Browsing Φωτιές

Μία βόλτα στον Βαρνάβα

July21

Τραβήξαμε να κάνουμε το πρώτο μας μπάνιο.

Η περσινή διαδρομή ήταν εφιαλτική.

Είχε καεί ένα μέρος του δάσους του Βαρνάβα καθώς και το υπόλοιπο πανέμορφο δάσος του Γραμματικού.

Σήμερα κάηκε το υπόλοιπο δάσος…

Η καταπράσινη χαράδρα μετά το χωριό δεν υπάρχει πια.

Οι πυροσβέστες έσβηναν μικροεστίες ακόμα.

Η πανέμορφη ρεματιά με τα γέρικα γιγάντια πλατάνια, μετά το Καπανδρίτι, γλίτωσε και φέτος.

Μύριζε φρέσκο ρετσίνι που καίγεται.

Βγαίνουμε στον δρόμο με τα περσινά καμμένα.

Έχουν αρχίσει να φυτρώνουν πράσινα θαμνάκια.

Τα δέντρα είναι μαύρα, κάρβουνο.

Πέρυσι ήταν γκρίζα, γκρι ήταν και το χώμα.

Οι χειμωνιάτικες βροχές φαίνεται να έπλυναν τα καρβουνιασμένα φυτά.

Ξεπηδάει ζωή, σιγά – σιγά όμως.

Και να σου, κανά δυο σπίτια!

Έβλεπες διάσπαρτα σπίτια να έχουν ξεφυτρώσει σε διάφορα σημεία, σε σημεία με “θέα”.

Με “θέα” την καμμένη χαράδρα.

Σπιταρόνες με κήπους!

Πάρα πέρα σκάβουν και οργώνουν (;) το βουνό.

Το βουνό που πέρυσι την άνοιξη ήταν δάσος, κατοικούσαν ζώα, χελώνες, ελαφάκια, πουλιά.

Πάλι μας έπιασε η ψυχή μας…

Μου έρχεται η εικόνα από τα απέραντα καταπράσινα δάση της Φρανκφούρτης.

‘Ο,τι καταστρέφουμε εμείς στην Ελλάδα, το προστατεύουν στη Γερμανία, θα έλεγε κανείς.

Η παραλία Βαρνάβα είναι ανέγγιχτη.

Καθώς κολυμπάς βλέπεις το βουνό, το πράσινο βουνό και ξέρεις πως πίσω από αυτό όλα είναι καμμένα, καρβουνιασμένα.

Για να χτίσει “κάποιος” την σπιταρόνα του, να βάλει τα δικά του δεντράκια στον δικό του κήπο, στο δηλητηριασμένο πλέον χώμα, αυτά που έχει επιλέξει ο ίδιος και όχι τα πεύκα που κάποτε είχαν “το σπίτι″ τους εκεί…

Με “θέα” την καμμένη χαράδρα.

Στις 5 Μαΐου…

May7
Ξύπνησα με έναν κόμπο στο στομάχι…
Ο σύζυγος δούλευε, ήθελα να πάω στην πανελλαδική απεργία στο Σύνταγμα, αλλά όχι μόνη.
Είμαι και μια σταλιά άνθρωπος…
Όμως έπρεπε να πάω.
Ήταν χρέος μου.
Αν δεν πήγαινα θα ήταν σαν να έλεγα ναι.
Αν δεν πήγαινα θα ήταν σαν να συμφωνούσα με την επιβολή.
Με τη ψυχή στο στόμα παίρνω τη σακαράκα μου και τραβάω για το κέντρο.
Φτάνω στη Συγγρού, συνθήματα, κόσμος πολύς, μόλις έκλεισε ο δρόμος.
Κάνω μερικές μανούβρες και βρίσκομαι στο Κουκάκι όπου και παρκάρω κατά διαβολική τύχη μπροστά από το παλιό σπίτι μιας φίλης.
Ανέβαινα τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, άλλος κόσμος, άλλος πλανήτης.
Μερικοί έπιναν τον καφέ τους κάτω από τα λίγα σύννεφα του Αττικού ουρανού, άλλοι πήγαιναν στο μουσείο, ένας νεαρός τσακωνόταν με την κοπέλα του από το κινητό.
Λίγα μέτρα πιο πέρα στην Αμαλίας, η πορεία του ΠΑΜΕ σε σπαστά κομμάτια γεμάτη συνθήματα.
Λίγοι ήταν οι εικοσάριδες, οι περισσότεροι ήταν 30-40-60.
Παίρνω τηλέφωνο τον Αστέρη.
Του λέω τί γίνεται, πως είναι η κατάσταση.
Φτάνω Σύνταγμα, με παίρνει τηλέφωνο η Μαρία.
- Είμαστε Σύνταγμα, που είσαι;
- Σε δύο φτάνω.
Βρεθήκαμε!
Ήταν και άλλα παιδιά εκεί, φίλοι της Μαρίας.
Ένιωσα ανακούφιση.
Δεν ήμουν μόνη.
Κοίταξα παντού.
Πράγματι δεν ήμουν καθόλου μόνη.
250.000 ήταν μαζί μου και ήμουν μαζί τους.
Οικογένειες ολόκληρες έξω από τη βουλή να φωνάζουν συνθήματα που θα έπρεπε να ντροπιάζουν εκείνους που ήταν μέσα στο κτίριο.
Τρεις γενιές μαζεμένες εκεί, στην Αμαλίας, που δεν ανήκαν σε κανένα μπλοκ, σε κανένα σωματείο, σε καμία οργάνωση.
Συνταξιούχοι, εργαζόμενοι που δεν είχαν πάει ποτέ σε πορεία ήταν εκεί!
Ξάφνου όλοι μαζί, μία φωνή, μεταλλική, μοναδική, εκκωφαντική “Κλέφτες”.
“Κλέφτες” ξανά και ξανά!
Έτρεμα.
Όχι από φόβο.
Έτρεμα από συγκίνηση.
Δεν ήμουν καθόλου μόνη.
Τα ΜΑΤ παραταγμένα δεξιά και αριστερά της βουλής.
Στην δεξιά πλευρά κάποιοι προσπαθούσαν να μπούνε μέσα.
Αρχίζει ο εκνευρισμός.
Ο κόσμος όλος “Κλέφτες” και “Ου”.
Έχουμε χάσει τον Στάθη.
Τον παίρνω τηλέφωνο, μου λέει πως είναι μακριά και παίρνει φωτογραφίες.
Ο κόσμος απομακρύνεται από το πεζοδρόμιο, κάτι γίνεται.
Βάζουμε μάσκες όλοι.
Μύρισε χημικό.
Βλέπω τα ΜΑΤ από το κέντρο της βουλής να τρέχουν στην αριστερή πλευρά, εκεί που δεν γινόταν απολύτως τίποτα.
Ρίξανε χειροβομβίδες, από αυτές που βγάζουν το χημικό.
Όλοι άρχιζαν να φτερνίζονται.
Μερικοί τους έπιασε πανικός.
“Σιγά σιγά παιδιά, είναι απόρροια των χημικών ο πανικός” φώναξα σε 5 κοπέλες που ήταν τρομοκρατημένες.
Έφτασε ο Στάθης κατακόκκινος.
Έτρεμε από την ένταση.
“Έριξαν δίπλα στο πόδι μου τη χειροβομβίδα” μας είπε.
Ψεκάστηκε χημικά.
Του δώσαμε riopan να πασαλειφτεί, του έδωσα γάλα να πιει, έδειχνε ψύχραιμος αλλά μόνο η καρδούλα του ήξερε πόσο τρόμαξε.
Έδωσα στην κοπέλα της παρέας μία περίσσια μάσκα και μία στη Μαρία.
Οι μάσκες μας έσωσαν!
Ο κόσμος που έφυγε από το πεζοδρόμιο του Άγνωστου Στρατιώτη ξανάρθε!
Ξαναρίξανε χημικά, ατελείωτα!
Πάλι χωρίς λόγο!
Διαλυθήκαμε προς την Πανεπιστημίου.
Το θέαμα που ακολούθησε θύμιζε πόλεμο!
Δεκάδες κόσμος στη λεωφόρο να κάνει εμετό, ΜΑΤ τρέχανε στο πεζοδρόμιο, πιάνουν έναν άνθρωπο με θαλασσιά μπλούζα και άρχιζαν να τον δέρνουν.
Τον έσωσαν οι διαλυμένοι πολίτες.
Τα ΜΑΤ έβριζαν τον κόσμο.
Ο κόσμος τους γιουχάριζε, μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία έβριζαν τα ΜΑΤ.
Προσπαθώ να βγάλω φωτογραφία, το χέρι μου τρέμει.
Συνειδητοποιώ πως είμαι μόνη.
Πανικός!
Κατεβαίνω προς Προπύλαια, προσπαθώ να φύγω.
Δεξιά στη Σίνα αστυνομία/ΜΑΤ/ομάδα Δίας.
Αριστερά στη Σταδίου πόλεμος!
Καπνοί, η ομάδα του ΠΑΜΕ ανεβαίνει στο Σύνταγμα!
Ένοιωσα εγκλωβισμένη!
Και άλλο κύμα πανικού.
Και άλλα δακρυγόνα.
Με παίρνει τηλέφωνο η Μαρία.
- Είμαστε Προπύλαια
- Μας την πέφτουν! Μας την πέφτουν!
Δεν μπορώ να κυριαρχήσω στον πανικό μου.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω, άρχιζε να με πιάνει το άσθμα.
Βρίσκω τη Μαρία και τον Στάθη.
Ανακούφιση!
Τα παιδιά λένε να πάνε προς τα κάτω.
Τους αποχαιρέτησα και έφυγα στο μετρό.
Έφτασα σπίτι, ζαλάδα, βαρύ κεφάλι.
Ο λαιμός μου έκαιγε, σαν να είχε πάρει φωτιά.
Έβγαλα τον σκύλο βόλτα για κανένα μισάωρο μόνο και μόνο για να μου φύγει η ζαλάδα.
Πήρα τηλέφωνο τη Μαρία.
- Παιδιά που είστε;
- Σταδίου, καίγεται η Marfin.
Τα νέα που ακολούθησαν από το Twitter ήταν τραγικά…
Μπάχαλοι έριξαν μολότοφ στη Marfin.
Σκοτώθηκαν τέσσερις άνθρωποι από τις αναθυμιάσεις.
Μία γυναίκα, ένας άντρας και μία έγγυος.
Παγώσαμε.
Οι μπάχαλοι δεν είναι πλέον κωλόπαιδα που σπάνε κάδους και καίνε σκουπίδια.
Είναι δολοφόνοι!
Τέσσερις νεκροί… εργαζόμενοι των 1000ων ευρώ, πολίτες σαν κι εμάς…
Όλα ξαφνικά αλλάζουν.
Ανατρέπονται.
Σκέφτηκα την Αργεντινή.
Σκέφτηκα τους δικούς της νεκρούς…
Έχω ταραχτεί.
Έχω παγώσει…

Ο δρόμος για τον Βαρνάβα

August31

Οι εικόνες τα λένε όλα. Υπέρτατη θλίψη, όπου και να κοιτάξεις όλα είναι μαύρα, καμμένα, γκρίζα γη.


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr