Browsing Εκλογές

Η επικίνδυνη σαγιονάρα

September10

Είμαι Σύνταγμα με τη σακαράκα.
Αδημονώ να φτάσω σπίτι.
Κόβει ταχύτητα ο μπροστινός μου – ταξιτζής – και σταματάει για λόγο αδιευκρίνιστο.
Η σαγιονάρα μπερδεύεται στα δάχτυλα – έχω και μακριά δάχτυλα πανάθεμά με – και δεν προλαβαίνω να πατήσω φρένο.
Κατά συνέπεια “φιλάω” τον ταξιτζή.
Φταίω, όλη η ευθύνη δική μου.
Αφού είμαι μαλάκας και φορούσα τη σαγιονάρα δύο νούμερα παραπάνω οδηγώντας καλά να πάθω!
Με τη σύγκρουση, το αυτοκίνητό μου βγάζει ατμό.
Σβήνω μηχανή αμέσως, κατάλαβα πως χτύπησα ψυγείο.
Κατεβαίνει ο ταξιτζής, γομάρι κοντά στα 60 και αρχίζει τις φωνές.
Του λέω ψύχραιμα – έτσι θέλω να πιστεύω ότι φαινόμουν – πως παίρνω την ευθύνη πάνω μου.
Κατεβαίνω κι εγώ από τη σακαράκα και βλέπω κάτι ζουμιά να τρέχουν από το αυτοκίνητο.
Ή λάδια, ή υγρό φρένων, ή παραφλού θα έχουν φύγει – αν και δεν ήταν πολύ λιπαρά τα ζουμιά για να ήταν λάδια.
Ο ταξιτζής, μου άρχισε τη γκρίνια φωνάζοντας “και χάνω 80 ευρώ τώρα”, “και δεν είναι δικό μου το ταξί”.
Ξεκινά διάλογος που αποκρίνομαι στον ταξιτζή στον πληθυντικό, κι εκείνος στον ενικό.
- Δώσε μου τα στοιχεία σου, γκάριξε
Τα έδωσα.
Έγραψε σε ένα κωλόχαρτο πως ευθύνομαι για το τρακάρισμα και τη ζημιά που έχει υποστεί το ταξί.
Το ταξί δεν είχε ούτε γρατζουνιά!
Του αρνήθηκα να υπογράψω το κωλόχαρτο.
- Κύριέ μου, το ταξί σας δεν φαίνεται να έχει πάθει απολύτως τίποτα.
- Εδώ ο προφυλακτήρας φαίνεται πως έχει μετακινηθεί, φώναξε και εκτοξεύτηκαν σάλια.
Ο προφυλακτήρας ήταν 2 χιλιοστά πιο κάτω από την αριστερή μεριά.
- Κι εγώ κύριέ μου, που να ξέρω αν δεν ήταν έτσι πριν το τρακάρισμα;
- Σου δίνω το λόγο της τιμής μου πως δεν ήταν έτσι, ξαναφώναξε.
- Λυπάμαι, αλλά δεν σας ξέρω, τώρα σας γνώρισα για να δεχτώ αυτό που μου λέτε.
- Θα καλέσω την τροχαία, γκάριξε πάλι.
- Να την καλέσετε.
Περιμένοντας να έρθει η τροχαία, πήρα τα απαραίτητα τηλέφωνα στον ασφαλιστή μου για να τον ενημερώσω.
Πέρασαν  τρία τέταρτα και η τροχαία δεν είχε εμφανιστεί.
Είχε νυχτώσει πια.
Για την ακρίβεια, πέρασαν αρκετά μηχανάκια της αστυνομίας και κανείς δεν σταμάτησε.
Δηλαδή θα μπορούσαμε να μην είχαμε τρακάρει, απλά να είχαμε παρκάρει πάνω στην πλατεία Συντάγματος να πηγαίναμε για ψώνια στην Ερμού και μετά για καφέ και να μην τρώγαμε ποτέ κλήση!
Παίρνω τηλέφωνο την οδική βοήθεια της ασφαλιστικής μου διότι βλέπαμε πως η τροχαία δεν θα ερχόταν ποτέ για να γίνει φιλικός διακανονισμός και να ξεμπερδέψουμε.
- Σε 10′ θα είμαστε εκεί, είπε ο κύριος από την ασφαλιστική.
Στο μεταξύ, το γομάρι ταξιτζής που είχε κουραστεί να περιμένει μου αποκρίνεται: “μπορώ να κάτσω στο πίσω σου κάθισμα διότι με έχει πιάσει η μέση μου”;
- Και γιατί δεν κάθεστε στο ταξί σας; Τον ρώτησα.
- Διότι έχουν πάει τα λάδια μέχρι το αμάξι και δεν θέλω να τα πατήσω.
Εκεί τρόμαξα…
Έχασα τις δυνάμεις μου.
Ένιωσα αυτό ακριβώς που στην ουσία είμαι!
Μία μικρόσωμη, ολομόναχη γυναίκα, στο κέντρο της πιο εχθρικής πόλης στην Ελλάδα χωρίς απολύτως καμία βοήθεια – προστασία παρά μόνο την τσάντα μου.
Μου κόπηκαν τα πόδια.
Άρπαξα την τσάντα αγκαλιά και βγήκα από το αυτοκίνητο.
Την ίδια στιγμή, ήρθε και το ρυμουλκό της ασφαλιστικής μου για να κάνουμε τον διακανονισμό ως μάνα εξ’ ουρανού!
Με το που ήρθε ο νεαρός, ο ταξιτζής, άφησε τον τσαμπουκά και ήταν όλο γλύκες.
Πήραμε και την τροχαία να ακυρώσουμε την κλήση, κάναμε τον διακανονισμό και τις δηλώσεις, το γομάρι και το ταξί του έφυγαν και δέσαμε τη σακαράκα που έσταζε ζουμιά στο ρυμουλκό.
Για καλή μου τύχη ο νεαρός, ήταν παλιό γειτονόπουλο και με θυμήθηκε, με εξυπηρέτησε στο έπακρο!
Και εκεί που έχω μπει στο ρυμουλκό και περιμένω τον νεαρό να φύγουμε για το συνεργείο, τσουπ έρχεται ένας μπάτσος από απέναντι – στην αρχή της Ερμού – και μας λέει με την κλασσική βλαχαδερή προφορά πως δεν μας επιτρέπει να φύγουμε αν δεν έρθει πρώτα όχημα να ρίξει πριονίδι στα λάδια.
Τα λαμπάκια άναψαν και δεν ήταν αυτά της σακαράκας.
- Και που ξέρετε πως είναι λάδια;
- Ε, τί άλλο μπορεί να είναι;
- Δεν έχει άλλα υγρά το αυτοκίνητο μόνο λάδια;
- Θα περιμένετε να έρθει το πριονίδι και μετά θα φύγετε.
Ο νεαρός της ασφαλιστικής μουρμούρισε “είναι παραφλού” αλλά δεν τον άκουσε ο μπάτσος.
Κράτησε και τον αριθμό της πινακίδας για να δείξει στο μέτρο που τον έπαιρνε την εξουσία που είχε πάνω μου.
- Αν φύγετε και γίνει ατύχημα στα λάδια θα είστε υπεύθυνη για το ατύχημα, είπε και έφυγε.
Και ενώ όφειλε να κάνει την κλήση και να περιμένει σαν κι εμένα να έρθει το φορτηγάκι να απλώσει το πριονίδι, έφυγε εντελώς από την πλατεία Συντάγματος!
Περιμέναμε με τον νεαρό μία ώρα και 10 λεπτά!
Στο μεταξύ γινόταν συναυλία στο Σύνταγμα.
Χαμός, κόσμος αρκετός!
Το δεύτερο εγκεφαλικό ήταν έτοιμο να έρθει.
Παίρνω τηλέφωνο την τροχαία και αρχίζω το “κρητικό“.
- Περιμένω ντε λόγω, έπαε το όχημα τση τροχαίας (με προφορά βαριά) και κανείς δεν έχει εμφανιστεί εδώ και 1 ώρα και δέκα λεπτά!
- Εεεε… κοιτάξτε εδώ βλέπω πως έγινε μία κλήση για το Σύνταγμα, αλλά κανονικά έρχεται κάποιο όχημα του δήμου. Να σας δώσω ένα τηλέφωνο του δήμου να σας δώσουν ένα τηλέφωνο εκείνοι που θα σας…
Τον έκοψα διότι το ισχαιμικό επεισόδιο ήταν εκεί στη γωνία και με μπάνιζε.
- Άνθρωπέ μου, είμαι μοναχή, περιμένω τόσην ώρα στο πιο κεντρικό σημείο τση Αθήνας τον πριονιδά, θέλω να πάω το αμάξι στο συνεργείο, με έχει παρετήξει ο συνάδελφός σας μοναχή και μου λέτε όλα αυτά αντί να με βοηθήξετε;
- Εεεε… θα ξαναπάρω τον δήμο να έρθει στο σημείο.
- Καλά, ευχαριστώ πολύ.
Σε 5 (πέντε) λεπτά ήρθαν 2 (δύο) περιπολικά και περιμέναμε όλοι μαζί το φορτηγό του δήμου με το πριονίδι.
Τα άκουσε μία ακόμη φορά στα κρητικά τα μπινελίκια ο μπατσούλης (ήταν νόστιμος) του περιπολικού και έκανε κι άλλη μία κλήση στο δήμο.
Σε άλλα 3 (τρία) λεπτά εμφανίστηκαν 2 (δύο) φορτηγά του δήμου με το πριονίδι.
Το απλώσανε, πήγα στον νόστιμο μπατσούλη, του είπα πως “το είδατε πως το απλώσανε το πριονίδι, μην μου πείτε μετά πως έγινε τρακάρισμα και φταίω”.
Αποκρίθηκε θετικά, τον ευχαρίστησα και φύγαμε για το συνεργείο.
Συμπέρασμα: αν θέλεις να καλέσεις για βοήθεια, ή θα σου έρθουν όλοι μαζί μετά από 2 ώρες επί 2 ή καθόλου!
Τουλάχιστον το μόνο θετικό της όλης υπόθεσης ήταν πως στην πολύωρη αναμονή να έρθει ο πριονιδάς, κατάφερα και χάιδεψα τον πολύ γνωστό γέρικο σκύλο – τροχονόμο που γαυγίζει στα αυτοκίνητα αν ξεκινήσουν πριν όλοι οι πεζοί πατήσουν πεζοδρόμιο.
Τέλος καλό, όλα καλά!
Υ.Γ.: Εν όψη εκλογών, όπως είδαμε όλοι, ο δήμος “σκίστηκε” στην εξυπηρέτηση για το πριονίδι.

Εντυπώσεις από το "πείραμα" του deb8

October3

Η Πέμπτη είναι πάντα δύσκολη μέρα στο γραφείο. Οι συνεργάτες μας, πάντα αυτή τη μέρα μας φορτώνουν με δουλειά διότι πλησιάζει το Σαββατοκύριακο. Με το Twhirl ανοιχτό για να ακούω της κοινοποιήσεις του Twitter η εργασία ήταν λιγότερο δυσάρεστη. Το απόγευμα άκουσα τον χαρακτηριστικό ήχο του Twhirl της προσωπικής υπενθύμισης και με έκπληξη διαπίστωσα πως είχε ξεκινήσει μία ψηφοφορία για την εκλογή 5 αντιπροσώπων της δικτυακής κοινότητας που θα θέσουν ερωτήματα στην συνέντευξη τύπου του ΣΥΡΙΖΑ με ομιλιτή τον κ. Γιάννη Δραγασάκη. Μέσα στους υποψηφίους ήμουν κι εγώ. Παρακολουθώντας την ψηφοφορία και τα σχόλια των ψηφοφόρων και υποψηφίων ένιωσα ανάμικτα συναισθήματα.

Πρώτα συγκίνηση μετά ενθουσιασμός και τέλος άγχος, τρελό άγχος. Συνειδητοποίησα πως θα έπρεπε να θέσουμε ερωτήματα σε έναν άνθρωπο που κάποτε ήταν υφυπουργός οικονομίας, δηλαδή οι ερωτήσεις θα έπρεπε να είναι οικονομικού περιεχομένου. Ήξερα πως έπρεπε να ξενυχτήσω να διαβάσω το οικονομικό προεκλογικό πρόγραμμα και να σκεφτώ ερωτήματα που θα έκανε ένας απλός πολίτης από έναν αντιπρόσωπο κόμματος που δεν θα βγει κυβέρνηση αλλά ίσως θα βρίσκεται στη βουλή. Η φύση της ερώτησης δεν θα έπρεπε να είναι δημοσιογραφική, θα έπρεπε να είναι προσωπική, εκτός και αν κάποιος από την κοινότητα προσέφερε άλλη μία ερώτηση παρόμοιου είδους.

Αφού διάβασα το πρόγραμμα, έβγαλα τον σκύλο για βόλτα ώστε να αντιληφθώ όχι το πρόγραμμα αλλά την αίσθηση που μου προκάλεσε. Πράγματι, το πρόγραμμα εξόδου του ΣΥΡΙΖΑ από την οικονομική κρίση είχε ενδιαφέρον, είχε πράγματι λύσεις και ιδέες πολύ ενδιαφέρουσες, όμως ένιωθα πως ένα τέτοιο πρόγραμμα με τις παρούσες συνθήκες διαφθοράς και κωλυσιεργίας σε όλους τους τομείς του δημοσίου θα ήταν απίθανο να εφαρμοστεί.

Όμως άλλα πράγματα γυρνούσαν τον τελευταίο χρόνο στο μυαλό μου. Πρόσφατα διάβασα από έναν αναλυτή και πρώην στέλεχος της Lehman Brothers πως η οικονομική κρίση δεν θα ξεπεραστεί. Θα υπάρξουν και άλλα κύματα επειδή το ίδιο το τραπεζοοικονομικό σύστημα δεν λειτουργεί, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα.

Το τελευταίο καιρό προσπαθούσα να φανταστώ το μέλλον σε αυτό τον κόσμο και η μόνη εικόνα έβλεπα είναι ένα χάος, μία ενδιάμεση κατάσταση από τον οικονομικό μεσαίωνα στην αναγέννηση – την οποία δεν μπορώ καθόλου να οραματισθώ. Κοιμήθηκα το βράδυ με όλες αυτές τις σκέψεις να σχηματίζονται σιγά σιγά σε ερωτήσεις.

Την Παρασκευή το πρωί, με υποδέχθηκε ο @tsimitakis, μιλήσαμε λίγο με τους αντιπροσώπους της κοινότητας τον @sotiropoulos και την @vivian_e γνωριστήκαμε και τραβήξαμε για την συνέντευξη τύπου.

Είχα σημειώσει 4 ερωτήσεις οικονομικού περιεχομένου. Όταν ήρθε η ώρα να επιλέξω μία από αυτές ρώτησα την μοναδική ερώτηση από την οποία δεν περίμενα απάντηση:

Βρισκόμαστε σε έναν εργασιακό μεσαίωνα. Το τραπεζικό χρηματοοικονομικό σύστημα δεν είναι ικανό να λειτουργήσει ακόμα και μετά την κρίση λένε αναλυτές. Πέρα από τις προτάσεις σας διεξόδου από την κρίση, έχετε κάποιο πρόγραμμα ή κάποια πρόταση διεξόδου από αυτό το σύστημα;

Δεν περίμενα απάντηση μακροσκελή. Απλά έθεσα την ερώτηση ως blogger, ως πολίτης αυτής της χώρας, ως Μυρτώ. Έθεσα το ερώτημα για να ακουστεί σε αυτούς τους κυρίους που βρίσκονταν, στα παιδιά που παρακολουθούσαν ζωντανά, στους κυρίους και τις κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ για να αντιληφθούν πως δεν μας απασχολούν πρόσκαιρες λύσεις και οράματα. Πως εκείνοι που με επιλέξανε να τους εκπροσωπήσω (σωστά ή εσφαλμένα) φαντάζομαι πως τους απασχολεί αυτό το μέλλον που οδηγεί αποκλειστικά στον γκρεμό των κοινωνικών ανισοτήτων, της παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης  και της αναπτυξιακής δυσμένειας (δηλαδή την τεχνολογία για την αειοφόρο ανάπτυξη).

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5GYW11YjcUk]

Απάντηση πήρα, σε φιλοσοφικό επίπεδο. Δεν περίμενα πάντως να έχει σχηματιστεί μία πρόταση διεξόδου από το σύστημα. Φαντάζομαι πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται με προτάσεις αλλά με επαναστάσεις.

Από το ξενοδοχείο έφυγα εχθές συγκινημένη από την επιλογή της κοινότητας να τους εκπροσωπήσω, ενθουσιασμένη που συμμετείχα σε αυτό το εγχείρημα και ευχαριστημένοι που γνώρισα τα εξαιρετικά παιδιά @tsimitakis @sotiropoulos @vivian_e

Πολλά ευχαριστώ στην δικτυακή κοινότητα για την ψηφοφορία, στο deb8.gr και στον Ματθαίο που βοήθησε σε αυτό το πείραμα όπως το αποκαλεί :)

Ρωτήστε τον ΣΥΡΙΖΑ

October1

deb8

Από σήμερα και καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου του ΣΥΡΙΖΑ αύριο, θα μπορέσετε αν υποβάλλετε ερωτήσεις στον κ. Γιάννη Δραγασάκη σε αυτό το post ή στο twitter με hash tag #askSyriza

Οι ερωτήσεις των δικτυακών πολιτών θα απαντηθούν αύριο ζωντανά στο Hotel Athens Imperial με την πρωτοβουλία του deb8.gr

Memo: Πριν Ψηφίσω να μη Ξεχάσω να…

September7

Πριν ψηφίσω:
Να μη ξεχάσω τις φωτιές του 2007 στην Πάρνηθα, στην Ηλεία, στην Εύβοια και εκείνες του 2009 στην νοτιοανατολική Αττική, στην Κάρυστο, στο Πόρτο Γερμενό.
Να μην ξεχάσω πως ένιωσα όταν είδα φέτος το πανέμορφο δάσος του Γραμματικού στον δρόμο για την παραλία Βαρνάβα να έχει γίνει κάρβουνο.
Να θυμάμαι την δήθεν αυτοκτονία Τσαλικίδη για την υπόθεση υποκλοπών που αφορούσε το θαμμένο πλέον σκάνδαλο της Vodafone.
Να μην ξεχάσω τα σκάνδαλα της Siemens και MAN που κανείς από όσους είχαν εμπλακεί δεν μπήκε φυλακή.
Να θυμάμαι πως για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, εμείς με δικά μας χρήματα, αυτά που με τόσο κόπο βγάζουμε κάθε μέρα, «ταΐσαμε» βουλευτών βίλες και τις οφ σορ εταιρίες τους.
Να ξαναφέρω στη μνήμη μου το υπερπολυτελές κότερο του Βουλγαράκη που είδα φέτος στον Μακρύ Γιαλό Κρήτης το οποίο σίγουρα αγοράστηκε με δικά μου και δικά σας χρήματα.
Να μην ξεχάσω πως όταν έλεγαν κάποτε περί «πολιτικής ευθύνης», κανείς δεν τιμωρήθηκε για τις κλεψιές στο ελληνικό δημόσιο και σαν να μην έφτανε αυτό μας έριξαν το φταίξιμο λέγοντας περί «κοινωνικής ευθύνης».
Να θυμηθώ άλλη μία φορά τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, τον Μιχάλη Καλτεζά και τον Νίκο Τεμπονέρα και να μην ξεχάσω που βρίσκονται αυτή τη στιγμή οι δολοφόνοι τους.
Να μην ξεχάσω το πόσο νοσηρό είναι το σύστημα δικαιοσύνης, ένα σύστημα που δε άγγιξε υπουργούς και βουλευτές όταν έκλεψαν και έκαψαν, αλλά έστειλαν στη φυλακή έναν αθώο, τον Θοδωρή Ηλιόπουλο, για 8 μήνες. Όταν βγήκε από τη φυλακή (δεν θα έβγαινε αν δεν έκανε απεργία πείνας η οποία τον έστειλε στο νοσοκομείο) δεν πήρε απολύτως καμία συγνώμη από την πολιτεία.
Να θυμηθώ το πόσο «αγαπάνε» οι κυβερνήσεις τα καρτέλ γάλακτος, βενζίνης, χάλυβα (Θ. Τενέζος).
Να μην ξεχάσω το πόσο με αρρώστησαν τα χημικά στις πορείες του Δεκέμβρη, το πόσο εύκολα η αστυνομία «άναβε» και χτύπαγε παιδιά, μανάδες, καθηγητές, πολίτες. Να μην ξεχάσω το βίντεο της Ασκληπιού, που έδειρε η αστυνομία μία ηλικιωμένη που πήγαινε στο σπίτι της.
Να μην ξεχάσω τα σκάνδαλα των ομολόγων, του Sea Diamond και ποιες κυβερνήσεις είχαν εμπλακεί σε αυτά και δεν τιμωρήθηκε πάλι κανείς.
Να μην ξεχάσω πως όταν οι φοιτητές ζητούσαν για 2 χρόνια δωρεάν παιδεία στους δρόμους, η κυβέρνηση έστειλε τα ΜΑΤ για να τους «συνετίσει».
Να θυμηθώ ποιος υπουργός, σε ποια κυβέρνηση έδωσε τον Οτσαλάν.
Να θυμηθώ πως όταν φέτος οι πυροσβέστες έκαναν πορεία στο κέντρο ζητώντας αύξηση προσωπικού και νέο εξοπλισμό, ο υπουργός έστειλε τα ΜΑΤ που ξυλοφόρτωσε και αυτούς. Φέτος το καλοκαίρι ο υπουργός είχε το θράσος να τους καλέσει να σβήσουν την κόλαση που είχε ξεσπάσει ταυτόχρονα στη νοτιοανατολική Αττική, στο Πόρτο Γερμενό και στην Κάρυστο.
Να μην ξεχάσω πως εδώ και χρόνια η ποινή για βασανισμό και θανάτωση ζώου είναι τόσο «βαριά» όσο η ποινή κλοπής ενός μήλου από το μανάβικο.
Να θυμηθώ πως με τεράστια ευκολία το ΠΕΧΩΔΕ κατάφερε να αποκρύψει έκθεση που αναφέρει την έκταση και ισχύ των ρύπων που προκαλούνται από τα εργοστάσια στον ποταμό Ασωπό.
Να μην ξεχάσω την Κατερίνα Γκουλιώνη, τον θάνατό της, το βασανισμό της στις φυλακές και το γεγονός πως το κράτος δεν έκανε το παραμικρό για να βρει τους δράστες της δολοφονίας της. Ίσως θεώρησε πως οι τοξικομανείς φυλακισμένοι είναι τρίτης κατηγορίας πολίτες, κάτι ποιο κάτω από τα ζώα.
Να θυμηθώ πως η κυβέρνηση για να φέρει «νόμο και τάξη» στα Δεκεμβριανά, στους αγρότες, στους πυροσβέστες, έχρησε υφυπουργό δημοσίας τάξης τον Κο Μαρκογιαννάκη, τον πρώην εισαγγελέα επί χούντας.
Να θυμάμαι πως τα ασφαλιστικά μας ταμεία έχουν αδειάσει χωρίς να βοηθήσει τόσο η τωρινή κυβέρνηση όσο η άλλη.
Να θυμάμαι πόσο το κράτος σέβεται τον πολίτη ή ψηφοφόρο, όπως μας ονομάζει.
Να μη ξεχνάω το βάρος της οικονομικής κρίσης κατά το κράτος, πρέπει να το πληρώσουμε εμείς οι μισθωτοί των 1000 ων ευρώ και οι συνταξιούχοι των 300 ων ευρώ και όχι εκείνοι που την προκάλεσαν.
Να μην ξεχάσω την Κωνσταντίνα Κούνεβα και πόσες υποσχέσεις της Κας Πετραλιά πραγματοποιήθηκαν.
Να θυμάμαι πως κάποτε ο πρωθυπουργός ευχαρίστησε τους Αμερικάνους, ενώ έσφαζαν οι δεύτεροι τα αδέρφια μας τους Σέρβους.
Να έχω στο νου μου πως με τους άθλιους μισθούς μας αγοράζουμε ακριβότερα προϊόντα από αυτά που πωλούνται στο Λονδίνο και σε άλλες «ακριβές» ευρωπαϊκές χώρες.
Να μην ξεχάσω πως αντί να αγοράσει το κράτος εξοπλισμό πυρόσβεσης, αγόρασε όπλα και πυραύλους (μέσα σε αυτά και τα χημικά που ρίχνει η αστυνομία στις πορείες).
Τέλος να θυμάμαι πως η πολιτεία αντί να διαφυλάξει τους θεσμούς που διέπουν τη δημοκρατία, τους καταργεί με τη γνωστή στρατηγική της υποβάθμισης, αδιαλλαξίας και αυταρχισμού.

Η απογοήτευση και η ευρωκάλπη

June5

EU09

Απογοητευμένη από τα κόμματα αλλά γοητευμένη από την εκστρατεία των παιδιών που συνέβαλαν στον δικτυακό διάλογο πολιτών και υποψηφίων των ευρωβουλευτικών εκλογών στο deb8 θα ψηφίσω και μετά θα πάω παραλία.
Απογοητευμένη ως προς το ΠΑΣΟΚ που χτυπιέται στις ευρωβουλευτικές να βγάλει πρωθυπουργό. Που αν ζούσα τα τελευταία 25 χρόνια σε άλλο πλανήτη τελικά θα το ψήφιζα (διότι δεν μπορώ να ξεχάσω τον Γιωργάκη ούτε σαν υπουργό παιδείας, ούτε σαν υπουργό εξωτερικών).
Απογοητευμένη (και καθ’ όλα εξοργισμένη) από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που νόμιζε πως με σταυρωμένα τα χέρια το κράτος θα μπορεί να λειτουργεί μόνο του. Την εκτιμώ μόνο σε ένα πράγμα. Που δεν κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου και της Siemens (αλλά δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της χα-χα).
Απογοητευμένη από την πολιτική της αριστεράς στην Εξέγερση του Δεκέμβρη. Αντί να αφήσουν τα κομματικά κλισέ και να συνταχθούν ενεργά στο πλάι της νεολαίας και να αφήσουν τις κομματικές τους σκοπιμότητες (αλίμονο κόμμα είναι – δεν είναι φιλανθρωπικός οργανισμός) τσακώνονταν με το απολιθωμένο ΚΚΕ επί μέρες.
Απογοητευμένη από τους Οικολόγους Πράσινους που στο deb8 των πολιτών τάχθηκαν υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων προσθέτοντας και λίγες σάλτσες για να ομορφύνει τη πρότασή τους καθώς και από τον κύριο Τρεμόπουλο που όσοι τον έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε ευρωπολιτικά (και πολιτικά) ζητήματα.
Απογοητευμένη από τον κύριο Μάνο με την Δράση διότι σε αυτή τη ζωή έχω μάθει πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν και τον κύριο αυτό δεν τον ξέχασα όταν υπηρετούσε τη Νέα Δημοκρατία.
Απογοητευμένη από το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εγώ, η απογοητευμένη που μου δίδεται η ευκαιρία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ψηφίσω την δυσαρέσκειά μου δεν θα μπορούσα να ρίξω την ψήφο μου σε ένα κόμμα που υποστηρίζει απαρχαιωμένες ιδέες όπως ο κομμουνισμός – παρότι τα μέλη της απαρτίζονται από τους υποστηρικτές της Εξέγερσης του Δεκέμβρη.
Παρόλα αυτά θα ψηφίσω, όχι άκυρο ούτε λευκό. Θα ψηφίσω απογοητευμένα και θα σταυρώσω τα δάχτυλά μου ώστε αυτοί οι άνθρωποι (αν βγουν) θα αγωνιστούν για το άσυλο των μεταναστών, για την άμεση ανάπτυξη των εναλλακτικών πηγών ενέργειας (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική, κυματική), για να μην πληρώσουμε οι πολίτες τα λάθη του νομισματικού τραπεζικού συστήματος, για να έχουμε αναπτυγμένα και συνεχώς αναπτυσσόμενα δημόσια πανεπιστήμια…
Θα ψηφίσω διότι τελικά η ψήφος είναι ο μοναδικός δημοκρατικός θεσμός που μας έχει απομείνει.

Απογοητευμένη από τα κόμματα αλλά γοητευμένη από την εκστρατεία των παιδιών που συνέβαλαν στον δικτυακό διάλογο πολιτών και υποψηφίων των ευρωβουλευτικών εκλογών στο deb8 θα ψηφίσω και μετά θα πάω παραλία.

Απογοητευμένη ως προς το ΠΑΣΟΚ που χτυπιέται στις ευρωβουλευτικές να βγάλει πρωθυπουργό. Που αν ζούσα τα τελευταία 25 χρόνια σε άλλο πλανήτη τελικά θα το ψήφιζα (διότι δεν μπορώ να ξεχάσω τον Γιωργάκη ούτε σαν υπουργό παιδείας, ούτε σαν υπουργό εξωτερικών).

Απογοητευμένη (και καθ’ όλα εξοργισμένη) από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που νόμιζε πως με σταυρωμένα τα χέρια το κράτος θα μπορεί να λειτουργεί μόνο του. Την εκτιμώ μόνο σε ένα πράγμα. Που δεν κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου και της Siemens (αλλά δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της χα-χα).

Απογοητευμένη από την πολιτική της αριστεράς στην Εξέγερση του Δεκέμβρη. Αντί να αφήσουν τα κομματικά κλισέ και να συνταχθούν ενεργά στο πλάι της νεολαίας και να αφήσουν τις κομματικές τους σκοπιμότητες (αλίμονο κόμμα είναι – δεν είναι φιλανθρωπικός οργανισμός) τσακώνονταν με το απολιθωμένο ΚΚΕ επί μέρες.

Απογοητευμένη από τους Οικολόγους Πράσινους που στο deb8 των πολιτών τάχθηκαν υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων προσθέτοντας και λίγες σάλτσες για να ομορφύνει τη πρότασή τους καθώς και από τον κύριο Τρεμόπουλο που όσοι τον έχουμε παρακολουθήσει στο παρελθόν δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε ευρωπολιτικά (και πολιτικά) ζητήματα.

Απογοητευμένη από τον κύριο Μάνο με την Δράση διότι σε αυτή τη ζωή έχω μάθει πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν και τον κύριο αυτό δεν τον ξέχασα όταν υπηρετούσε τη Νέα Δημοκρατία.

Απογοητευμένη από το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εγώ, η απογοητευμένη που μου δίδεται η ευκαιρία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ψηφίσω την δυσαρέσκειά μου δεν θα μπορούσα να ρίξω την ψήφο μου σε ένα κόμμα που υποστηρίζει απαρχαιωμένες ιδέες όπως ο κομμουνισμός – παρότι τα μέλη της απαρτίζονται από τους υποστηρικτές της Εξέγερσης του Δεκέμβρη.

Παρόλα αυτά θα ψηφίσω, όχι άκυρο ούτε λευκό. Θα ψηφίσω απογοητευμένα και θα σταυρώσω τα δάχτυλά μου ώστε αυτοί οι άνθρωποι (αν βγουν) θα αγωνιστούν για το άσυλο των μεταναστών, για την άμεση ανάπτυξη των εναλλακτικών πηγών ενέργειας (ηλιακή, αιολική, γεωθερμική, κυματική), για να μην πληρώσουμε οι πολίτες τα λάθη του νομισματικού τραπεζικού συστήματος, για να έχουμε αναπτυγμένα και συνεχώς αναπτυσσόμενα δημόσια πανεπιστήμια…

Θα ψηφίσω διότι τελικά η ψήφος είναι ο μοναδικός δημοκρατικός θεσμός που μας έχει απομείνει.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr