Σταμάτα το μελόδραμα…

March28

Πλανάται στον αέρα, στις διαδηλώσεις, παντού για την ακρίβεια αυτή η αίσθηση του περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.

Φυσικά δεν περιμένουμε να μας σώσει η τρόικα ή ο Γιωργάκης ή ο φίλος του ο Αντωνάκης που υποσχέθηκαν “σώσιμο”.

Περιμένουμε από μία ανώτερη δύναμη, αυτή του κράτους, της κυβέρνησης να μας βρει δουλειές, να μας φέρει επενδυτές, να μην είναι αυτοί οι επενδυτές τίποτα πολυεθνικές και καταντήσει η Ελλάδα, Βουλγαρία, Κίνα ή Ινδία.

Θέλουμε να έχουμε και καλό μισθό για να γυρίσουμε πίσω, στα παλιά εκείνα τα χρόνια που δουλεύαμε για έναν εργοδότη και είχαμε την αίσθηση της αξιοκρατίας και του “αφού εργάζομαι καλά και αποδεικνύω την αξία μου θα πάρω προαγωγή”.

Έπεσαν όμως οι μάσκες φίλε.

Έπεσαν και φάνηκε η ξεδιαντροπιά, οι κρυμμένες χιλιάδες διαπλοκές μεταξύ πολιτικών επιχειρηματιών και μιντιαρχών αλλά προπαντός έπεσαν οι εργοδοτικές μάσκες.

Δεν εννοώ αυτές που τελικά συνειδητοποίησαμε ότι όλα τα χρόνια που εργαζόμασταν κάτω από έναν εργοδότη βιώναμε μία μισθωτή σκλαβιά, μία παντελή έλλειψη αξιοκρατίας – διότι οι καλές οι θέσεις πάνε στους ανιψιούς, τους γιους και τα φιλαράκια από το στρατό.

Όχι δεν εννοώ αυτό.

Εννοώ πως όσοι εργαστήκαμε σε μεγάλες εταιρίες και ομίλους, με το που ήρθε η κρίση αντιληφθήκαμε πως εργαζόμασταν σε βιτρίνες – μαγαζιά διακίνησης μαύρου χρήματος.

Μία τεράστια αγορά εργασίας-πλυντήριο που είχε δημιουργηθεί και από πίσω από αυτή λειτουργούσαν προεδριλίκια στο Άγιον Όρος, αγορές όπλων, αγορές χρυσού και λοιπά γκανγκστεριλίκια.

Μην απατάσαι φίλε, διότι η μάσκα έπεσε, αλλά όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους που περπατούν σε μία πόλη με ερειπωμένα κτίρια, το ανθρώπινο μυαλό καταφέρνει να αφαιρέσει από το οπτικό του πεδίο τα ερείπια.

Τα ερείπια είναι εδώ, μπροστά σου.

Δες τα.

Εργαζόμασταν και εργαζόμαστε σε βιτρίνες, όμορφες βιτρίνες που κρύβουν τις βρώμικες μπίζνες που στην τελική είναι αυτές που πληρώνουν το μισθό σου.

Διότι δεν είναι δυνατόν να μην μπαίνει μέσα μία εφημερίδα στη σημερινή εποχή όταν μόνο την Κυριακή το αναγνωστικό κοινό όλων των εφημερίδων στην Ελλάδα είναι κοντά στο 1.2 εκατομμύρια.

Δηλαδή την Κυριακή το 10% των πολιτών αγοράζει εφημερίδα, άσε για τις καθημερινές… άσε.

Και με 10% πως πληρώνονται οι εργαζόμενοι;

Με την ανύπαρκτη διαφήμιση;

Διότι πριν την κρίση η διαφήμιση νόμιζες πως πλήρωνε τους μισθούς;

Ρε φιλαράκι, σε βιτρίνα δουλεύεις και βιτρίνα ζητάς πάλι.

Πας στη βουλή όποτε σου πει το ΠΑΜΕ ή η ΓΕΣΕΕ ή δεν πας καθόλου και περιμένεις να σου έρθει η δουλειά ουρανοκατέβατα.

Λες και ένα “θα μεταναστεύσω” για να ξορκίσεις το κακό και συνεχίζεις το μελόδραμα περί “μνημονιακών” και πως κατέστρεψαν τη χώρα οι άλλοι, οι πολιτικοί, οι τράπεζες κλπ.

Και αρχίζει η ατελείωτη γκρίνια.

Και σαν μην φτάνει αυτό περιμένεις από μία νέα κυβέρνηση, μια άλλη κυβέρνηση, μπορεί αυτή του Τσίπρα, ή κάποιου άλλου να σου δώσει λύση στα προβλήματά σου και να βρεις δουλειά.

Δουλειά πιθανόν σε μία άλλη βιτρίνα έτσι;

Διότι γι αυτό δεν γκρινιάζουμε όλοι;

Μία δουλειά σε μία εταιρία/βιτρίνα.

Πες μου τώρα ποιος σου πήρε την αξιοπρέπεια;

Κάνε μία παύση να το σκεφτείς και να περάσει βαθιά…

Όπως έχω ξαναγράψει εδώ και στο twitter η κρίση είναι ευκαιρία.

Οι μάσκες έπεσαν, φάνηκαν ποιοι εκμεταλεύονταν και συνεχίζουν να το κάνουν τον λαό.

Φάνηκε πως δεν υπάρχουν σχέσεις εμπιστοσύνης, ούτε εργασιακά δικαιώματα.

Φάνηκε πως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας ήταν η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του εργασιακού δικαιώματος.

Φάνηκαν όλα αυτά διότι υπάρχει και ένα σαθρό, διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι αντίστοιχο δικαστικό σύστημα που στηρίζει όλη αυτή η βδελυρή μορφή του συστήματός μας.

Δικό μας είναι το σύστημα, άλλοι το γέννησαν, εμείς το καλλιεργούμε.

Είμαστε μέρος του, το στηρίζουμε, το διακινούμε.

Και η ευκαιρία που αναφέρθηκε είναι πως ήρθε η ώρα να ξηλωθεί το οικοδόμημα και να φτιαχτεί άλλο σε άλλες βάσεις, αυτές της συλλογικότητας.

Αυτές που δοκιμάζαμε στο Σύνταγμα τα βράδια μέχρι το πρωί.

Αυτές που ξαφνικά είδαμε τον διπλανό μας, ως φίλο και όχι έναν άγνωστο που δεν θέλουμε να τον ξέρουμε.

Αυτές τις δομές μίας κοινωνίας ανθρώπων και όχι ζώων, ή μάλλον κτήνων [διότι αυτό γίναμε, κτήνη που φοβόντουσαν μην τους πάρει τη θέση ο νέος στη δουλειά, ή η κυρία στην ουρά στο σούπερ μάρκετ…]

Είναι δύσκολο!

Ναι!

Δεν είναι ακατόρθωτο.

Είναι ανθρώπινο.

Το άλλο δεν ήταν.

Ήταν κτηνώδες.

Βρες φίλους, γνωστούς, δικούς σου ανθρώπους, ξεκίνα να τους εμπιστεύεσαι όπως τον εαυτό σου.

Ξεκίνα να φτιάξεις μία δουλειά, μπορεί να μην είναι η δουλειά που σπούδασες, ή αυτή που έκανες όταν δούλευες για κάποιον που κέρδιζε στις πλάτες σου.

Μπορεί να είναι ένα χόμπι, ή το εφηβικό σου όνειρο…

Δεν θέλει τίποτα, θέλει διάθεση.

Δεν θέλει προέδρους και αντιπροέδρους και διευθυντές.

Θέλει αγάπη και συντροφικότητα.

Θέλει σεβασμό και εκτίμηση.

Θέλει αδελφοσύνη και αλληλεγγύη.

Όλα αυτά που μας κάνουν ανθρώπους….

Email will not be published

Website example

Your Comment:


ΑΡΧΕΙΟ

Ship to Gaza

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr