Browsing Γράμματα

Πατρίδες και πατρίδες

June24

Διαβάζω τα εκτρώματα-δηλώσεις του Σαμαρά και σε κάθε πρόταση αμολά και μία “πατρίδα” για να ανεβάσει το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων λες και απειλούμαστε από τους Τούρκους ακόμα μετά από 200 χρόνια.
Και μέσα σε εκείνα και τούτα, η “πατρίδα” έχει αποκτήσει μία άλλη διάσταση, αυτή της ελληνικής επικράτειας, αυτή της εδαφικής ακεραιότητας και όλες αυτές τις φράσεις που βγαίνουν από κάτι υπουργεία άμυνας, ή από ναζιστικά, εθνικιστικά και ακροδεξιά στοιχεία για να μην ξεχνιόμαστε και να φοβόμαστε μην μας πάρουν τα νησιά και την Κρήτη.
Ξεχνώντας τι σημαίνει πατρίδα, τι σημαίνει “ο τόπος μου”, τη σιχαινόμαστε, τη μισούμε – εμείς και εκείνοι που αμολάν τη λέξη “πατρίδα” σε κάθε ομιλία τους.
Της πετάμε σκουπίδια παντού, στις παραλίες, στα πάρκα, στο δρόμο, της φτιάχνουμε ορυχεία χρυσού ξηλώνοντας το δάσος, της φτιάχνουμε μία τσιμεντένια πλατφόρμα και τη βαφτίζουμε “ανάπτυξη” στην παραλία Φαλήρου, της καίμε τα δάση, επίτηδες ή από ηλιθιότητα, γεμίζουμε σκουπίδια τα δάση, δεν πειράζει που πιάστηκε ο χαρταετός στο δέντρο, θα μείνει εκεί, αλλάζουμε τα φώτα αυτού του τόπου.
Δηλητηριάζουμε τα αδέσποτα, τα περιστέρια, έτσι αγαπούμε την πατρίδα.
Χτίζουμε τσιμεντένια εκτρώματα και έτσι δείχνουμε ότι αγαπούμε την πατρίδα.
Αγοράζουμε φωτοβολταϊκά για να τα κονομήσουμε, να κάνουμε μία γρήγορη μπίζνα χωρίς να μας ενδιαφέρει αν πράγματι προσφέρουμε στον τόπο μας – διότι αγαπάμε την πατρίδα.
Μπαζώνουμε ποτάμια ή τα αφήνουμε για γίνουν βούρκοι και έλη, γεμίζουμε τις παραλίες με ξαπλώστρες, ομπρέλες και beach bar, καταστρέφουμε το φυσικό τοπίο για την πατρίδα.
Γιατί την αγαπάμε!
Ξέρουμε όσοι κάνουμε ανακύκλωση, ότι δεν υπάρχει σοβαρός δημόσιος φορέας που να ελέγχει τις εταιρίες ανακύκλωσης, αλλά δεν μας νοιάζει, σημασία έχει ότι την κάνουμε. Διότι αγαπάμε την πατρίδα.
Αγαπάμε την πατρίδα φτιάχνοντας εργοστάσια της ΔΕΗ σε τοποθεσίες όπως ο Αθερινόλακκος, γνωρίζοντας πως ένα ατύχημα να συμβεί έχει καταστραφεί όλο το Λιβυκό. Για την πατρίδα και αυτό.
Όλα για την πατρίδα και η ΕΡΤ έκλεισε για την πατρίδα και οι κοριοί που βρήκε η φιλενάδα μου γιατρός σε κρεβάτι μεγάλου νοσοκομείου των Αθηνών για την πατρίδα και οι περικοπές στην παιδεία, την υγεία για την πατρίδα.
Όλα για αυτή την πατρίδα, αυτόν τον τόπο που μισούμε, σιχαινόμαστε και κάθε φορά που τον καταστρέφουμε, ή ρυπαίνοντας ή με την σιωπή και αδράνειά μας για βγάλουμε από πάνω μας την αηδία που τρέφουμε γι αυτή λέμε “για την πατρίδα, όλα για την πατρίδα”.

Αγαπητέ Ανέστη

August9

Αγαπητέ Ανέστη,
διάβασα το άρθρο σου και ενώ αρχικά είχα διάθεση να ξεκινήσω κουβέντα στο twitter, η διάθεση μεταλλάχθηκε στο να σου αφήσω σχόλιο. Όμως αφού έβλεπα ότι άρχιζα να γράφω πολλά, αποφάσισα να κάνω μία απάντηση – post στο blog μου.

Αν πράγματι θέλεις να αναλύσεις την άνοδο του φασισμού, δεν θα έπρεπε να ξεκινήσεις με το “χαρακτηρίσαμε φασίστες τους κατοίκους των περιοχών του κέντρου που φωνάζουν για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους”.

Αυτές οι περιοχές του κέντρου ήταν υποβαθμισμένες πολύ πριν έρθουν μετανάστες στην Ελλάδα.

Οι χαρτοπαικτικές λέσχες στα στενά του Αγίου Παντελεήμονα, τα μαχαιρώματα στις 7 το πρωί στη Μάρνης, όλα αυτά τη δεκαετία του 80.

Ούτε τότε ήταν καλά, ούτε και τώρα.

Πριν το Δουβλίνο 2, η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να μεταφέρει τους μετανάστες σε κέντρα φιλοξενίας τα οποία υποτίθεται έπρεπε να παρέχουν υπηρεσίες όπως εκπαίδευση, εκμάθηση γλώσσας κλπ μέχρι να φύγουν στις χώρες προορισμού τους.

Δεν έγινε ποτέ. Θυμίζω την Παγανή στη Λέσβο.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι όλοι αυτοί οι πρόσφυγες που βρίσκονταν και βρίσκονται σε ημι-άγρια κατάσταση, ερχόμενοι από θεοκρατικά βίαια καθεστώτα – δηλαδή πολιτικοί μετανάστες – γκετοποιήθηκαν στις ήδη υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας.

Στην ουσία το κράτος ήταν υποχρεωμένο να τηρήσει τις διεθνείς συνθήκες που αφορούν το μεταναστευτικό σύμφωνα [προ Δουβλίνου 2] αλλά δεν έκανε τίποτα.

Η γνωστή τακτική Παιγνίων Πολέμου: το αφήνουμε να ρημάξει μέχρι να έρθει η ώρα να ρίξουμε αλλού τις ευθύνες.

Γράφεις: “Διαπίστωσα όμως πως τόσο καιρό οι φωνές μας ήταν μόνο κριτική σε οτιδήποτε προσπαθεί να μετριάσει το πρόβλημα. Προτάσεις δεν είχαμε”.

Δεν τίθεται θέμα πρότασης, αλλά θέμα τήρησης νόμων. Δεν μπορεί ο ΧΑυγίτης που επιτίθεται σε ανθρώπους είτε μετανάστες είτε δημάρχους, είτε βουλευτές να χαίρει ασυλία που μόνο σε καθεστώτα τύπου Μουμπάρακ και Καντάφι συναντάμε.

Την εκτελεστική εξουσία την έχει η κυβέρνηση, όχι εμείς οι πολίτες. Έχει συντάξει νόμους, έχει θέσει ως [υποτίθεται] ανεξάρτητη εξουσία θεσμός τη δικαιοσύνη και είναι υποχρεωμένη να τηρεί τους νόμους ισότιμα.

Ούτε αυτό το κάνει.

Γράφεις: “Την αποκηρύξαμε [αστυνομία] ως ταξικό εχθρό, τους είπαμε συλλήβδην «μπάτσους γουρούνια δολοφόνους»”

Λάθος, ο χαρακτηρισμός έγκειται στον ρόλο της αστυνομίας ως το εργαλείο βίαιης καταστολής, καταπάτησης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ασυλίας των πράξεών τους.

Σε μία ιδανική κοινωνία δεν θα είχαμε ανάγκη την αστυνομία, διότι δεν θα υπήρχε έγκλημα.

Ο ρόλος της αστυνομίας, στις παρούσες συνθήκες είναι η προστασία του πολίτη, του *κάθε* πολίτη, είτε πλούσιος, είτε φτωχός, είτε Αλβανός, είτε Πακιστανός.

Η δομή της έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια αν έχεις παρατηρήσει.

Έχουμε περισσότερες μονάδες καταστολής από τροχαίους που κάποτε επέβλεπαν αν ξεπερνούσες το όριο σε κάποιο δρόμο.

Οι αγροφύλακες στην επαρχία καταργήθηκαν. Αποτέλεσμα: Ασυδοσία από κράτος και πολίτες.

Αυτό το σχήμα δεν λέγεται αστυνομία, λέγεται ΜΑΤ-ΥΜΕΤ-ΔΙΑΣ καμία σχέση με αστυνόμευση, καμία σχέση με αυστηρούς ρόλους που πρέπει να έχει ένας αστυνομικός ώστε να μην καταπατήσει διεθνείς συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε να μην υπερβεί την εξουσία που του δόθηκε.

Γράφεις: “Να προσφερθούν νομικές υπηρεσίες σε όσους τις χρειάζονται. Να δείξουμε επιτέλους με κάποιο τρόπο πως μπορούμε να υπερασπιστούμε ανθρώπινα δικαιώματα αποδεχόμενοι ένα πλαίσιο. Ή να αγωνιστούμε να αλλάξουμε αυτό το πλαίσιο προβάλλοντας πειστικές και βιώσιμες αντιπροτάσεις. Αλλά να αποδεχτούμε το μονο σίγουρο: η στείρα ρητορεία δεν μας οδήγησε πουθενά καλύτερα”.

Νομίζεις ότι δεν γίνεται αυτό; Ότι δεν τρέχουν δικηγόροι που πληρώνονται ψίχουλα από προσωπική ευαισθησία για τέτοια θέματα;

Το πρόβλημα δεν λύνεται πάλι με κοινωνικό αυτοματισμό. Έχει αποδειχθεί ότι αυτό το μοντέλο Σημίτη έχει αποτύχει πανηγυρικά. Στις ανεπτυγμένες χώρες τύπου Γερμανία, δεν υπάρχει κοινωνικός αυτοματισμός. Είναι υποχρεωμένο το κράτος να τηρεί τους νόμους της χώρας και της Ε.Ε. εφόσον είναι μέρος της.

Οι νόμοι δεν θεσπίζονται για να γίνουν διακοσμητικά στοιχεία. Από τη στιγμή που δεν τηρούνται κατ’ εξακολούθηση για σειρά 10ετιών, δηλαδή επίτηδες, είναι προφανές το “Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλεια” είναι άκυρο, ειδικά όταν αναφέρεσαι σε πολίτες με “0″ εκτελεστική εξουσία προβάλλοντας πάλι το μοντέλο του κοινωνικού αυτοματισμού που έχει καταργήσει τον έλεγχο της διαφθοράς κράτους και πολιτών.

Η θέση μας, ως άνθρωποι που θέλουν να λέγονται ότι είναι άνθρωποι χωρίς χαρακτηρισμούς που ανέφερες “αριστεριστές” είναι να αναδεικνύουμε καθημερινά θέματα κρατικής καταπάτησης δικαιωμάτων σε ελεύθερα μέσα όπως το διαδίκτυο, τον μιντιακό εκφασισμό που δεν ανέφερες καθόλου ως μία από τις κύριες αιτίες της ανόδου της ακροδεξιάς και των νεοναζί της ΧΑ, να διαδηλώνουμε δημοκρατικά – ειρηνικά για τα αυτονότητα.

Έχουμε φτάσει εκεί αγαπητέ Ανέστη, στο να εξηγούμε αυτονόητα, απόδειξη μίας κοινωνίας σε κρίση, ή μάλλον σε σήψη.

Λακούβες και γαλότσες

February8

Σήμερα έκανα κάτι που είχα να κάνω από 5 χρονών.

Φόρεσα τις γαλότσες μου, βγήκα έξω και πλατσούρισα σε όποια λακούβα έβρισκα στο δρόμο.

Βλέπεις η Αθήνα έχει πολλές λαχταριστές λακούβες.

Το ίδιο συναίσθημα με κατέκλυσε, όχι τίποτα το φοβερό, δεν ήταν τίποτα βαθύ, είχε μία νοσταλγία καθώς θυμόμουν όταν η γιαγιά μου φορούσε τις κίτρινες γαλότσες για να πάμε βόλτα στη βροχή…

Μερικές λακούβες αργότερα χωρίς να το καταλάβω, χαμογελούσα πλατιά.

Τόσο πολύ που θα νόμιζαν οι περαστικοί ότι κρύβω ένα υπέροχο μυστικό.

Στην ουσία, απλά λάτρευα να βάζω το πόδι με τη γαλότσα στο νερό.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Στην επιστροφή σκέφτηκα…

Ασχολούμαστε με φαντασιακές εξεγέρσεις και χάνουμε το νερό που αφήνει πίσω της η υπέροχη βροχή.

 

 

Μια Καθημερινή Ιστορία

October13
Θα σας πω μία αληθινή ιστορία, μία ιστορία που πρέπει να συμβαίνει κάθε μέρα.
Που μάλλον συμβαίνει σε ανθρώπους σε μικρές παραλλαγές.

Ο Έκτορας ήταν εργαζόμενος σε μία εταιρία.

Ήταν web designer.

Σπούδασε κάτι άλλο αλλά από δική του “λόξα” προτίμησε να σχεδιάζει δικτυακούς τόπους.

Εργαζόταν καμιά δεκαριά χρόνια στην εταιρία… ίσως και παραπάνω.

Στην εταιρία του έλεγαν συχνά πυκνά (τον τελευταίο καιρό όχι και τόσο συχνά) πως το internet είναι το μέλλον.

Ο Έκτορας ανήκε στην γενιά των 1000ων ευρώ παρότι είχε μεγάλη εμπειρία στο web design και παρότι ήταν 45 χρονών.

Ο Έκτορας είχε αντικείμενο εργασίας το οποίο τον τελευταίο καιρό είχε αυξηθεί: καινούρια πρότζεκτ, νέες καινοτόμες ιδέες για σχεδιασμό δικτυακών τόπων και άλλα.

Ο Έκτορας έχει μία κόρη, την Αλκμήνη, είναι χωρισμένος και δίνει το μισό του μισθό στην πρώην γυναίκα του.

Η εταιρία που εργαζόταν ο Έκτορας ανακοίνωσε ένα πρωί πως έχει πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα και πως η μόνη λύση για να επιβιώσει είναι να απολύσει κόσμο.

Με τη νέα τροπολογία που υπογράφτηκε με βάση τους κανόνες του μνημονίου, ο εργοδότης έχει το νόμιμο δικαίωμα να απολύσει 4% του προσωπικού του κάθε μήνα.

Του έλεγαν οι διάφοροι συνάδελφοι του Έκτορα πως εσένα δεν θα σε “πειράξουν” διότι αυτό που κάνεις είναι το μέλλον.

Και ο Έκτορας άκουσε την λέξη “μέλλον” περισσότερες φορές από ότι την είχε ακούσει τα τελευταία 10 χρόνια που εργαζόταν στην εταιρία.

Ο εργοδότης προχώρησε σε απολύσεις.

Ο Έκτορας ήταν από τα πρώτα “θύματα” εκείνης της ημέρας.

Ο Έκτορας, που η εργασία του σηματοδοτούσε το μέλλον, είναι άλλος ένας άνεργος πατέρας καταδικασμένος στον αφανισμό.

Δυστυχώς το μέλλον είναι εδώ, είναι το τώρα και είναι καταδικασμένο…

Επειδή ζω στην Ελλάδα

April17
Επειδή ζω στην Ελλάδα:
- Πρέπει να δίνω το 40% του μισθού μου στο κράτος και στο κρατικό ταμείο που δεν χρησιμοποιώ.
- Πρέπει να πληρώνω γιατρό και φάρμακα από την τσέπη μου διότι οι γιατροί που υπάγονται στο ταμείο μου δέχονται ραντεβού δύο μήνες μετά.
- Πρέπει να δίνω “φακελάκι” στον γιατρό για να κάνει σωστά τη δουλειά του και να μην με σκοτώσει.
- Πρέπει να πληρώσω για το παιδί μου φροντιστήρια ώστε να μπει στο πανεπιστήμιο.
- Πρέπει να σκεφτώ εναλλακτική λύση για το παιδί μου, να το στείλω για σπουδές στο εξωτερικό για να μην σπουδάσει στα εξαθλιωμένα και υποβαθμισμένα ελληνικά πανεπιστήμια.
- Πρέπει να εργάζομαι σε δύο δουλειές πληρώνοντας εφορία και ταμεία για να επιβιώσω.
- Πρέπει ως πολίτης να αγοράζω ρούχα και παπούτσια με φόρο 21% επί πλέον.
- Φοβάμαι μην αρρωστήσω και αναγκαστώ να υποστώ την ταλαιπωρία και τις καθυστερήσεις του υγειονομικού συστήματος.
- Αναγκάζομαι να παίρνω, τρένο, λεωφορείο και μετρό και να φτάνω στη δουλειά μου μετά από 2 ώρες επειδή εδώ και έναν χρόνο γίνονται έργα στον ΗΣΑΠ.
- Αναγκάζομαι να κοιτάζω κάτω όταν περπατάω για να μην πέσω σε καμιά λακούβα ή να μην σκοντάψω σε ένα από διαλυμένα πεζοδρόμια της πόλης μου.
- Δέχομαι πως δεν μπορώ να βρω το δίκιο μου στα δικαστήρια και δεν μηνύω τον κλέφτη, τον δολοφόνο.
- Θεωρώ φυσιολογικό να κλέψει ο πολιτικός. Το αντίθετο με εκλπλήσσει.
- Θεωρώ φυσιολογικό όλες οι κρατικές και ιδιωτικές υπηρεσίες να είναι διεφθαρμένες.
- Πρέπει να δέχομαι την αργοπορία του υπουργείου εσωτερικών να εκδώσει την πράσινη κάρτα του άντρα μου δύο εβδομάδες πριν λήξει.
- Ξέρω πως οι πλούσιοι και οι ισχυροί δεν τιμωρούνται για τα εγκλήματά τους, ενώ οι φτωχοί τιμωρούνται και χωρίς να έχουν εγκληματίσει.
- Δεν έχω απολύτως καμία εμπιστοσύνη στην πολιτεία, την αστυνομία, το δήμο.
- Ξέρω πως η μόνη στιγμή που νιώθω πως το πολίτευμα της χώρας μου είναι δημοκρατικό είναι όταν ψηφίζω μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια.
- Θεωρώ φυσιολογικό να αυξάνονται τα προϊόντα λίγες ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση της ανατίμησής τους. Είναι φυσιολογικό να υπάρχουν καρτέλ.
- Πρέπει να ανέχομαι πως η πολιτεία θεωρεί την δολοφονία και τον βασανισμό ενός ζώου ως πταίσμα. Η αστυνομία δε, δεν ασχολείται.
- Πρέπει να προσέχω να μην καταλήξω στη φυλακή επειδή ήμουν σε διαδήλωση όπως ο Μάριος Ζ και ο Θεόδωρος Ηλιόπουλος.
- Πρέπει σε διαδηλώσεις να στέκομαι μακριά από ζαρντινιέρες, πόρτες και σκάλες.
- Πρέπει καθημερινά να αγωνίζομαι και να υπενθυμίζω στην εξουσία τα συνταγματικά και εργασιακά μου δικαιώματα.
- Θεωρώ φυσιολογική την αγένεια των συμπολιτών μου καθημερινά.
- Δεν πιστεύω ό,τι βλέπω στα τηλεοπτικά κανάλια.
- Νομίζω πως ζω σε μία Ευρωπαϊκή χώρα, ενώ βαθιά μέσα μου ξέρω πως ζω σε μία παρικμασμένη, διεφθαρμένη χώρα.
Συνεχίζεται…

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr