Browsing Ανωνυμία

Κουκούλα στην Ελεύθερη Έκφραση

August8

Τα έχουμε πει για την ανωνυμία στο διαδίκτυο, εδώ κι εκεί.

Όμως τώρα πλέον δεν τίθενται σκέψεις από την κυβέρνηση, όπως έπρατταν οι παρελθούσες κυβερνήσεις – προσκομίζοντας αντιδράσεις – τώρα ερχόμαστε προ τετελεσμένου.

Προ τετελεσμένου διότι μία τέτοια “ρύθμιση” που στην ουσία δεσμεύει το βασικό συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, δεν έχει προχωρήσει σε διαβούλευση στη βουλή και για να σιγουρευτεί η κατοχύρωσή της συστάθηκε επιτροπή στην οποία λαμβάνουν μέρος αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αστυνομικός διευθυντής, πρόεδρος Εφετών, πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και φιλοκυβερνητικός δημοσιογράφος.

Σημείωση: Η αναφορά της τροπολογίας του νομοσχεδίου περί άρσης της ανωνυμίας στα blog συνυπήρξε ταυτόχρονα με την αναφορά του Χ. Παπουτσή στη βουλή περί εξέτασης χρήσης διαφορετικών όπλων καταστολής, όπως η χρήση πλαστικών σφαιρών και η χρήση αντλίας νερού (αύρες).

Ο ίδιος ο υπουργός κάνει λόγο για ρύθμισης προς ταυτοποίησης στοιχείων των “κουκουλοφόρων” του διαδικτύου.

Αντιλαμβάνομαι το εξής:

Με την άρση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο θεωρούμαστε εξ’αρχής όλοι οι blogger που γράφουμε με ψευδώνυμο/ανώνυμοι ως κουκουλοφόροι.

Η διαδικτυακή ταυτοποίηση στοιχείων των χρηστών προσδοκά αποκλειστικά και μόνο στην άρση της ελεύθερης έκφρασης.

Συνεπώς αν για παράδειγμα σήμερα κάποιος γράφει ανώνυμα για τις δολοφονικές επιθέσεις στη λωρίδα της Γάζα, ή για τις αστυνομικές αυθαιρεσίες, αύριο όταν θα γράφει με ονοματεπώνυμο, ποιος θα τον προστατεύσει από το ίδιο το Ισραήλ ή το ίδιο το κράτος καταστολής τα οποία έχουν για όπλα τις μηνύσεις – αγωγές και πολύ χρήμα που συνεπάγονται σε χρονοβόρες δίκες και τέλος σε οικονομική εξόντωση του πλέον “επώνυμου blogger”;

Είναι πολύ εύκολο για κάποιον ισχυρό να βουλώσει το στόμα αυτού που τον ενοχλεί, αρκεί να τον εξοντώσει οικονομικά.

Θυμίζω τα παραδείγματα των blogme και του press.gr.

Αν η κυβέρνηση, όπως λέει η ίδια, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι αναφορές περί “κουκουλοφόρων” στο διαδίκτυο, επιθυμεί να δεσμεύσει το διαδίκτυο χάρη της καταπολέμησης του ηλεκτρονικού εγκλήματος και της παιδικής πορνογραφίας, καλά θα κάνει να βρει άλλους τρόπους που δεν συνεπάγονται σε άρση βασικών συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών.

Στο κάτω-κάτω, δεσμεύσεις τέτοιου τύπου και επιβολές μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα όπως της Μέσης Ανατολής (βλέπε Ιράν) συμβαίνουν.

Περί blogs, ανωνυμίας και δεοντολογιών

August6

Συζητήσεις, επί συζητήσεων λαμβάνουν χώρα στο διαδίκτυο περί ανωνυμίας των bloggers, περί άρσης αυτής, περί ειδησεογραφικής ασυδοσίας στα blogs.

Δεν γίνεται να μην κάνω τον συνειρμό πως ο επίκαιρος λόγος των συζητήσεων περί άρσης του απορρήτου των bloggers συνέβη μετά την πολυσέλιδη προκήρυξη της “τρομοκρατικής” οργάνωσης: Σέχτα των Επαναστατών που κάνει συγκεκριμένη αναφορά στο θέμα υπερασπίζοντάς το.

Πολύ φοβάμαι πως η έναρξη της κουβέντας ξεκινάει από εκεί.

Όμως παράγονται ερωτήματα βάση όλων αυτών των συζητήσεων.

Ο “Γ” με ρώτησε:

«Αναρωτήθηκε κανένας γιατί διεθνώς αναπτύχθηκε η ψηφιακή „δημοσιογραφία” μέσω των blogs και δη με ψευδώνυμο;

Μήπως η κάθε οργανωμένη πολιτεία επιχειρεί με κάθε μέσο την καταστολή ή την εξαφάνιση κάθε υγιούς αλλά αυστηρής κριτικής στην εξουσία και στα κατεστημένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα;»

Πως προκύπτει η δημοσιογραφία των πολιτών μέσα από τα blogs;

Μα προφανώς όχι τόσο από την ελλειπή ενημέρωση από τα συμβατικά/αναλογικά μέσα – όπως τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες – όσο από τη μονοδιάστατη, την στοχευμένη, τη μερική, την κακή δημοσιογραφία, την εσκεμμένα ανύπαρκτη ενημέρωση.

Η “εσκεμμένα ανύπαρκτη” είναι εκείνη που ορίζει το κατεστημένο, τον τρόπο σκέψης των πολιτών.

Ναι ορίζει και καθορίζει.

Ορίζει το πως αντιλαμβάνεται ο πολίτης τι είναι κακό, τι είναι άδικο, τι είναι σκανδαλώδες…

Αποκρύπτει τις “άλλες” πτυχές, την άλλη όψη του νομίσματος, διότι εξυπηρετεί, υπηρετεί – πολλές φορές με “γενναίες πληρωμές”.

Και παραπληροφορεί, μεταλλάσσει όρους, έννοιες για να γίνουν ευκολοχώνευτες στον τηλεθεατή.

Στην ουσία το φαί και τη σόδα του θεατή την παρέχουν τα ίδια τα μίντια.

Είναι εύκολο, σου το λένε, το πιστεύεις, το διαδίδεις, το αναμεταδίδεις, βάζεις και λίγη σάλτσα να δώσεις τη δική σου άποψη.

Και έρχονται τα blogs.

Όπως και στην κοινωνία μας, έτσι και στη bloggόσφαιρα υπάρχουν οι κίτρινοι, οι προβοκάτορες, οι politically correct, οι πρωτοπόροι, οι εκμεταλλευτές, τα λαμπρά μυαλά, οι ακτιβιστές, οι μεγαλομανείς, οι συντηρητικοί κ.λ.π.

Όμως αναπτύσσεται μέσα από τα blogs και η ψηφιακή δημοσιογραφία, είτε άτυπα – ανώνυμα ή επώνυμα, είτε με κίτρινες απολήξεις, είτε με διάθεση ακτιβισμού, προσφοράς και δράσης.

Η προσφορά λοιπόν, στην ηλεκτρονική ανώνυμη ή επώνυμη δημοσιογραφία των πολιτών είναι εκείνη που “ενοχλεί”.

Ενοχλεί που ο θεατής/χρήστης του διαδικτύου/τέως τηλεθεατής μπορεί να συμμετέχει;

Ναι, να συμμετέχει στην ενημέρωση είτε με σχόλια, είτε ανοίγοντας ένα δικό του blog.

Και υπάρχει πληθώρα από blogs!

Blogs που οι διαχειριστές τους γράφουν ποίηση, το χρησιμοποιούν ως ημερολόγιο, συγγράφουν ομαδικά πολιτικοκοινωνικές απόψεις, σχολιάζουν την επικαιρότητα, γράφουν συνταγές, παράγουν κοινωνικές δράσεις, αναδεικνύουν θέματα που τα αναλογικά μέσα ενημέρωσης δεν τα αναφέρουν, παράγουν λύσεις σε προβλήματα, αναδεικνύονται άνθρωποι με ιδέες για τον πολιτισμό, την τέχνη, τη μουσική, την πολιτική (αναφέρομαι στα “καλά” blogs, τα περισσότερα δηλαδή και όχι τα 5-10 κίτρινα).

Ό,τι δηλαδή δεν θα μπορούσε να συμβεί – διότι συμβαίνει ελεγχόμενα και συνήθως επί πληρωμή – στο μαζικό εργαλείο ενημέρωσης την τηλεόραση.

Μέσα από τα blogs αναδείχτηκαν σοβαρά θέματα όπως η δολοφονική επίθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα, η πάλη του Θοδωρή Τενέζου με τα καρτέλ χάλυβα, οι άδικες φυλακίσεις των Ηλιόπουλου και Μάριου Ζ, η Αμαλία Καλυβίνου με την μάχη της με τον καρκίνο και τα ιατρικά φακελάκια, η Κατερίνα Γκουλιώνη με τις καταγγελίες της για τα βασανιστήρια που γίνονται στις φυλακές της Θήβας, οι αστυνομικές αυθαιρεσίες στις πανελλαδικές διαμαρτυρίες – βλέπε Γλέζος – οι βασανισμοί και οι θανατώσεις ζώων με απαγχονισμό στην Κρήτη και άλλα πολλά.

Όλα αυτά δεν θα γίνονταν αν δεν είχαμε δημοκρατία, αν στο Σύνταγμά μας δεν υπήρχε το άρθρο 14 περί Ελευθερίας του Λόγου.

Όλα αυτά γίνονται ελεύθερα, αδέσμευτα.

Γι αυτό υπάρχουν, διότι είναι αδέσμευτα.

Η ύπαρξή τους δημιουργούν τις προϋποθέσεις να αποκτήσουν οι επόμενες γενιές, αν όχι αυτές που δεν αλλάζουν μυαλά, κριτική σκέψη.

Αυτή η σκέψη είναι που δεν μπορεί να καθοδηγηθεί, μόνο να επηρεαστεί.

Η σκέψη του “αν όμως” και του “μήπως” και του “γιατί και πως” είναι εκείνη που τρομάζει… τρομάζει το σύστημα.

Το σύστημα θέλει να συντηρεί στοιχεία εκτόνωσης – βλέπε τις διαμαρτυρίες.

Αλλά με μέτρο.

Με ένα μέτρο που κανένας νόμος, ή Σύνταγμα δεν το ορίζει.

Το μέτρο λέγεται άρση της ανωνυμίας των bloggers, ίσως και να λέγεται κώδικας δεοντολογίας.

Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης όπως ορίζεται από το Σύνταγμα παραπέμπει στην ελεύθερη δημοσιογραφία στους νόμους που την ορίζουν.

Δηλαδή σε νόμο αλληλένδετο με το Σύνταγμα που αφορά την ελευθερία του λόγου.

Όμως… υπάρχει αυτό το “όμως”, συμπληρωματικά υπάρχει και ένας κώδικας δημοσιογραφικής δεοντολογίας μεγάλης σημασίας που ελάχιστοι δημοσιογράφοι (συνήθως αυτοί που δεν εμφανίζονται στα τηλεοπτικά κανάλια) τον ακολουθούν.

Και επειδή είναι κώδικας και δεν είναι νόμος – αν ήταν νόμος θα υπήρχε μέτρο στην ελευθερία της έκφρασης ακυρώνοντας αυτόματα τη δημοκρατία την ίδια – δεν είναι υποχρεωτικό να ακολουθείται.

Έτσι λοιπόν, εφόσον δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι μέλος της ΕΣΗΕΑ, είμαι ανώνυμος/η ή όχι, είμαι πολίτης και θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου, τις αγωνίες μου, θέλω να συζητήσω τις ιδέες μου – διότι περισσότερα μυαλά είναι καλύτερα από ένα και “κλειδωμένο” – δεν πληρώνομαι για να γράφω, προς τι οι κώδικες;

Επειδή τα γράφω κάπου πρέπει να έχω και κώδικα;

Δεν επηρεάζω την κοινή γνώμη ακόμα και αν μοιραστώ τις απόψεις μου στο καφενείο;

Θέλει κώδικες δεοντολογίας και εκεί;

Το μέσο πρέπει να έχει μέτρο (η γραφή στο διαδίκτυο) ή εκείνος που διαδίδει την άποψη;

Όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν αν υπήρχαν έστω οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, περί καλής δημοσιογραφίας, περί ενημέρωσης βασισμένη στον δημοσιογραφικό κώδικα δεοντολογίας που τόσο ξεκάθαρα και ωραία έχει συγγράψει η ΕΣΗΕΑ.

Η ανωνυμία διαφυλάσσεται από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Η άρση της ανωνυμίας προβλέπεται από τους υπάρχοντες νόμους που αφορούν τις νομικές διαδικασίες υποθέσεων για ποινικά αδικήματα.

Οποιαδήποτε κίνηση από μέρους της πολιτείας να ζητήσει μαζικά άρση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο ακυρώνει την Α.Π.Π.Δ. που μεταφράζεται αντίστοιχα σε διασυρμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που δεν ακολουθούν τον κώδικα δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ.

Όμως η δική μου ερώτηση που θέτω ως θέμα για συζήτηση είναι η εξής:

Γιατί υπάρχει το δικαίωμα στην ανωνυμία;

Γιατί πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από ένα όνομα δικής μας επιλογής;

Να κρυβόμαστε λέω…

Food for thought…

Καλή σας μέρα και καλές διακοπές :)


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr