Browsing Τρικλοποδιές

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

December5

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως.

Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα.

Περίμενα από τους ανθρώπους.

Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε.

Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε.

Ούτε αυτό δεν κάνουμε.

Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη μας, ούτε καν τους δικούς μας ανθρώπους.

Κοιτάμε το τώρα, το εδώ.

Φοράμε παρωπίδες που μας επιτρέπουν να δούμε ευθεία, όπως φορούν στα άλογα.

Τουλάχιστον στα άλογα τους τις έβαλαν, εμείς που τις βάλαμε μόνοι μας τι δικαιολογία έχουμε;

Και δεν βλέπουμε γύρω μας.

Δεν θέλουμε να δούμε γύρω μας.

Ή μάλλον θέλουμε να καταγγέλλουμε, να βρίζουμε, να εκτονωνόμαστε, να κάνουμε επιτέλους αυτό που όταν δεν υπήρχε twitter και βλέπαμε ειδήσεις βρίζοντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Είναι σωτήριο ότι μπορούμε να καταγγέλλουμε δημόσια.

Εκεί, κλωθογυρίζουμε στο τι έκανε ο Λοβέρδος, πόσο παχύς είναι ο Πάγκαλος, πόσο φασίστας είναι ο Άδωνις και πόσο αμετανόητος είναι ο Παπανδρέου.

Σαν παιδιά με σύνδρομο Aspregers.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση οπότε τι κάνουμε;

Κάνουμε ό,τι μας έχει μάθει το σύστημα που έχει περάσει στο ένστικτό μας: να καταγγέλλουμε, να σχολιάζουμε τον κάθε πολιτικό τιποτένιο που υποτιμά καθημερινά την νοημοσύνη μας [αντί να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί οι τύποι δεν θα αλλάξουν ποτέ], να διαδηλώνουμε [η κλασσική μέθοδος εκτόνωσης του συστήματος] καθώς απεργούμε [απεργούμε εις βάρος των πολιτών χωρίς να κοιτάμε εναλλακτικές μεθόδους απεργίας] κρεμασμένοι από τις αποφάσεις των ΔΣ των συνδικάτων [των διεφθαρμένων συνδικάτων που αντί οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω και να αρχίσουν συνελεύσεις ιδρύοντας μία συνδικαλιστική ενωτική μορφή χωρίς εξουσίες με κέντρα αποφάσεων, τους ίδιους τους εργαζόμενους, δέχονται ό,τι απεργιακή κινητοποίηση τους σερβίρουν φοβισμένοι].

Και αντιδρούμε.

Τρώμε την μία καρπαζιά μετά από την άλλη και αντιδρούμε φυσικά διότι όταν πονάς κάνεις και ένα “α” [άντε ίσως προσπαθείς να αμυνθείς κιόλας, όπως δηλαδή κάνουν τα ζώα].

Στο μεταξύ, βγαίνουν και κάποιοι αναρχικοί με το σύνθημα “πουτάνα όλα”, “εξέγερση τώρα” και όλα τα συναφή περί σκοτωμών, πλήρης διάλυσης του παρελθόντος [κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και πολιτισμικά] και αναδόμησης του από τις στάχτες του.

Ό,τι να ‘ναι ρε φίλε.

Καθώς θα πάρεις ανθρώπινες ζωές μετά θα φτιάξεις την ουτοπία των ανθρώπινων ηθικών αξιών.

Δηλαδή δολοφονώντας, ως τι άνθρωπος με ήθος θα αναδομήσεις το σύμπαν;

Πόσο άνθρωπος παραμένεις;

Έπρεπε να είχαμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κολεκτίβες αυτή τη στιγμή, κάποιες που θα λειτουργούσαν ως βάση πρώτων αναγκών, άλλες συμπληρωματικά και κάποιες άλλες ως πηγή εισοδήματος.

Είναι όμως πολύ δύσκολη διαδικασία, δυσάρεστη [καθώς ξέρουμε όλοι πως το δυσάρεστο το αποφεύγουμε] να αποβάλλουμε στερεότυπα όπως “μπορείς να έχεις κοινωνία χωρίς κυβέρνηση”, ή “μπορείς να εργάζεσαι πάνω σε κάτι που αγαπάς και να έχεις ένα εισόδημα” ή όπως “πρέπει να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τον τόπο που έτυχε να βρίσκεσαι ανθρωποκεντρικά, εξουσιαστικά, να πετάξεις το “εγώ” σου”.

Ε, όπως καταλαβαίνεις συνάνθρωπε που διαβάζεις αυτές τις σκέψεις, αυτά δεν πρόκειται να γίνουν διότι απλά δεν υπάρχει η διάθεση να γίνουν.

Έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε να ιεροποιούμε τις διαδηλώσεις, λες και όποιος πηγαίνει και τρώει 5 τόνους χημικά είναι εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση, σαν να ρίχνουμε μία δυνατή γροθιά στο κατεστημένο όπου στην πραγματικότητα το κατεστημένο είναι από ατσάλι και το χέρι απλά ματώνει και πονάει [μετά αρρωσταίνει και πεθαίνει αλλά δεν έχει σημασία].

Αλλά αντιδρούμε.

Αυτό μάλιστα.

Το ξαναείπαμε έτσι;

Αυτό δεν κάνουμε μόνο; Να αντιδρούμε;

Να δημιουργήσουμε, να ζυμωθούμε, να αποδομήσουμε όλα τα μαθήματα που μας έκαναν γονείς, κοινωνία και κράτος, να κάνουμε λάθη και να μην το παρατάμε δεν το κάνουμε.

Καθώς διαδηλώνουμε, φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και επαναστάσεις [δηλαδή εμφύλιους] η ιστορία μας κλείνει το μάτι.

Ναι, αυτή η ιστορία των 200ων χρόνων.

Η ιστορία της οικονομικής πολιτικής που όλες οι χώρες που βρίσκονται κάτω από αυτή έχουν την εξής σπείρα “εξέλιξης”:

1. Χρέος

2. Αντιμετώπιση χρέους με δανεισμό

3. Ακύρωση βασικών ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων

4. Αύξηση του φασισμού

5. Χρεοκοπία

6. Επανάσταση – εξέγερση – εμφύλιος ή πόλεμος με τους δανειστές

7. Νέα εξουσία

8. Επαναλάβατε τη διαδικασία ξεκινώντας από το [1]

Έτσι θα μας πάει, όσο συνεχίζουν κάποιοι να φτύνουν το Σύνταγμα [στην πραγματικότητα φτύνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία στην οποία ήδη ζουν και είναι μέρος της] όσο υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι επαναστάτες φωνάζοντας το “πουτάνα όλα” [δηλαδή επανάσταση, εμφύλιος τώρα], όσο κατεβάζουμε το κεφάλι στις συνελεύσεις των ενώσεων και ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή που κάνει πολιτική καριέρα στο συνδικάτο, όσο αποδεχόμαστε πως ο μόνος τρόπος εργασίας είναι αυτή η κυριολεκτικά σκλαβιά με λίγο χαρτζιλίκι.

Η ιστορία το έχει αποδείξει, όχι εγώ.

Εγώ υπενθυμίζω την σπείρα των σίγουρων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν.

Είναι σπείρα, όχι κύκλος.

Διότι ναι μεν δεν αλλάζει η σταθερά δημιουργίας οικονομικών κρίσεων όμως αλλάζουν οι εξεγέρσεις και το αποτέλεσμα:

Το αποτέλεσμα της εξουσίας που θα επικρατήσει [ακροδεξιά, ή ναζιστική, ή σοσιαλιστική κλπ εξουσία] να επαναλάβει τη διαδικασία της σπείρας του χρέους.

Μετά από 4 χρεοκοπίες στην Ελλάδα, θα έπρεπε να είχαμε μάθει τις διαδικασίες.

Ίδιες με μικρές παραλλαγές.

Όμως τότε δεν είχαμε το Σύνταγμα.

Δεν είχαμε ζυμώσεις, εξωστρέφεια, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Τώρα έχουμε, το δοκιμάσαμε, κάτι κάναμε λάθος και το παρατήσαμε σαν χαλασμένο παιχνίδι.

Τι έπρεπε να κάνουμε:

Έπρεπε να το ξαναδοκιμάσουμε, να μελετήσουμε τα λάθη του να βρούμε τα κίνητρα, όσο δύσκολα και να είναι για να βγει ο καθένας μας από το σπίτι του, να τα διορθώσουμε, να κάνουμε νέα λάθη, να τα διορθώσουμε…

Καθώς βρίσκουμε τα λάθη του, αντιλαμβανόμαστε τα δικά μας.

Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη διεργασία να κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

Τέρμα πλέον το άλλοθι της κυρίας Klein ότι είμαστε τα θύματα της θεραπείας του σοκ.

Είμαστε άνθρωποι, με την ικανότητα αντίληψης, διανόησης.

Με αρετές, όπως η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η άνευ όρων αγάπη.

Τέρμα οι βαρύγδουπες λέξεις περί “ανάκτησης αξιοπρέπειας” λες και πριν την κρίση είχαμε αξιοπρέπεια όταν ο εργοδότης μας ξεζούμιζε για ψίχουλα.

Τέρμα και τα “οι συλλογικές συμβάσεις που κάποιοι τις εδραίωσαν με το αίμα τους και καταργήθηκαν”, οι συλλογικές εργοδοτικές πλαστικές αλυσίδες.

Δεν είχαμε πει ότι παίρνουμε τις ζωές μας τα χέρια μας;

Δεν το νιώσαμε με όλο μας το είναι αυτό;

Οι ζωές μας, είναι στα χέρια μας, μόνο που τα χέρια είναι παρατημένα.

Τιμοκατάλογος Σουηδίας του Νότου

July18

Πέφτω πάνω σε αυτό:


Παθαίνω ένα μίνι εγκεφαλικό.

Μου λένε από το twitter: Οι τιμές είναι φυσιολογικές κλπ

Ότι το έργο είναι διάρκειας 3ών χρόνων.

Ναι ρε παιδιά, φυσιολογικές, για την Σουηδία, την Δανία και άλλες χώρες που δεν χρεοκόπησαν.

Εμείς εδώ, έχουμε ρίξει τις τιμές σε όλα παρότι πληρώνουμε ένα ΦΠΑ – θάνατο.

Κάνω έναν υπολογισμό για το πόσο θα μπορούσε αυτό το έργο να κοστίσει προ κρίσης:

Το άνοιγμα λογαριασμών στο FB, YouTube και Twitter είναι πραγματικά αστείος.

Το κόστος εργασίας, αν θέλουμε να το πάμε με εργατοώρες, είναι πραγματικά πολύ μικρό.

Αλλά έστω, ότι χρεώνεται η εργασία του ανοίγματος λογαριασμού στα 2.000 ευρώ.

Το site μπορεί να είναι opensource σε πλατφόρμες WordPress, Jumla κλπ. Δηλαδή δεν ανακαλύπτεις τον τροχό. Στην ουσία πληρώνεις το css. Άντε να πούμε ότι κοστίζει το site γύρω στα 3.000, να τα κάνουμε 4.000;

Πάλι πολλά είναι.

Σύνολο 6.000.

Θέλεις έναν άνθρωπο να διαχειρίζεται το site και τα social media.

Αυτό γίνεται με auto posting, πράγμα που ήδη συμβαίνει στο site της Περιφέρειας Δυτικής Αττικής.

Ήδη κάνει autopost το content του site στο Facebook και στο Twitter.

Δηλαδή δεν είναι ανάγκη να κάνει 3 φορές την ίδια δουλειά ο διαχειριστής.

Άντε και παρακολουθεί τα σχόλια στα social media.

Ας πούμε ότι αυτός ο διαχειριστής παίρνει 1000 ευρώ το μήνα για να ανανεώνει το υλικό, να κροπάρει μία εικόνα και να ρίχνει ένα βλέφαρο στα social media.
1000 ευρώ για τρία χρόνια ίσον 36.000 ευρώ.

Άντε κιόλας, πες ότι το λογότυπο είναι σούπερ γαμάτο και έτσι και πως θα σχεδιαστεί για προδιαγραφές web, τηλεόρασης [3D animation] και DTP και πως κάνει 6.000.

Αρχίζουμε τις προσθέσεις:

6.000 (site & social media) + 36.000 (ο μισθός του διαχειριστή) + 6.000 (το λογότυπο) = 48.000.

Επαναλαμβάνω πως αναφέρομαι σε τιμές προ κρίσης, πριν αρχίσει ο κόσμος να πέφτει από τα μπαλκόνια και να αυτοπυροβολείται στο Σύνταγμα, πριν τις ελλείψεις φαρμάκων στα νοσοκομεία, πριν να φτάσει η ανεργία στο 23%.
Πριν.

Το απόκομμα λέει για 83.025 ευρώ.

Μένουν 35.025 ευρώ.

Άντε πες ότι βάζεις και άλλον έναν να κάνει τη διαχείριση άλλα 36.000 το μήνα.

Όμως τώρα ζούμε σε εποχή κρίσης.

Όλοι έχουμε κατεβάσει τις τιμές μας τουλάχιστον στο μισό.

Άρα με τις σημερινές συνθήκες τι θα έκανες όσον αφορά τις προδιαγραφές ενός υποέργου που αφορούν μέρος των Ηλεκτρονικών Υποδομών και Μέσα Προώθησης του Προγράμματος Τουρισμού Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας;

1. Εκεί που υπάρχουν μεγαλύτερα κόστη, όπως η διαχείριση, θα την έκανες in-house. Βάζεις έναν εργαζόμενο ή δύο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μάθει να διαχειρίζεται site και λογαριασμούς – τον/τους αναβαθμίζεις οικονομικά.

2. Κάνεις το site σε open source πλατφόρμα, δίνεις ένα ποσό για designer και developer της τάξης των 2.000 ευρώ για να σου σχεδιάσουν το site, το interface του Twitter & Facebook. Βάλε και 500 ευρώ για να σου φτιάξουν τους λογαριασμούς στα social media. Βάλε και άλλα 1.000 ευρώ για να σου κάνουν το site “κούκλα”.

3. Δίνεις τα πολλά λεφτά, άντε δώσε 6.000 για το λογότυπο σε εταιρία διαφήμισης με σύμβαση έργου.

Άντε πες πως αναβαθμίζεις τον εργαζόμενο με 300 ευρώ παραπάνω x 2(εργαζόμενους) x 3 έτη = 21.600 + 6000 (το λογότυπο) + 3500 (site & social media) = 31.100

31.100 ευρώ Vs  83.025 ευρώ.

Βρες το λάθος…

Το ανέκδοτο του ηθικού διδάγματος

February9

Οι αντιδράσεις στα νέα μέτρα που θυμίζουν το ανέκδοτο με τον μαύρο ιππότη:
Ήταν κάποτε ένα χωριό με 100 κατοίκους.
Και ξάφνου εμφανίζεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο για να τους αφανίσει όλους!
Κάνουν οι κάτοικοι: “Πω! Πω! Έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο να μας σκοτώσει″!
Πράγματι ο ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο φτάνει στο χωριό και σκοτώνει 10!
Μετά από έναν μήνα εμφανίζεται ξανά στο χωριό ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο.
Λένε οι τρομαγμένοι κάτοικοι του χωριού: “Πω πω! Θεούλη μου! Έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο να μας αφανίσει″!
Ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο σκοτώνει εκείνη την ημέρα άλλους 10.
(Το ανέκδοτο συνεχίζεται μέχρι που οι εναπομείναντες κάτοικοι του χωριού είναι μόλις 10).
Επανεμφανίζεται για 10η φορά ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο στο χωριό!
Ουρλιάζουν οι κάτοικοι: “Θεούλη μου, έρχεται ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο να σκοτώσει τους υπόλοιπους”!
Ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρο άλογο σκοτώνει 9!
Ο τελευταίος από τους κατοίκους του χωριού, ανεβαίνει πάνω σε ένα Kawasaki και φεύγει!
Ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, παρατά το μαύρο άλογο, ανεβαίνει πάνω σε μία μαύρη βέσπα και ξεκινά να καταδιώκει τον τελευταίο κάτοικο!
Με τα πολλά, ο ο Μαύρος ιππότης, με τη μαύρη πανοπλία με τη μαύρη ασπίδα, με το μαύρο ξίφος, με το μαύρη βέσπα προφτάνει τον τελευταίο κάτοικο με το Kawasaki και τον σκοτώνει.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι:
Η βέσπα είναι πιο γρήγορη από το Kawasaki.
Αυτό ακριβώς κάνουμε… βλέπουμε τους “φονιάδες” μας, ωρυόμαστε και δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να βρούμε μία λύση στο πρόβλημα.
Ηθικό δίδαγμα;
“Ανάγκη για εξέγερση”.
Αυτό.

Ταξίδι Θησαυρός

December4

Έτσι λοιπόν, ανεβαίνεις σε ένα καράβι, ένα καράβι που είσαι ο μόνος επιβάτης και το μοναδικό πλήρωμα και ξεκινάς ένα ταξίδι τρομερό, μοναδικό.

Και στην αρχή το καράβι σου φαίνεται πολύχρωμο, με πολύ έντονα χρώματα.

Φούξια, λεμονί, τιρκουάζ.

Δεν ξέρεις που πας, σου λένε, σε μαθαίνουν εκεί, στα λιμάνια που δένεις.

Μετά από χρόνια το καράβι ντύνεται με άλλα χρώματα, έχει άλλη μορφή…

Τότε όταν βγαίνεις στο λιμάνι, ερωτεύεσαι, ενθουσιάζεσαι, πικραίνεσαι, απογοητεύεσαι.

Εσύ αποφασίζεις τότε σε πιο λιμάνι να σταθείς, μερικές φορές αφήνεις το καράβι να σε οδηγήσει τυφλά.

Ξαναβγαίνει στα ανοιχτά και τότε ανυπομονείς να φτάσεις στον προορισμό, όμως το ταξίδι είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο.

Έτσι σου είπαν, πως το ταξίδι είναι μεγάλο.

Σταματάς στα λιμάνια για να ανεφοδιαστείς με σοφία, γούστο, έρωτες να παραλάβεις αλλά και να αφήσεις αγάπες, φιλίες…

Και ξανανεβαίνεις για να πας στο επόμενο λιμάνι και στο επόμενο και στο επόμενο…

Το καράβι τώρα έχει γίνει ένα πανέμορφο λουστραρισμένο σκαρί.

Και εκεί που ταξιδεύεις για να γυρίσεις στο λιμάνι που είναι ο σύντροφός σου, η κορούλα σου και ο μικρός σου ο γιος, ξάφνου, ακούς μία βαθιά, ψιθυριστή φωνή…

“Επόμενη στάση: Ο Τελικός Προορισμός”.

Σαν να ακούστηκε από τη γέφυρα του καραβιού μόνο που το πλοίο δεν έχει καπετάνιο.

Είσαι μόνη στο καράβι αυτό, το καράβι θησαυρός, ο δικός σου θησαυρός, οι αρετές, οι αποφάσεις, η αγάπη, η τρυφερότητα, η γνώση… η αγάπη, ο σπουδαιότερος θησαυρός.

Η φωνή αυτή προέρχεται από εσένα, από τα κύτταρά σου.

“Μα, έχω ακόμα να πάω σε άλλα λιμάνια, δεν έχω τελειώσει το ταξίδι. Πρέπει να γυρίσω πίσω σε κάποια άλλα” αποκρίνεσαι.

Απάντηση δεν παίρνεις, ξέρεις ότι αυτό ήταν το ταξίδι.

Θυμήθηκες τον Καβάφη και την Ιθάκη… κατάλαβες…

Κατερίνα, δεν ήρθε η ώρα να φτάσεις! 

Το Όνειρο

September29

Η Άλκηστη, γεμάτη προσδοκίες, με φιλοδοξίες που δεν ξεπέρασαν ποτέ τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα μεγάλο “μαγαζί” πριν από μερικά χρόνια.

Ήξερε πως εκεί θα μάθαινε, θα πρόσφερε, θα δημιουργούσε και συνεπώς θα γινόταν καλύτερη στη δουλειά της.

Είχε μάθει από την οικογένειά της και το σχολείο της πως αν είσαι δημιουργικός αλλά και παραγωγικός πως αν προσφέρει τις ικανότητές της ολοκληρωτικά θα μπορούσε να ανέβει στην κλίμακα.

Αυτή την οικονομική αλλά και κύρους κλίμακα.

Τι πιο φυσιολογικό για την Άλκηστη με το που έπιασε εκείνη τη δουλειά να δώσει τον εαυτό της έστω και με αυτά τα αξιοπρεπή χρήματα που της προσέφεραν.

Ήξερε πως με τις δυνατότητές της, τη σκληρή δουλειά, την καλή επικοινωνία και συνεργασία με τους συναδέλφους όλα θα πήγαιναν κατ’ ευχή.

Τα αφεντικά της Άλκηστις είδαν ότι πράγματι είναι εξαιρετική αλλά και σβέλτη στη δουλειά της και της έδωσαν περισσότερη δουλειά.

Η Άλκηστη δεν παραπονέθηκε, σκέφτηκε πως της δίνουν ευκαιρία να αποδείξει πόσο δυνατή είναι απέναντι σε περισσότερη δουλειά.

Άρχιζε να εργάζεται υπερωρίες.

Τα χρόνια περνούσαν και η δουλειά αυξανόταν, αυξάνονταν και οι υπερωρίες που είχαν γίνει καθημερινότητα.

Με το που έσκασε το χρηματιστήριο η δουλειά της Άλκηστις “έπεσε” δραματικά.

Άρχισαν απολύσεις στο μαγαζί που δούλευε.

Η Άλκηστη επιβίωσε αυτό και τα δύο επόμενα κύματα απολύσεων, την μεταφέρανε σε ένα άλλο τμήμα.

Με τη δημιουργική δουλειά να έχει πάψει να είναι ο βασικός πυρήνας της εργασίας της μιας και έγιναν σοβαρές περικοπές, η Άλκηστη ξεκίνησε στο νέο τμήμα να κάνει αυτό που ήξερε πολύ καλά με λιγότερη δημιουργικότητα.

Οι προσδοκίες απομακρύνονταν, οι φιλοδοξίες θόλωναν, σαν να τις έβλεπε πίσω από ένα παράθυρο νωπό από τη βροχή.

Δεν θα πετούσε τα χρόνια που εργάστηκε, ανασκουμπώθηκε και άρχιζε να δημιουργεί προτάσεις που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμες για τα αφεντικά της.

Τα αφεντικά της, την παίνεψαν, την κολάκεψαν αλλά ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τα έργα της.

Έκατσε σε μία γωνιά και έκανε τη δουλειά που της έδιναν να κάνει, χωρίς να παραπονιέται.

Στο κάτω-κάτω έβρισκε διέξοδο στο σπιτάκι της, όπου εκεί εκτόνωνε τη δημιουργικότητά της σχεδιάζοντας δικά της έργα.

Όλοι στο “μαγαζί” γνώριζαν πόσο εξαιρετική είναι η Άλκηστη στη δουλειά της, πόσο το αγαπά το αντικείμενό της.

Ακόμα και ίδιος της ο προϊστάμενός που μία φορά την κάλεσε στο γραφείο του και της είπε: “Κοίτα, είσαι πολύ δημιουργική και πολύ καλή σε αυτό που κάνεις, αλλά εμείς εδώ πλέον δεν κάνουμε δημιουργικά πράγματα οπότε μπορείς ίσως να σκεφτείς την πιθανότητα να παραιτηθείς αν δεν σου αρέσει αυτό που κάνεις”.

Πάνε οι προσδοκίες, οι φιλοδοξίες και οι επιθυμίες για το μέλλον, πάνε όλα!

Είχαν περάσει ήδη 7 χρόνια και δεν ήθελε με τίποτα να κάνει τη χάρη του προϊσταμένου και να παραιτηθεί ακόμα και με αυτά τα πάλε τότε αξιοπρεπή χρήματα που έπαιρνε που η τωρινή τους αξία ήταν ευτελής.

Συνέχιζε να εργάζεται αμίλητα, λέγοντας το πρωί μια “καλημέρα” και το απόγευμα ένα “γεια χαρά”.

Τα όνειρα που είχε κάποτε, είχαν πάψει να έχουν υπόσταση είχαν γίνει φαντάσματα που τη στοίχειωναν τα βράδια όταν ήταν μόνη στο σπίτι της.

Τώρα από πείσμα αλλά και πάλι επειδή δεν ήθελε να πετάξει τα τόσα χρόνια εργασίας έμενε.

Και άλλαξε πάλι τμήμα.

Άρχιζε να κάνει πάλι δημιουργικές εργασίες και για άλλη μία φορά έπρεπε να αποδείξει την αξία της στον νέο προϊστάμενο.

Άλλαξε προϊστάμενο και μετά ξανά και ξανά…

Και σε κάθε προϊστάμενο έπρεπε να αποδείξει την αξία της μόνο και μόνο για να είναι χρήσιμη σε αυτόν, στα αφεντικά του και στα αφεντικά των αφεντικών του.

Συνέχιζε με τον ίδιο ρυθμό, με λιγότερη όρεξη… τα φτερά ήταν ήδη κομμένα, τα είχε πάρει ο άνεμος με τα χρόνια.

Πέρασαν 12 χρόνια από τότε που ήρθε στο “μαγαζί” και ο σημερινός αλλά και ο προηγούμενος προϊστάμενός της ήταν μικρότερός της.

Επιβίωσε άλλα 3 κύματα απολύσεων, ήρθε και η κρίση.

Ένιωθε παρ όλη την αδικία, που είχε πια εξανεμιστεί κι αυτή πως έπρεπε να κρατηθεί από τη δουλειά, τώρα πλέον που η εργασία είναι δικαίωμα λίγων.

Και συνέχιζε, χωρίς να παίρνει πρωτοβουλίες, όπως έκανε κάποτε, χωρίς κίνητρο για να προσφέρει ξανά τον εαυτό της, χωρίς την ανεμελιά και αφέλεια που είχε νομίζοντας πως με τις ικανότητές της θα πάει μπροστά.

Συνέχιζε στην γκρίζα πραγματικότητα.

Ο νέος της προϊστάμενος μία μέρα της είπε φιλικά πως αντιλαμβάνεται το πόσο καλή είναι στη δουλειά της και της ζητάει να παίρνει περισσότερες πρωτοβουλίες, να δώσει περισσότερα, από αυτά που δίνει ήδη στην ίδια θέση που βρίσκεται.

Η Άλκηστη θόλωσε, διότι μέσα στη μιζέρια της καθημερινότητας είχε θυμηθεί ότι κάποτε είχε ένα ανόητο όνειρο που περιλάμβανε περισσότερο κύρος, περισσότερο σεβασμό και περισσότερα χρήματα.

Ένα όνειρο που φαντάζει τώρα τόσο σαχλό, ποταπό και άθλιο, όταν ξέρει ότι η οικογένεια που μένει κάτω από το διαμέρισμά της είναι όλοι άνεργοι, όταν γνωρίζει ότι θα κόψουν ξανά τη σύνταξη του πατέρα της, όταν σκέφτεται δύο φορές αν θα χρειαστεί να αγοράσει ένα μικρό μπουκάλι γάλα που έχει γίνει πιο ακριβό και από το αναψυκτικό.

Τι τιποτένιο, άθλιο και ελεεινό που ήταν αυτό το όνειρο.

Να θέλεις να γίνεις κάποιος, έστω με το σπαθί σου, σε έναν τέτοιο κόσμο, σε έναν αυταρχικό, αναξιοκρατικό κόσμο, που θάβει, έθαβε και θα θάβει τα παιδιά του.

Και έτσι η Άλκηστη, άφησε το όνειρο πίσω για πάντα και έβαλε πλώρη για ένα άλλο όνειρο: να βοηθήσει να αλλάξει τούτος εδώ ο κόσμος…

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr