Browsing Ανεργία

Σταμάτα το μελόδραμα…

March28

Πλανάται στον αέρα, στις διαδηλώσεις, παντού για την ακρίβεια αυτή η αίσθηση του περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.

Φυσικά δεν περιμένουμε να μας σώσει η τρόικα ή ο Γιωργάκης ή ο φίλος του ο Αντωνάκης που υποσχέθηκαν “σώσιμο”.

Περιμένουμε από μία ανώτερη δύναμη, αυτή του κράτους, της κυβέρνησης να μας βρει δουλειές, να μας φέρει επενδυτές, να μην είναι αυτοί οι επενδυτές τίποτα πολυεθνικές και καταντήσει η Ελλάδα, Βουλγαρία, Κίνα ή Ινδία.

Θέλουμε να έχουμε και καλό μισθό για να γυρίσουμε πίσω, στα παλιά εκείνα τα χρόνια που δουλεύαμε για έναν εργοδότη και είχαμε την αίσθηση της αξιοκρατίας και του “αφού εργάζομαι καλά και αποδεικνύω την αξία μου θα πάρω προαγωγή”.

Έπεσαν όμως οι μάσκες φίλε.

Έπεσαν και φάνηκε η ξεδιαντροπιά, οι κρυμμένες χιλιάδες διαπλοκές μεταξύ πολιτικών επιχειρηματιών και μιντιαρχών αλλά προπαντός έπεσαν οι εργοδοτικές μάσκες.

Δεν εννοώ αυτές που τελικά συνειδητοποίησαμε ότι όλα τα χρόνια που εργαζόμασταν κάτω από έναν εργοδότη βιώναμε μία μισθωτή σκλαβιά, μία παντελή έλλειψη αξιοκρατίας – διότι οι καλές οι θέσεις πάνε στους ανιψιούς, τους γιους και τα φιλαράκια από το στρατό.

Όχι δεν εννοώ αυτό.

Εννοώ πως όσοι εργαστήκαμε σε μεγάλες εταιρίες και ομίλους, με το που ήρθε η κρίση αντιληφθήκαμε πως εργαζόμασταν σε βιτρίνες – μαγαζιά διακίνησης μαύρου χρήματος.

Μία τεράστια αγορά εργασίας-πλυντήριο που είχε δημιουργηθεί και από πίσω από αυτή λειτουργούσαν προεδριλίκια στο Άγιον Όρος, αγορές όπλων, αγορές χρυσού και λοιπά γκανγκστεριλίκια.

Μην απατάσαι φίλε, διότι η μάσκα έπεσε, αλλά όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους που περπατούν σε μία πόλη με ερειπωμένα κτίρια, το ανθρώπινο μυαλό καταφέρνει να αφαιρέσει από το οπτικό του πεδίο τα ερείπια.

Τα ερείπια είναι εδώ, μπροστά σου.

Δες τα.

Εργαζόμασταν και εργαζόμαστε σε βιτρίνες, όμορφες βιτρίνες που κρύβουν τις βρώμικες μπίζνες που στην τελική είναι αυτές που πληρώνουν το μισθό σου.

Διότι δεν είναι δυνατόν να μην μπαίνει μέσα μία εφημερίδα στη σημερινή εποχή όταν μόνο την Κυριακή το αναγνωστικό κοινό όλων των εφημερίδων στην Ελλάδα είναι κοντά στο 1.2 εκατομμύρια.

Δηλαδή την Κυριακή το 10% των πολιτών αγοράζει εφημερίδα, άσε για τις καθημερινές… άσε.

Και με 10% πως πληρώνονται οι εργαζόμενοι;

Με την ανύπαρκτη διαφήμιση;

Διότι πριν την κρίση η διαφήμιση νόμιζες πως πλήρωνε τους μισθούς;

Ρε φιλαράκι, σε βιτρίνα δουλεύεις και βιτρίνα ζητάς πάλι.

Πας στη βουλή όποτε σου πει το ΠΑΜΕ ή η ΓΕΣΕΕ ή δεν πας καθόλου και περιμένεις να σου έρθει η δουλειά ουρανοκατέβατα.

Λες και ένα “θα μεταναστεύσω” για να ξορκίσεις το κακό και συνεχίζεις το μελόδραμα περί “μνημονιακών” και πως κατέστρεψαν τη χώρα οι άλλοι, οι πολιτικοί, οι τράπεζες κλπ.

Και αρχίζει η ατελείωτη γκρίνια.

Και σαν μην φτάνει αυτό περιμένεις από μία νέα κυβέρνηση, μια άλλη κυβέρνηση, μπορεί αυτή του Τσίπρα, ή κάποιου άλλου να σου δώσει λύση στα προβλήματά σου και να βρεις δουλειά.

Δουλειά πιθανόν σε μία άλλη βιτρίνα έτσι;

Διότι γι αυτό δεν γκρινιάζουμε όλοι;

Μία δουλειά σε μία εταιρία/βιτρίνα.

Πες μου τώρα ποιος σου πήρε την αξιοπρέπεια;

Κάνε μία παύση να το σκεφτείς και να περάσει βαθιά…

Όπως έχω ξαναγράψει εδώ και στο twitter η κρίση είναι ευκαιρία.

Οι μάσκες έπεσαν, φάνηκαν ποιοι εκμεταλεύονταν και συνεχίζουν να το κάνουν τον λαό.

Φάνηκε πως δεν υπάρχουν σχέσεις εμπιστοσύνης, ούτε εργασιακά δικαιώματα.

Φάνηκε πως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ήταν η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του εργασιακού δικαιώματος.

Φάνηκαν όλα αυτά διότι υπάρχει και ένα σαθρό, διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι αντίστοιχο δικαστικό σύστημα που στηρίζει όλη αυτή η βδελυρή μορφή του συστήματός μας.

Δικό μας είναι το σύστημα, άλλοι το γέννησαν, εμείς το καλλιεργούμε.

Είμαστε μέρος του, το στηρίζουμε, το διακινούμε.

Και η ευκαιρία που αναφέρθηκε είναι πως ήρθε η ώρα να ξηλωθεί το οικοδόμημα και να φτιαχτεί άλλο σε άλλες βάσεις, αυτές της συλλογικότητας.

Αυτές που δοκιμάζαμε στο Σύνταγμα τα βράδια μέχρι το πρωί.

Αυτές που ξαφνικά είδαμε τον διπλανό μας, ως φίλο και όχι έναν άγνωστο που δεν θέλουμε να τον ξέρουμε.

Αυτές τις δομές μίας κοινωνίας ανθρώπων και όχι ζώων, ή μάλλον κτήνων [διότι αυτό γίναμε, κτήνη που φοβόντουσαν μην τους πάρει τη θέση ο νέος στη δουλειά, ή η κυρία στην ουρά στο σούπερ μάρκετ…]

Είναι δύσκολο!

Ναι!

Δεν είναι ακατόρθωτο.

Είναι ανθρώπινο.

Το άλλο δεν ήταν.

Ήταν κτηνώδες.

Βρες φίλους, γνωστούς, δικούς σου ανθρώπους, ξεκίνα να τους εμπιστεύεσαι όπως τον εαυτό σου.

Ξεκίνα να φτιάξεις μία δουλειά, μπορεί να μην είναι η δουλειά που σπούδασες, ή αυτή που έκανες όταν δούλευες για κάποιον που κέρδιζε στις πλάτες σου.

Μπορεί να είναι ένα χόμπι, ή το εφηβικό σου όνειρο…

Δεν θέλει τίποτα, θέλει διάθεση.

Δεν θέλει προέδρους και αντιπροέδρους και διευθυντές.

Θέλει αγάπη και συντροφικότητα.

Θέλει σεβασμό και εκτίμηση.

Θέλει αδελφοσύνη και αλληλεγγύη.

Όλα αυτά που μας κάνουν ανθρώπους….

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

December5

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως.

Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα.

Περίμενα από τους ανθρώπους.

Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε.

Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε.

Ούτε αυτό δεν κάνουμε.

Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη μας, ούτε καν τους δικούς μας ανθρώπους.

Κοιτάμε το τώρα, το εδώ.

Φοράμε παρωπίδες που μας επιτρέπουν να δούμε ευθεία, όπως φορούν στα άλογα.

Τουλάχιστον στα άλογα τους τις έβαλαν, εμείς που τις βάλαμε μόνοι μας τι δικαιολογία έχουμε;

Και δεν βλέπουμε γύρω μας.

Δεν θέλουμε να δούμε γύρω μας.

Ή μάλλον θέλουμε να καταγγέλλουμε, να βρίζουμε, να εκτονωνόμαστε, να κάνουμε επιτέλους αυτό που όταν δεν υπήρχε twitter και βλέπαμε ειδήσεις βρίζοντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Είναι σωτήριο ότι μπορούμε να καταγγέλλουμε δημόσια.

Εκεί, κλωθογυρίζουμε στο τι έκανε ο Λοβέρδος, πόσο παχύς είναι ο Πάγκαλος, πόσο φασίστας είναι ο Άδωνις και πόσο αμετανόητος είναι ο Παπανδρέου.

Σαν παιδιά με σύνδρομο Aspregers.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση οπότε τι κάνουμε;

Κάνουμε ό,τι μας έχει μάθει το σύστημα που έχει περάσει στο ένστικτό μας: να καταγγέλλουμε, να σχολιάζουμε τον κάθε πολιτικό τιποτένιο που υποτιμά καθημερινά την νοημοσύνη μας [αντί να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί οι τύποι δεν θα αλλάξουν ποτέ], να διαδηλώνουμε [η κλασσική μέθοδος εκτόνωσης του συστήματος] καθώς απεργούμε [απεργούμε εις βάρος των πολιτών χωρίς να κοιτάμε εναλλακτικές μεθόδους απεργίας] κρεμασμένοι από τις αποφάσεις των ΔΣ των συνδικάτων [των διεφθαρμένων συνδικάτων που αντί οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω και να αρχίσουν συνελεύσεις ιδρύοντας μία συνδικαλιστική ενωτική μορφή χωρίς εξουσίες με κέντρα αποφάσεων, τους ίδιους τους εργαζόμενους, δέχονται ό,τι απεργιακή κινητοποίηση τους σερβίρουν φοβισμένοι].

Και αντιδρούμε.

Τρώμε την μία καρπαζιά μετά από την άλλη και αντιδρούμε φυσικά διότι όταν πονάς κάνεις και ένα “α” [άντε ίσως προσπαθείς να αμυνθείς κιόλας, όπως δηλαδή κάνουν τα ζώα].

Στο μεταξύ, βγαίνουν και κάποιοι αναρχικοί με το σύνθημα “πουτάνα όλα”, “εξέγερση τώρα” και όλα τα συναφή περί σκοτωμών, πλήρης διάλυσης του παρελθόντος [κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και πολιτισμικά] και αναδόμησης του από τις στάχτες του.

Ό,τι να ‘ναι ρε φίλε.

Καθώς θα πάρεις ανθρώπινες ζωές μετά θα φτιάξεις την ουτοπία των ανθρώπινων ηθικών αξιών.

Δηλαδή δολοφονώντας, ως τι άνθρωπος με ήθος θα αναδομήσεις το σύμπαν;

Πόσο άνθρωπος παραμένεις;

Έπρεπε να είχαμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κολεκτίβες αυτή τη στιγμή, κάποιες που θα λειτουργούσαν ως βάση πρώτων αναγκών, άλλες συμπληρωματικά και κάποιες άλλες ως πηγή εισοδήματος.

Είναι όμως πολύ δύσκολη διαδικασία, δυσάρεστη [καθώς ξέρουμε όλοι πως το δυσάρεστο το αποφεύγουμε] να αποβάλλουμε στερεότυπα όπως “μπορείς να έχεις κοινωνία χωρίς κυβέρνηση”, ή “μπορείς να εργάζεσαι πάνω σε κάτι που αγαπάς και να έχεις ένα εισόδημα” ή όπως “πρέπει να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τον τόπο που έτυχε να βρίσκεσαι ανθρωποκεντρικά, εξουσιαστικά, να πετάξεις το “εγώ” σου”.

Ε, όπως καταλαβαίνεις συνάνθρωπε που διαβάζεις αυτές τις σκέψεις, αυτά δεν πρόκειται να γίνουν διότι απλά δεν υπάρχει η διάθεση να γίνουν.

Έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε να ιεροποιούμε τις διαδηλώσεις, λες και όποιος πηγαίνει και τρώει 5 τόνους χημικά είναι εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση, σαν να ρίχνουμε μία δυνατή γροθιά στο κατεστημένο όπου στην πραγματικότητα το κατεστημένο είναι από ατσάλι και το χέρι απλά ματώνει και πονάει [μετά αρρωσταίνει και πεθαίνει αλλά δεν έχει σημασία].

Αλλά αντιδρούμε.

Αυτό μάλιστα.

Το ξαναείπαμε έτσι;

Αυτό δεν κάνουμε μόνο; Να αντιδρούμε;

Να δημιουργήσουμε, να ζυμωθούμε, να αποδομήσουμε όλα τα μαθήματα που μας έκαναν γονείς, κοινωνία και κράτος, να κάνουμε λάθη και να μην το παρατάμε δεν το κάνουμε.

Καθώς διαδηλώνουμε, φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και επαναστάσεις [δηλαδή εμφύλιους] η ιστορία μας κλείνει το μάτι.

Ναι, αυτή η ιστορία των 200ων χρόνων.

Η ιστορία της οικονομικής πολιτικής που όλες οι χώρες που βρίσκονται κάτω από αυτή έχουν την εξής σπείρα “εξέλιξης”:

1. Χρέος

2. Αντιμετώπιση χρέους με δανεισμό

3. Ακύρωση βασικών ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων

4. Αύξηση του φασισμού

5. Χρεοκοπία

6. Επανάσταση – εξέγερση – εμφύλιος ή πόλεμος με τους δανειστές

7. Νέα εξουσία

8. Επαναλάβατε τη διαδικασία ξεκινώντας από το [1]

Έτσι θα μας πάει, όσο συνεχίζουν κάποιοι να φτύνουν το Σύνταγμα [στην πραγματικότητα φτύνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία στην οποία ήδη ζουν και είναι μέρος της] όσο υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι επαναστάτες φωνάζοντας το “πουτάνα όλα” [δηλαδή επανάσταση, εμφύλιος τώρα], όσο κατεβάζουμε το κεφάλι στις συνελεύσεις των ενώσεων και ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή που κάνει πολιτική καριέρα στο συνδικάτο, όσο αποδεχόμαστε πως ο μόνος τρόπος εργασίας είναι αυτή η κυριολεκτικά σκλαβιά με λίγο χαρτζιλίκι.

Η ιστορία το έχει αποδείξει, όχι εγώ.

Εγώ υπενθυμίζω την σπείρα των σίγουρων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν.

Είναι σπείρα, όχι κύκλος.

Διότι ναι μεν δεν αλλάζει η σταθερά δημιουργίας οικονομικών κρίσεων όμως αλλάζουν οι εξεγέρσεις και το αποτέλεσμα:

Το αποτέλεσμα της εξουσίας που θα επικρατήσει [ακροδεξιά, ή ναζιστική, ή σοσιαλιστική κλπ εξουσία] να επαναλάβει τη διαδικασία της σπείρας του χρέους.

Μετά από 4 χρεοκοπίες στην Ελλάδα, θα έπρεπε να είχαμε μάθει τις διαδικασίες.

Ίδιες με μικρές παραλλαγές.

Όμως τότε δεν είχαμε το Σύνταγμα.

Δεν είχαμε ζυμώσεις, εξωστρέφεια, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Τώρα έχουμε, το δοκιμάσαμε, κάτι κάναμε λάθος και το παρατήσαμε σαν χαλασμένο παιχνίδι.

Τι έπρεπε να κάνουμε:

Έπρεπε να το ξαναδοκιμάσουμε, να μελετήσουμε τα λάθη του να βρούμε τα κίνητρα, όσο δύσκολα και να είναι για να βγει ο καθένας μας από το σπίτι του, να τα διορθώσουμε, να κάνουμε νέα λάθη, να τα διορθώσουμε…

Καθώς βρίσκουμε τα λάθη του, αντιλαμβανόμαστε τα δικά μας.

Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη διεργασία να κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

Τέρμα πλέον το άλλοθι της κυρίας Klein ότι είμαστε τα θύματα της θεραπείας του σοκ.

Είμαστε άνθρωποι, με την ικανότητα αντίληψης, διανόησης.

Με αρετές, όπως η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η άνευ όρων αγάπη.

Τέρμα οι βαρύγδουπες λέξεις περί “ανάκτησης αξιοπρέπειας” λες και πριν την κρίση είχαμε αξιοπρέπεια όταν ο εργοδότης μας ξεζούμιζε για ψίχουλα.

Τέρμα και τα “οι συλλογικές συμβάσεις που κάποιοι τις εδραίωσαν με το αίμα τους και καταργήθηκαν”, οι συλλογικές εργοδοτικές πλαστικές αλυσίδες.

Δεν είχαμε πει ότι παίρνουμε τις ζωές μας τα χέρια μας;

Δεν το νιώσαμε με όλο μας το είναι αυτό;

Οι ζωές μας, είναι στα χέρια μας, μόνο που τα χέρια είναι παρατημένα.

Κράτος Πολιτών

January15

Βρισκόμαστε σε μία ανέλπιστη στιγμή στην ιστορία του τόπου μας.

Οι πρωτοβουλίες πολιτών για την προστασία των αστέγων αυξάνονται, όμως μήπως τελικά υποκαθιστούν τον ρόλο που έπρεπε να είχε αναλάβει το ίδιο το κράτος;

Ακούγοντας χθες τον Antidrasex στην εκπομπή του Radio Bubble, φώλιασε μέσα μου η ανάγκη λύσης…

Όπως πολύ σωστά ανέφερε ο Antidrasex το κράτος είμαστε εμείς, οι πολίτες.

Θα πρόσθετα πως και η πολιτεία είμαστε εμείς.

Όμως εδώ και δεκαετίες πολιτικών αναταραχών – κατοχή, εμφύλιος, χούντα -καταλήξαμε σε μία μεταπολίτευση που έφερε τον κοινοβουλευτισμό και τον όρισε ως δημοκρατικό πολίτευμα.

Μάθαμε, ή μάλλον εκπαιδευτήκαμε να ψηφίζουμε μία αρχή, μία ομάδα εξουσίας – η κυβέρνηση και το κεντρικό όργανο εξουσίας ο πρωθυπουργός – που θα αποφασίζει για εμάς.

Δεν μας ρώτησαν αν θέλουμε να ψηφιστεί το “τάδε” νομοσχέδιο, αλλά μας ρωτούσαν μία φορά τα 4 χρόνια “σας αρέσουμε”; “Ψηφίστε μας”!

Μάθαμε πως η τηλεόραση μας ενημερώνει, ίσως και οι εφημερίδες, κατάπιαμε την προπαγάνδα για να συναινέσουμε ώστε στο μέλλον να ξαναψηφίσουμε τους ίδιους ή τους διπλανούς τους και γίναμε άβουλοι πολίτες.

Χαιρόμασταν που υπήρχαν ΜΚΟ που ασχολούνταν με όλα τα περιττώματα διαφθοράς, ανικανότητας και σκοτεινών συμφερόντων (βλέπε Trafficing) που άφηνε πίσω της η κάθε κυβέρνηση.

Σκεφτόμασταν “αφού υπάρχουν αυτές οι οργανώσεις, νιώθω ήσυχος”.

Τα Χριστούγεννα θα μας έπιανε ο πόνος για τους φτωχούς, για τα παιδιά στα χωριά SOS, για τα αδέσποτα και τότε θα δίναμε λίγα χρήματα σε “τηλεοπτικούς μαραθώνιους αγάπης”.

Βλέπεις κανείς δεν θέλει να βγει από το σπίτι του και να αντικρίσει τον τοξικομανή χυμένο στο πεζοδρόμιο, ούτε τον άστεγο με τα πληγιασμένα πόδια.

Καταφέραμε επιτυχώς να βλέπουμε μόνο αυτά που είναι επιθυμητά στο μάτι μας.

Το στολισμένο Άττικα, τις όμορφες βιτρίνες του Κολωνακίου, τα νεοκλασικά της Βασιλίσης Σοφίας.

Και δεν βλέπαμε το εγκαταλελειμμένο μαγαζί στην Πατριάρχου Ιωακείμ, την κοπέλα που ζητιανεύει στην Πανεπιστημίου, τα σκυθρωπά πρόσωπα που χαζεύουν τις βιτρίνες.

Και ξάφνου, τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε διότι είναι περισσότερα τα κλειστά μαγαζιά, οι άστεγοι τις γωνίες, οι κοπέλες με το χέρι απλωμένο δίπλα στις στάσεις του μετρό…

Η γενικότερη αίσθηση είναι ίσως πως οι πρωτοβουλίες πέρα από το γεγονός ότι υποκαθιστούν τον ρόλο του κράτους – πράγμα καλό διότι με αυτό τον τρόπο αναδιαμορφώνεται το κράτος, δηλαδή εμείς – καταλήγουν να να αντιμετωπίζουν το σύμπτωμα αντί για το πρόβλημα.

Ίσως τελικά δεν θα έπρεπε να είναι αυτή “η δουλειά τους“.

Ίσως άλλες πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να αναλάβουν πως να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στα διάφορα παρακλάδια του.

Υπήρξαν στιγμές που προσπαθούσαμε στο Σύνταγμα να πιάσουμε το πρόβλημα γενικευμένα.

Καταλήξαμε σε απλές και γνωστές τακτικές, αυτές της διαδήλωσης και διαμαρτυρίας.

Η αλλαγή του πολιτεύματος σε Άμεση Δημοκρατία και η παύση της ανεργίας δεν μπορεί να συμβεί αν θέτουμε τέτοιους μαξιμαλιστικούς στόχους.

Το Σύνταγμα ήταν ένα σημαντικό σχολείο για όλους μας.

Ένα πανεπιστήμιο εκμάθησης ανταλλαγής απόψεων, συγκρότησης ομάδων εργασίας, κοινωνικής αλληλεγγύης και συλλογικής προσπάθειας.

Το μάθημα που κάναμε στο Σύνταγμα, θα χρειαστεί να το κάνουμε πράξη σε μικρές ομάδες – πρωτοβουλίες που θα δομούν τα κομμάτια του κράτους των πολιτών.

Με άλλα λόγια, οι πρωτοβουλίες αστέγων που ουσιαστικά κάνουν τη συνειδητή εθελοντική εργασία που δεν κάνουν οι δήμοι, να προστατεύουν αυτό το ευπαθές κομμάτι του πληθυσμού ώστε να επιβιώσει.

Όμως αυτοί οι άνθρωποι που βρίσκονται στον δρόμο, δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα και πιθανότητα να εργαστούν και να ορθοποδήσουν.

Είναι αναγκαία μία εργασιακή/εργατική πρωτοβουλία που μπορεί να αποτελείται από πολλές μικρές ομάδες πολιτών και θα μπορούν να κουβεντιάζουν λύσεις και να τις βάλουν σε εφαρμογή.

Έτσι δεν μάθαμε στο Σύνταγμα;

Η μία ομάδα δεν αναιρεί την άλλη, η κάθε πρωτοβουλία με τον ρόλο της.

Συνεργατικά, συνεταιριστικά, συλλογικά, όπως θέλετε πείτε το.

Όλα αυτά για να επιτύχουν θα χρειαστούν ανθρώπους συνειδητοποιημένους στο ρόλο της προσφοράς.

Άνθρωποι σαν τον Antidrasex, τον The Stranger GR, τον Potmos και τον Menacius.

Ανιδιοτελείς

Στο υπέροχο καταπράσινο λιβάδι

October17

Έτσι λοιπόν, μία Παρασκευή μετά από 12 χρόνια και ένα μήνα εργασίας στο μαγαζί που δούλευα, απολύθηκα.

Τη Δευτέρα μάζεψα τα πράγματά μου, ένα πορτατίφ, μερικά CD, κάποιους μαρκαδόρους και λίγα βιβλία.

Οι περισσότεροι δεν μου μιλούσαν, λες και είχα χολέρα.

Οι λίγοι με τους οποίους μίλησα, ή με ρωτούσαν αν θα πάρω όλη την αποζημίωση, ή μου συμπεριφέρονταν λες και μου υπογράφηκε η θανατική μου καταδίκη.

Βέβαια, κάπως έτσι ένιωθα.

Κουδούνιζαν για τις επόμενες μέρες στα αυτιά μου τα λόγια της Μαρινίκης, ότι μειώνεται ο χρόνος ζωής σου όταν είσαι άνεργος.

Τα έδιωχνα τα λόγια πεισματικά και έλεγα στον εαυτό μου κλισέ όπως “οι καλοί δεν χάνονται″ και πως “εγώ δεν είμαι άνεργη, έχω μπλοκάκι, θα τα καταφέρω” και διάφορα τέτοια.

Συνεχίζω και το λέω αν και μερικές φορές φαντάζει σαν ποιηματάκι που επαναλαμβάνω για να μην σκέφτομαι τα λόγια της Μαρινίκης.

Η αλήθεια είναι, πως πέρα από το γεγονός ότι κάθε μέρα δουλεύω πολύ περισσότερο από όταν είχα σταθερό εισόδημα παρότι επιτέλους μετά από πολλά χρόνια εργάζομαι σε αντικείμενο που αγαπώ, νιώθω ηττημένη.

Νιώθω βιασμένη, δαρμένη και πεταμένη σε μια άκρη, ένα υπαρξιακό τέλμα.

Θυμίζω στον εαυτό μου πως η εργασία δεν προϋποθέτει ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι σου.

Πως οι συλλογικότητες και φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά και βάζουν ψωμί στο τραπέζι.

Θυμίζω στη Cyberella πόσο αγαπά αυτό που κάνει και όταν αγαπάς κάτι και το δουλεύεις, το καλλιεργείς θα φέρει καρπούς.

Θυμάμαι, πόσο γκρίζο ήταν το περασμένο έτος που από την πολλή εργασία στην πρώην δουλειά μου δεν προλάβαινα ούτε τις οικογενειακές μου υποχρεώσεις να εκπληρώσω.

Θυμάμαι… και θυμίζω στον εαυτό μου για να μην νιώσω παρατεταμένα άχρηστη, να μην αισθάνομαι λιγότερη από όσο ήμουν την Πέμπτη.

Ήμουν χρήσιμη κάποτε στο μαντρί.

Τώρα είμαι έξω από το μαντρί.

Στο υπέροχο καταπράσινο λιβάδι.

Σκέτη πρόκληση.

Οι κροκόδειλοι

December10

Αν περιμένετε να δείτε σε αυτό το άρθρο αναφορές για κακοποιήσεις ζώων είσαστε γελασμένοι.

Αν περιμένετε να διαβάσετε για τα δικαιώματα των εργαζόμενων, των πολιτών, των νέων στην Ελλάδα προ και κατά τη διάρκεια IMF είσαστε και πάλι γελασμένοι.

Θα μιλήσουμε όμως για ανθρώπους.

Ανθρώπους – κροκόδειλους.

Είναι οι άνθρωποι αυτοί, ή τάχα άνθρωποι, που προσπαθούν να ξεχωρίσουν από τα ζώα, δείχνοντας ότι έχουν ανθρώπινα συναισθήματα, όπως τύψεις, μεταμέλεια, στενοχώρια.

Είναι οι “άνθρωποι″ που όταν απολύεται ο συνάδελφός τους, δαγκώνονται, κάθονται στο γραφειάκι τους, κοιτάζουν τη θλιβερή τους οθόνη και χαίρονται κρυφά, δίνει πάρτι το μέσα τους, που δεν ήταν αυτοί στη θέση τους.

Είναι οι ίδιοι που αφού περάσει “η μπόρα” των απολύσεων και αφού άρχισαν τις γκρίνιες – πως τους πέφτει πολλή η δουλειά, χωρίς να γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι απολύθηκαν κάποιοι-κάποτε-συνάδελφοι/φίλοι τους, άρα πέφτει το βάρος των απολυμένων στις πλάτες τους – που “λυπούνται” με αυτά τα τόσο διάσημα κροκοδείλια δάκρυα πως έφυγαν οι συνάδελφοί τους και νιώθουν τύψεις, μέσα από την καρδιά τους.

Οι ίδιοι που οι απολυμένοι όλως τυχαίως τους είχαν προωθείσει, ήταν στην δουλειά αρκετά χρόνια πριν από αυτούς, τους είχαν εκπαιδεύσει, τους είχαν βγάλει από τη δύσκολη θέση δεκάδες φορές απέναντι στον προϊστάμενο ή τον συνεργάτη, οι ίδιοι αυτοί λοιπόν τώρα κλαίνε με δάκρυα ψεύτικα.

Με φράσεις όπως “θα μπορούσα να ήμουν στη θέση της” με την υποκρισία να ξεχειλίζει.

Είναι οι ίδιοι που δεν έχουν μάθει ποτέ στη ζωή τους να αγωνίζονται.

Ο αγώνας για ζωή, ο αγώνας επιβίωσης, ο αγώνας να είσαι κοντά στη δύσκολη στιγμή του φίλου σου/του συντρόφου σου, ο αγώνας για τους άλλους.

Και σαν γνήσιοι μη αγωνιστές, που κατανοούν την έννοια μόνο αν περιέχει μαζί και τη λέξη “μπάσκετ” ή “ποδόσφαιρο”, λένε απροκάλυπτα, με μία φυσικότητα που σου σηκώνει την τρίχα “φυσικά και θα μας περικόψουν τους μισθούς”.

Ναι “φυσικά”.

Διότι για τους κροκόδειλους, τη μάχη την δίνει άλλος γι αυτούς.

Ποτέ δεν “βρωμίζεται” εκείνος.

Οι γνωστοί κροκόδειλοι λοιπόν, οι κροκόδειλοι του υπονόμου που σαν παράσιτα απολαμβάνουν τους αγώνες άλλων χωρίς να έχουν σηκώσει τον κώλο τους από τον καναπέ, οι ασύστολοι γλύφτες οποιουδήποτε προϊσταμένου ή εν δυνάμει προϊσταμένου που βρίσκονται σε κάθε μαγαζί ή μαγαζάκι, σε κάθε πιθανή θέση, είναι πολλοί, φοβισμένοι και σίγουροι πως η τακτική τους θα τους εξασφαλίσει την θεσούλα τους στη μικρή τους κοινωνία.

Κι αυτοί με τα διάσημα δάκρυά τους, τις δήθεν τύψεις τους είναι απόρροια της λογικής της υπόλοιπης κοινωνίας που λέει:

“σκύψε το κεφάλι″,

“μην μιλάς”,

“μην κοιτάς τον διπλανό σου”,

“μην έχεις ολοκληρωμένη άποψη, να είσαι πολιτικά ορθός”,

“κράτα τη θεσούλα σου με νύχια και με δόντια”…

“και όταν θα έρθει η σειρά σου, να είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα σε στηρίξει, κανείς δεν θα αγωνιστεί για σένα διότι όλοι ξέρουμε τι σημαίνει κροκόδειλος“.

Αφιερωμένω στην Virgin

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr