις πως εδώ δεν είναι Κίνα, ούτε Ιράν, που ανήκεις στην Ε.Ε. και ξέρεις ότι μπορείς να απολαμβάνεις τα ταξίδια σου, να ψωνίζεις online χωρίς να πληρώνεις τελωνείο, εσύ που υποτίθεται δεν είσαι 3ης κατηγορίας πολίτης, διότι είσαι Ευρώπη, δεν προσβάλλεσαι από την ατιμωρησία με το νόμο;

Με τη βούλα;

Έχεις καταλάβει πως μπορείς ανά πάσα στιγμή να πας φυλακή για κάτι που δεν έχεις φταίξει, όπως ο Ηλιόπουλος, ο ΜάριοςΖ, το παιδί με τα πράσινα AllStar και ο πολιτικός επειδή έκλεψε, έκανε υπέρβαση εξουσίας, καταχράστηκε, έβαλε στην τσέπη του μαύρο χρήμα (τα δικά σου τα χρήματα, αυτά που σε έφεραν στο ΔΝΤ) δεν θα περάσει καν έξω από τα δικαστήρια;

Ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα, δεν θα σου χρυσώσουν το χάπι με τις δήθεν εξεταστικές ώστε να νομίζεις ότι ίσως, έστω ίσως υπάρχει περίπτωση να αρθεί η ασυλία του, να περάσει από δίκη, να καταδικαστεί – ίσως – από το δικαστήριο.

Ούτε εξεταστική δεν θα περάσει φίλε με την αλλαγή στο νομοσχέδιο περί ευθύνης υπουργών.

Δεν σε κάνει να ντρέπεσαι, φίλε συμπολίτη;

Δεν σε εξοργίζει;

Πότε θα σε εξοργίσει;

Όταν θα πας φυλακή επειδή δεν πλήρωσες το ΦΠΑ σου;

Θα είναι αργά τότε, τώρα δεν είναι αργά.

Μαζί με το Δ.Ν.Τ. το κράτος οφείλει…

April25
Πράγματι, η ανικανότητά μας ως χώρα μας εξώθησε στην “μοναδική λύση”, το “νοικοκύρεμα” από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η παρουσία του ΔΝΤ εξώθησε στο παρελθόν την Αργεντινή, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία σε πλήρη διάλυση.

Το ΔΝΤ ζητάει από το Ελληνικό κράτος την μείωση των συντάξεων (από τα 800 ευρώ και άνω), την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης (από τα 65 στα 67) και την απελευθέρωση του ορίου των απολύσεων.

Όλες οι απαιτήσεις αυτές είναι τρομερές.

Ναι είναι!

Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ πόσο τραγικό είναι να έχουμε το 50% του πληθυσμού άνεργο (και μάλλον λίγο λέω), με κομμένες συντάξεις, με +2 χρόνια εργασίας.

Είναι εφιαλτικό.

Όμως… υπάρχει αυτό το “όμως”.

Φυσικά σε αυτή τη χώρα έχουμε μάθει πολύ καλά το γνωμικό “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού”.

Πως και ακόμα να φύγει το ΔΝΤ, θα μείνει το 67, οι ανεξέλεγκτες απολύσεις, οι μειώσεις μισθών.

Όμως λέμε…

Επειδή οι κυβερνήσεις μας τόσα χρόνια – από την εποχή της μεταπολίτευσης και μέχρι τώρα – ήταν (χαριστικά αναφερόμενες) άχρηστες, το ΔΝΤ θα προσφέρει ένα ξεκαθάρισμα.

Θα δει τις δημιουργημένες δημόσιες υπηρεσίες από τις προηγούμενες κυβερνήσεις που δεν πρόσφεραν απολύτως τίποτα και ακόμα και τώρα τρώνε δημόσια χρήματα 4 φορές περισσότερο από ό,τι παράγουν.

Θα διαπιστώσει πως υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες στεγάζονται με ενοίκιο τρομακτικό όταν υπάρχουν κρατικά κτίρια που δεν στεγάζουν απολύτως τίποτα.

Θα δουν που διανέμονται τα ποσά των κρατικών επιχορηγήσεων και χρηματοδοτήσεων.
Και πολλά άλλα…

Όμως, υπάρχει και εδώ ένα “όμως”.

Είναι στο δικό μας χέρι, η δική μας γενιά στο μέλλον το 67 να το κάνουμε 60, το 800 να το αλλάξουμε σε 1700 και πάει λέγοντας.

Είναι στο χέρι μας να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό στη χώρα και να διανθιστεί από νέους ανθρώπους, με νέες ιδέες.

Αν δεν τα επιδιώξουμε όλα αυτά, η δική μας γενιά θα κατηγορηθεί για αδράνεια. για κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική παραίτηση.

Και όταν λέμε θα “κατηγορηθεί” εννοούμε πως δεν θα πάψει η λαμογιά, η εξουσιομανία, ο ολιγαρχισμός, η νοσηρή δημοκρατία που έχει αυτή η χώρα.

Αν επί Γεωργίου Παπανδρέου, ήρθε το ΔΝΤ να βάλει “τάξη” στη χώρα μας και όσο οδυνηρές να είναι οι συνέπειές της, αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν αλλάξει/καταργήσει εκείνους τους μηχανισμούς που επιτρέπουν βουλευτές και δημοσίους υπαλλήλους σε “έννομες” αυθαιρεσίες θα παραδοθεί μη-καλλιεργήσιμη γη στις επόμενες γενιές.

Ο κύριος Παπανδρέου οφείλει να πάρει όλα τα περιουσιακά στοιχεία των βουλευτών και υπουργών από την αρχή της θητείας τους μέχρι και τώρα στα 36 χρόνια κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που έχουμε στη χώρα μας και να τα εκδώσει!

Και αφού είναι τόσο φίλος του διαδικτύου να τα αναρτήσει σε κρατική ιστοσελίδα!

Οφείλει κάθαρση παντός τύπου!

Οφείλει να βάλει στη φυλακή όσους επιβεβαιώνουν τον κανόνα της κλοπής και της λαμογιάς.

Οφείλει να αποδείξει καθολικά πως η ατιμωρησία παύει!

Οφείλει όταν λέει “πόθεν έσχες” για τους βουλευτές να το εννοεί κυριολεκτικά, όπως το εννοεί για εμάς τους πολίτες της τάξης των 500ων – 1000ων και βάλε ευρώ.

Οφείλει να αλλάξει ριζικά, εφόσον δεν μπορεί να αλλάξει το σύνταγμα, τους μηχανισμούς της βουλής που με τις λεγόμενες “εξεταστικές” (τις δικλίδες προστασίας των βουλευτών), οι βουλευτές που έχουν πράξει σοβαρά αδικήματα γλυτώνουν από το να περάσουν στη δικαιοσύνη.

Οφείλει, ναι οφείλει!

Βουλευτική Ασυλία-Ανομία

March5

Προσπαθώντας να “χωνέψω” τα μέτρα που μας επιβάλλει ο πρωθυπουργός ή μάλλον η Γερμανία ή μάλλον η τράπεζα/ζες διαβάζω αυτή την είδηση:

in.gr

Κατά της άρσης της ασυλίας δύο συναδέλφων τους ψήφισαν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τα μέλη του Κοινοβουλίου, με αποτέλεσμα να απορριφθούν τα δύο σχετικά εισαγγελικά αιτήματα.

Τα αιτήματα αφορούσαν στους βουλευτές Κυριάκο Βελόπουλο (ΛΑΟΣ) και Αργύρη Ντινόπουλο (ΝΔ).

Σύμφωνα με το Βήμα, εις βάρος του κ. Βελόπουλου είχε διαβιβαστεί στη Βουλή δικογραφία «για την πράξη της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας».

Ο κ. Βελόπουλος, ο οποίος εκλήθη ενώπιον της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, είχε αρνηθεί την κατηγορία ως «ανυπόστατη». 

Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη την Τετάρτη στην Ολομέλεια της Βουλής, από τους 201 βουλευτές που ψήφισαν μόλις 16 τάχθηκαν υπέρ της άρσης της ασυλίας του, ενώ 11 προτίμησαν το «παρών» και 174 ψήφισαν αρνητικά. 

Παράλληλα, με ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία (179 «όχι», 12 «παρών» και 10 «ναι») απερρίφθη το εισαγγελικό αίτημα για την άρση της ασυλίας του βουλευτή Αργ. Ντινόπουλου, ο οποίος αντιμετώπιζε κατηγορίες για «παράβαση καθήκοντος κατ΄ εξακολούθηση» που αφορούσαν την περίοδο κατά την οποία ήταν δήμαρχος Βριλησσίων.

Ποιοί είναι οι κύριοι βουλευτές που ψηφίσαμε για να μας εκπροσωπήσουν και ψήφισαν να μην γίνει η άρση του ασύλου;

Γιατί ψηφίζεται η άρση ασύλου όταν υπάρχουν μηνύσεις και αγωγές για βαριές παραβάσεις που έχουν πράξει βουλευτές;

Δεν πιστεύουν οι βουλευτές στον θεσμό της δικαιοσύνης στα δικαστήρια;

Διαβάζω εδώ στο Σύνταγμα της Ελλάδος τα δύο άρθρα 61 κι 62 την εδραίωση του βουλευτικού ασύλου:

Άρθρο 61:
1. O βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων.

2. O βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμηση, κατά το νόμο, ύστερα από άδεια της Bουλής. Aρμόδιο για την εκδίκαση είναι το Eφετείο. H άδεια θεωρείται ότι οριστικά δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες αφότου η έγκληση περιήλθε στον Πρόεδρο της Bουλής. Aν η Bουλή αρνηθεί να δώσει την άδεια ή αν περάσει άπρακτη η προθεσμία, η πράξη θεωρείται ανέγκλητη.
H παράγραφος αυτή έχει εφαρμογή από την προσεχή βουλευτική περίοδο.

3. O βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε.

Άρθρο 62:
1. Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Eπίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Bουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Bουλής.

H άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Bουλής.
H τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Bουλής.

Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.
Άρα η βουλή παίρνει αποφάσεις για το αν κάποιος βουλευτής κατά τη διάρκεια των βουλευτικών καθηκόντων του έχει πράξει νομικές παραβάσεις.

Και πριν αρχίσουμε να κάνουμε αναφορές για το ποιός ψήφισε τους βουλευτές κ.λ.π. που τελικά είναι ένας ατέρμον κύκλος και φτάνει στο συμπέρασμα του γνωμικού: “η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα”, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.

Ο Αρκούδος σε κουβέντα που είχαμε κάνει τις προάλλες, είχε πει πως δεν ψηφίζουμε βουλευτές, διότι πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένοι θα κάνουν καλό στον τόπο, αλλά ψηφίζουμε κόμματα.

Σωστά.

Τα ψηφοδέλτια επικρατείας το στηρίζουν αυτό το επιχείρημα.

Άρα στην ουσία το μεγαλύτερο ποσοστό των βουλευτών που μας εκπροσωπούν στη βουλή είναι το “φορετό” ποσοστό των κομμάτων.

Φυσικά είναι παράδοξο και σχεδόν αδύνατο ένας βουλευτής να έχει αντίθετη θέση ή άποψη από αυτή που εδραιώνει το κόμμα του.

Στην Ελλάδα η διαφορετική άποψη βουλευτή από την γραμμή του κόμματος ισοδυναμεί συνήθως με απομάκρυνση του βουλευτή από το κόμμα, με διάσπαση (αν υπάρχουν και άλλοι βουλευτές που συμμερίζονται την άποψή του) και συνήθως αυτή η διαφοροποίηση παραπέμπει σε προσωπικά συμφέροντα (sic).

Επίσης, εφόσον υπάρχουν 300 βουλευτές και οι 151+ είναι κυβέρνηση, αν πρέπει να ψηφιστεί κάποιο νομοσχέδιο, είναι 100% σίγουρο ότι θα ψηφιστεί υπέρ (φυσικά εξαρτάται από την παρουσία-απαρτία των βουλευτών, αλλά στην τελική το αποτέλεσμα είναι το ίδιο).

-Ποιά είναι η ισχύς της αντιπολίτευσης και των λοιπών κομμάτων στη βουλή στις αποφάσεις του κοινοβουλίου;

-Καμία;

-Γιατί υπάρχουν τα άλλα κόμματα στη βουλή;

Για να υπάρχουν περισσότερες “φωνές” θα λέγαμε.

Η φωνή από μόνη της, αν δεν έχει και ισχύ απλά χάνεται πίσω από τα καθίσματα της βουλής.

-Γιατί υπάρχουν οι φωνές αυτές; Για να λένε τί είναι το άξιο και τί το ηθικό, το πολιτικά ορθό και μη ορθό;

-Συνεπώς, η βουλή έχει ισχύ; Τα κόμματα έχουν ισχύ στο κοινοβούλιο;

Όχι, απλά αναφέρουν απόψεις, λένε επιχειρήματα και επειδή δεν έχουμε βουλευτές αλλά κόμματα και επειδή το 150+ είναι κυβέρνηση, πάντα θα ψηφίζονται οι τροπολογίες, οι νομοθεσίες και ό,τι άδικο ή δίκαιο μπορεί να περάσει το κράτος.

-Είναι δημοκρατικό όλο αυτό;

Είναι, διότι εκείνη την ημέρα, και κάθε 4 χρόνια οι πολίτες ψηφίζουν δημοκρατικά την νέα κυβέρνηση. Άρα ψηφίζουμε “ναι” σε όλα.

-Τότε γιατί υπάρχει η ψήφος για τροπολογίες, για νομοθεσίες κ.λ.π. εφόσον η απόφαση είναι δεδομένη;

Γι αυτό απορώ.

Και μετά από όλες αυτές τις μακροσκελείς σκέψεις έρχομαι πάλι στο προκείμενο.

Το βουλευτικό άσυλο αναφέρει πως οι βουλευτές δεν διώκονται ποινικά κατά τη διάρκεια της θητείας τους και μετά αυτής.

Δεν υπάρχει στο Σύνταγμα κάποια παράγραφος που να αναφέρει την άμεση παραπομπή στη δικαιοσύνη του βουλευτή αν έχει διαπράξει αδίκημα.

Αναφέρεται πως ο βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση με την άδεια της βουλής και χωρίς άδεια αν συμβεί και πάει αυτόφορο.

Με άλλα λόγια ο βουλευτής αν κλέψει, κάνει κατάχρηση εξουσίας, τρακάρει με δική του ευθύνη το αυτοκίνητό του με έναν πολίτη, σπάσει το τζάμι του γείτονα και άλλα πολλά δεν διώκεται.

Ο πολίτης όμως αν κάνει τα ίδια διώκεται.

Τόσα χρόνια διακρίνουμε πως οι βουλευτές πίσω από αυτό – το βουλευτικό άσυλο – δεν διώκονται σχεδόν ποτέ.

Ακόμα χειρότερα στην υπόθεση Ντινόπουλου που έπραξε αδίκημα πριν βρεθεί κάτω από την ομπρέλα του ασύλου, η βουλή ενέκρινε την μη άρση αυτού.

Όπως το αντιλαμβάνομαι η βουλή παίρνει τον ρόλο της δικαιοσύνης με τις ψηφοφορίες υπέρ ή κατά της άρσης του βουλευτικού ασύλου.

Μα η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη αρχή ακριβώς για να προστατεύεται η δημοκρατία;

Άρα; Τί γίνεται εδώ πέρα;

Είναι αυτό δημοκρατία;

Μάλλον όχι θα έλεγα. Θα έλεγα πως είναι μία διαστρέβλωση αυτής, κάτι που σίγουρα δημοκρατία δεν είναι.

Ας το ονομάσουν οι ειδικοί όπως θέλουν, πάντως δημοκρατία δεν είναι, ειδικά όταν ο πολίτης διώκεται ποινικά για αδικήματα που δεν θα διωχθεί ποτέ ένας βουλευτής ή τέως βουλευτής.

Οπότε που είναι η ισονομία;

Που είναι η δημοκρατία;

Και επειδή χρειάζεται σχεδόν πάντα να ξεκαθαρίζουμε τους όρους, μήπως πρέπει να ξεκαθαριστούν με προσθήκες τα άρθρα 61 και 62 ώστε όλοι ανελλιπώς οι κλέφτες και παραβάτες να πηγαίνουν άμεσα στη δικαιοσύνη χωρίς ψηφοφορίες, εξεταστικές κ.λ.π.;

Θα έπρεπε οι βουλευτές να έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Στο κάτω – κάτω είναι μέρος της δημοκρατίας την οποία οφείλουν να υπηρετούν.

Δεν μπορώ να…

January10
Δεν μπορώ να ακούω τους πάλε πότε υπουργούς του ΠΑΣΟΚ να λένε πως κατακρίνουν την ανεργία, την ανασφάλιστη εργασία όταν το κόμμα τους ήταν ο πρωτεργάτης αυτής της πολιτικής.
Δεν μπορώ να ακούω την ΕΡΤ να βάζει πολιτιστικά ντοκιμαντέρ όταν τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται με αστυνομικούς να ρίχνουν αδιακρίτως ξύλο σε αθώους πολίτες, συλλαμβάνοντας ηλικιωμένους.
Δεν μπορώ να ακούω το αμέτοχο Mega που στο κάτω – κάτω οι δικοί του δημοσιογράφοι ξυλοκοπήθηκαν από τους άντρες των ΜΑΤ.
Δεν μπορώ να βλέπω κοιμισμένους πολίτες που νομίζουν πως το δικαίωμα ψήφου σημαίνει και “δημοκρατικό καθεστώς”.
Δεν μπορώ να μην δακρύσω όταν αντικρίζω την παράνομη και καταχρηστική επιβολή εξουσίας από την αστυνομία – κυβέρνηση.
Δεν μπορώ να μην οργίζομαι όταν ανακαλύπτω πως ο νέος υπουργός δημόσιας τάξης ήταν εισαγγελέας το ’72 στην χούντα.
Δεν μπορώ να ανεχθώ την νομιμότητα της κυβέρνησης που αφορά τις παράνομες από την αστυνομία συλλήψεις.
Δεν μπορώ να γυρίσω πλευρό και να αποκοιμηθώ παρακολουθώντας τις χαμηλού πολιτισμικού επιπέδου σειρές στα κανάλια.
Δεν μπορώ να τρώω τις μπαρούφες των καλοπληρωμένων δημοσιογράφων που πρεσβεύουν τα συμφέροντα των κομματικών – εργοδοτών τους.
Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια και τα αυτιά μου στην ανεργία, στην κρίση που έρχεται/ήρθε, στο έλλειμμα, στον αντιδημοκρατικό μεσαίωνα που διανύουμε.
Δεν μπορώ να μην καταδικάσω την τρομοκρατία του κράτους, του παρακράτους, του εργοδότη.
Δεν μπορώ, αν μπορούσα καλύτερα να κοιμόμουνα και να ξυπνούσα όταν έρθει η ώρα να πεθάνω.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr