Αυτοκαταστολή

July19

Πριν από ένα χρόνο περίπου είχα πέσει πάνω στο ντοκιμαντέρ “The Eye of the Storm“.

Πραγματεύεται το πείραμα μίας δασκάλας, της Jane Elliot, που μαθαίνει στα παιδιά το νόημα των φυλετικών διακρίσεων.

Η Jane Elliot ψυχαναγκάζει τα παιδιά να διαχωριστούν σε παιδιά με μπλε μάτια και καφέ μάτια.

Συνέβησαν τρεις πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, πέρα από τις προφανείς:

1. Τα παιδιά που δασκάλα διαχώρισε [πχ με τα μπλε μάτια] ως λιγότερο έξυπνα, λιγότερο δραστήρια κλπ άρχιζαν να νιώθουν υποτιμημένα αποκλειστικά σε ατομικό επίπεδο. Τα παιδιά που εκθείασε η δασκάλα [με τα καφέ μάτια], άρχιζαν να έχουν καλύτερη απόδοση στο μάθημα.

2. Όταν η δασκάλα αντέστρεψε τους ρόλους, προβάλλοντας τα παιδιά με τα μπλε μάτια ως τα πιο έξυπνα, τα πιο ικανά στα μαθήματα, η συμπεριφορά δεν αντιστράφηκε, αλλά μετατράπηκε σε εκδίκηση.

3. Τα υποτιμημένα παιδιά, δεν στράφηκαν να ενωθούν με τους “ομοίους” τους, αλλά βίωσαν την υποτίμηση σε απόλυτο προσωπικό επίπεδο.

Ο ρατσισμός είναι κατασταλτικός ως πρώτη παρατήρηση [το πρώτο συναίσθημα] για το θύμα είτε πρόκειται για παιδιά – που είναι σκέτο ένστικτο – ή για ενήλικες-θύματα ρατσισμού.

Κατασταλτικός διότι το θύμα επηρεάζεται τόσο από την ρατσιστική συμπεριφορά με συνέπεια να πιστεύει πως είναι πράγματι κατώτερος – πράγμα που τον καταστέλλει.

Κατασταλτικός επίσης διότι αφού το θύμα βιώσει ατομικά τη βίαιη ρατσιστική επίθεση δεν ενώνεται με τα υπόλοιπα θύματα για να αντεπιτεθεί ή αμυνθεί [εκ πρώτης όψεως].

Έχουν σχέση οι συνθήκες φυσικά.

Αναφέρω προσωπικές μου εμπειρίες:

Έχω μία πάθηση – ας πούμε – ή μάλλον είχα μία πάθηση διότι με πολύχρονο αγώνα κατάφερα να την εξαφανίσω σωματικά, ψυχικά και κοινωνικά.

Αυτή η σχετικά σπάνια πάθηση μου έδωσε μία παραμόρφωση στο πρόσωπο.

Τα βιώματα που είχα από το σχολείο είναι παρόμοια με τα βιώματα που ζει ένα παιδί μεταναστών σε ένα σχολείο γεμάτα Ελληνόπουλα.

Κοροϊδίες, προσβολές και διάφορα άλλα.

Φυσικά με επηρέασε αυτή η συμπεριφορά, έδρασε σαν κατασταλτικό το οποίο κουβαλώ ακόμα και τώρα στη ζωή μου.

Με έκανε εύπιστη – αυτό με τα χρόνια εξαλείφθηκε – με έκανε να νιώθω πως δεν είμαι μέρος μίας τάξης μαθητών, αλλά ένα τέρας που ή το λυπόντουσαν – αυτό το συναίσθημα ήταν το χειρότερο – ή του επιτίθενται βίαια.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που γυρνούσα με ανοιγμένη μύτη στο σπίτι από το σχολείο, επειδή στα μάτια μίας παρέα φάνταζα ως φρικιό.

Όσες φορές η μητέρα μου, το θυμάμαι σαν χθες, και να μου έλεγε πως όταν σε χτυπάνε, χτύπα τους πίσω, τόσο φοβόμουν.

Φοβόμουν τι θα γινόταν μετά, φοβόμουν πως έπρεπε να προστατεύω το σημείο που είχα τη δυσμορφία…

Το ξύλο, οι συμπεριφορές, η λύπηση ήταν κατασταλτικά μέσα για όλη μου την παιδική ηλικία.

Βλέπεις ήμουν η μόνη στο σχολείο με αυτή την γκροτέσκα πάθηση και η μόνη αλληλεγγύη μου ήταν η παρηγοριά και το κουράγιο που μου έδιναν οι γονείς.

Αυτό που με έκανε πλέον να μην φοβάμαι, ήταν άλλες λειτουργίες, προσωπικές, ατομικές λειτουργίες του νου μου, όταν έπρεπε να δώσω τις “μάχες” μου στα νοσοκομεία.

Την πρώτη μου επέμβαση την έκανα όταν πήγαινα στην τελευταία τάξη του δημοτικού.

Επειδή έφυγε ένα μεγάλο βάρος από το σώμα μου, έφυγε και από την ψυχή μου. Είχα συνδυάσει συνειδητά το τι σήμαινε για μένα η αφαίρεση αυτού του “βάρους”.

Θυμάμαι μία ημέρα πριν γυρίσω στο σχολείο η μητέρα μου, με είχε ανακουφίσει λέγοντάς μου, πως έχει ενημερώσει τους δασκάλους κι εκείνοι στη συνέχεια τους συμμαθητές μου για την εμφάνισή μου.

Μισό ξυρισμένο κεφάλι με 20 ράμματα και ένα πρήξιμο που έκανε την αγγειακή δυσπλασία που είχα πριν την εγχείρηση διπλάσια σε μέγεθος.

Κανένα παιδί δεν με ξανακοροΐδεψε – πέρα από εξωσχολικούς που ήταν η καθημερινότητά μου – ειδικά από ενήλικες που κοιτούσαν έντονα ή ρωτούσαν με θράσος.

Η καταστολή όμως που ουσιαστικά ήταν η μοναδική μου άμυνα απέναντι στις ρατσιστικές λεκτικές ή βίαιες επιθέσεις πέρασε στο χαρακτήρα μου.

Νομίζω πως αρκετός κόσμος που βιώνει από τα παιδικά του χρόνια ή παρατεταμένα στην ενήλικη ζωή του ρατσιστικές συμπεριφορές για το χρώμα του, για τη θρησκεία του, για τη διαφορετικότητά του πως αυτά τα υπολείμματα αυτοκαταστολής, ατολμίας θα τα κουβαλά μέσα του, όσο και να αγωνίζεται να τα εξαλείψει μέχρι το τέλος.

Μία εξαιρετική ταινία όπου πραγματεύεται ένα αντίστοιχο πείραμα με το The Eye of the Storm είναι το Die Welle.

Email will not be published

Website example

Your Comment:


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr