Μία Ψυχρή Συζήτηση με τον Ενκί Μπιλάλ

February28

Πήγα στο Μία Συζήτηση με τον Ενκί Μπιλάλ.

Δεν ήταν η κακή μετάφραση, ούτε οι ρηχές ερωτήσεις του δημοσιογράφου.

Δεν ήταν τίποτα από αυτά που με ενόχλησαν.

Με ενόχλησε ο ίδιος ο Μπιλάλ.

Διαβάζοντας τα κόμικ του με την εκπληκτική του τεχνοτροπία αλλά και τις πολλαπλές έννοιες, νοήματα, ερμηνείες και ασυνείδητους συμβολισμούς στις ιστορίες του, περίμενα να συναντήσω έστω από μακριά ένα διανοητή του είδους του, έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί βαθύτερα νοήματα που τα έχει ξεπεράσει, πιθανόν να μην έχει κάνει ειρήνη με τον εαυτό του – το περιμένω αυτό από έναν καλλιτέχνη, το θέλω να το δω – που γνωρίζει τις απολήξεις τις τέχνης και το πως καθρεφτίζονται στην κοινωνία και στον μοναχικό μας εαυτό.

Περίμενα να δω έναν άνθρωπο απελευθερωμένο από νόρμες, από “καθώς πρέπει″ και από στερεότυπα, ειδικά αυτά του star system.

Και… ίσως περίμενα πολλά.

Είδα έναν κύριο ελαφρώς αλαζόνα, λιγάκι καβαλημένο, λίγο απόμακρο, ψυχρό σαν τα μπλε μαλλιά της Jill στο Imortel με την απουσία του κατακλυσμού συναισθήματος του εραστή της Nikopol.

Δηλαδή με λίγα λόγια ένα ξινούτσικο Γάλλο που κατά τα άλλα δεν θέλει – έτσι λέει – να ξεχνά την Γιουγκοσλάβικη καταγωγή του.

Κάποτε υπήρξα κι εγώ καλλιτέχνης, θέλω ακόμα να λέω ότι είμαι παρότι έχω χρόνια να πιάσω τα πορτραίτα και τα καράβια μου.

Ξέρω ότι η δημιουργία είναι μία απόλυτα μοναχική διεργασία.

Ξέρω όμως πως μέσα από αυτή ανακαλύπτεις τη φύση – διότι παρατηρείς με τρόπο άλλο από αυτό που παρατηρεί κάποιος που δεν κάνει τέχνη – το χρώμα, το φως, τις σκιές, τα πολλαπλά λευκά και τα εκατοντάδες μαύρα.

Ανακαλύπτεις το συναίσθημα της ολοκλήρωσης ή της μη-ικανοποίησης, μαθαίνεις ή να τα ενδυναμώνεις αυτά τα συναισθήματα ή να τα καταλαγιάζεις.

Τα συζητάς με άλλους καλλιτέχνες, δίνεις πληροφορία και παίρνεις ανταλλάγματα γνώσης.

Όλα αυτά μπορεί να σε αλλάζουν, μπορεί να σε φτάσουν στην τρέλα, μπορεί να σου γεννήσουν νέους δαίμονες [αυτούς του Καζαντζάκη]  και να παρουσιαστεί η ανάγκη να τους δαμάσεις στον καμβά.

Ο δημοσιογράφος σε μία στιγμή ρηχής κολακείας είπε “είστε σχεδιαστής κόμικ” [ο Μπιλάλ έκανε μία χειρονομία αυταρέσκειας δηλώνοντας το προφανές], “είστε ζωγράφος” [επανέλαβε ο Μπιλάλ την ίδια κίνηση, "είστε και σκηνοθέτης" [τρίτη και φαρμακερή]… χειρονομίες χρόνων εξάσκησης σε κολακείες. Το κάνει συχνά – φάνηκε.

Εγώ θα σου πω πως καταλαβαίνω τον καλλιτέχνη, τον δικαιολογώ να είναι ψυχοπαθής σαν τον Βαν Γκογκ, τον δέχομαι να είναι αγωνιστής σαν τον Γκόγια, τον καταλαβαίνω όταν παλεύει με τον υπαρκτό πόνο του σαν τον Ντε Κίρικο.

Δεν μπορώ να δικαιολογήσω κάποιον που αφήνει αποτυπώματα της ψυχής του σε ένα κομμάτι χαρτί με μερικές ξυλομπογιές [τα αφήνει διότι τα βλέπω, τα διακρίνω] και μετά να έρχεται στην Αθήνα με ένα αυτάρεσκο ύφος, με ολίγον ύφος ρηχού παντογνώστη [όσον αφορά την κατάσταση στην Ευρώπη, ναι αναφέρθηκε στη συζήτηση] και με αρκετό δυσκοίλιο σνομπισμό.

Απογοητεύτηκα, στεναχωρήθηκα ίσως περισσότερο από το “φυσιολογικό”…

Λυπήθηκα…

Ελπίζω να κάνω λάθος…

posted under Τέχνη

Email will not be published

Website example

Your Comment:


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr