Browsing Ευρώπη

Στον τρίτο κόσμο

January10

Πριν από χρόνια σε ένα από τα ταξίδια μου στο Παρίσι είχα συναντήσει ένα παράξενο περιστατικό στις αποβάθρες του μετρό.

Υπάλληλοι του μετρό, ξήλωναν τα καθίσματα στις αποβάθρες.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως το καθίκι ο Σιράκ (ήταν την εποχή που μετά από πολλά χρόνια βγήκε δεξιός πρωθυπουργός στη Γαλλία) ξήλωνε τα καθίσματα για να μην κοιμούνται οι κλοσάρ.

Μέσα σε λίγες μέρες δεν υπήρχε ούτε κάθισμα στις αποβάθρες.

Στην ουσία τα καθίσματα εξυπηρετούν μόνο τους κλοσάρ, διότι ανά 5 λεπτά περνούσε και ένας νέος συρμός – δεν υπήρχε λόγος να καθίσεις για να περιμένεις.

Την επομένη λοιπόν, το μετρό ήταν γεμάτο αφίσες που έλεγαν: “λυπούμαστε για την ταλαιπωρία, έπρεπε να αλλαχθούν τα καθίσματα του μετρό διότι ήταν περασμένης δεκαετίας”.

Μείναμε κάγκελο.

Αν είναι δυνατόν!

Το κράτος σέβεται τον πολίτη και του προσφέρει νέα καθίσματα, μοντέρνα και άνετα.

Και να σου τις επόμενες μέρες τοποθετήθηκαν τα νέα μοντέρνα καθίσματα.

Ξανά, κάγκελο!

Την ίδια εποχή έκαναν έργα κάτω από το ξενοδοχείο μας.

Τα έργα γίνονταν κοντά στο σταθμό του τραίνου Gard Du Nord.

Οι εργάτες, είχαν κάνει μία πλατιά παράκαμψη ώστε ο κόσμος να μπορεί να μετακινείται χωρίς δυσκολία και ολοκλήρωσαν τις εργασίες τους σε… 5 μέρες!

Σε πέντε (5) μέρες!

Σε πέντε μέρες, έκαναν την εργασία, έφτιαξαν την παράκαμψη, μάζεψαν την παράκαμψη και έφυγαν!

Κάγκελο ξανά!

Τα Χριστούγεννα επισκέφτηκα το Εδιμβούργο.

Φτάνω στο Μάντσεστερ σε θερμοκρασίες -6, όταν στο Εδιμβούργο έπαιζαν θερμοκρασίες -9.

Η διαδρομή Μάντσεστερ-Εδιμβούργο είναι γύρω στα 400 χλμ, σαν να λέμε Σητεία-Καστέλι Χανίων.

Οι δρόμοι τους ήταν… πως είναι η Αττική Οδός; Καλύτεροι!

Κάθε 12 μίλια και ένα βενζινάδικο, Costa Cafe και ένα M&S για φαγητό (ναι τα M&S έχουν και φαγητό).

Οι δρόμοι καθαρισμένοι από τα χιόνια, μετά από κάποια μίλια είχε πάντα μία φωτεινή πινακίδα που υποδήλωνε αν υπάρχει ομίχλη, ή πάγος στο δρόμο, ή ρίχνει πυκνό χιόνι.

Η πόλη είναι διατηρητέα και η Βρετανική κυβέρνηση τα σκάει (και λίγα δίνει σε σχέση με αυτά που παίρνει από τη Σκωτία) για τη φροντίδα της.

Τα δημοτικά τέλη πληρώνονται ξεχωριστά και όχι με έμμεσο τρόπο όπως στη δική μας χώρα που τελικά δεν ξέρεις τι δίνεις και που.

Η πόλη είναι πεντακάθαρη.

Είναι πεντακάθαρη διότι οι πολίτες της έχουν μάθει να τη σέβονται και να μην τη βρομίζουν.

Δεν θα δεις πουθενά ξέχειλους κάδους σκουπιδιών, ή μία χαλασμένη πινακίδα.

Δεν θα δεις πουθενά κυκλοφοριακό κομφούζιο ή κάγκελα στα πεζοδρόμια.

Δεν θα δεις πουθενά να αργοπορεί το λεωφορείο, ή τους πολίτες να κάνουν παραβάσεις με τα αυτοκίνητά τους, ή να παρκάρουν όπου γουστάρουν.

Όλοι τους είναι ευγενικοί, ειλικρινά ευγενικοί, αν είσαι έστω λίγο κοινωνικός μπορείς να τους πιάσεις την κουβέντα.

Δεν έχουν τη δήθεν Βρετανική ευγένεια, ούτε το ξινό savoir faire των Γάλλων.

Είναι με το ειλικρινές χαμόγελο, όλοι!

Από την κυρία στο πολυκατάστημα, μέχρι τον ψαρά και τον Σκωτσέζο σερβιτόρο στην pub δίπλα στον Clyde ποταμό.

Διότι η ευγένεια φέρνει καλή διάθεση και την καλή διάθεση τη μοιράζεις στους γύρω σου – την επιστρέφεις.

Οι Σκωτσέζοι είναι πολύ φιλοσοφημένοι τύποι κι ας είναι μεγάλοι πότες!

Οι συνθήκες εργασίας τους είναι… χμ πως να το πω… φυσιολογικές!

Δηλαδή όπως θα έπρεπε να είναι εδώ στην Ελλάδα, που θέλει και πανάθεμα της να ονομάζεται “μέλος της Ε.Ε.”.

Κάθε εξάμηνο οι εργαζόμενοι αξιολογούνται και ανάλογα με την παραγωγικότητά τους και τη δημιουργικότητά τους λαμβάνουν, πέρα από τα μπόνους και τις νόμιμες πληθωριστικές αυξήσεις, μία γερή αύξηση.

Όταν οι εργαζόμενοι έχουν πρόβλημα με κάποιον ανώτερό τους ή συνάδελφό τους τον αναφέρουν και το Ανθρώπινο Δυναμικό κρίνει αντίστοιχα την τύχη του με συγκεκριμένα συστήματα επιτροπών εργασίας.

Θυμίζω στην Ελλάδα, αν κάνεις το λάθος και αναφέρεις προϊστάμενο, έχεις την απόλυση στο τσεπάκι σου.

Για να μην πω αν φέρεις στην Ελλάδα την επιτροπή εργασίας… απλά δεν θα ξαναεργαστείς στην πόλη.

Με άλλα λόγια το εργασιακό σύστημα στηρίζεται σε μία λέξη που εμείς οι Έλληνες έχουμε ξεχάσει: την αξιοκρατία.

Δεν είναι όμως όλα ρόδινα στη Σκωτία.

Ο ήλιος τον χειμώνα θυμίζει ένα παρατεταμένο απόγευμα από τις 8 το πρωί μέχρι τις 15:30.

Στις 16:00 είναι πίσσα σκοτάδι!

Τότε κλείνουν και τα μαγαζιά.

Τα καφέ κλείνουν στις 18:00 και οι pub στις 23:00.

Ο καιρός, αυτή η 100% υγρασία που μοιάζει με βροχή αλλά δεν είναι… σαν να σε φτύνει ο θεός, ο ήλιος που γλύφει τους Σκωτσέζικους λόφους και μετά αργά το μεσημέρι εξαφανίζεται είναι άκρως καταθλιπτικά.

Βασικά είναι καταθλιπτικά για εμάς τους Έλληνες που έχουμε μάθει στον ήλιο, τις βόλτες και τις γύρες στα μαγαζιά μέχρι τις 20:00 το χειμώνα.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα… σοκάρομαι.

Και αρχίζω να βλέπω όλες αυτές τις λεπτομέρειες που βλέπουν οι ξένοι όταν επισκέπτονται την πρωτεύουσα.

Ξεχαρβαλωμένοι φράχτες από σύρμα δεξιά και αριστερά στην Αττική οδό, (οι φράχτες στην Αγγλία είναι όλοι ξύλινοι, όμορφοι, περιποιημένοι), διαφημιστικές πινακίδες ημι-διαλυμένες, δρόμοι γεμάτοι μπαλώματα και τρύπες, πινακίδες – όπως αυτές στο φανάρι του Ζαππείου προς Αμαλίας – διαλυμένες, σβηστές τη νύχτα εδώ και χρόνια.

Τα ξεχαρβαλωμένα στενά πεζοδρόμια, τις οδικές πινακίδες στραβωμένες, μερικές είναι έτοιμες έτοιμες να πέσουν.

Τους παμβρόμικους ξέχειλους κάδους σκουπιδιών που βρίσκονται 100 μέτρων ο ένας από τον άλλον.

Τα καλώδια του ρεύματος που κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας, την πανάσχημες γκρίζες χωρίς απολύτως καμία αρχιτεκτονική αισθητική πολυκατοικίες μας.

Την ανάγωγη οδηγική συμπεριφορά των Αθηναίων στην πόλη, την έλλειψη συνείδησης καθαριότητας στους δρόμους, την άθλια και ανάγωγη συμπεριφορά στις δημόσιες υπηρεσίες, στην εργασία, στα καταστήματα.

Τα άθλια και βρώμικα λεωφορεία, βαγόνια τραίνου, τα σιχαμερά και ολοβρόμεστα ATM… και ο κατάλογος έμοιαζε ατελείωτος.

Σε κάθε στενό που έστριβα, σε κάθε βήμα που έκανα έβλεπα ξεκάθαρα πλέον πόσο τριτοκοσμική είναι αυτή η χώρα.

Πόσο άσχημη την καταντήσαμε, πόσο άσχημες μεγαλουπόλεις έχουμε…

Και καθώς απορούσα, γιατί επισκέπτονται οι ξένοι την Ελλάδα έτυχε να πέσει το μάτι μου στην Ακρόπολη…

“Να γιατί”, είπα από μέσα μου.

Διότι αυτή εκεί η κακομοίρα η Ακρόπολη, που έχει υποστεί τους βομβαρδισμούς Γερμανών, τις διαβρώσεις από το νέφος των καυσαερίων της πόλης, τις κακοτεχνίες αναστήλωσης της και συντήρησής της, αυτή η κακομοίρα σηματοδοτεί τη δημοκρατία που γεννήθηκε όταν χτίστηκε, την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία που έχουμε ξεχάσει, τον πολιτισμό που είχε η χώρα (η πόλη-χώρα) τότε και τώρα δεν έχει.

Και τι αξία έχει πλέον… αυτή η κακόμοιρη κληρονομιά που σημαίνει τόσα πολλά και βρίσκεται στο έλεος της οποιασδήποτε κυβέρνησης να τη συντηρήσει, όταν όλα τα υπόλοιπα γύρω, ο Κεραμικός, τα Πετράλωνα, το Μεταξουργείο, τα Πατήσια, ο Άγιος Παντελεήμων, η Ομόνοια είναι γεμάτα σκοτεινά βρώμικα ψηλά κουτιά, στα οποία κατοικούν αγενείς άνθρωποι, που περπατούν σε διαλυμένα, γεμάτα σκουπίδια, στενά πεζοδρόμια;

Δεν ξέρω να απαντήσω αυτό το ερώτημα.

Παρατηρώντας όμως και μόνο, αντιλαμβάνομαι πως η χώρα μας μόνο τριτοκοσμική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Μια χώρα δίχως καν κάποια απομεινάρια της ακμής ενός νεότερου πολιτισμού…

Η απογοήτευση και η ευρωκάλπη

June5

EU09

Απογοητευμένη από τα κόμματα αλλά γοητευμένη από την εκστρατεία των παιδιών που συνέβαλαν στον δικτυακό διάλογο πολιτών και υποψηφίων των ευρωβουλευτικών εκλογών στο deb8 θα ψηφίσω και μετά θα πάω παραλία.
Απογοητευμένη ως προς το ΠΑΣΟΚ που χτυπιέται στις ευρωβουλευτικές να βγάλει πρωθυπουργό. Που αν ζούσα τα τελευταία 25 χρόνια σε άλλο πλανήτη τελικά θα το ψήφιζα (διότι δεν μπορώ να ξεχάσω τον Γιωργάκη ούτε σαν υπουργό παιδείας, ούτε σαν υπουργό εξωτερικών).
Απογοητευμένη (και καθ’ όλα εξοργισμένη) από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που νόμιζε πως με σταυρωμένα τα χέρια το κράτος θα μπορεί να λειτουργεί μόνο του. Την εκτιμώ μόνο σε ένα πράγμα. Που δεν κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου και της Siemens (αλλά δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της χα-χα).
Απογοητευμένη από την πολιτική της αριστεράς στην Εξέγερση του Δεκέμβρη. Αντί να αφήσουν τα κομματικά κλισέ και να συνταχθούν ενεργά στο πλάι της νεολαίας και να αφήσουν τις κομματικές τους σκοπιμότητες (αλίμονο κόμμα είναι – δεν είναι φιλανθρωπικός οργανισμός) τσακώνονταν με το απολιθωμένο ΚΚΕ επί μέρες.
Απογοητευμένη από τους Οικολόγους Πράσινους που στο deb8 των πολιτών τάχθηκαν υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων προσθέτοντας και λίγες σάλτσες για να ομορφύνει τη πρότασή τους καθώς και από τον κύριο Τρεμόπουλο που όσοι τον έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε ευρωπολιτικά (και πολιτικά) ζητήματα.
Απογοητευμένη από τον κύριο Μάνο με την Δράση διότι σε αυτή τη ζωή έχω μάθει πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν και τον κύριο αυτό δεν τον ξέχασα όταν υπηρετούσε τη Νέα Δημοκρατία.
Απογοητευμένη από το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εγώ, η απογοητευμένη που μου δίδεται η ευκαιρία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ψηφίσω την δυσαρέσκειά μου δεν θα μπορούσα να ρίξω την ψήφο μου σε ένα κόμμα που υποστηρίζει απαρχαιωμένες ιδέες όπως ο κομμουνισμός – παρότι τα μέλη της απαρτίζονται από τους υποστηρικτές της Εξέγερσης του Δεκέμβρη.
Παρόλα αυτά θα ψηφίσω, όχι άκυρο ούτε λευκό. Θα ψηφίσω απογοητευμένα και θα σταυρώσω τα δάχτυλά μου ώστε αυτοί οι άνθρωποι (αν βγουν) θα αγωνιστούν για το άσυλο των μεταναστών, για την άμεση ανάπτυξη των εναλλακτικών πηγών ενέργειας (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική, κυματική), για να μην πληρώσουμε οι πολίτες τα λάθη του νομισματικού τραπεζικού συστήματος, για να έχουμε αναπτυγμένα και συνεχώς αναπτυσσόμενα δημόσια πανεπιστήμια…
Θα ψηφίσω διότι τελικά η ψήφος είναι ο μοναδικός δημοκρατικός θεσμός που μας έχει απομείνει.

Απογοητευμένη από τα κόμματα αλλά γοητευμένη από την εκστρατεία των παιδιών που συνέβαλαν στον δικτυακό διάλογο πολιτών και υποψηφίων των ευρωβουλευτικών εκλογών στο deb8 θα ψηφίσω και μετά θα πάω παραλία.

Απογοητευμένη ως προς το ΠΑΣΟΚ που χτυπιέται στις ευρωβουλευτικές να βγάλει πρωθυπουργό. Που αν ζούσα τα τελευταία 25 χρόνια σε άλλο πλανήτη τελικά θα το ψήφιζα (διότι δεν μπορώ να ξεχάσω τον Γιωργάκη ούτε σαν υπουργό παιδείας, ούτε σαν υπουργό εξωτερικών).

Απογοητευμένη (και καθ’ όλα εξοργισμένη) από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που νόμιζε πως με σταυρωμένα τα χέρια το κράτος θα μπορεί να λειτουργεί μόνο του. Την εκτιμώ μόνο σε ένα πράγμα. Που δεν κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου και της Siemens (αλλά δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της χα-χα).

Απογοητευμένη από την πολιτική της αριστεράς στην Εξέγερση του Δεκέμβρη. Αντί να αφήσουν τα κομματικά κλισέ και να συνταχθούν ενεργά στο πλάι της νεολαίας και να αφήσουν τις κομματικές τους σκοπιμότητες (αλίμονο κόμμα είναι – δεν είναι φιλανθρωπικός οργανισμός) τσακώνονταν με το απολιθωμένο ΚΚΕ επί μέρες.

Απογοητευμένη από τους Οικολόγους Πράσινους που στο deb8 των πολιτών τάχθηκαν υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων προσθέτοντας και λίγες σάλτσες για να ομορφύνει τη πρότασή τους καθώς και από τον κύριο Τρεμόπουλο που όσοι τον έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε ευρωπολιτικά (και πολιτικά) ζητήματα.

Απογοητευμένη από τον κύριο Μάνο με την Δράση διότι σε αυτή τη ζωή έχω μάθει πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν και τον κύριο αυτό δεν τον ξέχασα όταν υπηρετούσε τη Νέα Δημοκρατία.

Απογοητευμένη από το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εγώ, η απογοητευμένη που μου δίδεται η ευκαιρία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ψηφίσω την δυσαρέσκειά μου δεν θα μπορούσα να ρίξω την ψήφο μου σε ένα κόμμα που υποστηρίζει απαρχαιωμένες ιδέες όπως ο κομμουνισμός – παρότι τα μέλη της απαρτίζονται από τους υποστηρικτές της Εξέγερσης του Δεκέμβρη.

Παρόλα αυτά θα ψηφίσω, όχι άκυρο ούτε λευκό. Θα ψηφίσω απογοητευμένα και θα σταυρώσω τα δάχτυλά μου ώστε αυτοί οι άνθρωποι (αν βγουν) θα αγωνιστούν για το άσυλο των μεταναστών, για την άμεση ανάπτυξη των εναλλακτικών πηγών ενέργειας (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική, κυματική), για να μην πληρώσουμε οι πολίτες τα λάθη του νομισματικού τραπεζικού συστήματος, για να έχουμε αναπτυγμένα και συνεχώς αναπτυσσόμενα δημόσια πανεπιστήμια…

Θα ψηφίσω διότι τελικά η ψήφος είναι ο μοναδικός δημοκρατικός θεσμός που μας έχει απομείνει.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr