Browsing Διαδρομές

Στον τρίτο κόσμο

January10

Πριν από χρόνια σε ένα από τα ταξίδια μου στο Παρίσι είχα συναντήσει ένα παράξενο περιστατικό στις αποβάθρες του μετρό.

Υπάλληλοι του μετρό, ξήλωναν τα καθίσματα στις αποβάθρες.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως το καθίκι ο Σιράκ (ήταν την εποχή που μετά από πολλά χρόνια βγήκε δεξιός πρωθυπουργός στη Γαλλία) ξήλωνε τα καθίσματα για να μην κοιμούνται οι κλοσάρ.

Μέσα σε λίγες μέρες δεν υπήρχε ούτε κάθισμα στις αποβάθρες.

Στην ουσία τα καθίσματα εξυπηρετούν μόνο τους κλοσάρ, διότι ανά 5 λεπτά περνούσε και ένας νέος συρμός – δεν υπήρχε λόγος να καθίσεις για να περιμένεις.

Την επομένη λοιπόν, το μετρό ήταν γεμάτο αφίσες που έλεγαν: “λυπούμαστε για την ταλαιπωρία, έπρεπε να αλλαχθούν τα καθίσματα του μετρό διότι ήταν περασμένης δεκαετίας”.

Μείναμε κάγκελο.

Αν είναι δυνατόν!

Το κράτος σέβεται τον πολίτη και του προσφέρει νέα καθίσματα, μοντέρνα και άνετα.

Και να σου τις επόμενες μέρες τοποθετήθηκαν τα νέα μοντέρνα καθίσματα.

Ξανά, κάγκελο!

Την ίδια εποχή έκαναν έργα κάτω από το ξενοδοχείο μας.

Τα έργα γίνονταν κοντά στο σταθμό του τραίνου Gard Du Nord.

Οι εργάτες, είχαν κάνει μία πλατιά παράκαμψη ώστε ο κόσμος να μπορεί να μετακινείται χωρίς δυσκολία και ολοκλήρωσαν τις εργασίες τους σε… 5 μέρες!

Σε πέντε (5) μέρες!

Σε πέντε μέρες, έκαναν την εργασία, έφτιαξαν την παράκαμψη, μάζεψαν την παράκαμψη και έφυγαν!

Κάγκελο ξανά!

Τα Χριστούγεννα επισκέφτηκα το Εδιμβούργο.

Φτάνω στο Μάντσεστερ σε θερμοκρασίες -6, όταν στο Εδιμβούργο έπαιζαν θερμοκρασίες -9.

Η διαδρομή Μάντσεστερ-Εδιμβούργο είναι γύρω στα 400 χλμ, σαν να λέμε Σητεία-Καστέλι Χανίων.

Οι δρόμοι τους ήταν… πως είναι η Αττική Οδός; Καλύτεροι!

Κάθε 12 μίλια και ένα βενζινάδικο, Costa Cafe και ένα M&S για φαγητό (ναι τα M&S έχουν και φαγητό).

Οι δρόμοι καθαρισμένοι από τα χιόνια, μετά από κάποια μίλια είχε πάντα μία φωτεινή πινακίδα που υποδήλωνε αν υπάρχει ομίχλη, ή πάγος στο δρόμο, ή ρίχνει πυκνό χιόνι.

Η πόλη είναι διατηρητέα και η Βρετανική κυβέρνηση τα σκάει (και λίγα δίνει σε σχέση με αυτά που παίρνει από τη Σκωτία) για τη φροντίδα της.

Τα δημοτικά τέλη πληρώνονται ξεχωριστά και όχι με έμμεσο τρόπο όπως στη δική μας χώρα που τελικά δεν ξέρεις τι δίνεις και που.

Η πόλη είναι πεντακάθαρη.

Είναι πεντακάθαρη διότι οι πολίτες της έχουν μάθει να τη σέβονται και να μην τη βρομίζουν.

Δεν θα δεις πουθενά ξέχειλους κάδους σκουπιδιών, ή μία χαλασμένη πινακίδα.

Δεν θα δεις πουθενά κυκλοφοριακό κομφούζιο ή κάγκελα στα πεζοδρόμια.

Δεν θα δεις πουθενά να αργοπορεί το λεωφορείο, ή τους πολίτες να κάνουν παραβάσεις με τα αυτοκίνητά τους, ή να παρκάρουν όπου γουστάρουν.

Όλοι τους είναι ευγενικοί, ειλικρινά ευγενικοί, αν είσαι έστω λίγο κοινωνικός μπορείς να τους πιάσεις την κουβέντα.

Δεν έχουν τη δήθεν Βρετανική ευγένεια, ούτε το ξινό savoir faire των Γάλλων.

Είναι με το ειλικρινές χαμόγελο, όλοι!

Από την κυρία στο πολυκατάστημα, μέχρι τον ψαρά και τον Σκωτσέζο σερβιτόρο στην pub δίπλα στον Clyde ποταμό.

Διότι η ευγένεια φέρνει καλή διάθεση και την καλή διάθεση τη μοιράζεις στους γύρω σου – την επιστρέφεις.

Οι Σκωτσέζοι είναι πολύ φιλοσοφημένοι τύποι κι ας είναι μεγάλοι πότες!

Οι συνθήκες εργασίας τους είναι… χμ πως να το πω… φυσιολογικές!

Δηλαδή όπως θα έπρεπε να είναι εδώ στην Ελλάδα, που θέλει και πανάθεμα της να ονομάζεται “μέλος της Ε.Ε.”.

Κάθε εξάμηνο οι εργαζόμενοι αξιολογούνται και ανάλογα με την παραγωγικότητά τους και τη δημιουργικότητά τους λαμβάνουν, πέρα από τα μπόνους και τις νόμιμες πληθωριστικές αυξήσεις, μία γερή αύξηση.

Όταν οι εργαζόμενοι έχουν πρόβλημα με κάποιον ανώτερό τους ή συνάδελφό τους τον αναφέρουν και το Ανθρώπινο Δυναμικό κρίνει αντίστοιχα την τύχη του με συγκεκριμένα συστήματα επιτροπών εργασίας.

Θυμίζω στην Ελλάδα, αν κάνεις το λάθος και αναφέρεις προϊστάμενο, έχεις την απόλυση στο τσεπάκι σου.

Για να μην πω αν φέρεις στην Ελλάδα την επιτροπή εργασίας… απλά δεν θα ξαναεργαστείς στην πόλη.

Με άλλα λόγια το εργασιακό σύστημα στηρίζεται σε μία λέξη που εμείς οι Έλληνες έχουμε ξεχάσει: την αξιοκρατία.

Δεν είναι όμως όλα ρόδινα στη Σκωτία.

Ο ήλιος τον χειμώνα θυμίζει ένα παρατεταμένο απόγευμα από τις 8 το πρωί μέχρι τις 15:30.

Στις 16:00 είναι πίσσα σκοτάδι!

Τότε κλείνουν και τα μαγαζιά.

Τα καφέ κλείνουν στις 18:00 και οι pub στις 23:00.

Ο καιρός, αυτή η 100% υγρασία που μοιάζει με βροχή αλλά δεν είναι… σαν να σε φτύνει ο θεός, ο ήλιος που γλύφει τους Σκωτσέζικους λόφους και μετά αργά το μεσημέρι εξαφανίζεται είναι άκρως καταθλιπτικά.

Βασικά είναι καταθλιπτικά για εμάς τους Έλληνες που έχουμε μάθει στον ήλιο, τις βόλτες και τις γύρες στα μαγαζιά μέχρι τις 20:00 το χειμώνα.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα… σοκάρομαι.

Και αρχίζω να βλέπω όλες αυτές τις λεπτομέρειες που βλέπουν οι ξένοι όταν επισκέπτονται την πρωτεύουσα.

Ξεχαρβαλωμένοι φράχτες από σύρμα δεξιά και αριστερά στην Αττική οδό, (οι φράχτες στην Αγγλία είναι όλοι ξύλινοι, όμορφοι, περιποιημένοι), διαφημιστικές πινακίδες ημι-διαλυμένες, δρόμοι γεμάτοι μπαλώματα και τρύπες, πινακίδες – όπως αυτές στο φανάρι του Ζαππείου προς Αμαλίας – διαλυμένες, σβηστές τη νύχτα εδώ και χρόνια.

Τα ξεχαρβαλωμένα στενά πεζοδρόμια, τις οδικές πινακίδες στραβωμένες, μερικές είναι έτοιμες έτοιμες να πέσουν.

Τους παμβρόμικους ξέχειλους κάδους σκουπιδιών που βρίσκονται 100 μέτρων ο ένας από τον άλλον.

Τα καλώδια του ρεύματος που κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας, την πανάσχημες γκρίζες χωρίς απολύτως καμία αρχιτεκτονική αισθητική πολυκατοικίες μας.

Την ανάγωγη οδηγική συμπεριφορά των Αθηναίων στην πόλη, την έλλειψη συνείδησης καθαριότητας στους δρόμους, την άθλια και ανάγωγη συμπεριφορά στις δημόσιες υπηρεσίες, στην εργασία, στα καταστήματα.

Τα άθλια και βρώμικα λεωφορεία, βαγόνια τραίνου, τα σιχαμερά και ολοβρόμεστα ATM… και ο κατάλογος έμοιαζε ατελείωτος.

Σε κάθε στενό που έστριβα, σε κάθε βήμα που έκανα έβλεπα ξεκάθαρα πλέον πόσο τριτοκοσμική είναι αυτή η χώρα.

Πόσο άσχημη την καταντήσαμε, πόσο άσχημες μεγαλουπόλεις έχουμε…

Και καθώς απορούσα, γιατί επισκέπτονται οι ξένοι την Ελλάδα έτυχε να πέσει το μάτι μου στην Ακρόπολη…

“Να γιατί”, είπα από μέσα μου.

Διότι αυτή εκεί η κακομοίρα η Ακρόπολη, που έχει υποστεί τους βομβαρδισμούς Γερμανών, τις διαβρώσεις από το νέφος των καυσαερίων της πόλης, τις κακοτεχνίες αναστήλωσης της και συντήρησής της, αυτή η κακομοίρα σηματοδοτεί τη δημοκρατία που γεννήθηκε όταν χτίστηκε, την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία που έχουμε ξεχάσει, τον πολιτισμό που είχε η χώρα (η πόλη-χώρα) τότε και τώρα δεν έχει.

Και τι αξία έχει πλέον… αυτή η κακόμοιρη κληρονομιά που σημαίνει τόσα πολλά και βρίσκεται στο έλεος της οποιασδήποτε κυβέρνησης να τη συντηρήσει, όταν όλα τα υπόλοιπα γύρω, ο Κεραμικός, τα Πετράλωνα, το Μεταξουργείο, τα Πατήσια, ο Άγιος Παντελεήμων, η Ομόνοια είναι γεμάτα σκοτεινά βρώμικα ψηλά κουτιά, στα οποία κατοικούν αγενείς άνθρωποι, που περπατούν σε διαλυμένα, γεμάτα σκουπίδια, στενά πεζοδρόμια;

Δεν ξέρω να απαντήσω αυτό το ερώτημα.

Παρατηρώντας όμως και μόνο, αντιλαμβάνομαι πως η χώρα μας μόνο τριτοκοσμική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Μια χώρα δίχως καν κάποια απομεινάρια της ακμής ενός νεότερου πολιτισμού…

Οδηγώντας για πέντε λεπτά

October22

Παίρνω τη γνωστή σακαράκα και ξεκινώ για τη δουλειά.

Με το που βγαίνω στο δρόμο, ταξιτζής χωρίς να έχει ανάψει τα αλάρμ ή κάποιο φλας προειδοποιητικό, κάνει οπισθογωνία.

Εκνευρισμένη μπινελικώνω τον ταξιτζή λέγοντάς του “οι δρόμοι είναι δικοί σας” και “κάνετε ότι γουστάρετε χωρίς προειδοποίηση έτσι″;

Ο ταξιτζής συνηθισμένος στα μπινελίκια δεν είπε τίποτα, έκανε αργά – αργά τη δουλειά του και έφυγε.

Στρίβω εκεί που έκανε όπισθεν ο ταξιτζής και πέφτω πάνω σε μία φορτηγάρα που ξεφόρτωνε χώμα και έκλεινε τον δρόμο.

Η φορτηγάρα έκανε όπισθεν και ερχόταν κατά πάνω μου.

Πίσω της βρισκόταν ένας “εργάτης” που κοιτούσε τη φορτηγάρα.

Παραμέρισε για να κάνει όπισθεν.

Βάρεσα κόρνα διότι ήταν σίγουρο πως κι εγώ και η σακαράκα θα γινόμασταν χαλκομανία αν συνέχιζε έτσι η φορτηγάρα.

Νέο μπινελίκι: “Γιατί δεν βάζετε κανέναν κώνο στο δρόμο, εδώ περνάνε λεωφορεία, θα προκαλέσετε κανένα ατύχημα”!

“Καλά, καλά” μου αποκρίθηκε ο “εργάτης” γράφοντας στα παλαιότερα των υποδειμμάτων του την υπόδειξη.

Κάνω όπισθεν και κύκλο για να βρεθώ στον δρόμο μου.

Σταματώ στο φανάρι που βγάζει στην παραλιακή όταν ακούω κόρνα από μακριά.

Φτάνει δίπλα μου μπάρμπας χωρίς κράνος φωνάζοντας πως δεν μπορεί να περάσει με το παπί.

Πριν μπινελικώσω κοιτάζω γύρω μου να δω τη θέση του αυτοκινήτου μου στον δρόμο καθώς και τη θέση των υπολοίπων.

Η θέση της σακαράκας δεν εμπόδιζε τον μπάρμπα.

Μέσα σε 3 λεπτά ξεκινώ νέο κύκλο μπινελικού.

“Γιατί κορνάρεις κύριος αφού μόλις πέρασες για να σταματήσεις σε κόκκινο φανάρι;”

Έριξα μερικές βρισιές συνειδητοποιώντας πάλι τον “ρατσισμό” που διέπει τους Αθηναϊκούς δρόμους, εφόσον στην τελική ήμουν η μόνη γυναίκα οδηγός που περίμενε στο φανάρι, άρα και ο λόγος για να μου κορνάρει ο μπάρμπας.

Σημειωτέων ο μη κρανοφόρος μπάρμπας πέρασε με κόκκινο διότι πολύ απλά έχει παπί, διότι πολύ απλά “μπορεί“.

Ανάβει πράσινο, βγαίνω στην παραλιακή επιτέλους.

Η παραλιακή κάνει σε ένα σημείο διχάλα, δεξιά πας Γλυφάδα, αριστερά πας Αθήνα.

Μένω αριστερά γνωρίζοντας πως η στροφή που βρίσκεται κάτω από την γέφυρα είναι επικίνδυνη διότι είναι ανάποδη…

Στη στροφή που όλοι γκαζώνουν για να βγουν στη Συγγρού βλέπω σταματημένα αυτοκίνητα.

Πατάω τέρμα τα φρένα… σαν να βλέπω το τι πρόκειται να συμβεί… “θα χτυπήσω τον μπροστινό και θα γίνει άσχημη καραμπόλα”!

Τα ABS της σακαράκας δούλεψαν και το αυτοκίνητο ευτυχώς σταμάτησε 5 μέτρα μακριά από τον μπροστινό.

Η καρδιά μου είχε πάει στα πόδια μου.

Αναίτια αυτή η κίνηση σε αυτή τη στροφή ταχείας κυκλοφορίας… και όμως ξάφνου ξεπρόβαλε η αιτία.

Ένα αυτοκίνητο με το καπό της μηχανής ανεβασμένο ήταν σταματημένο ακριβώς πάνω στο πιο επικίνδυνο σημείο της στροφής.

Ο οδηγός έλειπε, κώνος ή τρίγωνο που να προειδοποιούσε τους οδηγούς ώστε να μην γίνει ατύχημα δεν υπήρχε.

Απορώ πως δεν έγινε ατύχημα σε εκείνο το σημείο…

Συνέχισα την πορεία μου αφήνοντας 40 μέτρα απόσταση από τον μπροστινό μου, εμφανώς φοβισμένη για το τι μπορεί να σου συμβεί στο δρόμο μέσα σε 5 λεπτά, ελπίζοντας πως θα φτάσω στον προορισμό μου χωρίς να γρατσουνιστεί η σακαράκα και η ψυχική μου κατάσταση.

Μέσα σε 5 λεπτά μόνο είδα τον ρατσισμό, την έλλειψη αγωγής, τον ωχαδερφισμό και την τεμπελιά… όλα γνωρίσματα και χαρακτηριστικά των περισσότερων Ελλήνων, οδηγών και μη.

Μία κοινωνία που νοιάζεται μόνο για το τομάρι της, μόνο για εκείνη τη στιγμή, εκείνα τα λίγα λεπτά και θα συνεχίσει να διαιωνίζει αυτή τη συμπεριφορά όχι επειδή λειτουργεί (δεν λειτουργεί, είναι προφανές), απλά επειδή έτσι έχει μάθει από γενιά σε γενιά.

Μία βόλτα στον Βαρνάβα

July21

Τραβήξαμε να κάνουμε το πρώτο μας μπάνιο.

Η περσινή διαδρομή ήταν εφιαλτική.

Είχε καεί ένα μέρος του δάσους του Βαρνάβα καθώς και το υπόλοιπο πανέμορφο δάσος του Γραμματικού.

Σήμερα κάηκε το υπόλοιπο δάσος…

Η καταπράσινη χαράδρα μετά το χωριό δεν υπάρχει πια.

Οι πυροσβέστες έσβηναν μικροεστίες ακόμα.

Η πανέμορφη ρεματιά με τα γέρικα γιγάντια πλατάνια, μετά το Καπανδρίτι, γλίτωσε και φέτος.

Μύριζε φρέσκο ρετσίνι που καίγεται.

Βγαίνουμε στον δρόμο με τα περσινά καμμένα.

Έχουν αρχίσει να φυτρώνουν πράσινα θαμνάκια.

Τα δέντρα είναι μαύρα, κάρβουνο.

Πέρυσι ήταν γκρίζα, γκρι ήταν και το χώμα.

Οι χειμωνιάτικες βροχές φαίνεται να έπλυναν τα καρβουνιασμένα φυτά.

Ξεπηδάει ζωή, σιγά – σιγά όμως.

Και να σου, κανά δυο σπίτια!

Έβλεπες διάσπαρτα σπίτια να έχουν ξεφυτρώσει σε διάφορα σημεία, σε σημεία με “θέα”.

Με “θέα” την καμμένη χαράδρα.

Σπιταρόνες με κήπους!

Πάρα πέρα σκάβουν και οργώνουν (;) το βουνό.

Το βουνό που πέρυσι την άνοιξη ήταν δάσος, κατοικούσαν ζώα, χελώνες, ελαφάκια, πουλιά.

Πάλι μας έπιασε η ψυχή μας…

Μου έρχεται η εικόνα από τα απέραντα καταπράσινα δάση της Φρανκφούρτης.

‘Ο,τι καταστρέφουμε εμείς στην Ελλάδα, το προστατεύουν στη Γερμανία, θα έλεγε κανείς.

Η παραλία Βαρνάβα είναι ανέγγιχτη.

Καθώς κολυμπάς βλέπεις το βουνό, το πράσινο βουνό και ξέρεις πως πίσω από αυτό όλα είναι καμμένα, καρβουνιασμένα.

Για να χτίσει “κάποιος” την σπιταρόνα του, να βάλει τα δικά του δεντράκια στον δικό του κήπο, στο δηλητηριασμένο πλέον χώμα, αυτά που έχει επιλέξει ο ίδιος και όχι τα πεύκα που κάποτε είχαν “το σπίτι″ τους εκεί…

Με “θέα” την καμμένη χαράδρα.

Μάχη με το Αιμαγγείωμα

February9

Σχεδόν όλοι γεννιόμαστε με μία αγγειακή δυσπλασία η οποία εξαφανίζεται μέσα σε λίγες μέρες.

Δυστυχώς ανήκω στις σπάνιες περιπτώσεις που αυτό το εξόγκωμα σε σχήμα και μέγεθος φράουλας δεν χάθηκε.

Αντιθέτως, μεγάλωνε μήνα με τον μήνα.

Η αγγειακή δυσπλασία ή αλλιώς απλά αιμαγγείωμα, στην ουσία είναι αγγεία, μπλεγμένα μικρά και μεγάλα τα οποία είναι περιττά για τις λειτουργίες του σώματος όμως η άμεση αφαίρεσή τους είναι επικίνδυνη.

Συνήθως παρατηρείται η εμφάνισή τους στο πρόσωπο και συγκεκριμένα στα μάγουλα, στα χείλια ακόμα και στη γλώσσα.

Εκείνη την εποχή (τις δεκαετίες 70 με 80) δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη μέθοδος θεραπείας.

Στην Ελλάδα ξεκίνησα από 6 μηνών και συνέχισα μέχρι και 12 χρονών εμβολισμούς με χλωριούχο νάτριο (αλατόνερο).

Σε όλα αυτά τα χρόνια, το αιμαγγείωμά μου μεγάλωνε.

Δεν προκαλεί αυτή η “πάθηση” άλλα προβλήματα στην υγεία.

Όμως η κοινωνική ζωή μου, στα παιδικά μου χρόνια δεν υπήρχε.

Όμως δεν θα ήθελα να μιλήσω γι αυτό.

Θέλω να μιλήσω για το ότι υπάρχουν μέθοδοι ώστε να αφαιρεθεί σχεδόν πλήρως ένα αιμαγγείωμα αυτού του τύπου.

Στα 8 μου χρόνια ένα ταξίδι στην Αμερική μαζί με ένα αγγειογράφημα που έκανα στο Lexington στη Βοστόνη, ήρθαν να μας αποδείξουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα ολικής αφαίρεσης.

Οι Αμερικάνοι αγγειολόγοι και ο γιατρός Dr. Wilkinson, μας πρότειναν δύο λύσεις.

Η μία αφορά μία σειρά από ακτινοβολίες σε νοσοκομείο στη Μόσχα, την οποία απορρίψαμε από τον φόβο επειδή μετά από κάποιο χρονικό διάστημα υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί στο σώμα κάποια κακοήθεια.

Οι ακτινοβολίες εξαφάνιζαν πλήρως την αγγειακή δυσπλασία.

Τελικά πράγματι, μετά από 5-10 χρόνια από τις ακτινοβολίες, οι ασθενείς ανέπτυξαν λευκαιμία, καρκίνο των οστών και άλλες κακοήθειες.

Η δεύτερη λύση ήταν μία πειραματική ομάδα στο Παρίσι αγγειολόγων – η ομάδα Merland JJ – που έχει κατασκευάσει ένα φάρμακο που προκαλεί έμφραγμα με τη μέθοδο των εμβολισμών στα περιττά αγγεία.

Με αυτή τη μέθοδο τα αγγεία παύουν να τροφοδοτούνται με αίμα και απορροφώνται από το σώμα.

Οι εμβολισμοί μπορούν να συνδυάζονται με επεμβάσεις αφαίρεσης των αγγείων.

Αυτή η μέθοδος, ήξερα ότι θα είναι επώδυνη, χρονοβόρα και ίσως να μην καταφέρω να δω 100% αποτελέσματα όμως ήταν η μόνη μου λύση.

Έτσι, το 1986 (πήγαινα στην 6η τάξη του δημοτικού) έκανα τον πρώτο μου εμβολισμό με Ethiblock (ένα παράγωγο της αιθυλικής αλκοόλης).

Οι γιατροί ενθουσιάστηκαν από την αντίδραση που είχε στον οργανισμό μου το φάρμακο.

Πρώτη φορά στη ζωή μου, σήκωσα 41 πυρετό.

Οι έντονοι πόνοι στο σημείο που έγιναν οι εμβολισμοί σε συνδυασμό με τον πυρετό και το έντονο πρήξιμο δεν διήρκεσαν πολλές μέρες.

Την επόμενη χρονιά επισκέφτηκα το Παρίσι δύο φορές.

Την πρώτη για εμβολισμούς και τη δεύτερη για εμβολισμούς σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης.

Η επέμβαση θα αφαιρούσε ένα τμήμα που όμως βρίσκεται κοντά στο προσωπικό νεύρο.

Αν τραυματιστεί ή κοπεί αυτό το νεύρο παραλύει όλη η δεξιά πλευρά.

Η επέμβαση συνδυαζόταν με πλαστική χειρουργική ώστε να τραβηχτεί και αφαιρεθεί το περιττό δέρμα που κάλυπτε τα αφαιρούμενα αγγεία (δηλαδή λίφτινγκ).

Έγινε μία τομή γύρω από το αυτί μου που περνούσε μέσα από τα μαλλιά μου και από εκεί αφαιρέθηκε όπως είπε ο γιατρός ένα μεγάλο μέρος των αγγείων.

Δυστυχώς το κεντρικό νεύρο τραυματίστηκε και απόκτησα μία ελαφρά παράλυση στην δεξιά πλευρά που με ασκήσεις και κάποιες άλλες εναλλακτικές μεθόδους κατάφερα να επαναφέρω έστω κατά 70% τις κινήσεις της δεξιάς πλευράς του προσώπου μου.

Οι γιατροί μας διαβεβαίωσαν πως στο μέρος που αφαίρεσαν δεν θα μπορέσει να ξανά αναπτυχθεί το αιμαγγείωμα.

Όσο αφαιρείται τόσο θα αυξάνεται, μέχρι τα 17 μου που σταματά η ανάπτυξη του σώματος.

Σε αυτή την επέμβαση έμεινα μία μέρα σε εντατική μονάδα διασωληνωμένη και μετά γύρω στις τρεις εβδομάδες στο νοσοκομείο μέχρι να μου αφαιρεθούν τα ράμματα και να πάρω δυνάμεις για το ταξίδι πίσω στην Ελλάδα.

Έκανα άλλες δύο επεμβάσεις με τομές στην γραμμή του χαμόγελου, πάνω στα χείλια, και μέσα από το στόμα.

Και οι δύο ήταν επώδυνες, είχα επιπλοκές.

Έπρεπε να ξαναμπώ χειρουργείο ώστε να αφαιρεθεί το αιμάτωμα που είχε δημιουργηθεί.

Στην τρίτη επέμβαση το πρόβλημα της πιθανότητας δημιουργίας αιματώματος λύθηκε με ένα σωληνάκι που τραβούσε το αίμα από το σημείο που είχε γίνει η επέμβαση του οποίου το δοχείο το κουβαλούσα μαζί με τον ορό – talking about a lot of luggage :P

Σε μία από αυτές η γιατρός έκοψε τον μυ του χαμόγελου και δεν τον επανασύνδεσε.

Από εκείνη την ημέρα έχασα το χαμόγελό μου.

Οι τελευταίες επεμβάσεις, πέρα από τις ζημιές που είχαν ήδη κάνει οι γιατροί, ήταν πλήρως ανεπιτυχείς διότι το αιμαγγείωμα μέσα σε ένα χρόνο “γέμισε” τα κενά των εγχειρήσεων.

Σε όλο αυτό το διάστημα επισκεπτόμουν το Παρίσι για εμβολισμούς, μερικές φορές και δύο φορές το χρόνο.

Πυρετοί, πόνος πρήξιμο.

Πάντα μετά τους εμβολισμούς υπήρχε αισθητή μείωση.

Όμως με τον καιρό καθώς απορροφούσε ο οργανισμός μου το φάρμακο, επανερχόταν κατά ένα μέρος στην προηγούμενη κατάσταση.

Το 1990 ήταν για μένα χρονιά σταθμός.

Εκείνη τη χρονιά  οι Γάλλοι γιατροί μας ενημέρωσαν πως θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε μία επέμβαση που σίγουρα δεν θα αφαιρούσε όλο το αιμαγγείωμα αλλά θα μπορούσε να φέρει συμμετρία στο πρόσωπο.

Αυτό ήταν το ζήτημα: η συμμετρία, το να φαίνομαι έστω με τις ουλές και τα τραυματισμένα νεύρα σαν όλους τους ανθρώπους.

Έτσι γνώρισα τον κύριο Defrenne που σε συνεργασία με τον αγγειολόγο μου και τον καθηγητή Tamp-Pah-Oui θα αφαιρούσαν με μικροχειρουργική τα μικρά αγγεία που ήταν μπλεγμένα στους προσωπικούς μυς και νεύρα, θα προχωρούσαν σε ανόρθωση χείλους και ζυγωματικών σε συνδυασμό με αφαίρεση του χειλώματος στη γραμμή του χαμόγελου που είχε παραχθεί από παλαιότερη επέμβαση.

Ο κύριος αυτός – τα σκέφτομαι ακόμα και συγκινούμαι για την προσφορά του – ολοκλήρωσε επιτυχώς την επέμβαση – όπως ακριβώς μας το είχε υποσχεθεί – που διήρκεσε 8 ώρες.

Θυμάμαι ξύπνησα στις 10 το βράδυ.

Έμεινα δύο εβδομάδες μόνο στο νοσοκομείο μέχρι να αφαιρεθούν τα σωληνάκια και οι οροί.

Η επόμενη εβδομάδα ήταν δύσκολη, επειδή είχα χάσει πολύ αίμα και οι μετακινήσεις από το κρεβάτι στην τουαλέτα ήταν απίστευτα κουραστικές.

Το γαλλικό ταρτάρ – φυσικά δεν μπορούσα να φάω στερεά τροφή – ήταν απίστευτο δυναμωτικό για την περίπτωσή μου (και πολύ νόστιμο).

Μία εβδομάδα μετά, αφαιρέθηκαν τα ράμματα και επέστρεψα σπίτι μου να γιορτάσουμε το τέλος της ταλαιπωρίας της οικογένειάς μας για τόσα πολλά χρόνια.

Συνέχιζα τους εμβολισμούς κάθε χρόνο, μέχρι που οι Έλληνες γιατροί μας απέτρεψαν να ξαναπάμε στο Παρίσι για να συνεχίσουμε τις θεραπείες μέχρι να εξαλειφθεί το αιμαγγείωμα.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εξηγήσω κάτι.

Τα ταξίδια στο Παρίσι, τα νοσήλια, η διαμονή και τα εισιτήρια τα πλήρωνε όλα το Ελληνικό δημόσιο ως εξής:

Έπρεπε να περάσω για κάθε ταξίδι που έπρεπε να κάνω από δευτεροβάθμιο επιτροπή υγείας.

Να έχω δικαιολογητικά από γιατρούς της Ελλάδας και του εξωτερικού (μεταφρασμένα) που να αποδεικνύουν πως η θεραπεία αυτή δεν είναι δυνατόν να γίνει στην Ελλάδα διότι δεν υπάρχουν γιατροί που να ασχολούνται με αυτές τις περιπτώσεις.

Να σημειώσουμε πως ΑΚΟΜΑ δεν υπάρχουν γιατροί με πιστοποίηση που αναλαμβάνουν την θεραπεία των αγγειακών δυσπλασιών και την χορήγηση Ethiblock μιας και το φάρμακο δεν είναι εγκεκριμένο από τον ΕΟΦ.

Πριν πάμε να χιλιοπαρακαλέσουμε την επιτροπή, έπρεπε να βρούμε κάποιον διευθυντή πλαστικής χειρουργικής να τον παρακαλέσουμε να μας δει και να κρίνει πως αυτή η επέμβαση δεν είναι εφυκτή στην Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια μας παρέπεμπαν σε έναν διευθυντή χειρουργικής κλινικής που είχε κατηγορηθεί για φακελάκι.

Τον χιλιοπαρακαλάγαμε να μας δώσει το δικαιολογητικό για να χιολοπαρακαλέσουμε τους γιατρούς της δευτεροβάθμια επιτροπή υγείας να μας δώσουν χρήματα να πάμε στο Παρίσι.

Την τελευταία φορά – 1998 – μας είπε πως δεν θα μας δώσει το χαρτί διότι πιστεύει πως πλέον οι εμβολισμοί δεν παρουσίαζαν βελτίωση που αφορούσε την σειρά των θεραπειών και πως ίσως να ήταν επικίνδυνοι.

Συγκεκριμένα είπε πως εφόσον οι εμβολισμοί γίνονται κατά προσέγγιση – πράγμα στο οποίο είχε δίκιο – υπάρχει περίπτωση το φάρμακο να περάσει σε κάποιο εγκεφαλικό αγγείο, ή να πειράξει κάποιο αγγείο οπτικό και να προκαλέσει σοβαρή ζημιά.

Εδώ εξοργίστηκα!

Τα τελευταία χρόνια, δεν έπαιρνα νάρκωση κατά τη διάρκεια των εμβολισμών διότι οι γιατροί πίστευαν πως λόγω ωριμότητας θα μπορούσα να ανεχθώ τον πόνο του εμβολισμού χωρίς να κινηθώ – τέτοιο πόνο δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου, χαρακτηριστικά τα δάκρυα έτρεχαν μόνα τους από τον πόνο.

Επειδή είχα τις αισθήσεις μου, παρακολουθούσα όλη τη διαδικασία:

Οι γιατροί τοποθετούσαν μία βελόνα στο μάγουλο.

Πρόσθεταν ιώδιο και φωτογράφιζαν μετά την ροή του ιωδίου στα αγγεία.

Μικρή προσθήκη:

Έμαθα the hard way πως είμαι αλλεργική στο ιώδιο στον πρώτο μου εμβολισμό παθαίνοντας αλλεργικό σοκ στο χειρουργικό τραπέζι.

Από τότε έπαιρνα τρεις μέρες πριν τον εμβολισμό δύο φάρμακα αντιαλλεργικά.

Έβλεπαν πως το ιώδιο περνάει από σημεία που προκαλεί έμφραγμα στα αγγεία, έριχναν εκεί την ένεση Ethiblock.

Άρα βλέπανε που πάει το φάρμακο!

Ο κύριος Έλληνας γιατρός προφανώς ήθελε φακελάκι, και η οικογένειά μου είχε ήδη ξεπαραδιαστεί να πληρώνει τα έξοδά μας στο Παρίσι – φυσικά το φαγητό, οι μετακινήσεις ήταν δικά μας έξοδα.

Εν πάσει περιπτώσει, οι περιπέτειες μου με τα νοσοκομεία του πλανήτη αυτού τελείωσαν το 1998.

Δυστυχώς δεν μπορώ να προχωρήσω σε άλλη μία επέμβαση χειρουργική.

Απόκτησα είδη πολλά “παράσημα” – ουλές – από τις περιπέτειές μου.

Οι παλαιότερες επεμβάσεις, έχουν προκαλέσει ζημιές ή δεν μπορούν πλέον να αφαιρέσουν τα ήδη μπλεγμένα αγγεία στους προσωπικούς μυς.

Είχα επισκεφτεί έναν Έλληνα πλαστικό χειρούργο, τον κ. Κουτσόγιωργα, γνωστό για τις πλαστικές επεμβάσεις που κάνει σε celebrities.

Ο κύριος αυτός είδε την περίπτωση και με τρομερό ενδιαφέρον είπε πως είναι κάτι σαν προσωπικό του χόμπι να ασχολείται με αυτού του είδους τις παθήσεις.

Μου είπε πως μπορεί σε μία επέμβαση 12 ωρών να μου το αφαιρέσει όλο.

Φυσικά αρνήθηκα, πρώτον διότι δεν διακινδυνεύω τη ζωή μου – μπορούν να υπάρξουν επιπλοκές όπως αιμορραγίες όπως παραλήσεις, όπως εγκεφαλικές βλάβες – σε κάποιον που ασχολείται με τα αιμαγγειώματα από χόμπι.

Δεύτερον, διότι δεν είμαι διατεθημένη να μπω σε χειρουργείο ξανά, αλλά αυτή τη φορά για 12 ώρες.

Νομίζω πως έχω κλείσει πολλά “ένσημα” από τις ώρες που έχω “χάσει″ από τη ζωή μου στα χειρουργικά τραπέζια (σύνδρομο χειρουργείου από πολύωρη νάρκωση).

Πλέον, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πήγαινα στο Παρίσι για να δώσω τις μάχες μου με το αιμαγγείωμα μου.

Έφτιαξα τη ζωή μου.

Κοιτάζω που και που πίσω.

Μερικές φορές ξέρουν να με επισκέπτονται στον ύπνο μου εφιάλτες με χειρουργεία.

Όμως αυτό το άρθρο δεν το έγραψα μόνο για να καταγράψω τις εμπειρίες μου αλλά και για να ενημερωθούν κι άλλοι πως υπάρχει πλέον θεραπεία, επώδυνη αλλά υπάρχει.

Εύχομαι φέτος να καταφέρω να επισκεφτώ το Παρίσι για πρώτη φορά ως τουρίστας μαζί με τον άντρα μου και όχι ως ασθενής. :)

Ο δρόμος για τον Βαρνάβα

August31

Οι εικόνες τα λένε όλα. Υπέρτατη θλίψη, όπου και να κοιτάξεις όλα είναι μαύρα, καμμένα, γκρίζα γη.

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr