Browsing Αγωνίες

Στο υπέροχο καταπράσινο λιβάδι

October17

Έτσι λοιπόν, μία Παρασκευή μετά από 12 χρόνια και ένα μήνα εργασίας στο μαγαζί που δούλευα, απολύθηκα.

Τη Δευτέρα μάζεψα τα πράγματά μου, ένα πορτατίφ, μερικά CD, κάποιους μαρκαδόρους και λίγα βιβλία.

Οι περισσότεροι δεν μου μιλούσαν, λες και είχα χολέρα.

Οι λίγοι με τους οποίους μίλησα, ή με ρωτούσαν αν θα πάρω όλη την αποζημίωση, ή μου συμπεριφέρονταν λες και μου υπογράφηκε η θανατική μου καταδίκη.

Βέβαια, κάπως έτσι ένιωθα.

Κουδούνιζαν για τις επόμενες μέρες στα αυτιά μου τα λόγια της Μαρινίκης, ότι μειώνεται ο χρόνος ζωής σου όταν είσαι άνεργος.

Τα έδιωχνα τα λόγια πεισματικά και έλεγα στον εαυτό μου κλισέ όπως “οι καλοί δεν χάνονται″ και πως “εγώ δεν είμαι άνεργη, έχω μπλοκάκι, θα τα καταφέρω” και διάφορα τέτοια.

Συνεχίζω και το λέω αν και μερικές φορές φαντάζει σαν ποιηματάκι που επαναλαμβάνω για να μην σκέφτομαι τα λόγια της Μαρινίκης.

Η αλήθεια είναι, πως πέρα από το γεγονός ότι κάθε μέρα δουλεύω πολύ περισσότερο από όταν είχα σταθερό εισόδημα παρότι επιτέλους μετά από πολλά χρόνια εργάζομαι σε αντικείμενο που αγαπώ, νιώθω ηττημένη.

Νιώθω βιασμένη, δαρμένη και πεταμένη σε μια άκρη, ένα υπαρξιακό τέλμα.

Θυμίζω στον εαυτό μου πως η εργασία δεν προϋποθέτει ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι σου.

Πως οι συλλογικότητες και φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά και βάζουν ψωμί στο τραπέζι.

Θυμίζω στη Cyberella πόσο αγαπά αυτό που κάνει και όταν αγαπάς κάτι και το δουλεύεις, το καλλιεργείς θα φέρει καρπούς.

Θυμάμαι, πόσο γκρίζο ήταν το περασμένο έτος που από την πολλή εργασία στην πρώην δουλειά μου δεν προλάβαινα ούτε τις οικογενειακές μου υποχρεώσεις να εκπληρώσω.

Θυμάμαι… και θυμίζω στον εαυτό μου για να μην νιώσω παρατεταμένα άχρηστη, να μην αισθάνομαι λιγότερη από όσο ήμουν την Πέμπτη.

Ήμουν χρήσιμη κάποτε στο μαντρί.

Τώρα είμαι έξω από το μαντρί.

Στο υπέροχο καταπράσινο λιβάδι.

Σκέτη πρόκληση.

Η επικίνδυνη σαγιονάρα

September10

Είμαι Σύνταγμα με τη σακαράκα.
Αδημονώ να φτάσω σπίτι.
Κόβει ταχύτητα ο μπροστινός μου – ταξιτζής – και σταματάει για λόγο αδιευκρίνιστο.
Η σαγιονάρα μπερδεύεται στα δάχτυλα – έχω και μακριά δάχτυλα πανάθεμά με – και δεν προλαβαίνω να πατήσω φρένο.
Κατά συνέπεια “φιλάω” τον ταξιτζή.
Φταίω, όλη η ευθύνη δική μου.
Αφού είμαι μαλάκας και φορούσα τη σαγιονάρα δύο νούμερα παραπάνω οδηγώντας καλά να πάθω!
Με τη σύγκρουση, το αυτοκίνητό μου βγάζει ατμό.
Σβήνω μηχανή αμέσως, κατάλαβα πως χτύπησα ψυγείο.
Κατεβαίνει ο ταξιτζής, γομάρι κοντά στα 60 και αρχίζει τις φωνές.
Του λέω ψύχραιμα – έτσι θέλω να πιστεύω ότι φαινόμουν – πως παίρνω την ευθύνη πάνω μου.
Κατεβαίνω κι εγώ από τη σακαράκα και βλέπω κάτι ζουμιά να τρέχουν από το αυτοκίνητο.
Ή λάδια, ή υγρό φρένων, ή παραφλού θα έχουν φύγει – αν και δεν ήταν πολύ λιπαρά τα ζουμιά για να ήταν λάδια.
Ο ταξιτζής, μου άρχισε τη γκρίνια φωνάζοντας “και χάνω 80 ευρώ τώρα”, “και δεν είναι δικό μου το ταξί”.
Ξεκινά διάλογος που αποκρίνομαι στον ταξιτζή στον πληθυντικό, κι εκείνος στον ενικό.
- Δώσε μου τα στοιχεία σου, γκάριξε
Τα έδωσα.
Έγραψε σε ένα κωλόχαρτο πως ευθύνομαι για το τρακάρισμα και τη ζημιά που έχει υποστεί το ταξί.
Το ταξί δεν είχε ούτε γρατζουνιά!
Του αρνήθηκα να υπογράψω το κωλόχαρτο.
- Κύριέ μου, το ταξί σας δεν φαίνεται να έχει πάθει απολύτως τίποτα.
- Εδώ ο προφυλακτήρας φαίνεται πως έχει μετακινηθεί, φώναξε και εκτοξεύτηκαν σάλια.
Ο προφυλακτήρας ήταν 2 χιλιοστά πιο κάτω από την αριστερή μεριά.
- Κι εγώ κύριέ μου, που να ξέρω αν δεν ήταν έτσι πριν το τρακάρισμα;
- Σου δίνω το λόγο της τιμής μου πως δεν ήταν έτσι, ξαναφώναξε.
- Λυπάμαι, αλλά δεν σας ξέρω, τώρα σας γνώρισα για να δεχτώ αυτό που μου λέτε.
- Θα καλέσω την τροχαία, γκάριξε πάλι.
- Να την καλέσετε.
Περιμένοντας να έρθει η τροχαία, πήρα τα απαραίτητα τηλέφωνα στον ασφαλιστή μου για να τον ενημερώσω.
Πέρασαν  τρία τέταρτα και η τροχαία δεν είχε εμφανιστεί.
Είχε νυχτώσει πια.
Για την ακρίβεια, πέρασαν αρκετά μηχανάκια της αστυνομίας και κανείς δεν σταμάτησε.
Δηλαδή θα μπορούσαμε να μην είχαμε τρακάρει, απλά να είχαμε παρκάρει πάνω στην πλατεία Συντάγματος να πηγαίναμε για ψώνια στην Ερμού και μετά για καφέ και να μην τρώγαμε ποτέ κλήση!
Παίρνω τηλέφωνο την οδική βοήθεια της ασφαλιστικής μου διότι βλέπαμε πως η τροχαία δεν θα ερχόταν ποτέ για να γίνει φιλικός διακανονισμός και να ξεμπερδέψουμε.
- Σε 10′ θα είμαστε εκεί, είπε ο κύριος από την ασφαλιστική.
Στο μεταξύ, το γομάρι ταξιτζής που είχε κουραστεί να περιμένει μου αποκρίνεται: “μπορώ να κάτσω στο πίσω σου κάθισμα διότι με έχει πιάσει η μέση μου”;
- Και γιατί δεν κάθεστε στο ταξί σας; Τον ρώτησα.
- Διότι έχουν πάει τα λάδια μέχρι το αμάξι και δεν θέλω να τα πατήσω.
Εκεί τρόμαξα…
Έχασα τις δυνάμεις μου.
Ένιωσα αυτό ακριβώς που στην ουσία είμαι!
Μία μικρόσωμη, ολομόναχη γυναίκα, στο κέντρο της πιο εχθρικής πόλης στην Ελλάδα χωρίς απολύτως καμία βοήθεια – προστασία παρά μόνο την τσάντα μου.
Μου κόπηκαν τα πόδια.
Άρπαξα την τσάντα αγκαλιά και βγήκα από το αυτοκίνητο.
Την ίδια στιγμή, ήρθε και το ρυμουλκό της ασφαλιστικής μου για να κάνουμε τον διακανονισμό ως μάνα εξ’ ουρανού!
Με το που ήρθε ο νεαρός, ο ταξιτζής, άφησε τον τσαμπουκά και ήταν όλο γλύκες.
Πήραμε και την τροχαία να ακυρώσουμε την κλήση, κάναμε τον διακανονισμό και τις δηλώσεις, το γομάρι και το ταξί του έφυγαν και δέσαμε τη σακαράκα που έσταζε ζουμιά στο ρυμουλκό.
Για καλή μου τύχη ο νεαρός, ήταν παλιό γειτονόπουλο και με θυμήθηκε, με εξυπηρέτησε στο έπακρο!
Και εκεί που έχω μπει στο ρυμουλκό και περιμένω τον νεαρό να φύγουμε για το συνεργείο, τσουπ έρχεται ένας μπάτσος από απέναντι – στην αρχή της Ερμού – και μας λέει με την κλασσική βλαχαδερή προφορά πως δεν μας επιτρέπει να φύγουμε αν δεν έρθει πρώτα όχημα να ρίξει πριονίδι στα λάδια.
Τα λαμπάκια άναψαν και δεν ήταν αυτά της σακαράκας.
- Και που ξέρετε πως είναι λάδια;
- Ε, τί άλλο μπορεί να είναι;
- Δεν έχει άλλα υγρά το αυτοκίνητο μόνο λάδια;
- Θα περιμένετε να έρθει το πριονίδι και μετά θα φύγετε.
Ο νεαρός της ασφαλιστικής μουρμούρισε “είναι παραφλού” αλλά δεν τον άκουσε ο μπάτσος.
Κράτησε και τον αριθμό της πινακίδας για να δείξει στο μέτρο που τον έπαιρνε την εξουσία που είχε πάνω μου.
- Αν φύγετε και γίνει ατύχημα στα λάδια θα είστε υπεύθυνη για το ατύχημα, είπε και έφυγε.
Και ενώ όφειλε να κάνει την κλήση και να περιμένει σαν κι εμένα να έρθει το φορτηγάκι να απλώσει το πριονίδι, έφυγε εντελώς από την πλατεία Συντάγματος!
Περιμέναμε με τον νεαρό μία ώρα και 10 λεπτά!
Στο μεταξύ γινόταν συναυλία στο Σύνταγμα.
Χαμός, κόσμος αρκετός!
Το δεύτερο εγκεφαλικό ήταν έτοιμο να έρθει.
Παίρνω τηλέφωνο την τροχαία και αρχίζω το “κρητικό“.
- Περιμένω ντε λόγω, έπαε το όχημα τση τροχαίας (με προφορά βαριά) και κανείς δεν έχει εμφανιστεί εδώ και 1 ώρα και δέκα λεπτά!
- Εεεε… κοιτάξτε εδώ βλέπω πως έγινε μία κλήση για το Σύνταγμα, αλλά κανονικά έρχεται κάποιο όχημα του δήμου. Να σας δώσω ένα τηλέφωνο του δήμου να σας δώσουν ένα τηλέφωνο εκείνοι που θα σας…
Τον έκοψα διότι το ισχαιμικό επεισόδιο ήταν εκεί στη γωνία και με μπάνιζε.
- Άνθρωπέ μου, είμαι μοναχή, περιμένω τόσην ώρα στο πιο κεντρικό σημείο τση Αθήνας τον πριονιδά, θέλω να πάω το αμάξι στο συνεργείο, με έχει παρετήξει ο συνάδελφός σας μοναχή και μου λέτε όλα αυτά αντί να με βοηθήξετε;
- Εεεε… θα ξαναπάρω τον δήμο να έρθει στο σημείο.
- Καλά, ευχαριστώ πολύ.
Σε 5 (πέντε) λεπτά ήρθαν 2 (δύο) περιπολικά και περιμέναμε όλοι μαζί το φορτηγό του δήμου με το πριονίδι.
Τα άκουσε μία ακόμη φορά στα κρητικά τα μπινελίκια ο μπατσούλης (ήταν νόστιμος) του περιπολικού και έκανε κι άλλη μία κλήση στο δήμο.
Σε άλλα 3 (τρία) λεπτά εμφανίστηκαν 2 (δύο) φορτηγά του δήμου με το πριονίδι.
Το απλώσανε, πήγα στον νόστιμο μπατσούλη, του είπα πως “το είδατε πως το απλώσανε το πριονίδι, μην μου πείτε μετά πως έγινε τρακάρισμα και φταίω”.
Αποκρίθηκε θετικά, τον ευχαρίστησα και φύγαμε για το συνεργείο.
Συμπέρασμα: αν θέλεις να καλέσεις για βοήθεια, ή θα σου έρθουν όλοι μαζί μετά από 2 ώρες επί 2 ή καθόλου!
Τουλάχιστον το μόνο θετικό της όλης υπόθεσης ήταν πως στην πολύωρη αναμονή να έρθει ο πριονιδάς, κατάφερα και χάιδεψα τον πολύ γνωστό γέρικο σκύλο – τροχονόμο που γαυγίζει στα αυτοκίνητα αν ξεκινήσουν πριν όλοι οι πεζοί πατήσουν πεζοδρόμιο.
Τέλος καλό, όλα καλά!
Υ.Γ.: Εν όψη εκλογών, όπως είδαμε όλοι, ο δήμος “σκίστηκε” στην εξυπηρέτηση για το πριονίδι.

Γαμημένος Καρκίνος!

June15

Πριν από μερικές εβδομάδες «έφυγε» η Ντίνα.

Επιθετικός καρκίνος είπανε.

Δύο μήνες μετά τη διάγνωση έπεσε σε κώμα.

Έφυγε ήρεμα είπανε… ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…

Από υπερβολικό ψάξιμο νομίζοντας αρχικά πως το πρήξιμο στο στέρνο είναι μία απλή φλεγμονή ανακαλύψαμε πως η Κατερίνα έχει καρκίνο…

Ένας στο εκατομμύριο είπαν οι γιατροί…

Είμαστε «τυχεροί»…

Δεν υπάρχουν πρωτόκολλα γι αυτού του είδους τον γαμημένο καρκίνο.

Οι γιατροί ψάχνουν το κοκτέιλ που θα χρειαστεί για να τον σκοτώσουμε.

«Να τον σκοτώσουμε».

Να «σκοτώσουμε» τα δικά μας κύτταρα, που για κάποιο περίεργο λόγο ο οργανισμός μας τα καταλαβαίνει ως «κακά».

Το νοσοκομείο Μεταξά παρότι είναι άθλιο σαν κτίριο, έχει μία θέα μοναδική!

Θέα στο Σαρωνικό, με τους γλάρους να φέρνουν βόλτες κοντά στην παραλία.

Οι γιατροί μας προσέχουν πολύ.

Από Τετάρτη ή Πέμπτη ξεκινάμε χημειοθεραπείες…

Κάθε μέρα, είμαι μαζί της… της κρατάω συντροφιά για να μην το σκέφτεται.

Λέει «και αν δεν τον καταφέρουμε, θα σας αποχαιρετήσω».

Μάλλον το λέει για τον ξορκίσει.

Της έτριβα την πλάτη χθες διότι έχουν αρχίσει οι πόνοι.

Ξέρω ότι δεν της παίρνω τον πόνο, όμως φαντάζομαι πως η κίνησή μου την ανακουφίζει – ή θέλω να πιστεύω έτσι.

Περισσότερο θέλω να είμαι δίπλα στον πατέρα μου… μην καταρρεύσει.

Της είπα χθες «θα του αλλάξουμε τα φώτα του καριόλη»!

Δεν είμαι σίγουρη αν μπορούμε, αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε…

Update:  Το σπινθηρογράφημα ήταν καθαρό! Δεν έχουμε μεταστάσεις!

Mου έφυγε ένα φοβερό βάρος!

Παρόλα αυτά έχουμε δρόμο μπροστά μας.

Θα του αλλάξουμε τα φώτα του καριόλη!


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr