Browsing Twitter

Στις 5 Μαΐου…

May7
Ξύπνησα με έναν κόμπο στο στομάχι…
Ο σύζυγος δούλευε, ήθελα να πάω στην πανελλαδική απεργία στο Σύνταγμα, αλλά όχι μόνη.
Είμαι και μια σταλιά άνθρωπος…
Όμως έπρεπε να πάω.
Ήταν χρέος μου.
Αν δεν πήγαινα θα ήταν σαν να έλεγα ναι.
Αν δεν πήγαινα θα ήταν σαν να συμφωνούσα με την επιβολή.
Με τη ψυχή στο στόμα παίρνω τη σακαράκα μου και τραβάω για το κέντρο.
Φτάνω στη Συγγρού, συνθήματα, κόσμος πολύς, μόλις έκλεισε ο δρόμος.
Κάνω μερικές μανούβρες και βρίσκομαι στο Κουκάκι όπου και παρκάρω κατά διαβολική τύχη μπροστά από το παλιό σπίτι μιας φίλης.
Ανέβαινα τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, άλλος κόσμος, άλλος πλανήτης.
Μερικοί έπιναν τον καφέ τους κάτω από τα λίγα σύννεφα του Αττικού ουρανού, άλλοι πήγαιναν στο μουσείο, ένας νεαρός τσακωνόταν με την κοπέλα του από το κινητό.
Λίγα μέτρα πιο πέρα στην Αμαλίας, η πορεία του ΠΑΜΕ σε σπαστά κομμάτια γεμάτη συνθήματα.
Λίγοι ήταν οι εικοσάριδες, οι περισσότεροι ήταν 30-40-60.
Παίρνω τηλέφωνο τον Αστέρη.
Του λέω τί γίνεται, πως είναι η κατάσταση.
Φτάνω Σύνταγμα, με παίρνει τηλέφωνο η Μαρία.
- Είμαστε Σύνταγμα, που είσαι;
- Σε δύο φτάνω.
Βρεθήκαμε!
Ήταν και άλλα παιδιά εκεί, φίλοι της Μαρίας.
Ένιωσα ανακούφιση.
Δεν ήμουν μόνη.
Κοίταξα παντού.
Πράγματι δεν ήμουν καθόλου μόνη.
250.000 ήταν μαζί μου και ήμουν μαζί τους.
Οικογένειες ολόκληρες έξω από τη βουλή να φωνάζουν συνθήματα που θα έπρεπε να ντροπιάζουν εκείνους που ήταν μέσα στο κτίριο.
Τρεις γενιές μαζεμένες εκεί, στην Αμαλίας, που δεν ανήκαν σε κανένα μπλοκ, σε κανένα σωματείο, σε καμία οργάνωση.
Συνταξιούχοι, εργαζόμενοι που δεν είχαν πάει ποτέ σε πορεία ήταν εκεί!
Ξάφνου όλοι μαζί, μία φωνή, μεταλλική, μοναδική, εκκωφαντική “Κλέφτες”.
“Κλέφτες” ξανά και ξανά!
Έτρεμα.
Όχι από φόβο.
Έτρεμα από συγκίνηση.
Δεν ήμουν καθόλου μόνη.
Τα ΜΑΤ παραταγμένα δεξιά και αριστερά της βουλής.
Στην δεξιά πλευρά κάποιοι προσπαθούσαν να μπούνε μέσα.
Αρχίζει ο εκνευρισμός.
Ο κόσμος όλος “Κλέφτες” και “Ου”.
Έχουμε χάσει τον Στάθη.
Τον παίρνω τηλέφωνο, μου λέει πως είναι μακριά και παίρνει φωτογραφίες.
Ο κόσμος απομακρύνεται από το πεζοδρόμιο, κάτι γίνεται.
Βάζουμε μάσκες όλοι.
Μύρισε χημικό.
Βλέπω τα ΜΑΤ από το κέντρο της βουλής να τρέχουν στην αριστερή πλευρά, εκεί που δεν γινόταν απολύτως τίποτα.
Ρίξανε χειροβομβίδες, από αυτές που βγάζουν το χημικό.
Όλοι άρχιζαν να φτερνίζονται.
Μερικοί τους έπιασε πανικός.
“Σιγά σιγά παιδιά, είναι απόρροια των χημικών ο πανικός” φώναξα σε 5 κοπέλες που ήταν τρομοκρατημένες.
Έφτασε ο Στάθης κατακόκκινος.
Έτρεμε από την ένταση.
“Έριξαν δίπλα στο πόδι μου τη χειροβομβίδα” μας είπε.
Ψεκάστηκε χημικά.
Του δώσαμε riopan να πασαλειφτεί, του έδωσα γάλα να πιει, έδειχνε ψύχραιμος αλλά μόνο η καρδούλα του ήξερε πόσο τρόμαξε.
Έδωσα στην κοπέλα της παρέας μία περίσσια μάσκα και μία στη Μαρία.
Οι μάσκες μας έσωσαν!
Ο κόσμος που έφυγε από το πεζοδρόμιο του Άγνωστου Στρατιώτη ξανάρθε!
Ξαναρίξανε χημικά, ατελείωτα!
Πάλι χωρίς λόγο!
Διαλυθήκαμε προς την Πανεπιστημίου.
Το θέαμα που ακολούθησε θύμιζε πόλεμο!
Δεκάδες κόσμος στη λεωφόρο να κάνει εμετό, ΜΑΤ τρέχανε στο πεζοδρόμιο, πιάνουν έναν άνθρωπο με θαλασσιά μπλούζα και άρχιζαν να τον δέρνουν.
Τον έσωσαν οι διαλυμένοι πολίτες.
Τα ΜΑΤ έβριζαν τον κόσμο.
Ο κόσμος τους γιουχάριζε, μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία έβριζαν τα ΜΑΤ.
Προσπαθώ να βγάλω φωτογραφία, το χέρι μου τρέμει.
Συνειδητοποιώ πως είμαι μόνη.
Πανικός!
Κατεβαίνω προς Προπύλαια, προσπαθώ να φύγω.
Δεξιά στη Σίνα αστυνομία/ΜΑΤ/ομάδα Δίας.
Αριστερά στη Σταδίου πόλεμος!
Καπνοί, η ομάδα του ΠΑΜΕ ανεβαίνει στο Σύνταγμα!
Ένοιωσα εγκλωβισμένη!
Και άλλο κύμα πανικού.
Και άλλα δακρυγόνα.
Με παίρνει τηλέφωνο η Μαρία.
- Είμαστε Προπύλαια
- Μας την πέφτουν! Μας την πέφτουν!
Δεν μπορώ να κυριαρχήσω στον πανικό μου.
Δεν μπορώ να αναπνεύσω, άρχιζε να με πιάνει το άσθμα.
Βρίσκω τη Μαρία και τον Στάθη.
Ανακούφιση!
Τα παιδιά λένε να πάνε προς τα κάτω.
Τους αποχαιρέτησα και έφυγα στο μετρό.
Έφτασα σπίτι, ζαλάδα, βαρύ κεφάλι.
Ο λαιμός μου έκαιγε, σαν να είχε πάρει φωτιά.
Έβγαλα τον σκύλο βόλτα για κανένα μισάωρο μόνο και μόνο για να μου φύγει η ζαλάδα.
Πήρα τηλέφωνο τη Μαρία.
- Παιδιά που είστε;
- Σταδίου, καίγεται η Marfin.
Τα νέα που ακολούθησαν από το Twitter ήταν τραγικά…
Μπάχαλοι έριξαν μολότοφ στη Marfin.
Σκοτώθηκαν τέσσερις άνθρωποι από τις αναθυμιάσεις.
Μία γυναίκα, ένας άντρας και μία έγγυος.
Παγώσαμε.
Οι μπάχαλοι δεν είναι πλέον κωλόπαιδα που σπάνε κάδους και καίνε σκουπίδια.
Είναι δολοφόνοι!
Τέσσερις νεκροί… εργαζόμενοι των 1000ων ευρώ, πολίτες σαν κι εμάς…
Όλα ξαφνικά αλλάζουν.
Ανατρέπονται.
Σκέφτηκα την Αργεντινή.
Σκέφτηκα τους δικούς της νεκρούς…
Έχω ταραχτεί.
Έχω παγώσει…

“Σκότωσαν το σκύλο μου”

April12
Μία φωνή απόγνωσης γράφει σήμερα στο twitter.
Είναι η @elenamy:
η Λούσι,ο σκύλος μου,έσπασε τη λεκάνη της,όταν την χτύπησε αυτοκίνητο,τον δεκέμβρη,έπρεπε να κάνει μια δύσκολη επέμβαση,πήγε πολύ καλά…
και μπορούσε να γυρίσει σπίτι,μετά απο 2βδομάδες,συγχρόνως για να την πάρω έπρεπε να εξοφλήσω το ποσό-πολύ λογικά-το οποίο ηταν 4ψήφιο
και αδυνατούσα να το δώσω όλο μαζί,έτσι η Λούσι παρέμενε στην κλινική,εγώ έπαιρνα σε κάθε τόσο τηλ.να μάθω τι κάνει,και να υπενθυμίζω
ότι δεν την έχω εγκαταλείψει,και να μου λέγαν τι ποσό έχει μαζευτεί,να δω τι θα έκανα,μου έκανε εντύπωση οτι αντί να σπαν τα τηλέφωνα αυτοί
έπαιρνα εγώ συχνότατα.μΕ ΠΉΡΑΝ ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΛΊΓΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΊΠΑΝ ΟΤΙ ΣΤΗ ΛΟΥΣΙ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΟΠΩΣ ΜΕ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙ
ΜΕ ΦΩΝΗΤΙΚΟ ΜΥΝΗΜΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΘΑ ΤΟΥΣ ΓΑΜΗΣΩ!!!!!!!!ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΜΟΥ!!!!!!!!!!
ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕ ΚΑΜΜΙΑ ΦΙΛΟΖΩΙΚΗ-ΑΚΟΥΣΟΝ-ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΑΝΑΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΕΧΟΥΝΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΣΤΕΛΝΑΝΑ ΛΕΕΙ
το Λουσακι μου,έπινε φραπέ και έτρωγε τοστάκια σαν και μένα….θα τους τσακίσω
Εν ολίγοις το σκυλί το σκοτώσανε οι κύριοι αυτοί διότι η ιδιοκτήτριά του αδυνατούσε να πληρώσει άμεσα όλο το ποσό της παραμονής του στην κλινική.
Η αναίτια θανάτωση ζώου καθώς και ο βασανισμός και η δηλητηρίαση, με το νόμο τιμωρείται με φυλάκιση ή πρόστιμο ή και τα δύο.
“Την είχαν προειδοποιήσει” είπανε στο τηλέφωνο.
Την “κοίμισαν” και μετά από καιρό το ανακοίνωσαν στην Elenamy.
Προσπαθώ να καταλάβω…
Εκβιασμός και στο τέλος θανάτωση;
Για την υπόθεση έγραψε και ο Πρέζας

Εντυπώσεις από το "πείραμα" του deb8

October3

Η Πέμπτη είναι πάντα δύσκολη μέρα στο γραφείο. Οι συνεργάτες μας, πάντα αυτή τη μέρα μας φορτώνουν με δουλειά διότι πλησιάζει το Σαββατοκύριακο. Με το Twhirl ανοιχτό για να ακούω της κοινοποιήσεις του Twitter η εργασία ήταν λιγότερο δυσάρεστη. Το απόγευμα άκουσα τον χαρακτηριστικό ήχο του Twhirl της προσωπικής υπενθύμισης και με έκπληξη διαπίστωσα πως είχε ξεκινήσει μία ψηφοφορία για την εκλογή 5 αντιπροσώπων της δικτυακής κοινότητας που θα θέσουν ερωτήματα στην συνέντευξη τύπου του ΣΥΡΙΖΑ με ομιλιτή τον κ. Γιάννη Δραγασάκη. Μέσα στους υποψηφίους ήμουν κι εγώ. Παρακολουθώντας την ψηφοφορία και τα σχόλια των ψηφοφόρων και υποψηφίων ένιωσα ανάμικτα συναισθήματα.

Πρώτα συγκίνηση μετά ενθουσιασμός και τέλος άγχος, τρελό άγχος. Συνειδητοποίησα πως θα έπρεπε να θέσουμε ερωτήματα σε έναν άνθρωπο που κάποτε ήταν υφυπουργός οικονομίας, δηλαδή οι ερωτήσεις θα έπρεπε να είναι οικονομικού περιεχομένου. Ήξερα πως έπρεπε να ξενυχτήσω να διαβάσω το οικονομικό προεκλογικό πρόγραμμα και να σκεφτώ ερωτήματα που θα έκανε ένας απλός πολίτης από έναν αντιπρόσωπο κόμματος που δεν θα βγει κυβέρνηση αλλά ίσως θα βρίσκεται στη βουλή. Η φύση της ερώτησης δεν θα έπρεπε να είναι δημοσιογραφική, θα έπρεπε να είναι προσωπική, εκτός και αν κάποιος από την κοινότητα προσέφερε άλλη μία ερώτηση παρόμοιου είδους.

Αφού διάβασα το πρόγραμμα, έβγαλα τον σκύλο για βόλτα ώστε να αντιληφθώ όχι το πρόγραμμα αλλά την αίσθηση που μου προκάλεσε. Πράγματι, το πρόγραμμα εξόδου του ΣΥΡΙΖΑ από την οικονομική κρίση είχε ενδιαφέρον, είχε πράγματι λύσεις και ιδέες πολύ ενδιαφέρουσες, όμως ένιωθα πως ένα τέτοιο πρόγραμμα με τις παρούσες συνθήκες διαφθοράς και κωλυσιεργίας σε όλους τους τομείς του δημοσίου θα ήταν απίθανο να εφαρμοστεί.

Όμως άλλα πράγματα γυρνούσαν τον τελευταίο χρόνο στο μυαλό μου. Πρόσφατα διάβασα από έναν αναλυτή και πρώην στέλεχος της Lehman Brothers πως η οικονομική κρίση δεν θα ξεπεραστεί. Θα υπάρξουν και άλλα κύματα επειδή το ίδιο το τραπεζοοικονομικό σύστημα δεν λειτουργεί, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα.

Το τελευταίο καιρό προσπαθούσα να φανταστώ το μέλλον σε αυτό τον κόσμο και η μόνη εικόνα έβλεπα είναι ένα χάος, μία ενδιάμεση κατάσταση από τον οικονομικό μεσαίωνα στην αναγέννηση – την οποία δεν μπορώ καθόλου να οραματισθώ. Κοιμήθηκα το βράδυ με όλες αυτές τις σκέψεις να σχηματίζονται σιγά σιγά σε ερωτήσεις.

Την Παρασκευή το πρωί, με υποδέχθηκε ο @tsimitakis, μιλήσαμε λίγο με τους αντιπροσώπους της κοινότητας τον @sotiropoulos και την @vivian_e γνωριστήκαμε και τραβήξαμε για την συνέντευξη τύπου.

Είχα σημειώσει 4 ερωτήσεις οικονομικού περιεχομένου. Όταν ήρθε η ώρα να επιλέξω μία από αυτές ρώτησα την μοναδική ερώτηση από την οποία δεν περίμενα απάντηση:

Βρισκόμαστε σε έναν εργασιακό μεσαίωνα. Το τραπεζικό χρηματοοικονομικό σύστημα δεν είναι ικανό να λειτουργήσει ακόμα και μετά την κρίση λένε αναλυτές. Πέρα από τις προτάσεις σας διεξόδου από την κρίση, έχετε κάποιο πρόγραμμα ή κάποια πρόταση διεξόδου από αυτό το σύστημα;

Δεν περίμενα απάντηση μακροσκελή. Απλά έθεσα την ερώτηση ως blogger, ως πολίτης αυτής της χώρας, ως Μυρτώ. Έθεσα το ερώτημα για να ακουστεί σε αυτούς τους κυρίους που βρίσκονταν, στα παιδιά που παρακολουθούσαν ζωντανά, στους κυρίους και τις κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ για να αντιληφθούν πως δεν μας απασχολούν πρόσκαιρες λύσεις και οράματα. Πως εκείνοι που με επιλέξανε να τους εκπροσωπήσω (σωστά ή εσφαλμένα) φαντάζομαι πως τους απασχολεί αυτό το μέλλον που οδηγεί αποκλειστικά στον γκρεμό των κοινωνικών ανισοτήτων, της παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης  και της αναπτυξιακής δυσμένειας (δηλαδή την τεχνολογία για την αειοφόρο ανάπτυξη).

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5GYW11YjcUk]

Απάντηση πήρα, σε φιλοσοφικό επίπεδο. Δεν περίμενα πάντως να έχει σχηματιστεί μία πρόταση διεξόδου από το σύστημα. Φαντάζομαι πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται με προτάσεις αλλά με επαναστάσεις.

Από το ξενοδοχείο έφυγα εχθές συγκινημένη από την επιλογή της κοινότητας να τους εκπροσωπήσω, ενθουσιασμένη που συμμετείχα σε αυτό το εγχείρημα και ευχαριστημένοι που γνώρισα τα εξαιρετικά παιδιά @tsimitakis @sotiropoulos @vivian_e

Πολλά ευχαριστώ στην δικτυακή κοινότητα για την ψηφοφορία, στο deb8.gr και στον Ματθαίο που βοήθησε σε αυτό το πείραμα όπως το αποκαλεί :)


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr