Browsing 17 Νοεμβρίου

Πάμε, θέλω να σου δείξω κάτι, κάτι πολύ σημαντικό…

November17

Πρώτη φορά κάνω αναδημοσίευση, αυτή τη φορά την κάνω διότι όταν το διάβασα πρώτη φορά συγκινήθηκα και όταν το διάβασα δεύτερη φορά στον άντρα μου βούρκωσα.

Παρακαλώ τα σχόλιά σας εκεί και όχι εδώ

Αναδημοσίευση από το blog Εξομολογήσεις…Κανιβάλων

Ο Γιάννης είχε ένα φίλο. Εκεί γύρω στα πενήντα θα ήταν τώρα . Τονε λέγανε Αριστείδη. Από αυτούς τους τύπους που με την πρώτη ματιά δεν σου κάνουν καμιά εντύπωση . Ούτε καλή, ούτε κακή.

Ο Γιάννης επέμενε πως ο Αριστείδης ήταν και γαμώ τα παιδιά .

‘Όπως και να ‘χει για εμένα που τον είδα δυο τρεις φορές εκεί γύρω στο ’90 που ήμουν φαντάρος ήταν ένας άνθρωπος απλός, αδιάφορος, άχρωμος, ασήμαντος.
Κάποτε ο Γιάννης μου είπε μια ιστορία.

«Ήταν τότε που όλη η Ελλάδα στέναζε για τις ανακοινώσεις από το Χέρφιλντ. Τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε την εγχείρηση και δίπλα του είχε την Δήμητρα Λιάνη. Τότε εκεί κοντά στο σκάνδαλο Κοσκωτά . Τότε λοιπόν ο Αριστείδης τον πείρε μαζί του «Πάμε, θέλω να σου δείξω κάτι, κάτι πολύ σημαντικό».

Ο Γιάννης ήταν σίγουρος πως θα του έδειχνε καμιά από τις γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας που ο κιτρινο-Κουρής έβγαζε μέχρι και σε αφίσες τότε πλην των πρωτοσέλιδων της Αυριανής
Περπάτησαν μερικά χιλιόμετρα στο κέντρο της Αθήνας και βρέθηκαν έξω από το Καλλιμάρμαρο στάδιο όπου του δείχνει μία από τις πλάκες στο πεζοδρόμιο.

«Ρε πας καλά, με ξεσήκωσες για να μου δείξεις μια πλάκα ;» Αντέδρασε ο Γιάννης.
Ο Αριστείδης είχε σχεδόν βουρκώσει.
«Τι είναι ρε; Τι διάολο έπαθες;»

Ο Αριστείδης το Νοέμβρη του ’73 18αρης ήρθε από το χωριό του και δούλευε σαν βοηθός ηλεκτρολόγου.
Πολλά πολλά για την πολιτική κατάσταση δεν ήξερε. Άντε να είχε ακούσει ως πιτσιρικάς στον καφενέ του χωριού μια φορά για τον Ανένδοτο του Γέρου κι άλλη μια φορά για την υπόθεση Ασπίδα. Είχε και ένα γείτονα γέρο , καπετάνιο του Ε.Λ.Α.Σ αλλά από το σπίτι δεν τον άφηναν να του μιλάει γιατί ήθελαν να μπει στη ΔΕΗ και δεν έπρεπε να κάνει κακές παρέες.

Παρόλα αυτά ο Αριστείδης με το που έφτασε στην Αθήνα το ‘73ένιωσε την καταπίεση τον τρόμο και την φρίκη που του προκαλούσε το καθεστώς .

Την μέρα που οι φοιτητές κλείστηκαν στο πολυτεχνείο ο Αριστείδης έφυγε από το συνεργείο αργά. Έμαθε για τις φασαρίες στο κέντρο αλλά δεν πέρασε από εκεί.
Στο μικρό Σάνιο ( ένα τρανζίστορ σπάνιο ) άκουγε τον ραδιοσταθμό των φοιτητών όλη τη νύχτα της 16ης προς 17η του Νοέμβρη.
Όταν έγινε το μακελειό, ο Αριστείδης ήταν σπίτι κάπου εκεί στην Β. Σοφίας.

Την άλλη μέρα ο Αριστείδης ο απολιτίκ ηλεκτρολόγος, αυτός ο χαμηλών τόνων επαρχιώτης ένιωθε ενοχές.
Το πρωί βγήκε από το σπίτι . Όχι για να πάει στο συνεργείο. Έτσι κι αλλιώς υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας. Η σπιτονοικοκυρά του είπε να προσέχει . Υπήρχε εντολή όσοι περιφέρονται ή συναθροίζονται να πυροβολούνται. Οι δρόμοι γεμάτοι στρατιωτικά , και αστυνομικά τζιπ με ένοπλους . Χαμός

Κατέβηκε από το Καλλιμάρμαρο προσπαθώντας να βρει δρόμο να κατεβεί στο κέντρο.

Εκεί στην απέναντι πλευρά είδε τους χωροφύλακες που δέρνανε και πυροβολούσαν αδιακρίτως όσους είχαν ξεφύγει από το μακελειό της προηγούμενης βραδιάς .

Ένα τζιπ γεμάτο ένοπλους πέρασε από μπροστά του. Κοκκίνισε , αγρίεψε ! Σήκωσε από κάτω μια πέτρα και την πέταξε στο τζιπ . –«ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ» φώναξε

Μόνο ένας θεότρελος θα έκανε μια τέτοια αποκοτιά, ένας που δεν έχει μυαλό.

Το τζιπ γύρισε προς το μέρος του, εκείνος έτρεξε να κρυφτεί.

Πίσω από ένα άγαλμα του Λεωνίδα του αρχαίου , του Σπαρτιάτη. Που ήταν στημένο από την χούντα για τις γιορτές που οι Σπαρτιάτες πολεμούσαν τους Τούρκους.

-Μα τους Πέρσες δεν πολέμησαν οι Σπαρτιάτες; Έλα μωρέ όλοι αυτοί Τούρκοι ήταν. ( Έτσι θέλαν τότε να λένε στο πόπολο. Γούστο τους θα γίνουμε; )

Πάνω σε αυτή την πλάκα στο πεζοδρόμιο. Αυτή την πλάκα που έδειχνε στον Γιάννη και βούρκωνε.
Κρύφτηκε πίσω από αυτό το καρακιτσαριό άγαλμα της χούντας . Το άγαλμα που του έσωσε τη ζωή.

Ήταν δεν ήταν 18 χρόνων όταν ο χωροφύλακας άδειασε το περίστροφο πάνω του.

Κι ευτυχώς βρέθηκε αυτό το άγαλμα του Λεωνίδα του Σπαρτιάτη, αυτουνού ντε που πολέμησε τους Μουσουλμάνους . -Μα τους Πέρσες δεν πολέμησαν οι Σπαρτιάτες; Έλα μωρέ όλοι αυτοί Τούρκοι ήταν. ( Έτσι θέλαν τότε να λένε στο πόπολο. Γούστο τους θα γίνουμε; ) Και θέλουν και να προσεύχονται στην Αθήνα τα άπιστα σκυλιά.

Το άγαλμα μπήκε ανάμεσα στον Αριστείδη και τις σφαίρες του περιστρόφου. Σώθηκε.

Ο Αριστείδης δεν ήταν ένας από τους ήρωας του Πολυτεχνείου.

Από το 2002 που πέθανε σε αυτοκινητιστικό ο Γιάννης δεν πάει λουλούδια στον τάφο του Αριστείδη. Πάει και αφήνει ένα λουλούδι εκεί στην πλάκα έξω από το Καλλιμάρμαρο , εκεί που ήταν το άγαλμα του Λεωνίδα.

Εν καιρώ δημοκρατίας…

December4

Πριν από ένα χρόνο, ο μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Η δολοφονία του παιδιού, θύμισε τις σκοτεινές εποχές εποχές της χούντας, αλλά και τις σκοτεινές εποχές που υπήρξαν επί δημοκρατίας.

Ο Μιχάλης Καλτεζάς δολοφονήθηκε με τον ίδιο τρόπο εν καιρώ δημοκρατίας στην επέτειο του Πολυτεχνείου το 1985. Ο δολοφόνος του, Αθανάσιος Μελίστας, αθωώθηκε σε δεύτερο βαθμό από το Εφετείο. Αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν “εν βρασμώ ψυχής” (από Wikipedia).

Λίγα χρόνια πριν το 1980, η εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου την παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου. Την ίδια μέρα ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής ξυλοκοπήθηκε από τα ΜΑΤ. Μία μέρα μετά κατέληξε, στο Λαϊκό νοσοκομείο. Οι δολοφόνοι τους δεν βρέθηκαν ποτέ.

Όλα αυτά συνέβησαν σε εποχές που δεν υπήρχε καθεστώς, που δεν υπήρχε φασισμός, που υπήρχε η ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, της διαδήλωσης.

Εχθές, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου έστειλε μήνυμα εν όψη της δολοφονίας του Αλέξη: «Η βία αναπαράγει τα προβλήματα. Πρέπει να διαφυλάξουμε τους θεσμούς και να τιμήσουμε τη μνήμη ενός παιδιού με ένα μήνυμα κατά της βίας»

Να τιμήσουμε τη μνήμη, είπε ο Γιώργος. Και η μητέρα του παιδιού; Πόσο τη διευκολύνει η δικαιοσύνη;

Τα μηνύματα θα πρέπει να συνοδεύονται με πράξεις και αυτή τη στιγμή οι πράξεις δεν είναι με το μέρος της οικογένειας του παιδιού.

Από το in.gr:
Η δίκη θα γίνει στις 20 Ιανουαρίου 2010 στην Άμφισσα. Η μητέρα κατέθεσε αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο ζητώντας να γίνει η δίκη στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού.

Η αίτηση τέθηκε στο αρχείο. Ο εισαγγελέας έκρινε Ιωάννης Τέντες για λόγους “δημόσιας ασφάλειας” η διεξαγωγή της δίκης θα γίνει στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Άμφισσας.

Αυτή την απόφαση την αντιλαμβάνομαι ως εξής:

Θέτουμε πως υπάρχει πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας ως προς τον κατηγορούμενο και  διεξάγουμε τη δίκη στην Άμφισσα.

Η απόφαση αυτή ανάγεται σε διευκόλυνση από το μέρος του κατηγορούμενου.

Η μητέρα θα αναγκαστεί να παραστεί στην Άμφισσα καθώς η απόφαση αποτρέπει την διευκόλυνση προσέλευσης των μαρτύρων κατηγορίας.

Αν υπάρχει θέμα δημόσιας ασφάλειας, τότε μήπως θα έπρεπε να εμπλακεί ο αρμόδιος υποργός σε θέματα ασφάλειας πολιτών, ο κύριος Χρυσοχοΐδης ώστε να εξασφαλιστεί η ασφαλής διεξαγωγή της δίκης στην Αθήνα;

Να σημειώσουμε πως η φοβερότερη τρομοκρατική οργάνωση στα χρονικά της ελληνικής ιστορίας η 17Ν δικάστηκε στην Αθήνα.

Δηλαδή ο Αλέξης είναι πιο “επικίνδυνος” από την 17Ν;

Το παιδί είναι νεκρό κύριοι.

Ποιός είναι αυτός ο κίνδυνος που δεν επιτρέπει τη δίκη στην Αθήνα;

Επικίνδυνες είναι οι μανάδες που διαδήλωναν με τα παιδιά τους στο κέντρο τον Δεκέμβρη, οι 15χρονοι μαθητές με τα λουλούδια στα χέρια;

Επικίνδυνοι είμαστε εμείς οι πολίτες που καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα από τα σκάνδαλα των προηγούμενων κυβερνήσεων;

Οι “αναρχικοί” “μπαχαλάκιδες” που διαλύσανε το κέντρο της Αθήνας ανενόχλητοι με κερκίδα την αστυνομία τον Δεκέμβρη του 2008;

Το παιδί είναι νεκρό, το παιδί δολοφονήθηκε.

Και η αίτηση της μάνας είναι ακόμα σε κάποιο συρτάρι στον Άρειο Πάγο.

"Ο Γιάνης θυμάται…"

November16

Η μαρτυρία του πατέρα μου από εκείνη τη σκοτεινή μέρα, στις 17 Νοεμβρίου 1973

1. Εκείνο το βράδυ, πως βρεθήκατε στο Πολυτεχνείο;

Μαζί με τον αδελφό μου και τα κορίτσια μας ακούσαμε την έκκληση από τον ραδιοφωνικό σταθμό και τρέξαμε στο Πολυτεχνείο. Αφήσαμε το αυτοκίνητο κάπου μακριά και αρχίσαμε να βοηθάμε όπως  μπορούσαμε, όπως πολλοί άλλοι νέοι και μεγάλοι!

2. Τί κατάσταση επικρατούσε εκείνο το βράδυ;

Ήταν σκοτεινά γιατί μάλλον είχαν κόψει τον δημοτικό φωτισμό.
Ένα χάος επικρατούσε έξω αλλά και μια συνωμοτική σιωπή.  Κόσμος πολύς πηγαινοερχόταν και μετέφερε στην κατάληψη τρόφιμα, φάρμακα και ιατρικό υλικό.  Κάποιοι τολμηροί γιατροί μπαίναν μέσα ανταποκρινόμενοι στις εκκλήσεις από το μεγάφωνα και τον ραδιοσταθμό του Πολυτεχνείου!
Την παγερή σιωπή έσκιζαν τα μεγάφωνα με τις εκκλήσεις για αίμα, φάρμακα, ασθενοφόρα …

3. Υπήρχαν ελεύθεροι σκοπευτές εκείνο το βράδυ στις ταράτσες γύρω από το Πολυτεχνείο. Δεν φοβόσασταν για τη ζωή σας;

Χαμός γινόταν. Κάθε τόσο άκουγες τους πυροβολισμούς. Από παντού έπεφταν αδέσποτες πλαστικές σφαίρες  και χτυπούσαν στην τύχη όποιον έβρισκαν!   Κυρίως προέρχονταν από την ταράτσα του Ξενοδοχείου Ακροπόλ! Είπαμε πως είναι πρβοκάτορες. Μα και το καθεστώς της Χούντας είχε κάθε λόγο να μην αφήσει να εξελιχθεί η εξέγερση. Ήθελαν να ανακόψουν τον εφοδιασμό με τρόφιμα, φάρμακα και γιατρούς για να αναγκάσουν την κατάληψη να φυλλοροΐσει!
Για να προστατευτούμε όταν πλησιάζαμε τα πλαϊνά παράθυρα και να δώσουμε το υλικό κρατάγαμε τεράστια ξύλινα πανώ … με την ελπίδα να ανακόψουν τις πλαστικές σφαίρες.
Μια κοπέλα κινηματογραφίστρια, ξαφνικά είδαμε να αιμορραγεί μέσα από τη φούστα της… Δεν το είχε πάρει είδηση ακόμη!  Ήταν ζεστό το τραύμα. Την πήρε κάποιος από μας για το νοσοκομείο. Πιστεύω πως έγινε καλά.

4. Περιμένατε την εισβολή του τανκ στο χώρο του Πολυτεχνείου; Περιγράψτε μου την κατάσταση.

Όλοι περιμέναμε ότι η Χούντα δεν θα άφηνε την εξέγερση να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις παλλαϊκού ξεσηκωμού.  Η νύχτα άρχισε να βαραίνει. Ακούσαμε από μακριά τις αλυσίδες των τανκ να κροταλίζουν στον ερχομό τους! Καταλάβαμε ότι ήθελαν να πολιορκήσουν το Πολυτεχνείο. Δεν πιστεύαμε ότι το στρατιωτικό τανκ θα πατούσε την πύλη και όσους ήσαν επάνω της σκαρφαλωμένοι …
Στα μεγάφωνα τσίριζαν οι εκφωνητές:  “Ο στρατός, τα παιδιά του ελληνικού λαού δεν μπορεί να χτυπήσουνε τ’ αδέλφια τους. Είμαστε αδέλφια!” Και μετά ο ΕΘνικός Ύμνος από όλους μέσα στην κατάληψη!

5. Μετά την εισβολή του τανκ, τί ακολούθησε;

Το τανκ πέρασε πάνω από ένα αυτοκίνητο της πρυτανείας, έρριξε μια κολώνα που στήριζε την πύλη και γκρεμίστηκαν οι νέοι που είχαν σκαρφλώσει εκεί.   Τραυματίστηκαν ορισμένοι.  Ευτυχώς όχι τόσο σοβαρά.
Ο στρατός και η αστυνομία παρατεταγμένοι στην είσοδο … σε δυο σειρές.
Ανάμεσά τους περνούσαν οι νέοι βγαίνοντας από την κατάληψη με τα χέρια ψηλά!   Ξύλο, κλωτσιές, συλλήψεις!
Κάποιους τους έσωσαν από βέβαιο ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου …  αξιωματικοί της αστυνομίας και του στρατού!
Οι τραυματίες που ήσαν μέσα στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου βγήκαν με ασθενοφόρο!

6. Το σύνθημα “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία” συνεχίζει να είναι επίκαιρο;

Δυστυχώς! Με την ανεργία, με την απλήρωτη και μαύρη εργασία, με την ανασφάλιστη και ελαστική μορφή εργασίας το “ΨΩΜΙ” λείπει σε πολλές οικογένειες, κυρίως των νέων!
Η ΠΑΙΔΕΙΑ είναι ένας από τους δύο μεγάλους ασθενείς (ο άλλος η υγεία)! Προσπαθούν χρόνια τώρα να εμπορευματοποιήσουν την εκπαίδευση και να ιδρύσουν μέχρι και ιδωιτικα πανεπιστήμια (τα κολέγια, τα ΚΕΣ)!

Η προίκα στην παιδεία 15% ακόμη είναι ζητούμενο!  Ούτε τα μισά δεν δίνει το κράτος στη δημόσια παιδεία!
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μονολότι σωστά θεωρούμε ότι ζούμε σε δημοκρατία … δυστυχώς πλήττετται βάναυσα στο πρόσωπο των νέων που τους στρέφουν στη ζητιανιά και τα ναρκωτικά, των μεταναστών που ξυλοκοπούνται και βασανίζονται ακόμη και μέσα σε αστυνομικά τμήματα, στο πρόσωπο της Κούνεβα που έπρεπε να χάσει την υγεία και την αρτιμέλειά της για να ξυπνήσει η διαλυμένη κοινωνία μας!

Την ελευθερία ζητάνε ακόμη και τα παιδιά που πάνε σχολείο και υφίστανται την καταπίεση του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και οι φοιτητές με τους αυταρχικούς νόμους που πρέπει να καταργηθούν!

Ελευθερία ζητάμε στους δημόσιους χώρους που συρρικνώνονται δραματικά και γίνονται βορά των ιδιωτικών επενδύσεων …
Βάναυσα έχουν καταπατηθεί συνδικαλιστικά και συνταγματικά δικαιώματα εργαζομένων …

Γεννηθήκαμε ελεύθεροι και ελεύθεροι δεν είμαστε

November14

Πόσο διαχρονικά είναι αυτά τα λόγια:

“Έλληνες πρέπει να μάθετε την αλήθεια, πρέπει να μάθετε πως τα παιδιά σας γεννήθηκαν ‘λεύτερα, πως τα παιδιά σας θα ζήσουν ‘λεύτερα, διότι τα παιδιά σας πιστεύουν στην στην προκοπή αυτού του τόπου”
Ας θυμόμαστε αυτή τη μέρα για να αναστατωνόμαστε να μας δώσει κίνητρο να διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές, ψωμί, παιδεία, ελευθερία

“Είναι όλα μία παρεξήγηση”

December20

Εκείνος που είναι αντίθετος στον αυταρχισμό που ορίζεται ως πολιτικό δόγμα και καταδικάζει την αρχή της απόλυτης εξουσίας που είναι ο απολυταρχισμός, ο αυταρχισμός, οδεσποτισμός, η δικτατορία και ο ολοκληρωτισμός.
Η έννοια αυτή μερικές φορές χρησιμοποιείται εναλλακτικά αντί για την έννοια της “Αναρχίας”.
Αναρχία: Είναι μία πολιτική – κοινωνική – οικονομική φιλοσοφία που υποστηρίζει την εξάλειψη όλων τον μορφών υποχρεωτικής μορφοποίησης κυβέρνησης. Η κοινωνία μπορεί να είναι οργανωμένη χωρίς αναγκαστική κυβέρνηση.
Περιληπτικά, υποστηρίζει πως η κοινωνία της αναρχίας μπορεί να είναι οργανωμένη και να λειτουργεί κάτω από τις αρχές ήθους που ο κάθε άνθρωπος μονάδα αντιλαμβάνεται σε ατομικό επίπεδο.
Ο αναρχισμός δίνει σημασία στην συνεργασία των συνανθρώπων και στην αμοιβαία βοήθεια.
Οι δύο έννοιες είναι πολύ διαφορετικές.
Οι αντιεξουσιαστές δεν είναι είναι δόγμα, είναι περισσότερο μια αντιφασιστική αντίληψη σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο πάρα κίνημα.
Διακρίνω επίσης πως ο αντιεξουσιαστής ως έννοια δεν είναι σε καμία περίπτωση ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας.
Η αναρχία έχει κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις θέτοντας συγκεκριμένες θέσεις που αφορούν την καθημερινή ζωή.
Παρόλα αυτά και τις δύο έννοιες τις συνδέουμε με βία.
Και έρχομαι στο προκείμενο:
Η κυβέρνηση (η τωρινή και η τότε) δεν ασκούσε τόσα χρόνια βία και μάλιστα τρομοκρατία; Δεν μας τρομοκρατεί με όλα τα όπλα που έχει;
Την εφορία, την ασφάλισή μας, το υπουργικό άσυλο, τις πενιχρές συντάξεις, τις υποκλοπές με την Vodafone, τις κλοπές εις βάρος του Ελληνικού λαού για το Βατοπέδι και τη Siemens, το χασίς στα Ζωνιανά, τα ομόλογα, την αστυνομία;
Όλα αυτά δεν είναι κοινωνική και πολιτική βία;
Γιατί θεωρούμε σημαντικότερες τις κατηγορίες προς τους Αναρχικούς και τους Αντιεξουσιαστές, ότι πετάνε πέτρες στα ΜΑΤ;
Και η εντυπωσιακή πραγματικότητα είναι πως οι ίδιοι οι πολίτες έχουν αρχίσει να πετάνε κι εκείνοι πέτρες στην αστυνομία.
Δηλαδή είναι κι αυτοί Αναρχικοί και Αντιεξουσιαστές;
Προφανώς ναι και με τις δύο ταυτότητες.
Με αυτή της φιλοσοφικής έννοιας και αυτή της δημοσιογραφικής μπακαλίστικης ερμηνίας.
Ένα μικρό δείγμα του παρελθόντος από την μεγαλύτερη οργάνωση αναρχικών που υπήρξε στην Ελλάδα και συνδέθηκε απόλυτα με την έννοια της τρομοκρατίας λόγω των αποτρόπαιων δολοφονικών επιθέσεων που έπραξε στο παρελθόν, είναι μία από τις προκηρύξεις της 17Ν. που αναφέρεται στην δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά στις 17 Νοεμβρίου 1985.
Σε καμία περίπτωση δεν εκθειάζω την πολιτική και τις δολοφονικές πράξεις της 17Ν. όμως αυτή η επιστολή στα περισσότερα σημεία της μοιάζει πολύ με τις κραυγές απόγνωσης των μαθητών αυτών των σκοτεινών καιρών.
Μπορείτε να την δείτε εδώ
Για όσους δεν γνωρίζουν την ιστορία, ορίστε και το χρονικό:
(από το Wikipedia)
Ο Μιχάλης Καλτεζάς (1970 – 17 Νοεμβρίου 1985) ήταν μαθητής που σκοτώθηκε κατά την διάρκεια διαδηλώσεων στην επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1985.
Ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβόλησε τον Μιχάλη Καλτεζά στο πίσω μέρος του κεφαλιού από απόσταση είκοσι μέτρων καθώς ο νεαρός έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων.
Αμέσως μετά το θάνατο του Καλτεζά καταλήφθηκε το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο.
Το πρωί της 18ης δόθηκε η άδεια από την Επιτροπή Πανεπιστημιακού Ασύλου, με πρόεδρο τον πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλο, να μπει η αστυνομία στο Χημείο.
Η εισβολή έγινε με χρήση δακρυγόνων, για πρώτη φορά μετά το 1976, και οι αστυνομικοί συνέλαβαν 37 άτομα τα οποία ξυλοκόπησαν, ενώ λίγοι κατάφεραν να φτάσουν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου από τους υπονόμους.
Αυτή ήταν και η πρώτη άρση ασύλου από την επίσημη θεσμοποίησή του το 1982.
Τα επεισόδια στην Αθήνα συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες.
Ύστερα από τα γεγονότα ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μένιος Κουτσόγιωργας υπέβαλλε την παραίτησή του, την οποία ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δεν έκανε δεκτή.
Στις 26 Νοεμβρίου του 1985 η 17 Νοέμβρη, σε αντίποινα για τη δολοφονία του Καλτεζά, επιτέθηκε με βόμβα σε κλούβα των ΜΑΤ κοντά στο Χίλτον, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας αστυνομικός και να τραυματιστούν δεκατέσσερις.
O Μελίστας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και σε δεύτερο βαθμό αθωώθηκε στις 25/1/1990 από το Εφετείο, με δικηγόρο τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν “εν βρασμώ ψυχής”.
Η αθώωσή του προκάλεσε νέα σοβαρά επεισόδια με κατάληψη του Πολυτεχνείου από δυνάμεις της αριστεράς και αναρχικούς.
Υ.Γ.: Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά…


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr