Browsing Σκέψεις

Παίρνοντας τι στα χέρια μας;

December5

Έχω απογοητευτεί, απογοητευτεί πλήρως.

Δεν περίμενα κάτι από κανέναν πολιτικό, από κανένα αριστερό/δεξιό/κεντρώο κόμμα.

Περίμενα από τους ανθρώπους.

Περίμενα πως το Σύνταγμα θα τους άλλαζε.

Μου είχε πει κάποτε το Ύποπτο Μούσι: όταν θα σταματήσει αυτό που γίνεται εδώ [θα πάψει κάποτε] τουλάχιστον θα κοιτάμε με λησμονιά αυτό που χάσαμε.

Ούτε αυτό δεν κάνουμε.

Κοιτάμε τον εαυτούλη μας, την πάρτη μας, ούτε καν τους δικούς μας ανθρώπους.

Κοιτάμε το τώρα, το εδώ.

Φοράμε παρωπίδες που μας επιτρέπουν να δούμε ευθεία, όπως φορούν στα άλογα.

Τουλάχιστον στα άλογα τους τις έβαλαν, εμείς που τις βάλαμε μόνοι μας τι δικαιολογία έχουμε;

Και δεν βλέπουμε γύρω μας.

Δεν θέλουμε να δούμε γύρω μας.

Ή μάλλον θέλουμε να καταγγέλλουμε, να βρίζουμε, να εκτονωνόμαστε, να κάνουμε επιτέλους αυτό που όταν δεν υπήρχε twitter και βλέπαμε ειδήσεις βρίζοντας πολιτικούς, δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Είναι σωτήριο ότι μπορούμε να καταγγέλλουμε δημόσια.

Εκεί, κλωθογυρίζουμε στο τι έκανε ο Λοβέρδος, πόσο παχύς είναι ο Πάγκαλος, πόσο φασίστας είναι ο Άδωνις και πόσο αμετανόητος είναι ο Παπανδρέου.

Σαν παιδιά με σύνδρομο Aspregers.

Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την κατάσταση οπότε τι κάνουμε;

Κάνουμε ό,τι μας έχει μάθει το σύστημα που έχει περάσει στο ένστικτό μας: να καταγγέλλουμε, να σχολιάζουμε τον κάθε πολιτικό τιποτένιο που υποτιμά καθημερινά την νοημοσύνη μας [αντί να το πάρουμε απόφαση ότι αυτοί οι τύποι δεν θα αλλάξουν ποτέ], να διαδηλώνουμε [η κλασσική μέθοδος εκτόνωσης του συστήματος] καθώς απεργούμε [απεργούμε εις βάρος των πολιτών χωρίς να κοιτάμε εναλλακτικές μεθόδους απεργίας] κρεμασμένοι από τις αποφάσεις των ΔΣ των συνδικάτων [των διεφθαρμένων συνδικάτων που αντί οι εργαζόμενοι να τους πετάξουν έξω και να αρχίσουν συνελεύσεις ιδρύοντας μία συνδικαλιστική ενωτική μορφή χωρίς εξουσίες με κέντρα αποφάσεων, τους ίδιους τους εργαζόμενους, δέχονται ό,τι απεργιακή κινητοποίηση τους σερβίρουν φοβισμένοι].

Και αντιδρούμε.

Τρώμε την μία καρπαζιά μετά από την άλλη και αντιδρούμε φυσικά διότι όταν πονάς κάνεις και ένα “α” [άντε ίσως προσπαθείς να αμυνθείς κιόλας, όπως δηλαδή κάνουν τα ζώα].

Στο μεταξύ, βγαίνουν και κάποιοι αναρχικοί με το σύνθημα “πουτάνα όλα”, “εξέγερση τώρα” και όλα τα συναφή περί σκοτωμών, πλήρης διάλυσης του παρελθόντος [κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και πολιτισμικά] και αναδόμησης του από τις στάχτες του.

Ό,τι να ‘ναι ρε φίλε.

Καθώς θα πάρεις ανθρώπινες ζωές μετά θα φτιάξεις την ουτοπία των ανθρώπινων ηθικών αξιών.

Δηλαδή δολοφονώντας, ως τι άνθρωπος με ήθος θα αναδομήσεις το σύμπαν;

Πόσο άνθρωπος παραμένεις;

Έπρεπε να είχαμε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κολεκτίβες αυτή τη στιγμή, κάποιες που θα λειτουργούσαν ως βάση πρώτων αναγκών, άλλες συμπληρωματικά και κάποιες άλλες ως πηγή εισοδήματος.

Είναι όμως πολύ δύσκολη διαδικασία, δυσάρεστη [καθώς ξέρουμε όλοι πως το δυσάρεστο το αποφεύγουμε] να αποβάλλουμε στερεότυπα όπως “μπορείς να έχεις κοινωνία χωρίς κυβέρνηση”, ή “μπορείς να εργάζεσαι πάνω σε κάτι που αγαπάς και να έχεις ένα εισόδημα” ή όπως “πρέπει να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τον τόπο που έτυχε να βρίσκεσαι ανθρωποκεντρικά, εξουσιαστικά, να πετάξεις το “εγώ” σου”.

Ε, όπως καταλαβαίνεις συνάνθρωπε που διαβάζεις αυτές τις σκέψεις, αυτά δεν πρόκειται να γίνουν διότι απλά δεν υπάρχει η διάθεση να γίνουν.

Έτσι λοιπόν, συνεχίζουμε να ιεροποιούμε τις διαδηλώσεις, λες και όποιος πηγαίνει και τρώει 5 τόνους χημικά είναι εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα ενάντια στην καταπίεση, σαν να ρίχνουμε μία δυνατή γροθιά στο κατεστημένο όπου στην πραγματικότητα το κατεστημένο είναι από ατσάλι και το χέρι απλά ματώνει και πονάει [μετά αρρωσταίνει και πεθαίνει αλλά δεν έχει σημασία].

Αλλά αντιδρούμε.

Αυτό μάλιστα.

Το ξαναείπαμε έτσι;

Αυτό δεν κάνουμε μόνο; Να αντιδρούμε;

Να δημιουργήσουμε, να ζυμωθούμε, να αποδομήσουμε όλα τα μαθήματα που μας έκαναν γονείς, κοινωνία και κράτος, να κάνουμε λάθη και να μην το παρατάμε δεν το κάνουμε.

Καθώς διαδηλώνουμε, φαντασιωνόμαστε εξεγέρσεις και επαναστάσεις [δηλαδή εμφύλιους] η ιστορία μας κλείνει το μάτι.

Ναι, αυτή η ιστορία των 200ων χρόνων.

Η ιστορία της οικονομικής πολιτικής που όλες οι χώρες που βρίσκονται κάτω από αυτή έχουν την εξής σπείρα “εξέλιξης”:

1. Χρέος

2. Αντιμετώπιση χρέους με δανεισμό

3. Ακύρωση βασικών ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων

4. Αύξηση του φασισμού

5. Χρεοκοπία

6. Επανάσταση – εξέγερση – εμφύλιος ή πόλεμος με τους δανειστές

7. Νέα εξουσία

8. Επαναλάβατε τη διαδικασία ξεκινώντας από το [1]

Έτσι θα μας πάει, όσο συνεχίζουν κάποιοι να φτύνουν το Σύνταγμα [στην πραγματικότητα φτύνουν τους ανθρώπους και την κοινωνία στην οποία ήδη ζουν και είναι μέρος της] όσο υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι επαναστάτες φωνάζοντας το “πουτάνα όλα” [δηλαδή επανάσταση, εμφύλιος τώρα], όσο κατεβάζουμε το κεφάλι στις συνελεύσεις των ενώσεων και ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή που κάνει πολιτική καριέρα στο συνδικάτο, όσο αποδεχόμαστε πως ο μόνος τρόπος εργασίας είναι αυτή η κυριολεκτικά σκλαβιά με λίγο χαρτζιλίκι.

Η ιστορία το έχει αποδείξει, όχι εγώ.

Εγώ υπενθυμίζω την σπείρα των σίγουρων γεγονότων που πρόκειται να συμβούν.

Είναι σπείρα, όχι κύκλος.

Διότι ναι μεν δεν αλλάζει η σταθερά δημιουργίας οικονομικών κρίσεων όμως αλλάζουν οι εξεγέρσεις και το αποτέλεσμα:

Το αποτέλεσμα της εξουσίας που θα επικρατήσει [ακροδεξιά, ή ναζιστική, ή σοσιαλιστική κλπ εξουσία] να επαναλάβει τη διαδικασία της σπείρας του χρέους.

Μετά από 4 χρεοκοπίες στην Ελλάδα, θα έπρεπε να είχαμε μάθει τις διαδικασίες.

Ίδιες με μικρές παραλλαγές.

Όμως τότε δεν είχαμε το Σύνταγμα.

Δεν είχαμε ζυμώσεις, εξωστρέφεια, έμπρακτη αλληλεγγύη.

Τώρα έχουμε, το δοκιμάσαμε, κάτι κάναμε λάθος και το παρατήσαμε σαν χαλασμένο παιχνίδι.

Τι έπρεπε να κάνουμε:

Έπρεπε να το ξαναδοκιμάσουμε, να μελετήσουμε τα λάθη του να βρούμε τα κίνητρα, όσο δύσκολα και να είναι για να βγει ο καθένας μας από το σπίτι του, να τα διορθώσουμε, να κάνουμε νέα λάθη, να τα διορθώσουμε…

Καθώς βρίσκουμε τα λάθη του, αντιλαμβανόμαστε τα δικά μας.

Είναι αποκλειστικά ανθρώπινη διεργασία να κάνουμε αυτές τις συνδέσεις.

Τέρμα πλέον το άλλοθι της κυρίας Klein ότι είμαστε τα θύματα της θεραπείας του σοκ.

Είμαστε άνθρωποι, με την ικανότητα αντίληψης, διανόησης.

Με αρετές, όπως η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η άνευ όρων αγάπη.

Τέρμα οι βαρύγδουπες λέξεις περί “ανάκτησης αξιοπρέπειας” λες και πριν την κρίση είχαμε αξιοπρέπεια όταν ο εργοδότης μας ξεζούμιζε για ψίχουλα.

Τέρμα και τα “οι συλλογικές συμβάσεις που κάποιοι τις εδραίωσαν με το αίμα τους και καταργήθηκαν”, οι συλλογικές εργοδοτικές πλαστικές αλυσίδες.

Δεν είχαμε πει ότι παίρνουμε τις ζωές μας τα χέρια μας;

Δεν το νιώσαμε με όλο μας το είναι αυτό;

Οι ζωές μας, είναι στα χέρια μας, μόνο που τα χέρια είναι παρατημένα.

Τον έλεγαν Δημήτρη Χριστούλα

April5

Φωτό: Από τον Argus στο FB

Δεν μπορώ να το χωνέψω… με τίποτα.

Όσο σκέφτομαι τον κύριο Δημήτρη, τόσο νιώθω ότι χάνω το μυαλό μου…

Δεν θέλω να μην το σκέφτομαι… δεν θέλω να ξεχάσω γι αυτό και γράφω αυτό το ποστ.

Για να μην ξεχάσω…

Θα σου πω τι νιώθω…

Νιώθω πως αυτό που έκανε ο κύριος Δημήτρης ήταν η επαναστατική αυτοθυσία που ξεπερνά την ανθρώπινη ύπαρξη, αυτό το χαρακτηριστικό που μόνο ο άνθρωπος έχει – τουλάχιστον σε αυτό τον πλανήτη…

Ξεπερνά τη λογική, ξεπερνά και τον παραλογισμό.

Ο κύριος Δημήτρης ίσως καθόταν δίπλα μας στη λαϊκή συνέλευση Συντάγματος.

Μου έρχεται στο νου, χωρίς να το θέλω, πως ίσως για τον κύριο Δημήτρη το Σύνταγμα ήταν η αφετηρία και το τέλος, το σπίτι του και το σπίτι μας, το καταφύγιό του και το δικό μας.

Ίσως και να μην ήταν έτσι… ίσως εγώ τα καταλαβαίνω έτσι…

Με κάνει να σκέφτομαι πως ο κύριος Δημήτρης που ήταν μαζί μας στο Σύνταγμα, έδινε τους ίδιους – ίσως παρόμοιους – αγώνες με εμάς…

Με κάνει να πιστεύω πως είμαστε όλοι μας εν δυνάμει ο κύριος Δημήτρης που μπήκε στον αγώνα της ζύμωσης, ίσως απογοητεύτηκε, ίσως είδε – όπως βλέπω κι εγώ τον τελευταίο καιρό – πως δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου ή πως αυτή την έξοδο εκείνος δεν μπορεί να την ξεκλειδώσει…

Πολλά “ίσως” περνούν από το μυαλό μου… τόσα που δεν χωρούν.

Περνάει από το νου μου, σε τι κατάσταση μπορεί να είναι η κόρη του… οι άνθρωποι που τον είδαν να αυτοκτονεί στο Σύνταγμα…

Εκεί καθόμασταν με τον Γιάννη και κουβεντιάζαμε…

Γαμώ το!

Δεν το χωράει το μυαλό μου…

Λακούβες και γαλότσες

February8

Σήμερα έκανα κάτι που είχα να κάνω από 5 χρονών.

Φόρεσα τις γαλότσες μου, βγήκα έξω και πλατσούρισα σε όποια λακούβα έβρισκα στο δρόμο.

Βλέπεις η Αθήνα έχει πολλές λαχταριστές λακούβες.

Το ίδιο συναίσθημα με κατέκλυσε, όχι τίποτα το φοβερό, δεν ήταν τίποτα βαθύ, είχε μία νοσταλγία καθώς θυμόμουν όταν η γιαγιά μου φορούσε τις κίτρινες γαλότσες για να πάμε βόλτα στη βροχή…

Μερικές λακούβες αργότερα χωρίς να το καταλάβω, χαμογελούσα πλατιά.

Τόσο πολύ που θα νόμιζαν οι περαστικοί ότι κρύβω ένα υπέροχο μυστικό.

Στην ουσία, απλά λάτρευα να βάζω το πόδι με τη γαλότσα στο νερό.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Στην επιστροφή σκέφτηκα…

Ασχολούμαστε με φαντασιακές εξεγέρσεις και χάνουμε το νερό που αφήνει πίσω της η υπέροχη βροχή.

 

 

Σε αχρηστία…

January25

Παρακολουθώ την είδηση για τον θάνατο του Θ. Αγγελόπουλου.
Διαβάζω από @doleross πως τον παρέσυρε μοτοσυκλέτα την οποία οδηγούσε ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας.
Δεν μου έρχεται στο νου η κληρονομιά που αφήνει πίσω ο καλλιτέχνης, ούτε οι αριστερές του πεποιθήσεις.
Οι μόνες σκέψεις που μου έρχονται στο νου είναι ο Κουλούρης, το κορίτσι που το πάτησε Δελτάς στο Μενίδι, τον Σακελλίωνα.
Αυτοί μου έρχονται στο νου.
Ο Δελτάς δεν τιμωρήθηκε, ο Κουλούρης ούτε, οι δράστες του Σακελλίωνα ούτε κι αυτοί (ακόμα, 3 χρόνια μετά).
Η ατιμωρησία, η ανομία, η έλλειψη ισονομίας.
Φαντάζομαι θα τιμωρηθεί ο αστυνομικός που παρέσυρε τον σκηνοθέτη, όπως τιμωρούνται σύμφωνα με τον νόμο οι πολίτες που προκαλούν τέτοια τροχαία ατυχήματα.
Όπως δεν τιμωρήθηκε ο Δελτάς, ο Κουλούρης και πάει λέγοντας…
Το λάθος μου ήταν ότι προτρέχω.
Αυτό το παραδέχομαι.
Πότε είναι όμως η ώρα που θα χρειαστεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο;
Σε μία εβδομάδα;
Σε ένα μήνα;
Σε δύο μέρες;
Ποιος ορίζει την ταχύτητα της σκέψης και ποιος έχει το δικαίωμα να την κατακρίνει με τον χείριστο χλευασμό;
Η καλοπροαίρετη κριτική είναι απολύτως δεκτή μιας και βοηθάει στην αυτοβελτίωση.
Με όλα αυτά που ανέφερα, χωρίς να δικαιολογώ το γεγονός ότι το twitter σου δίνει τη δυνατότητα χρήσης μόνο 140 χαρακτήρων έγραψα μόνο 6 λέξεις:
Τον Θ. Αγγελόπουλο τον σκότωσε μπάτσος“.
Εκείνοι που με ξέρουν εδώ και 3 χρόνια και έχουμε πιει και δυο ρακές ή σιώπησαν ή κριτίκαραν αμέσως, σαν να μην με γνωρίζουν, σαν να μην έχουμε ανταλλάξει δυο κουβέντες.
Ούτε καν ρώτησαν ένα “τι εννοείς“;
Οι υπόλοιποι, εντελώς άγνωστοι χλεύασαν, συκοφάντησαν και έπραξαν όπως πράττει μία κοινωνία που έχει μάθει το “Β” και “Α”, “ΒΑ”, με όλα τα ταμπού, τις προκαταλήψεις και όλα τα στερεότυπα που κουβαλά και δεν έχει καμία πρόθεση να αποβάλλει.
Παρακολουθώντας τα πρώτα σχόλια, η πρώτη μου σκέψη ήταν να απαντήσω και να αναφέρω τι εννοώ.
Κουβέντα ήθελα να αρχίσω, όπως κάνω πολύ συχνά σε προβοκατόρικο ύφος.
Μάλλον απέτυχα.
Μετά από αρκετή ώρα και πολλά σχόλια αναξιοπρεπή και προσβλητικά, έγραψα μία μικρή εξήγηση σε μία ύστατη πιθανότητα να ανοίξει έστω η κουβέντα περί έλλειψης ισονομίας.
Ούτε τότε…
Το προσβλητικά σχόλια συνεχίστηκαν, άμεσα και έμμεσα, κάποιοι έβγαλαν μάλιστα φανταστικά και απίθανα συμπεράσματα.
Έπαψα να ενοχλούμαι και παρακολουθούσα τις αντιδράσεις, ένα φοβερό ψυχογράφημα της κοινωνία μας…
Θλιβερό πέρα ως πέρα.
Η αλήθεια είναι πως τους τελευταίους μήνες, είχα αρχίσει να χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους…
Τον τελευταίο καιρό ένιωθα πως ό,τι έγραφα δεν είχε απολύτως κανένα νόημα, καμία απολύτως αξία.
Ένιωθα πως δεν είμαι χρήσιμη.
Εχθές αντιλήφθηκα πλήρως πως ένα μέρος της κοινωνίας μας είναι αυτό, εκεί στο twitter.
Αντιλήφθηκα επίσης αυτό που με έτρωγε εδώ και καιρό, πως δεν έχω ούτε το στομάχι ούτε το ψυχικό σθένος να εισπράττω του καθενός την ανάγωγη συμπεριφορά, ή το πατρονάρισμα.
Φεύγω από εκεί, ίσως for good, ίσως για ένα χρονικό διάστημα…
Θα είμαι εδώ για πάνω από 140 χαρακτήρες.

Οι άστεγοι έχουν όνομα

January19

Πότε γίνεται ένας άνθρωπος άστεγος;

Όταν χάνει το σπίτι του;

Όταν έχει μία πέτρα πάνω από το κεφάλι του και άλλες τέσσερις γύρω του αλλά δεν έχει θέρμανση, δεν έχει ηλεκτρικό, δεν έχει νερό;

Γιατί οι άστεγοι χάνουν το όνομά τους αφού γίνονται άστεγοι;

“Άστεγος ξεψύχησε σε παγκάκι…” γράφουν.

Χάνουν την ιδιότητά τους, την ύπαρξή τους, χάνουν το όνομά τους;

Το χάνουν ή τους το αρπάζουν;

Είναι ο Δημήτρης, ο Hasni, η Σοφία.

Πως παύουν αυτοί οι άνθρωποι;

Ή μάλλον ποιος έχει το δικαίωμα να τους παύει;

‘Εχω θυμώσει, έχω θυμώσει με τα μέσα ενημέρωσης, έχω θυμώσει με τον κόσμο που λέει “καλός ράφτης ήταν μέχρι να αποτρελαθεί”, έχω θυμώσει με την γαμημένη την κοινωνία που κουβαλάει ένα δήθεν αξιακό ανθρωποσύστημα αξιολόγησης.

Έχω θυμώσει με τον εαυτό μου, που ενώ τον έβλεπα κάθε χρόνο τον άνθρωπο, τον είχα πάρει ωτοστόπ κάνα δυο φορές, διότι κούτσαινε βλέπεις, του είχαν βγάλει οι χωριανοί και παρατσούκλι “Ο Κουτσοπαντελής”, δεν είχα κάνει τίποτα, ούτε στο ελάχιστο, ένα κάτι για να μην βρεθεί νεκρός σε αυτό το πέτρινο ντουβάρι.

Η ευθύνη όλη δικιά μας!

Δικιά μου και της κοινότητας των χωριανών που του έδιναν ένα πιάτο φαΐ και το καυχιούνται λες και τάιζαν σκύλο.

Οι άστεγοι έχουν όνομα και ο κύριος που πέθανε μόνος του σε εκείνο το ερείπιο λεγόταν Παντελής Ζερβάκης.

« Older Entries

ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr