Browsing politricks

Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας

March29

Αναδημοσιεύω από το blog του Πιτσιρίκου:

Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας

 

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό.

Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως οι ίδιοι μας κατήγγειλαν, ως αντίδραση στην απεργία πείνας που ξεκίνησαν και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του 28χρονου κρατουμένου πρόσφυγα από την Παλαιστίνη Ιμπραχίμ Φαράζ, ενεργοί πολίτες του Πειραιά πραγματοποιήσαμε χθες 27/04/13 πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης.

Όταν φτάσαμε έξω από το Α.Τ. Δραπετσώνας ο Διοικητής βγήκε μπροστά από τα ΜΑΤ, που είχαν παραταχθεί, μας ενημέρωσε και επέτρεψε σε μια ομάδα 5 ατόμων να μπούμε και να συνομιλήσουμε με τους ανθρώπους που κρατούνται στα κρατητήρια.

Η εικόνα που αντίκρισα ήταν σοκαριστική. Στο κολαστήριο του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας, 100 άνθρωποι στοιβαγμένοι σε 70 τετραγωνικά, κλεισμένοι στα κρατητήρια για πάνω από 9 μήνες, από την έναρξη του «Ξένιου» Δία. Χωρίς δικαίωμα προαυλισμού (δεν υπάρχει χώρος, μιλάμε για κρατητήρια αστυνομικού τμήματος), χωρίς υγιεινή, να έχουν κολλήσει δερματικές και άλλες ασθένειες λόγω των συνθηκών κράτησης, απελπισμένοι, στα πρόθυρα της αυτοκτονίας.

Ούτε ποντίκια δεν κρατάς σε τέτοιες συνθήκες, τα λυπάσαι. Δεν περιγράφεται η εικόνα. Φανταστείτε τα χειρότερα κρατητήρια που έχετε δει σε ταινία, πολλαπλασιάστε τα επί το άπειρο και πάλι δεν θα έχετε ιδέα.

Δεν θα μπορούσε να μείνει άνθρωπος εκεί μέσα όχι 9 μήνες αλλά ούτε 9 ώρες. Ντρέπομαι και οργίζομαι για το κράτος μου. Ντρέπομαι και οργίζομαι για εκείνους τους αστυνομικούς που τους χτυπάνε, όπως οι κρατούμενοι μας είπαν και φυσικά ο Διοικητής του τμήματος το αρνήθηκε.

Άντεξα σε αυτά που μου έλεγαν τα θλιμμένα και απελπισμένα μάτια τους, άντεξα να συνομιλώ με τον Διοικητή που επιχειρούσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό του και στις διαταγές του κ. Δένδια, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος κατ’ εκείνον για την κατάσταση του Α.Τ. Δραπετσώνας και όλων των Τμημάτων της χώρας.

Κατέρρευσα όμως, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπο να σκίζει τη σάρκα του και να γεμίζει αίματα από πάνω μέχρι κάτω, ως τη μόνη λύση που ήρθε στο μυαλό του, μόλις μας είδε, για να βγει από το κολαστήριο που τον κρατάνε και τον βασανίζουν επί 9 μήνες.

Δάκρυσα και για να μην με δουν οι κρατούμενοι ( δεν είναι κρατούμενοι αυτοί, αν υπήρχε κόλαση, αυτοί οι άνθρωποι την βιώνουν εν ζωή ), βγήκα έξω από το κελί και, για να μην τους μεταδώσω και τη δική μου θλίψη, άρχισα να φωνάζω στους αστυνομικούς και τους ψυχολόγους, που είχε στείλει το υπουργείο, εξαιτίας της κινητοποίησης μας.

«Δεν είστε άνθρωποι» τους φώναξα. Εδώ καταπατείται κάθε έννοια Ανθρωπίνου Δικαιώματος και εσείς μας μιλάτε για γραφειοκρατία που σας εμποδίζει να φτιάξετε τις τουαλέτες (2 για 100 άτομα) και για προσπάθεια να ισορροπήσετε μεταξύ του «Ανθρωπισμού» σας και των διαταγών που έχετε. «Ποια προσπάθεια ρε» τους είπα, «αν ήσασταν Άνθρωποι, αν είχατε ίχνος ευαισθησίας πάνω σας θα είχατε μιλήσει εσείς για όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, αν είχατε στόφα Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, θα είχατε παραιτηθεί και θα ανοίγατε το δρόμο για να πάψει αυτό το έγκλημα». Έχανα τον αυτοέλεγχό μου και βγήκα έξω από το τμήμα.

Αν υπάρχουν αστυνομικοί, διοικητικοί, ψυχολόγοι και άλλοι εργαζόμενοι που έχουν κρίση και ανθρωπιά και διαβάζουν αυτά που γράφω, πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Πρέπει να αντιδράσουν. Εμείς είμαστε το Κράτος. Εμείς το αποτελούμε και όχι αυτοί που δίνουν τις εντολές. Αν όμως τελικά το Κράτος είναι ανάλγητο είναι γιατί εμείς που το αποτελούμε είμαστε απάνθρωποι.

Ο Διοικητής του τμήματος ανακοίνωσε στον κρατούμενο που αυτοτραυματίστηκε, ότι θα αφεθεί ελεύθερος, όπως έγινε και με τον Παλαιστίνιο που προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το μήνυμα που πέρασε; Από δω μέσα θα βγείτε μόνο αν αυτοκτονήσετε και αν είστε τυχεροί μπορεί να προλάβουν να σας σώσουν στο νοσοκομείο…

Γιώργος Καρυστινός

 

Έκανα μία μετάφραση στα Αγγλικά του άρθρου. Όποιος ενδιαφέρεται να αναδείξει το θέμα στα ξένα μέσα, μπορεί να την χρησιμοποιήσει. Φαντάζομαι πως ίσως είναι χρήσιμη.

 

In the Hellhole of Drapetsona’s Police Department

 

Dear Pitsirikos, I feel compelled to talk about what I saw yesterday at Drapetsona’s Police Department in Piraeus. I do not know how else I can help these fellow human beings and I expect you to contribute in the following.

After the torturing beatings that occurred by police officers of this department against the people who are held there, a complain was made by the detainees, as a response to the hunger strike that began after the suicide attempt of a 28 year old prisoner refugee from Palestine, Ibrahim Faraj, the active citizens of Piraeus protested in solidarity yesterday (27/04/13).

When we reached Drapetsona’s police department the commander in charge came in front of the lined-up riot policemen, informed us and allowed a group of 5 to enter the police station and talk with people who are held in the detention center.

The image that I saw was shocking. In the hellhole of Drapetsona’s Police Department, 100 people were crammed into 70 square meters room, detained more than 9 months since “Xenios Zeus’s” ministrative operation. They are not able to walk in a courtyard (there is not space for that, we are talking about detention cells at a police department), without hygiene, they have contracted skin and other diseases due to the conditions of the detention, desperate, on the verge of suicide.

Not even rats are kept in such conditions, you feel sorry for them. The image cannot be described. Imagine the worst detention center you’ve ever seen in a movie, multiply it by infinity and still you won’t be able to form the image in your mind.

No human could be able to stay in there for 9 months even for 9 hours. I am ashamed and furious about my State. I am ashamed and furious about those police officers who beat those people, as the prisoners told us while police department’s commander refused – of course.

I endured what those sad and desperate eyes told me, I endured talking to the commander who tried to justify the situation by saying that he is trying to balance the situation between humanity and the orders of Minister of Citizens Protection, Nikos Dendias, who is solely responsible, according to the commander, of the state of Drapetsona’s police department and all the police departments of the country.

I collapsed, however, when I saw before my eyes a man tearing out his flesh, his body filled with blood from top to bottom, as an ultimate solution that came to his mind – when he saw us – in order to get out of this hellhole that keeps and tortures him for 9 months.

I didn’t want the tears that were rushing from my eyes to be seen by the prisoners (those are no prisoners, if there is hell, those people experience it in life), I left the cell, and in order not to pass them my own grief, I began to yell at police officers and the police psychologists who were standing nearby and sent by the ministry due to our mobilization.

“You are not humans,” I cried. In this place every concept of human rights is violated and you talk about bureaucracy that prevents you to build toilets (there are 2 toilets for 100 people) while you attempt to equalize “Humanism” and the orders they have given you. “What effort”? I told them. “If you were Humans, if you had any  sense what so ever, you would have talked about what’s happening here, if you had any Human cells, with a capital H, you would resign and would open the way to stop this crime. ” I lost my self-control and went outside of the department.

If there are any police officers, commanders, psychologists and other employees who have judgment and compassion and read what I’ve wrote, they must consider and reflect their responsibilities. They must react. We are the State. We, the people constitute the State, not those who give the orders. But if the State is ultimately merciless, it is because we, who are part of this, are inhuman.

The commander of the police department announced to the prisoner who was self inflicted that he will be released, as was the Palestinian who attempted to commit suicide. The message that was passed: From here you will leave only if you commit suicide and if you are lucky enough the doctors will manage to save you at the hospital…

Georgos Karystinos

Μετά τι;

February5

Όταν μαζευόμασταν στο Σύνταγμα, και συζητούσαμε, καταθέταμε τις απόψεις μας στη λαϊκή συνέλευση, γραφόμασταν ή συμμετείχαμε σε ομάδες εργασίας, τι ακριβώς κάναμε;
Ζυμωνόμασταν.
Αυτό ακριβώς κάναμε.
Ο καθένας μας, που δεν είχε αποβάλλει τα συστημικά στερεότυπα καπέλωνε τη λαϊκή συνέλευση, η οποία τελικά απέκτησε έναν χαρακτήρα οργάνωσης δράσεων: από δράσεις ουσιαστικές (τράπεζα χρόνου, συλλογική κουζίνα), μέχρι δράσεις διαδήλωσης (μαζευόμαστε εκεί, αποκλεισμός της βουλής κλπ).
Έχω να πάω σε διαδήλωση από τις 5/5/2010.
Έκανα να συνέλθω από εκείνη τη διαδήλωση ένα μήνα.
Από τις υπόλοιπες διαδηλώσεις έπαψα να συμμετέχω συνειδητά.
Συνειδητά άρχιζα να αντιλαμβάνομαι πως όσα χημικά και να πέσουν, όσες διαδηλώσεις και να γίνουν, όσες φορές και να καταργηθούν τα στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις και πέφτουν θύματα της κρατικής καταστολής τίποτα δεν θα γίνει.
Έστω, ότι πλέον δεν διαδηλώνουμε για να εκτονώσουμε την οργή μας, και κινητοποιούμαστε για να πέσει το καθεστώς, δηλαδή αυτό που νομίζουμε ότι κάνουμε, ποιο το μέλλον μετά;
Δηλαδή μία διαδήλωση που καταλήγει σε εξέγερση, τι μέλλον έχει;
Όλες οι επαναστάσεις καπελώνονται.
Όλες!
Με την επανάσταση, θα εξαϋλωθούν όσοι έκλεψαν και πλούτισαν από τα χρήματα του ελληνικού δημοσίου και δεν ήταν πολιτικοί; (Οι Ψωμιάδιδες, οι Κουρίδες και λοιποί).
Όχι βέβαια.
Με το να έρθει η δραχμή, εκείνοι που κέρδιζαν από τις υποτιμήσεις της το ’80 θα πάψουν να υπάρχουν;
Θα γίνουμε ξάφνου όλοι αναρχικοί;
Ακόμα και ο κυριούλης που πάρκαρε προχθές με το έτσι-θέλω στη γωνία εμποδίζοντας το αναπηρικό καροτσάκι να ανέβει στο πεζοδρόμιο που μετά από παρατήρηση κάποιου περαστικού απάντησε “και εσύ τι είσαι; τροχονόμος”;
Αυτή είναι η κοινωνία μας.
Αυτή είναι η πλειοψηφία, όχι εμείς οι 5-10-100 που φανταζόμαστε πως η κοινωνία μας με μία εξέγερση ξάφνου θα γίνει αλληλέγγυα και όλοι θα αγαπάμε τον γείτονα, τον συνάνθρωπο, όλοι ξάφνου θα αυτοδιορθωθούμε, ξάφνου θα πάψουμε να κοιτάμε την πάρτη μας και τον εαυτούλη μας και θα γίνουμε μία κοινωνία βασισμένη σε ένα παγκόσμιο συνειδητό ηθικό μοντέλο αξιών.
Ε, δεν γίνεται.
Δεν έχει συμβεί ποτέ, δεν συμβαίνει σε αυτό τον πλανήτη πουθενά.
Απέτυχε ο κομουνισμός, απέτυχε ο σοσιαλισμός.
Αυτές οι υπέροχες θεωρίες απέτυχαν.
Φαντάζομαι πως αν εξετάσουμε το γιατί, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το κατά πόσον ο άνθρωπος μπορεί όντως να σπάσει τις αλυσίδες του, τα συστημικά και κοινωνικά στερεότυπα.
Πως γίνεται αυτό;
Ξάφνου θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε άλλο ένα 10% του εγκεφάλου μας;
Αδύνατο.
Αναρχικοί υπήρχαν σε όλες τις εποχές.
Παντού και πάντα.
Η ανθρώπινη φύση, όπως είναι αυτή τη στιγμή, το hardware μας, που τα ελατώματά της είναι πιο εύκολο να υπάρξουν και να λειτουργούν στην κοινωνία, παρά να διορθωθούν (πράγμα δυσάρεστο, διότι είναι δυσάρεστο να βλέπεις τα ελαττώματα που σε διέπουν και ακόμα πιο δυσάρεστο να δουλέψεις για να τα πάψεις).
Πραγματικά, είναι κανείς διατεθειμένος να θυσιαστεί σε μία επανάσταση για το “κοινό καλό” όταν το μεγαλύτερο ποσοστό που επαναστατεί, δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται το “και μετά, τι”;
Δεν είμαι διατεθειμένη να καταπιώ κι άλλα χημικά, να φάω ξύλο, να με χώσουν στη ΓΑΔΑ για να μην υπάρξει “μετά” συνειδητό από όλους εμάς.
Είναι στόχοι που κουβεντιάζουμε και χανόμαστε σε αυτούς, τους φανταζόμαστε τελικά.
Παραμυθιαζόμαστε κυριολεκτικά.
Βάζουμε στόχους μαξιμαλιστικούς που δεν είναι δυνατόν σε αυτές τις συνθήκες, σε αυτό τον κόσμο να ευδοκιμήσουν.
Όταν όλος ο πλανήτης είναι δέσμιος των τραπεζικών λόμπι, πες μου συνάνθρωπε, συναγωνιστή που ήμασταν μαζί στο Σύνταγμα, πως θα κατακτήσουμε ένα αναρχικό σύστημα, μία κοινωνία που σέβεται και προσφέρει στον συνάνθρωπο;
Πως;
Πες μου, μετά από μία επανάσταση, μία φοβερή εξέγερση, που θα εκτελεστούν αθώοι και ένοχοι, άδικα και δίκαια, τι περιμένεις να συμβεί ύστερα;
Κουβεντιάζαμε λοιπόν στο Σύνταγμα, ότι δεν θέλουμε κόμματα, δεν θέλουμε πολιτικούς, δεν θέλουμε το ΚΚΕ, δεν θέλουμε τους αριστερούς, τους αναρχικούς…
Μία λύση υπήρχε;
Μήπως βρε παιδιά δεν υπάρχει λύση, τουλάχιστον έτσι όπως είμαστε, δηλαδή ως όντα με συγκεκριμένες ικανότητες αντίληψης.
Ίσως τόσο να μπορούμε ως άνθρωποι, δεν μπορούμε παραπάνω.
Ίσως να μπορέσουμε παραπάνω, σε 1000 χρόνια, όταν εξελιχθούμε, ή μάλλον όταν αφήσουμε τον εαυτό μας συνειδητά να εξελιχθεί αντί να ακολουθεί, να “τρώει” το σανό, ή να συμμετέχει στην παραγωγή σανού.
‘Εχουμε γίνει, με τη βοήθεια του συστήματος αυτό το ετερόκλητο πλήθος που κουβεντιάζαμε ότι μαζεύεται στο Σύνταγμα.
Αυτό το πλήθος που περιείχε κόσμο καλλιεργημένο, εξαρτημένους από ναρκωτικές ουσίες, ακαλλιέργητους, απλούς ανθρώπους, αναρχικούς, Πασοκτζίδες, ΚΚΕδες, Κνίτες, ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Αυτό το πλήθος είναι η κοινωνία μας το οποίο δεν πρόκειται ξάφνου να αλλάξει με ένα μαγικό ραβδάκι, εκείνο της φαντασιακής εξέγερσης.
Θυμάστε πόσα ουσιαστικές κουβέντες ειπώθηκαν στο Σύνταγμα και πόσες βλακώδεις, αυτιστικές συζητήσεις έγιναν;
Λίγες από τις πρώτες, πάρα πολλές από τις δεύτερες.
Με αυτό τον κόσμο που έχεις, αυτή την κοινωνία, πως βλέπεις την επόμενη ημέρα μίας εξέγερσης;
Προσωπικά δεν την βλέπω αυτή την ημέρα ρόδινη.
Βλέπω πως η ουσία του Συντάγματος, ήταν η ζύμωση.
Με την ζύμωση, ίσως σε 1000 χρόνια να φτάσουμε στην κοινωνία που ονειρευόμαστε.
Για την ώρα θα χρειαστεί να επικεντρωθούμε στο πως να επιβιώσουμε.
Δεν θα βαρεθώ να το γράφω: συλλογικότητες!
Μιλάμε για brothers in arms όταν πρόκειται για εξέγερση, αλλά δεν τολμάμε καν να κάνουμε την κίνηση να συνεργαστούμε με τον διπλανό μας για να επιβιώσουμε.
Τόσο τραγικοί είμαστε… τόσο.
Ή μάλλον τόσο αυτοκτονικοί είμαστε.
Πρώτα από όλα το δικαίωμα στην εργασία κανένα καθεστωτικό σύνταγμα δεν πρόκειται να το κατοχυρώσει.
Εμείς το κατοχυρώνουμε, εμείς το πράττουμε.
Πριν από κάποιο καιρό, κλαίγαμε (κι εγώ μαζί) την ακύρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Ας το δούμε όμως αλλιώς, οι ΣΣΕ προστάτευαν τα βασικά δικαιώματα του εργαζόμενου απέναντι στον εργοδότη.
Στον εργοδότη ρε φίλε!
Αν καταργήσεις τον εργοδότη και συνεργαστείς με τους γύρω σου δεν έχεις ανάγκη από δικλείδες προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων σου.
Δεν έχεις ανάγκη ούτε να κάνεις άχαρες δουλειές, ούτε να εργάζεσαι σε ομηρία, ούτε να πρέπει να αντιμετωπίσεις τους προϊσταμένους σου και τα κόμπλεξ ανωτερότητας/κατωτερότητας τους που εκδηλώνουν πάνω σου.
Δεν είναι δικαιολογία πλέον το “είμαι άνεργος”.
Δικαιολογία είναι το “δεν μπορώ να εργαστώ αν δεν έχω κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να μου δίνει εντολές και να τις εκτελώ”.
Αυτό το δεύτερο πρέπει να δουλέψουμε.
Δεν θέλει πολλή δουλειά, θέλει συνειδητοποίηση.
Μέσα από τη συλλογικότητα γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Διότι μέσα από κάτι τόσο καθαρό, τόσο ηθικό, βλέπουμε που κάναμε λάθη, πως είχαμε μάθει να εργαζόμαστε (σαν δούλοι δηλαδή) και πως να πάψουμε να σκεφτόμαστε όπως όταν μας εκβίαζε ο προϊστάμενος στη μισθωτή εργασία.
Για φαντάσου το Σύνταγμα λοιπόν, να κοπεί σε χιλιάδες κομμάτια, που αυτά να είναι συλλογικότητες, κολεκτίβες που παράγουν έργο, προσφέρουν παιδεία και ακυρώνουν την ανεργία και τη μισθωτή εργασία/δουλεία.
Ζυμώσεις μέσα από την εργασία;
Φανταστικό!
Φαντάσου εκεί που δεν δεχόσουν κάποιον να σου πει “εδώ κάνεις λάθος”, να το δεις και αντιμετωπίσεις μόνος σου επειδή δεν έχεις άλλη επιλογή!
Φαντάσου επίσης πως θα έχεις και συντρόφους, συνεργάτες δίπλα σου να σε βοηθήσουν να διορθωθείς!
Φανταστικό!
Οι διαδηλώσεις πλέον αντιστοιχούν σε μία ενστικτώδης αντίδραση, όπως το σκυλί που δαγκώνει το χέρι που το βασανίζει, μόνο που το χέρι είναι από ατσάλι.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να ακυρώσω τη διαδήλωση ως έκφραση αντίδρασης.
Ποια είμαι στο κάτω κάτω να ακυρώνω τα βαθύτερα ένστικτά μας;
Όμως σε καμία περίπτωση δεν τη δέχομαι ως αυτοσκοπό.

ΥΓ: Στο μεταξύ, απορώ πως ακόμα βγαίνει ο κόσμος και πάει στις διαδηλώσεις όταν μεταξύ μας δεν είμαστε ενωμένοι, όταν συνεχώς διαφωνούμε αντί να κοιτάζουμε που συμφωνούμε.

Νομίζω πως ήρθε η ώρα…

September18

Δεν νομίζω να υπάρχει απολύτως καμία αμφιβολία…

Αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να σταματήσει να επιβάλλει νέα μέτρα.

Από την αρχή ο στόχος της ήταν να να ξεπουλήσει για πενταροδεκάρες τη δημόσια περιουσία, να εξαθλιώσει τις εργασιακές συνθήκες, υποδουλώνοντας κυριολεκτικά τους εργαζόμενους αφαιρώντας τα βασικά τους δικαιώματα που κάποιοι άλλοι έχυσαν το αίμα τους για να τα εδραιώσουν (ΣΣΕ).

Με υποτέλεια, περίσσια δουλοπρέπεια ως προς τους “εταίρους” και τις αγορές – ξέρετε τι σημαίνει η λέξη “εταίρα” στην Ελληνική – έχουν γονατίσει και απαξιώσει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών.

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία πως αυτή η κυβέρνηση, θέλει να ονομάζεται κυβέρνηση χωρίς να εκπροσωπεί στην ουσία το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού πέρα ελάχιστων εξαιρέσεων που ή πρόκειται περί ανόητων μαζοχιστών ή πρόκειται περί υπαλλήλων της φερόμενης ως κυβέρνηση.

Δεν χωρά επίσης καμία αμφιβολία πως αυτή η κυβέρνηση έριξε όλο το φταίξιμο για τη φοροδιαφυγή, το διογκωμένο δημόσιο, την άθλια παιδεία, την εγκληματικότητα στα αστικά κέντρα, στους εργαζόμενους και στους μετανάστες.

Δεν νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς πως όταν σε μία επιχείριση εργαζόμενοι κατ’ επιλογή  λαμβάνουν τεράστιους μισθούς χωρίς να παράγουν το αντίστοιχο έργο, ή δεν εργάζονται και πληρώνονται χωρίς να ελέγχονται, η επιχείριση θα καταστραφεί.

Είναι προφανές όμως πως δεν ευθύνεται για την καταστροφή της ο εργαζόμενος που κάθεται και πληρώνεται. Ευθύνεται ο εργοδότης, η διοίκηση, εκείνος που του έδωσε καρέκλα και τον παχύ μισθό, εκείνος που δεν τον έλεγξε ποτέ για το έργο που παράγει, εκείνος που έδωσε ρουσφέτια σε ανειδίκευτους και ούτε που μπήκε στον κόπο να τους εκπαιδεύσει.

Έτσι λοιπόν φταίνε για την κυβέρνηση οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Για την κυβέρνηση φταίνε και οι μετανάστες για το έλλειμμα, για τη φοροδιαφυγή, για την εγκληματικότητα.

Τους μετανάστες που μετά από την υπογραφή της συνθήκης “Δουβλίνο ΙΙ” επιβάλλεται στην Ευρωπαϊκή χώρα που δέχεται μετανάστες να τους κρατά απογορεύοντάς τους να φύγουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες θα πρέπει οι μετανάστες να οδηγούνται σε κέντρα φιλοξενίας, αυτά τα κέντρα που είναι χειρότερα και από τις φυλακές των ΕΑΤ ΕΣΑ, στα οποία θα παρέχονται κατάρτιση για εργασία, εκμάθηση της γλώσσας και άλλες παροχές που ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας μιας και δεν υφίστανται.

Είναι προφανές πως οι έκτακτες εισφορές δεν πρόκειται να πάψουν, θα υπάρξουν κι άλλες ευκαιρίες να φορολογήσουν τώρα, όσο ακόμα υπάρχουν κάποιες δημόσιες εταιρίες όπως η ΔΕΗ.

Είναι προφανές πως λεφτά υπάρχουν για χημικά, δακρυγόνα και όποιες άλλες παροχές καταστολής σε οποιονδήποτε δεν υπακούει στις επιβεβλημένες εντολές που λαμβάνει η κυβέρνηση από τα αφεντικά της.

Είναι προφανές επίσης πως λεφτά για παιδεία δεν υπάρχουν γι αυτό και σύμφωνα με το νέο νομοσχέδιο, η παιδεία και τα ελληνικά πανεπιστήμια μόνο δωρεάν δεν είναι.

Με το νομοσχέδιο, ανοίγουν οι πόρτες των πολυεθνικών επιχειρήσεων που στην κυριολεκτικά μέσα από τα πανεπιστήμια θα “κατασκευάζονται″ καταρτισμένοι εργαζόμενοι με ημερομηνία λήξεως.

Τα ερευνητικά προγράμματα θα εξυπηρετούν αποκλειστικά τις μεγάλες πολυεθνικές, ξέρετε αυτές από όπου παίρνει τις εντολές τους η κυβέρνηση.

Έχει δείξει αυτή η κυβέρνηση πως η φαντασία στους τρόπους φορολόγησης των εργαζόμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων δεν έχει όρια.Φτάνει στα όρια της παρά-επιστημονικής φαντασίας.

Έχει αποδείξει μάλιστα την ευαισθησία της με τις αντισυνταγματικές και παράνομες εντολές που έδωσε στην αστυνομία να διαλύσει πάση θυσία τις συγκεντρώσεις του Συντάγματος στις 28 και 29 Ιουνίου.

Έδειξε την ευαισθησία της στο θέμα του Μανώλη Κυπραίου και στην αναπηρία που του προκλήθηκε από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, ζητώντας από τον δημοσιογράφο τα ρέστα μέσω του υπαλλήλου της του κυρίου Παπουτσή.

Νομίζω, πως μετά από όλα όσα γράφτηκαν παραπάνω, πιθανόν και περισσότερα το ίδιο σημαντικά, έχουμε καταλάβει πως αυτή η κυβέρνηση δεν μας αντιπροσωπεύει.

Αυτή η κυβέρνηση είναι μία κλίκα υπαλλήλων, μία συμμορία περιθωριακών, μία παρέα αλητήριων εντολοδόχων που πουλάνε για λίγα ευρώ και αγοράζουν χαμόγελα ικανοποίησης των εργοδοτών τους.

Αλοίμονο στις κυβερνήσεις που δικαιολογούν την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, το ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας και του δημόσιου πλούτου για να βγει αυτή η χώρα από την οικονομική κρίση που προηγούμενες κυβερνήσεις δημιούργησαν.

Εφόσον λοιπόν δεν μας αντιπροσωπεύει, εφόσον βγήκαμε στους δρόμους, στο Σύνταγμα και στις πλατείες μας, νομίζω πως ήρθε η ώρα να λειτουργήσουμε σαν να μην υπάρχουν “αυτοί”.

Συλλογικά, συνειδητά θα χρειαστεί να πάψουμε πρώτα να ασχολούμαστε με αυτούς που ονομάζεται “κυβέρνηση” και μετά να μην υπακούμε στις εντολές και επιβολές τους.

Θα χρειαστεί να πάψουμε κι εμείς οι ίδιοι να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας. Θα χρειαστεί να αντιληφθούμε πως ό,τι κάνουμε το κάνουμε πρώτα από όλα για τις νεότερες γενιές που δεν θα έχουν πανεπιστήμια αν συνεχίζουμε να τους υπακούμε, που θα μετατραπούν σε φθηνά εργατικά χέρια, αντί για λαμπρά μυαλά, που θα θεωρούν εκατό φορές περισσότερο δεδομένη τη διαφθορά των θεσμών της χώρας.

Όχι μόνο για το δικό μας το παιδί, αλλά και για το παιδί του γείτονα.

Δεν είναι αντίδραση, είναι δράση.

Δεν είναι απλά ένας αγώνας, είναι συλλογική στάση.

Η Ελληνική Κυβέρνηση του Ισραήλ

July25

Οι εμφανιζόμενες εικόνες δεν είναι από την επίθεση των Ισραηλινών στα καράβια του Στόλου της Ελευθερίας σε διεθνή ύδατα.

Μικρή λεπτομέρεια για τον λόγο που οι ένστολοι δεν είναι Ισραηλινοί πράκτορες: οι Ισραηλινοί θα έβαζαν το όπλο στον κρόταφο αυτών των ανθρώπων.

Τούτοι εδώ είναι πιο “δημοκράτες“.

Το καράβι είναι το Tahrir, οι ακτιβιστές είναι Καναδοί, Δανοί, Αυστραλοί, Τούρκοι, το λιμάνι είναι του Αγίου Νικολάου Κρήτης και οι “πράκτορες” είναι Έλληνες λιμενικοί.

Το συμβάν έγινε στις 4/7/2011 και δεν εμφανίστηκε σε κανένα μέσο μαζικής ενημέρωσης.

Η Ελληνική κυβέρνηση, απαγόρευσε στα καράβια με προορισμό τη Γάζα να αποπλεύσουν μετά από εντολή υψηλών αξιωματούχων του Ισραήλ.

Με απίστευτο μένος που δεν αρμόζει στην προϊστορία των Ελληνικών κυβερνήσεων (μιας και μας έχουν συνηθίσει στην κωλυσιεργία και στην ανευθυνότητα που στο παρελθόν κόστισε ζωές) και με πρωταγωνιστή τον υπουργό προστασίας του πολίτη (sic) Χρήστο Παπουτσή να έχει χρεωθεί το ατύχημα του Σάμινα και ό,τι συνεπάγεται από αυτό, ο αποκλεισμός της Γάζας ξεπέρασε τα διεθνή ύδατα και έφτασε στα Ελληνικά.

Προσκυνημένη στο σιωνιστικό απαρτχάιντ η Ελληνική κυβέρνηση δείχνει και θα δείξει στο άμεσο μέλλον πόσο πολύ συμμερίζεται τα βρώμικα παιχνίδια του Ισραήλ και της μοναδικότητας αυτής της χώρας να μην τιμωρείται για τα εγκλήματα που έπραξε και πράττει από τη διεθνή κοινότητα.

Η επιθετική πολιτική απέναντι στους πολίτες αυτής της χώρας από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής θα γίνουν σφοδρότερες μιας και το παράδειγμα προς μίμηση θα είναι η Ισραηλινή πολιτική (βλέπε νόμο ποινικοποίησης του μποϊκοτάζ στην κνεσέτ).

Photos via Sandra Rush (Facebook)

Ντοκιμαντέρ: Οι γυναίκες στην κρίση #W4CRISIS

May9

Τον σύνδεσμο για το ντοκιμαντέρ τον δανείστηκα από τον ΠαραλληλοΓράφο

- Η Ελένη εργάζεται με 96 ευρώ το μήνα στον ιππόδρομο με σύμβαση μίας μέρας (!) Σύνταξη και ασφάλιση δεν θα δει ποτέ.

- Η Φωτεινή: ‘μία κοπέλα σε καφετέρια είπε “τώρα θα μας την πέφτει το αφεντικό και δεν θα κάνουμε ούτε κιχ”.’ “Πρώτα έρχεται η ανάγκη να κρατήσει μία γυναίκα τη δουλειά της και μετά η σεξουαλική παρενόχληση” (που πλέον είναι ανεκτή).

- Η Κούνεβα λέει να αλλαχθεί το σύνταγμα. Εννοεί να αλλαχθούν εκείνες οι εξουσίες που δίνουν στην πολιτεία να δρα άνομα και να μην τιμωρείται.

-Η Ρενάτα, “στην εταιρία που ήμουν, δεν μπορούσες να πεις τη λέξη ‘απεργία’ έφευγες αμέσως” “έχω αρχίσει να ξεχνάω τα όνειρά μου”. “αυτό το πράγμα (η κρίση) με θυμώνει″.

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr